Μια φορά κι έναν καιρό, στην απέραντη χώρα των ονείρων, υπήρχε ένας παλιός επαρχιακός δρόμος στον οποίο ήταν επικίνδυνο να τολμήσει κανείς να ταξιδέψει. Πολλοί ταξιδιώτες εξαφανίζονταν αφού συναντούσαν έναν πελώριο και πανίσχυρο ανθρωποφάγο γίγαντα. Ένας θρύλος της περιοχής λέει πως ανάμεσα στα θύματά του ήταν κι ένας μάγος.
Ο δρόμος αυτός περνούσε μέσα από ένα μικρό χωριό, ακολουθούσε την όχθη ενός ποταμού και συνεχιζόταν πολύ πέρα από τα γύρω βουνά.
Στο χωριό αυτό ζούσε ένας άντρας με το παρατσούκλι «Φελλός». Παρά την αφέλειά του, συχνά του εμπιστεύονταν τη φύλαξη κοπαδιών. Αγελάδες, κατσίκες ή πρόβατα... ποτέ δεν είχε χάσει ούτε ένα ζώο.
Μια μέρα, οι πιο πονηροί και πειραχτήρηδες χωριανοί αποφάσισαν να μετρήσουν την αφέλεια του Φελλού. Του πρότειναν να φυλάξει και να ταΐσει στο βουνό ένα πολύ ιδιαίτερο κοπάδι. Ένα κοπάδι από τρύπες!
— «Φελλέ!» του είπαν. «Εσένα, τον καλύτερο βοσκό του χωριού, θα σε πληρώσουμε είκοσι χρυσά νομίσματα για να οδηγήσεις το κοπάδι που βλέπεις εκεί πέρα!»
— «Μα δεν υπάρχει τίποτε!» απάντησε ο Φελλός.
— «Τι! Δεν βλέπεις το κοπάδι από τρύπες; Κι όμως, είναι ολοφάνερα εκεί!» φώναξαν όλοι οι χωριανοί, χαμογελώντας πλατιά.
Ο Φελλός ήταν αφελής, αλλά όχι ανόητος. Προσποιούμενος την πιο μεγάλη αθωότητα, αποφάσισε λοιπόν να παίξει το παιχνίδι τους.
Έγινε τόσο πειστικός, ώστε οι κατεργάρηδες άρχισαν να πιστεύουν πως ο Φελλός ήταν περισσότερο τρελός παρά αφελής.
Ο Φελλός έκανε τους χωριανούς να πιστέψουν πως έβλεπε τρύπες κάθε λογής. Μεγάλες, μικρότερες, ολόστρόγγυλες, παραμορφωμένες τρύπες και άλλα πολλά.
Για να βεβαιωθεί πως τους είχε εντυπωσιάσει για τα καλά, ο Φελλός πήρε θλιμμένο ύφος. Προσποιήθηκε πως θυμόταν μια τρύπα που είχε ξεφύγει μέσα σε μια χαράδρα. «Ποτέ δεν κατάφερα να την ξαναβρώ, γιατί οι χαράδρες είναι τεράστιες ακίνητες τρύπες που προτιμούν να τις αφήνουν ήσυχες», είπε χαιρετώντας το χωριό και παίρνοντας τον περίφημο δρόμο του γίγαντα.
Λίγες ώρες αργότερα, σταμάτησε στους πρόποδες ενός καταπράσινου λόφου. Με ζήλο άρχισε να ξεριζώνει χορτάρι για να προσποιηθεί την όρεξη του κοπαδιού από τρύπες. Σκόπευε να παγιδεύσει τους χωριανούς, καλώντας τους να έρθουν να δουν τη λαιμαργία του κοπαδιού. Συχνά θύμα της κοροϊδίας τους, ο Φελλός έβλεπε σ’ αυτό μια μοναδική ευκαιρία να πάρει μια μικρή ανάσα.
Ανάμεσα όμως στα χόρτα του βουνού, ο Φελλός βρήκε έναν κήπο με καρότα. Έφαγε ένα και το βρήκε πεντανόστιμο.
Ο Φελλός συνέχισε να τελειοποιεί το τέχνασμά του. Δούλευε με τόση προσήλωση... ώστε δεν πρόσεξε τον γίγαντα που πλησίαζε και έμοιαζε πολύ πεινασμένος.
— «Τι κάνετε;» ρώτησε ωστόσο ο γίγαντας, με τα σάλια του να τρέχουν καθώς μιλούσε σ’ εκείνον που σύντομα θα γινόταν το γεύμα του.
Ο Φελλός πετάχτηκε ξαφνιασμένος. Γρήγορος και κρατώντας τον φόβο του υπό έλεγχο, προσπάθησε να πείσει τον γίγαντα πως το κοπάδι από τρύπες υπήρχε πραγματικά.
— «Ταΐζω τις τρύπες μου. Πρέπει να τις παχύνω πριν έρθουν τα μεγάλα κρύα.»
— «Μα δεν βλέπω τίποτε! Από τι είναι φτιαγμένες οι τρύπες σας;» απάντησε ο γίγαντας.
Ο Φελλός δεν πρόλαβε να απαντήσει. Είδε ένα φρεσκοξεριζωμένο καρότο να σηκώνεται στον αέρα και ύστερα να εξαφανίζεται κομμάτι κομμάτι. Έμοιαζε σαν μια τρύπα να καταβροχθίζει ένα καρότο. Παράξενα, αυτή η αόρατη τρύπα έριχνε σκιά στο έδαφος. Σαν τρύπα με... αυτιά κουνελιού.
Ο Φελλός απάντησε με μια ερώτηση: «Και οι δικές σας, από τι είναι φτιαγμένες; Από κουνέλια...;»
— «Μα βέβαια, είναι κουνέλια! Μια μέρα, ένας μάγος που είχα στα δόντια μου μεταμόρφωσε τα κουνέλια του σε τρύπες. Δεν ήθελε να τα καταβροχθίσω. Θυσιάστηκε για τα κουνέλια του. Παράξενος τύπος! Σήμερα δεν μπορώ να τα φάω· όμως έχω εξαιρετική ανάμνηση από εκείνο το γεύμα, γιατί ο μάγος είχε πολύ ωραία γεύση. Δεν είμαι χαζός, γι’ αυτό παραταΐζω τα μαγικά κουνέλια με καρότα. Τέλος πάντων, ελπίζω κάποτε να ξαναγίνουν αληθινά κουνέλια.»
Ο Φελλός ήταν πολύ ευχαριστημένος που ο γίγαντας είχε τόσα να πει. Η καθυστέρηση αυτή του έδινε περισσότερο χρόνο για να σκεφτεί.
— «Μια μέρα δοκίμασα να φάω μια τρύπα. Πρέπει να σας ομολογήσω πως δεν είναι και τόσο σπουδαίο· μένει κανείς με ένα κενό στο στομάχι. Εξάλλου, θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που δεν έχω ακόμη πατήσει καμιά τρύπα καθώς περπατώ. Πρέπει να προσέχω πολύ πού βάζω τα πόδια μου, γιατί αυτές οι τρύπες πολλαπλασιάζονται με τρελή ταχύτητα. Ποιο είναι το αγαπημένο φαγητό των τρυπών σας;» συνέχισε ο γίγαντας, γλείφοντας τα χείλη του.
Ο Φελλός ξαναβρήκε την ανάσα του και σκούπισε τον φόβο που του προκαλούσε ο γίγαντας. Αν ήταν να καταβροχθιστεί, τουλάχιστον θα γινόταν μέσα στα γέλια. «Ω! Οι δικές μου τρύπες; Τις ταΐζω με ανθρωποφάγους γίγαντες! Δεν φοβάστε; Έχουν πάρα πολύ καιρό να φάνε. Είναι τόσο πεινασμένες και τόσο αδύνατες, που, παρόλο που έχω συνηθίσει να τις φυλάω, μετά βίας τις βλέπω.»
Ο γίγαντας ξέσπασε σε γέλια: «Εγώ, να με φάει μια τρύπα! Χα! Χα! Χα!... Από αυτές τις τρύπες; Είναι τόσο αδύνατες που ούτε καν φαίνονται. Γιατί τις ταΐζετε τόσο άσχημα;»
«Ξέρετε... οι ανθρωποφάγοι γίγαντες δεν κυκλοφορούν και τόσο συχνά στους δρόμους. Έχετε φάει ποτέ πειρακτικές τρύπες;» είπε ο Φελλός γεμίζοντας τις τσέπες του με καρότα. «Ξέρω πού μπορείτε να βρείτε πολλές. Ακολουθήστε με!»
Έτσι, ο γίγαντας ακολούθησε τον Φελλό και το κοπάδι του από τρύπες. Χωρίς φόβο, γιατί δεν φοβόταν τις τρύπες, πόσο μάλλον εκείνες του μικρόσωμου άντρα. Παρ’ όλα αυτά, ο γίγαντας αποφάσισε να μείνει στην ουρά του κοπαδιού. Από τη μια θα παρακολουθούσε τον Φελλό και από την άλλη θα αποφάσιζε αν θα έτρωγε και τις τρύπες του γενναίου μικρού άντρα.
Ο Φελλός οδήγησε τον γίγαντα πιο ψηλά στο γειτονικό βουνό, ώσπου έφτασαν στην άκρη μιας βαθιάς χαράδρας. Άδειασε τις τσέπες του από όλα τα καρότα που είχε μαζέψει και τα άφησε κοντά στα πόδια του γίγαντα. Εκείνος δεν κατάλαβε τίποτε.
Ο γίγαντας γνώριζε το μέρος. Πράγματι, λίγο πιο κάτω βρισκόταν η φωλιά του μέσα σε μια σπηλιά.
— «Κοιτάξτε, εκεί μέσα υπάρχει μια οικογένεια από πειρακτικές τρύπες!...» είπε χαμηλόφωνα ο Φελλός. Ύστερα, με τον ίδιο τόνο, συνέχισε: «...υπάρχουν σκανταλιάρικες τρύπες που κρύβονται μέσα στα κενά. Αν κάποιος φωνάξει, οι τρύπες επαναλαμβάνουν πολλές φορές ό,τι ακούσουν, κάθε φορά και πιο σιγά. Ξέρετε γιατί;...»
— «Επειδή είναι απλώς η ηχώ!» απάντησε ο γίγαντας.
— «Ναι! Αλλά την ηχώ τη φτιάχνουν οι τρύπες που στέκονται η μία πίσω από την άλλη. Η τελευταία επαναλαμβάνει με όλη της τη δύναμη. Συχνά βρίσκεται τόσο μακριά που δεν την ακούμε», επινόησε ο Φελλός.
— «Μα ναι, είναι αλήθεια! Την τελευταία την ακούμε πάντα πολύ άσχημα», συμφώνησε ανόητα ο γίγαντας... λίγο σαστισμένος.
— «Αν θέλετε απόδειξη γι’ αυτό που λέω, δεν έχετε παρά να πείτε τρεις φορές τη λέξη «καρότο»!»
Ο γίγαντας δεν ήξερε πια πώς να βγει από την παγίδα στην οποία είχε μπλέξει το λιγοστό μυαλό του. Κι όμως, μυριζόταν την απάτη. Ζήτησε λοιπόν από τον Φελλό να απομακρυνθεί, φοβούμενος μήπως προσπαθήσει να τον σπρώξει. Ύστερα φώναξε «καρότο» μόνο μία φορά. Και η ηχώ ανέλαβε τα υπόλοιπα...
Τότε η ηχώ επανέλαβε τη λέξη «καρότο» πολλές φορές και, φυσικά, κάθε φορά όλο και πιο σιγά.
Όμως η ηχώ αντήχησε σαν κάλεσμα για τις κουνελότρυπες, που προσελκύστηκαν από τα καρότα που είχε αφήσει ο Φελλός στα πόδια του γίγαντα. Ήρθαν τόσες πολλές, ώστε ο γίγαντας παραπάτησε και έπεσε στο κενό προσπαθώντας να αποφύγει τις αμέτρητες μαγικές κουνελότρυπες που έφταναν κατά πάνω του.
Ο Φελλός πλησίασε στην άκρη του γκρεμού. Εκεί είδε τον γίγαντα να αφήνει την τελευταία του πνοή.
Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή, όλες οι κουνελότρυπες ξανάγιναν αληθινά κουνέλια.
Ο Φελλός κατέβηκε στη σπηλιά του γίγαντα και ανακάλυψε πολλούς θησαυρούς. Ξεκινώντας πάλι για περιπέτειες, πήρε ξανά τον δρόμο για να βρει τους ιδιοκτήτες εκείνων των διαφορετικών περιουσιών. Προσπάθησε επίσης να παρηγορήσει τις οικογένειες που είχαν πληγεί από την απώλεια μελών τους, τα οποία είχαν γεμίσει εκείνη την τερατώδη τρύπα που ήταν το στομάχι του γίγαντα. Τους έκανε να γελούν περιγράφοντας την έκπληξη των κατοίκων του χωριού του όταν κατακλύστηκαν από χιλιάδες μαγικά κουνέλια.