Κείμενο γραμμένο από τεχνητή νοημοσύνη σύμφωνα με τις αυστηρές οδηγίες του Côme FELX.

Οι ιδέες, οι χαρακτήρες, η αφηγηματική κατεύθυνση, οι βασικές αποφάσεις και το σύμπαν του έργου ανήκουν στον Côme FELX. Η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο συγγραφής, δόμησης και διατύπωσης, ακολουθώντας τις ακριβείς οδηγίες του συγγραφέα.

«Σαν σχοινοβάτης χωρίς δίχτυ ασφαλείας, έγραφα χωρίς προσχεδιασμένη πλοκή. Ένιωθα μόνος, υπερβολικά απομονωμένος για να συνεχίσω να γράφω μια σειρά από ιστορίες. Τότε η ψυχή μου την αντίκρισε.»

Ο Pascal Pascal ξαναδιάβασε αυτή τη φράση για δωδέκατη φορά.

Ήταν καλή. Ίσως και εξαιρετική. Είχε εκείνο το ίχνος βάθους που χαρίζει σε μια κοινοτοπία το κύρος μιας αποκάλυψης. Του άρεσε. Του άρεσε πολύ. Οι φράσεις που έμοιαζαν να υποφέρουν στη θέση του συχνά τον γλίτωναν από το να υποφέρει πραγματικά.

— Δηλαδή δεν θα τα καταφέρω ποτέ; μουρμούρισε.

Έσπρωξε το φύλλο μακριά και αμέσως το τράβηξε ξανά μπροστά του. Η χειρονομία ήταν θεατρική. Το ήξερε. Ακόμη κι όταν ήταν μόνος, έπαιζε έναν ρόλο. Ιδίως όταν ήταν μόνος.

Στα σαράντα επτά του, ο Pascal δεν είχε δημοσιεύσει κανένα βιβλίο, αλλά διέθετε τη σκοτεινή κομψότητα των ανθρώπων που πιστεύουν ήδη πως η υστεροφημία τούς έχει προδώσει. Δεν είχε αναγνώστες, ή είχε ελάχιστους, όμως είχε ύφος συγγραφέα. Σιωπές συγγραφέα. Οργές συγγραφέα. Ακόμη και φτώχεια συγγραφέα, που τη φορούσε όπως άλλοι φορούν ένα στρατιωτικό παράσημο.

Κι όμως, εκείνο το πρωί τίποτε δεν προχωρούσε.

Είχε μερικές ιδέες. Αποσπάσματα διαλόγων. Εικόνες. Δυο-τρία απρόσμενα τέλη που του φαίνονταν αρκετά λαμπρά ώστε να δικαιολογούν ολόκληρο το μυθιστόρημα. Του έλειπε όμως η ορμή. Η φωτιά. Η αφορμή. Ίσως το θύμα.

Από τα χαράματα στριφογύριζε γύρω από εκείνη τη φράση: «Σαν σχοινοβάτης χωρίς δίχτυ ασφαλείας…»

Ερχόταν από ένα όνειρο.

Στο όνειρο εκείνο έβλεπε τον εαυτό του ντυμένο με μια εξωφρενική στολή τσίρκου. Μια στολή κάπου ανάμεσα στον Fellini, ένα βενετσιάνικο καρναβάλι και μια παλιά θεατρική κουρτίνα ξεχασμένη σε υγρό υπόγειο. Στο κεφάλι φορούσε ένα τεράστιο καπέλο. Στα πόδια, παπούτσια υπερβολικά μυτερά. Στο χέρι κρατούσε όχι κοντάρι ισορροπίας, αλλά ένα πελώριο ξύλινο μολύβι, μακρύ σαν κατάρτι πλοίου, που χρησιμοποιούσε για να κρατά την ισορροπία του πάνω σε ένα σκοινί τεντωμένο στον αέρα.

Κάτω από τα πόδια του δεν υπήρχε τίποτε.

Γύρω του έπεφταν νιφάδες. Στην αρχή είχε νομίσει πως ήταν χιόνι. Ύστερα κατάλαβε πως ήταν λευκά φύλλα χαρτιού. Άγραφα φύλλα. Χιλιάδες φύλλα. Κατέβαιναν αργά, αθόρυβα, σαν να άδειαζε ο ουρανός όλα τα βιβλία που δεν είχαν γραφτεί ποτέ.

Όχι, δεν ήταν εντελώς λευκά.

Σε μερικά υπήρχε ένα πρόσωπο.

Ένα γυναικείο πρόσωπο.

Όταν ξύπνησε, ο Pascal αποφάσισε πως το όνειρο ήταν σημάδι. Αγαπούσε πολύ τα σημάδια, ιδίως όταν του έδιναν δίκιο. Συμπέρανε λοιπόν πως δεν έπρεπε να σχεδιάσει τίποτε. Να μη χτίσει τίποτε. Να μην οργανώσει τίποτε. Για μία φορά θα έγραφε χωρίς προσχεδιασμένη πλοκή. Θα προχωρούσε πάνω στο σκοινί, πάνω από το κενό, με μοναδικό του όπλο το μολύβι.

Επειδή όμως ήταν Κυριακή πρωί και το λογοτεχνικό θάρρος δύσκολα συμβιβάζεται με χλιαρό καφέ σε ένα φτωχικό διαμέρισμα, αποφάσισε να πάει να παριστάνει τον ποιητή στο μικρό εστιατόριο όπου σύχναζε.

Πέντε λεπτά από το σπίτι του, στην οδό Saint-Denis, υπήρχε ένα λιτό καφέ, λίγο παλιωμένο, σχεδόν ζεστό παρά τα στριμωγμένα τραπέζια, τα κουρασμένα φυτά και τις κιτρινισμένες αναπαραγωγές στους τοίχους. Από συνήθεια το αποκαλούσαν ακόμη εστιατόριο του κυρίου Prahallis, παρόλο που εκείνος περνούσε περισσότερο χρόνο επιτηρώντας το ταμείο παρά χαιρετώντας τους πελάτες.

Ο Pascal είχε εκεί τις συνήθειές του.

Για την ακρίβεια, είχε κατακτήσει μια επικράτεια.

Το τραπέζι δεκαπέντε.

Ένα μικρό στρογγυλό τραπέζι κοντά στην έξοδο κινδύνου, ανάμεσα σε δύο καθρέφτες που του επέτρεπαν να βλέπει τον εαυτό του να μπαίνει στον ίδιο του τον ρόλο. Ήταν ένα γελοίο, άβολο, σχεδόν απομονωμένο τραπέζι, αλλά ο Pascal το είχε υιοθετήσει. Από τότε δεν ανεχόταν να κάθεται κάποιος εκεί πριν από αυτόν.

Έλεγε πως αυτό το τραπέζι ήταν το εργαστήριό του.

Στην πραγματικότητα, ήταν ο θρόνος του.

Εκείνο το πρωί ετοιμάστηκε με προσοχή. Διάλεξε ένα μαύρο παντελόνι υπερβολικά φθαρμένο για να θεωρείται κομψό, ένα λευκό πουκάμισο που είχε γνωρίσει καλύτερες μέρες και μια σκούρα κάπα που φορούσε μόνο την επομένη της πανσελήνου, με το πρόσχημα πως οι νυχτερινές επιρροές απαιτούσαν κατάλληλο ένδυμα. Τέλος, φόρεσε το μεγάλο τσόχινο καπέλο με το μακρύ φτερό χήνας, που έδινε στη σιλουέτα του την όψη ξεπεσμένου μουσκετοφόρου.

Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη της εισόδου.

— Γελοίος, είπε.

Ύστερα, ικανοποιημένος, βγήκε.

Έξω, το Μόντρεαλ έμοιαζε να μην έχει ακόμη αποφασίσει αν ήθελε να είναι πόλη ή σκηνικό. Ο ουρανός ήταν καθαρός. Ένας απαλός άνεμος κατέβαινε την οδό Saint-Denis. Οι βιτρίνες έλαμπαν με εκείνη την ψυχρή ευγένεια των κυριακάτικων πρωινών, όταν τα καταστήματα δεν έχουν ακόμη ανοίξει και οι περαστικοί μοιάζουν να αναρωτιούνται γιατί υπάρχουν ήδη.

Ο Pascal προχωρούσε αργά, με το τετράδιο κάτω από τη μασχάλη, ένα φτερό χωμένο πίσω από το αυτί και την κάπα να κυματίζει όσο ακριβώς χρειαζόταν για να τραβά τα βλέμματα. Προσποιούνταν πως δεν τα πρόσεχε. Ήταν μία από τις ειδικότητές του: να προκαλεί την προσοχή και ύστερα να συμπεριφέρεται σαν θύμα της.

Στα μισά του δρόμου, μπροστά στο φαρμακείο, μπήκε σε κατάσταση παράστασης.

Ο έξω κόσμος γινόταν παρασκήνιο. Οι βιτρίνες, καθρέφτες. Οι περαστικοί, κομπάρσοι. Δεν πήγαινε να πιει καφέ. Πήγαινε να κάνει την εμφάνισή του.

Φανταζόταν ήδη τη Claire, τη σερβιτόρα, να σηκώνει τα μάτια στον ουρανό.

Άκουγε ήδη την Pierrette να φωνάζει προς τα μέσα:

— Έι, Claire! Ήρθε ο κύριος που ρίχνει μόνος του στάχτη στα μάτια του!

Τον πείραζαν έτσι από τη μέρα που είχαν καταλάβει πως οι παραξενιές του δεν ήταν εντελώς επικίνδυνες. Ή μάλλον από τη μέρα που εκείνος τις είχε κάνει να πιστέψουν πως δεν ήταν.

Ήταν το μικρό του ταλέντο.

Δεν παραβίαζε τις πόρτες. Έκανε να χαμογελούν όσοι τις φύλαγαν. Κι ύστερα, σιγά σιγά, έμπαινε.

Η Claire και η Pierrette τον συμπαθούσαν, παρά τους αναστεναγμούς τους. Τις διασκέδαζε. Τις έκανε να νιώθουν πως το καφέ τους ήταν πιο ενδιαφέρον απ’ όσο ήταν πραγματικά. Μερικές φορές τραγουδούσαν λίγες μουσικές φράσεις από την Κάρμεν όταν έμπαινε υπερβολικά θεατρικά. Άλλες φορές ανησυχούσαν όταν έμενε σιωπηλός πάνω από πέντε λεπτά. Είχε καταφέρει να γίνει απαραίτητος, όχι από καλοσύνη αλλά από θέαμα.

Ο Pascal το ήξερε.

Ήξερε πως οι άνθρωποι συγχωρούν πολλά σε όσους τους διασκεδάζουν.

Εκείνο το πρωί όμως, καθώς πλησίαζε στο καφέ, κάτι χάλασε τον μηχανισμό.

Μπροστά στη βιτρίνα στεκόταν μια γυναίκα.

Την είδε πρώτα από το πλάι.

Ένα μπεζ, ανάλαφρο φόρεμα, με διακριτικά λουλούδια. Ένα καλοκαιρινό φόρεμα που έμοιαζε σχεδιασμένο ώστε να μη χρειάζεται την άδεια κανενός για να είναι όμορφο. Απαλά μαλλιά που έπεφταν στους ώμους. Κορμοστασιά ευθυτενής, χωρίς ακαμψία. Το σώμα της είχε μια φυσική κομψότητα, εκείνο το είδος ακούσιας ακρίβειας που διαθέτουν οι πραγματικά όμορφες γυναίκες χωρίς να χρειάζεται να το μάθουν.

Γύρισε ελαφρά.

Ο Pascal επιβράδυνε.

Τα μάτια.

Στην αρχή δεν σκέφτηκε τίποτε άλλο.

Πράσινα μάτια. Όχι. Όχι μόνο πράσινα. Ένα πράσινο που κινούνταν. Ένα πράσινο βρεγμένο με γαλάζιο. Ένα πράσινο που έμοιαζε να κρύβει μέσα του ένα ποτάμι ή, ακόμη καλύτερα, μια φράση που δεν είχε γράψει ακόμη.

— Ιλιγγιώδες πράσινο, μουρμούρισε.

Η γυναίκα δεν τον άκουσε.

Ευτυχώς.

Την είδε να μπαίνει στο καφέ. Περιεργάστηκε την αίθουσα με το βλέμμα, δίστασε για ένα δευτερόλεπτο κι ύστερα πήγε να καθίσει στο τραπέζι δεκαπέντε.

Το τραπέζι δεκαπέντε.

Ο Pascal σταμάτησε απότομα.

Η μοίρα είχε, όπως φαινόταν, πολύ κακούς τρόπους.

Μέσα, η σιωπή έπεσε με την ταχύτητα αυλαίας που κατεβαίνει. Η Claire, πίσω από τον πάγκο, έμεινε ακίνητη με την καφετιέρα στο χέρι. Η Pierrette, δίπλα στο ταμείο, άνοιξε λίγο το στόμα. Δύο θαμώνες γύρισαν προς τον Pascal, ήδη έτοιμοι να απολαύσουν το δράμα.

Το τραπέζι δεκαπέντε δεν ήταν απλώς πιασμένο.

Το είχε καταλάβει μια οπτασία.

Ο Pascal μπήκε.

Κανείς δεν έκανε αστείο. Ακόμη και τα κουταλάκια έμοιαζαν να έχουν καταλάβει πως καλύτερα ήταν να μην κουδουνίσουν.

Πλησίασε στον πάγκο.

— Pierrette. Έναν καφέ, σε παρακαλώ.

Η σερβιτόρα τον σέρβιρε σιωπηλά. Ήξερε αυτή τη φωνή. Ήταν η φωνή του Pascal όταν ετοίμαζε κάτι. Υπερβολικά ήρεμη. Υπερβολικά ευγενική. Σχεδόν υπηρεσιακή.

— Pascal, είπε απαλά, θα κάτσεις φρόνιμος, έτσι δεν είναι;

Την κοίταξε έκπληκτος, σαν αθώος που τον υποψιάζονται άδικα.

— Μα εγώ είμαι πάντα ευγενικός.

Πράγμα που ήταν ψέμα.

Πήρε το φλιτζάνι.

Στο μυαλό του εμφανίστηκαν αμέσως διάφορα σενάρια. Θα μπορούσε να βήξει. Θα μπορούσε να προσποιηθεί αδιαθεσία. Θα μπορούσε να πλησιάσει το τραπέζι με αλλοπαρμένο βλέμμα και να ρωτήσει αν του είχε μιλήσει η καρέκλα. Ή, πιο απλά, θα μπορούσε να χύσει λίγο καφέ κοντά στη γυναίκα για να την κάνει να σηκωθεί. Τίποτε σοβαρό. Ένα μικρό τίναγμα της πραγματικότητας. Μια παιδική πονηριά.

Δεν ήθελε να της κάνει κακό.

Ήθελε μόνο να ξαναπάρει τη θέση του.

Ή ίσως, ήδη, να την αναγκάσει να τον προσέξει.

Προχώρησε.

Η γυναίκα σήκωσε τα μάτια προς το μέρος του ακριβώς τη στιγμή που έφτανε δίπλα στο τραπέζι. Εκείνο το βλέμμα, τόσο αφύλακτα δοσμένο, διέλυσε την κωμωδία του. Είχε σχεδιάσει έναν ελιγμό. Βρέθηκε μπροστά σε μια παρουσία.

— Με συγχωρείτε, είπε εκείνη. Μήπως ξέρετε τι ώρα είναι;

Η φωνή της ολοκλήρωσε ό,τι είχαν αρχίσει τα μάτια.

Ο Pascal δεν έχυσε τον καφέ επίτηδες.

Όχι εντελώς.

Υπήρξε ένας δισταγμός, ένα ανεπαίσθητο τρέμουλο, μια αδέξια κίνηση του καρπού. Όμως βαθιά μέσα του, ένα μικρό νηφάλιο κομμάτι, ένας μικρός γραμματέας της συνείδησής του, σημείωσε πως το ατύχημα δεν ήταν εντελώς αθώο. Θα μπορούσε να είχε συγκρατήσει το φλιτζάνι. Δεν το είχε κάνει αρκετά γρήγορα.

Ο καφές χύθηκε πάνω στο μπεζ φόρεμα.

Η γυναίκα έβγαλε μια σύντομη κραυγή.

— Αχ! Δεν μπορούσατε να προσέχετε; Το φόρεμά μου!

Ο Pascal έμεινε ακίνητος, με το φλιτζάνι ακόμη στο χέρι, σε μια παράλογη στάση ένοχου αγάλματος.

Ο καφές είχε πιτσιλίσει το ύφασμα στους μηρούς και στην κοιλιά. Ένας σκούρος λεκές απλωνόταν αργά πάνω στα ανοιχτόχρωμα λουλούδια, σαν κάποιος να είχε μόλις καταστρέψει ολόκληρο το πρωινό με μία μόνο κακογραμμένη φράση.

Η Claire και η Pierrette έτρεξαν κοντά.

— Κυρία μου! Το φόρεμά σας! αναφώνησε η Claire.

— Βλέπεις, Pascal, αυτή τη φορά το παράκανες! πρόσθεσε η Pierrette.

Η γυναίκα σήκωσε ξανά τα μάτια προς το μέρος του. Δεν ήταν πια πράσινα και γαλάζια. Ήταν πληγωμένα.

— Μόλις μου καταστρέψατε τη μέρα, είπε. Ο φίλος μου θα έρθει να με πάρει σε λίγα λεπτά. Επρόκειτο να πάω μαζί του για μεσημεριανό.

Ο Pascal θέλησε να ζητήσει συγγνώμη. Αληθινά. Είχε όμως εκείνη την ηθική ασθένεια: ακόμη και οι τύψεις του αναζητούσαν μια λαμπρή διατύπωση.

— Λυπάμαι, κυρία μου. Πραγματικά. Είναι που… για ένα δευτερόλεπτο, ο κόσμος εξαφανίστηκε.

— Και ο καφές σας επίσης, απ’ ό,τι φαίνεται.

Η απάντηση ήταν κοφτή, αλλά όχι χυδαία. Ο Pascal σχεδόν τη θαύμασε γι’ αυτό.

— Θα πληρώσω το καθάρισμα, είπε.

— Κρατήστε τα χρήματά σας για να λευκάνετε το φτερό στο καπέλο σας. Ίσως αυτό να γαργάλησε τον εγωισμό σας.

Η Pierrette έπνιξε ένα γέλιο. Η Claire τη σκούντησε με τον αγκώνα.

Ο Pascal κοκκίνισε.

Θα μπορούσε να είχε δεχτεί την ταπείνωση. Θα μπορούσε να είχε μείνει απλός. Θα μπορούσε να πει: «Έχετε δίκιο, είμαι αδέξιος.» Όμως ο Pascal είχε το ατυχές χάρισμα να λερώνει ακόμη και τις ίδιες του τις συγγνώμες με λογοτεχνία.

— Σας ονειρεύτηκα χθες το βράδυ, είπε.

Η σιωπή έπεσε ξανά.

Η γυναίκα τον κάρφωσε με το βλέμμα.

— Ορίστε;

— Δεν ξέρω το όνομά σας. Δεν σας είχα ξαναδεί ποτέ. Όμως ονειρεύτηκα ένα πρόσωπο. Το δικό σας, νομίζω. Γύρω μου έπεφταν φύλλα. Σελίδες. Και βρισκόσασταν πάνω σε καθεμιά τους.

Η Claire έκλεισε τα μάτια, σαν γυναίκα που βλέπει μια καταστροφή να πλησιάζει και δεν έχει πια τη δύναμη να την αποτρέψει.

Η γυναίκα σηκώθηκε αργά.

— Χύνετε καφέ πάνω σε άγνωστες γυναίκες και ύστερα τους λέτε πως τις είδατε στα όνειρά σας;

— Δεν είναι στρατηγική.

Τη στιγμή που το είπε, ο Pascal ήξερε πως έλεγε ψέματα.

Ίσως όχι ακριβώς αυτή τη φορά. Στη ζωή του όμως, ναι. Τα πάντα γίνονταν στρατηγική μόλις ένιωθε απειλή: η φτώχεια του, η μοναξιά του, οι φράσεις του, τα αποκαρδιωμένα βλέμματά του, ο τρόπος του να δείχνει υπερβολικά εύθραυστος για να θεωρηθεί υπεύθυνος.

Η γυναίκα, όμως, δεν ήταν αφελής.

— Ποιος είστε;

Έφερε το χέρι στο καπέλο του, σαν να συστηνόταν μπροστά σε δούκισσα.

— Pascal Pascal. Συγγραφέας.

— Έχετε εκδώσει κάτι;

Η ερώτηση τον χτύπησε πιο δυνατά κι από προσβολή.

— Όχι ακόμη.

— Τότε, Pascal Pascal, που δεν έχετε εκδώσει ακόμη τίποτε, σας συμβουλεύω να γράψετε κάπου το εξής: οι γυναίκες δεν είναι σημάδια που στέλνονται στους άντρες για να τροφοδοτούν τα μυθιστορήματά τους.

Πήρε την τσάντα της.

Ο Pascal ένιωσε κάτι μέσα του να τεντώνεται. Θα έπρεπε να υποκλιθεί. Να την αφήσει να φύγει. Όμως εκείνη μόλις τον είχε αγγίξει ακριβώς στο σημείο όπου πίστευε πως ήταν προστατευμένος: στη φανταστική του μεγαλοσύνη.

— Κι εσείς, κυρία μου; ρώτησε. Ποια είστε ώστε να μπαίνετε στη ζωή των άλλων σαν να ξέρετε ήδη πόσο αξίζουν;

Γύρισε προς το μέρος του.

— Μια λεκιασμένη πελάτισσα.

— Όχι. Είστε κάτι πολύ περισσότερο από αυτό.

— Κι εσείς, πολύ λιγότερο απ’ όσο νομίζετε.

Αυτή τη φορά οι δύο σερβιτόρες δεν έκρυψαν την ικανοποίησή τους. Ο Pascal το ένιωσε. Είχε χάσει το κοινό. Ακόμη χειρότερα: είχε χάσει την ίδια του τη σκηνοθεσία.

Τότε έκανε αυτό που έκανε πάντα όταν ένιωθε πως τον είχαν ξεσκεπάσει.

Έγινε αξιολύπητος.

— Σας ζητώ συγγνώμη, είπε πιο χαμηλόφωνα. Δεν ήθελα να σας πληγώσω. Μερικές φορές είμαι γελοίος, αλλά δεν είμαι σκληρός.

Αυτή τη φράση την επιστράτευε συχνά. Λειτουργούσε καλά. Ανάγκαζε τους άλλους να επιλέξουν ανάμεσα στο να επιμένουν στην επίθεσή τους και στο να του αναγνωρίσουν ευαισθησία. Οι περισσότεροι διάλεγαν το δεύτερο. Οι άνθρωποι δεν αγαπούν να νιώθουν δήμιοι μπροστά σε έναν άντρα που χαμηλώνει τη φωνή.

Η γυναίκα δίστασε.

Μόνο για ένα δευτερόλεπτο.

Όμως ο Pascal είδε τον δισταγμό. Τον σημείωσε. Τον φύλαξε χωριστά.

Είχε συμπόνια.

Άρα, είχε ένα αδύναμο σημείο.

— Μην ανησυχείτε, είπε τελικά. Ακόμη κι αν μένω μακριά, ο φίλος μου θα κάνει μια παράκαμψη. Θα αλλάξω. Άλλωστε, δεν του αρέσει αυτό το φόρεμα.

Κατέβασε το βλέμμα στο λεκιασμένο ύφασμα. Η σκληρότητα έφυγε από το πρόσωπό της.

— Εμένα μου άρεσε. Το θεωρούσα μαγικό.

— Μαγικό;

— Ναι. Κάθε φορά που το φοράω, συμβαίνει κάτι απρόσμενο. Συχνά κάτι ευχάριστο. Σήμερα, απ’ ό,τι φαίνεται, η μαγεία είχε κακό γούστο.

Ο Pascal κοίταξε τον λεκέ.

Ύστερα το φόρεμα.

Ύστερα εκείνη.

— Ίσως η μαγεία να μην είναι πάντα ευγενική με την πρώτη γνωριμία.

— Πολύ βολική φράση για έναν άντρα που μόλις έκανε μια ανοησία.

— Οι βολικές φράσεις είναι καμιά φορά και οι πιο αληθινές.

Κούνησε το κεφάλι, σχεδόν παρά τη θέλησή της. Δεν χαμογέλασε. Όχι πραγματικά. Όμως μια σκιά χαμόγελου πέρασε από το πρόσωπό της, και ο Pascal γαντζώθηκε πάνω της με τη διακριτική απληστία ενός κλέφτη.

Η Pierrette, που εξακολουθούσε να σκουπίζει το ύφασμα με μια υγρή πετσέτα, σήκωσε ξαφνικά τα μάτια προς την πελάτισσα.

— Κυρία μου, πρέπει να σας πω κάτι. Μην τον ακούτε και πολύ όταν φέρεται έτσι.

— Pierrette, όχι, είπε ο Pascal.

— Ναι, Pascal. Ναι. Γιατί τώρα κάνεις τον καημένο τον μάρτυρα, και αυτό δεν είναι τίμιο.

Η γυναίκα κοίταξε τη σερβιτόρα προσεκτικά.

— Σχεδόν κάθε Κυριακή, συνέχισε η Pierrette, ο κύριος Pascal έρχεται και κάθεται εδώ, σ’ αυτό το τραπέζι. Αν κάποιος κάθεται στη θέση του, κάνει μικρές σκηνές ώσπου να φύγει ο άνθρωπος. Δεν είχε ξαναχύσει ποτέ καφέ, αλλά…

— Pierrette, είπε ο Pascal, ήταν ατύχημα.

— Ίσως. Αλλά με σένα, τα ατυχήματα συχνά μοιάζουν σαν να είχαν γίνει πρόβα.

Η φράση έμεινε μετέωρη.

Ο Pascal ένιωσε έναν ψυχρό θυμό να ανεβαίνει μέσα του. Όχι εναντίον της Pierrette. Όχι ακριβώς. Εναντίον αυτής της ακρίβειας. Εναντίον του τρόπου με τον οποίο τον ξεγύμνωνε μπροστά στην άγνωστη.

Η γυναίκα πήρε την τσάντα της.

— Τώρα καταλαβαίνω καλύτερα.

— Όχι, είπε ο Pascal. Δεν καταλαβαίνετε. Υπερβάλλουν. Τους αρέσει να με κάνουν καρικατούρα. Αυτός είναι ο τρόπος τους να με αγαπούν.

— Κι εσείς; Ποιος είναι ο δικός σας τρόπος να αγαπάτε; Να διώχνετε τους ανθρώπους από τη θέση τους;

Θέλησε να απαντήσει. Δεν βρήκε τίποτε.

Η γυναίκα κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Πριν περάσει την πόρτα, γύρισε για τελευταία φορά.

— Όταν με ξαναδείτε, κύριε Pascal, κρατήστε τα όνειρά σας για τον εαυτό σας. Και μη σταθείτε ξανά στον δρόμο μου.

Βγήκε.

Ο Pascal έμεινε καρφωμένος στη μέση του καφέ.

Έξω, το πρωινό φως την τύλιξε αμέσως. Η γυναίκα σταμάτησε στο πεζοδρόμιο, σαν να μην ήξερε πια πού να ακουμπήσει τον θυμό της. Ο Pascal την κοιτούσε μέσα από τη βιτρίνα. Θα ήθελε να τρέξει πίσω της. Θα ήθελε να ζητήσει συγγνώμη χωρίς σχήματα λόγου. Θα ήθελε να είναι ένας απλός άνθρωπος.

Δεν ήταν ικανός γι’ αυτό.

Μια γκρίζα BMW σταμάτησε μπροστά της.

Ένας κομψός άντρας βγήκε αμέσως. Λεπτό μουστάκι, άψογο παλτό, κινήσεις γρήγορες αλλά υπολογισμένες. Είχε τη βιασύνη κάποιου που έχει αργήσει, αλλά και τη σιγουριά κάποιου που πιστεύει πως ο κόσμος θα περιμένει έτσι κι αλλιώς. Έκανε τον γύρο του αυτοκινήτου και άνοιξε την πόρτα με μια τόσο μελετημένη ευγένεια, που έμοιαζε μαθημένη από εγχειρίδιο ευγενικής κυριαρχίας.

— Καλημέρα, Louise, είπε. Συγγνώμη που άργησα. Έπρεπε να περάσω από το γραφείο. Μερικά τηλεφωνήματα από το εξωτερικό. Κάποιοι φάκελοι για έλεγχο. Ξέρεις πώς είναι αυτά.

Louise.

Ο Pascal δέχτηκε αυτό το όνομα σαν απαλή χαστούκα.

Louise.

Το επανέλαβε μέσα του, ήδη απασχολημένος να το κλέψει.

Ο Jean Chauvet, από την πλευρά του, είδε πρώτα μόνο το φόρεμα.

— Μα τι είναι αυτός ο λεκές;

— Καφές.

— Θα μπορούσες να είχες προσέξει.

Η Louise σφίχτηκε.

Ο Pascal, πίσω από τη βιτρίνα, παρατηρούσε τη σκηνή. Αυτός ο Jean ήταν δυσάρεστος άνθρωπος. Ολοφάνερα. Σχεδόν καθησυχαστικός μέσα στη μετριότητά του. Ένας κλασικός εγωιστής. Ένας χειριστικός άνθρωπος καλής οικογένειας. Από εκείνους που πληγώνουν πιστεύοντας πως καθοδηγούν.

Ο Pascal τον περιφρόνησε αμέσως.

Αυτό του επέτρεψε βολικά να ξεχάσει πως κι εκείνος μόλις είχε πληγώσει τη Louise.

— Πρέπει να περάσουμε από το σπίτι μου, είπε εκείνη. Πρέπει να αλλάξω.

— Πραγματικά δεν έχουμε χρόνο. Ο William Lee μάς περιμένει στο Ritz.

— William Lee;

— Ένας επενδυτής. Σου έχω μιλήσει γι’ αυτόν.

— Όχι.

— Α. Θα το ξέχασα. Αλλά είναι σημαντικό, Louise. Πολύ σημαντικό. Και για τους δυο μας.

Κατέβασε τα μάτια προς το φόρεμά της.

Ο Jean ακούμπησε ένα κτητικό χέρι χαμηλά στην πλάτη της.

— Ύστερα, για να επανορθώσω, θα πάμε στο εξοχικό. Θα σου μαγειρέψω ορτύκια με εστραγκόν.

Ο Pascal είδε αυτή τη χειρονομία. Αυτό το χέρι. Αυτόν τον τρόπο να οδηγεί το σώμα της Louise προς το αυτοκίνητο, δίνοντας στην εντολή την όψη φροντίδας.

Ο Jean γύρισε ξαφνικά το κεφάλι προς το μέρος του.

Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν.

— Αυτός ο τύπος με εκνευρίζει, είπε ο Jean.

Η Louise ακολούθησε την κατεύθυνση του βλέμματός του. Είδε τον Pascal πλαισιωμένο από την πόρτα του καφέ. Έμοιαζε ακόμη πιο γελοίος από πριν, με το καπέλο, το φτερό, την κάπα και την άσχημα κρυμμένη ντροπή.

— Τον ξέρεις; ρώτησε ο Jean.

— Όχι.

Σχεδόν δεν έλεγε ψέματα. Δεν τον γνώριζε. Απλώς τον είχε συναντήσει όπως συναντά κανείς έναν κακό οιωνό.

— Μοιάζει με καημένο τρελό, πρόσθεσε ο Jean. Ή με ποιητή, που συχνά είναι το ίδιο πράγμα.

Η Louise κάθισε στο αυτοκίνητο.

Δεν απάντησε.

Ο Pascal, ακίνητος, τους κοίταξε να φεύγουν.

Καθώς η BMW απομακρυνόταν, ένιωσε κάτι παράξενο. Όχι μόνο μεταμέλεια. Όχι μόνο επιθυμία. Κάτι πιο θολό. Είχε θελήσει το τραπέζι του. Είχε αποσπάσει ένα όνομα. Είχε χάσει το πρωινό, αλλά είχε κερδίσει μια αρχή.

Γύρισε αργά προς το τραπέζι δεκαπέντε.

Τώρα ήταν ελεύθερο.

Ο λεκές από τον καφέ βρισκόταν ακόμη στο πάτωμα, δίπλα στην καρέκλα. Η Claire τον σκούπιζε με ένα πανί.

— Θα έπρεπε να ντρέπεσαι, είπε.

— Ντρέπομαι.

— Όχι. Υποδύεσαι τη ντροπή.

Την κοίταξε.

Αυτή τη φορά δεν βρήκε απάντηση.

Κάθισε στη θέση της Louise.

Μπροστά του, σε έναν από τους καθρέφτες, είδε το ίδιο του το πρόσωπο κάτω από το γελοίο καπέλο. Ένας άντρας σαράντα επτά ετών, φτωχός, ματαιόδοξος, πληγωμένος και ήδη απασχολημένος να μετατρέπει το σφάλμα του σε λογοτεχνικό υλικό.

Έβγαλε το τετράδιο.

Στην πρώτη γραμμή έγραψε:

«Την έλεγαν Louise, κι εγώ της είχα πρώτα κλέψει το φόρεμα πριν ακόμη τολμήσω να της κλέψω την καρδιά.»

Ξαναδιάβασε τη φράση.

Υπερβολικά όμορφη.

Υπερβολικά ένοχη.

Υπερβολικά χρήσιμη.

Χαμογέλασε παρά τη θέλησή του.

Ύστερα την κράτησε.

ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ I

Συνέχεια »