Το πρωί που η Louise αποφάσισε να φύγει για το Παρίσι, δεν είχε κοιμηθεί.
Είχε μείνει καθισμένη στην πίσω αίθουσα της Καρδιάς από υφάσματα μέχρι την αυγή, περιτριγυρισμένη από σκίτσα, τιμολόγια, ποτήρια με κρύο τσάι, κομμάτια υφάσματος και εκείνη την ιδιαίτερη κούραση που δεν προέρχεται μόνο από το σώμα, αλλά κι από ένα όνειρο που αρχίζει να κοστίζει υπερβολικά.
Στη βιτρίνα, το κόκκινο φόρεμα έδειχνε πιο θαρραλέο από εκείνη.
Ήταν ταπεινωτικό.
— Ακόμη και οι κούκλες της βιτρίνας μου έχουν περισσότερο παράστημα από μένα, μουρμούρισε.
Σηκώθηκε, πήγε ως τον πάγκο και άνοιξε το συρτάρι όπου φύλαγε τις οικονομικές καταστάσεις. Οι αριθμοί ήταν εκεί. Το ίδιο δυσάρεστοι όπως πάντα. Οι πωλήσεις δεν αρκούσαν. Οι πελάτισσες έμπαιναν, θαύμαζαν, μιλούσαν, μερικές φορές επέστρεφαν, αλλά όχι αρκετά. Κάποιες αγόραζαν ένα φουλάρι όπως αγοράζει κανείς μια δικαιολογία. Άλλες δοκίμαζαν ένα φόρεμα, κοιτάζονταν για ώρα, ανακάλυπταν πως ήταν όμορφες κι ύστερα έφευγαν λέγοντας:
— Θα το σκεφτώ.
Η Louise είχε αρχίσει να μισεί αυτή τη φράση.
Το «θα το σκεφτώ», μέσα σε μια μπουτίκ, σήμαινε συχνά: σας ευχαριστώ που μου επιτρέψατε να φανταστώ μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, αλλά θα αφήσω το θάρρος μου στο δοκιμαστήριο.
Ο Pascal Pascal δεν βοηθούσε.
Από τότε που έμενε πάνω από τη μπουτίκ, είχε καταφέρει να γίνει μια αναπόφευκτη παρουσία. Οι πελάτισσες τον πρόσεχαν. Οι υπάλληλοι τον σχολίαζαν. Οι περαστικές είτε τον απέφευγαν είτε του χαμογελούσαν. Έγραφε φράσεις για τη βιτρίνα κι ύστερα συμπεριφερόταν σαν η μπουτίκ να ανέπνεε πια μέσα από τα λόγια του. Δεν έκλεβε από το ταμείο, όχι. Έκανε χειρότερα: έκλεβε την ατμόσφαιρα.
Όσο για τον Jean Chauvet, περνούσε πότε πότε για να παρακολουθήσει την αργή εξέλιξη της καταστροφής με το ύφος ανθρώπου που σχεδόν ελπίζει να αποδειχθεί πως είχε δίκιο.
— Σου τα έλεγα, έλεγε το βλέμμα του πριν καν ανοίξει το στόμα του.
Η Louise αρνιόταν να του δώσει αυτή την ικανοποίηση.
Εκείνο το πρωί, η Élodie έφτασε πρώτη. Φορούσε ένα σκούρο πράσινο πουλόβερ.
Η Louise το πρόσεξε αμέσως.
— Ο Pascal σου πρότεινε αυτό το χρώμα;
Η Élodie κοκκίνισε.
— Είπε μόνο ότι αναδεικνύει την ψυχή μου.
— Η ψυχή σου πιάνει δουλειά στις δέκα, σου θυμίζω.
— Μάλιστα, κυρία Lang.
Ύστερα πέρασε η Claire από το διπλανό καφέ, κρατώντας δύο καφέδες και ένα κρουασάν.
— Έχετε ύφος ανθρώπου που μόλις πήρε μια επικίνδυνη απόφαση.
— Φεύγω για το Παρίσι.
Η Claire άφησε τους καφέδες.
— Ορίστε. Το ήξερα.
Η Élodie άνοιξε διάπλατα τα μάτια.
— Στο Παρίσι;
— Ναι.
— Για πόσο;
— Μερικές μέρες. Μια εβδομάδα, αν χρειαστεί.
— Και η μπουτίκ;
— Θα την αναλάβετε εσείς.
Οι δύο γυναίκες την κοίταξαν σαν να τους είχε μόλις ανακοινώσει πως τους εμπιστευόταν ένα πλοίο στη μέση μιας καταιγίδας.
— Εγώ; ρώτησε η Élodie.
— Εσύ, η Claire αν δεχτεί να περνά πότε πότε, και η Marie-Soleil για τις αδύνατες αποφάσεις.
— Είμαι σερβιτόρα, υπενθύμισε η Claire.
— Ακριβώς. Ξέρεις να αναγνωρίζεις τις πελάτισσες που πεινούν.
— Για ρούχα;
— Για θάρρος.
Η Claire την κοίταξε για μια στιγμή και ύστερα χαμογέλασε.
— Αυτό το είπες καλά. Θα έπρεπε να το γράψεις σε μια πινακίδα.
— Όχι. Ο Pascal θα το έγραφε καλύτερα, κι αυτό θα με εκνεύριζε.
Στις εννιά, έφτασε η Marie-Soleil, που είχε κληθεί επειγόντως. Άκουσε το σχέδιό της χωρίς να διακόψει, πράγμα σπάνιο και ανησυχητικό.
— Παρίσι, είπε τελικά.
— Ναι.
— Θα παρουσιάσεις τα σχέδιά σου;
— Ναι.
— Σε ποιον;
— Σε όλους όσοι δεν θα με πετάξουν έξω.
— Έχεις ραντεβού;
— Δύο. Ίσως τρία. Τα υπόλοιπα θα είναι απόπειρες.
— Δεν ξέρεις να πουλάς τα σχέδιά σου.
— Το ξέρω.
— Θα τρέμεις.
— Πιθανότατα.
— Θα ντυθείς υπερβολικά σοβαρά για να πάρεις θάρρος.
— Είναι πιθανό.
— Θα ξεχάσεις ότι είσαι πιο ενδιαφέρουσα από τις ίδιες σου τις εξηγήσεις.
Η Louise αναστέναξε.
— Marie, χρειάζομαι πρακτική βοήθεια, όχι διαισθητική νεκροψία.
— Πολύ καλά. Πρακτικά λοιπόν: φύγε.
Η Louise σήκωσε τα μάτια.
— Το πιστεύεις;
— Ναι. Εδώ πνίγεσαι. Μετράς τις κρεμάστρες σου σαν να ήταν καταδικασμένες. Στο Παρίσι, τουλάχιστον, θα δεις αν τα μοντέλα σου αναπνέουν και αλλού.
— Και η μπουτίκ;
Η Marie-Soleil κοίταξε γύρω της.
— Θα επιβιώσει μερικές μέρες χωρίς εσένα. Ή θα μάθει να τρέμει όρθια.
Η Louise δεν είπε τίποτε.
Από πάνω, τα βήματα του Pascal διέσχισαν το διαμέρισμα. Αργά. Σαν να είχε ακούσει.
Φυσικά και είχε ακούσει.
Λίγα λεπτά αργότερα κατέβηκε.
Φορούσε μαύρο πουκάμισο, μπορντό φουλάρι και είχε το ύφος ανθρώπου πληγωμένου εκ των προτέρων.
— Παρίσι, είπε.
— Καλημέρα, Pascal.
— Φεύγετε για το Παρίσι χωρίς να με συμβουλευτείτε;
— Δεν ήξερα ότι το διαβατήριό μου χρειαζόταν την ευλογία σας.
— Όχι. Ίσως όμως το μυθιστόρημά σας.
— Η ζωή μου δεν είναι το μυθιστόρημά σας.
Χαμογέλασε απαλά.
— Όχι ακόμη.
Η Louise ένιωσε αμέσως εκνευρισμό. Είχε το χάρισμα να τρυπώνει στις αποφάσεις της σαν ρεύμα αέρα κάτω από μια πόρτα.
— Αφήνω τη μπουτίκ στα κορίτσια, είπε. Φεύγω για να παρουσιάσω τα σχέδιά μου.
— Εξαιρετική ιδέα.
Είχε προετοιμαστεί για αντίρρηση. Αυτή η επιδοκιμασία την αφόπλισε.
— Έτσι νομίζετε;
— Βεβαίως. Εδώ υπερασπίζεστε μια μπουτίκ. Εκεί θα υπερασπιστείτε το όνομά σας. Είναι πιο επικίνδυνο. Άρα πιο χρήσιμο.
— Με εκπλήσσετε.
— Είμαι ικανός για μεγαλείο όταν δεν κοστίζει τίποτε.
Η Claire γέλασε ειρωνικά.
Ο Pascal την αγνόησε με πληγωμένη αξιοπρέπεια.
— Μπορώ να σας γράψω μια επιστολή παρουσίασης.
— Όχι.
— Ένα σύντομο σημείωμα.
— Όχι.
— Μια φράση.
— Ούτε να το σκέφτεστε.
— Κάνετε λάθος. Το Παρίσι αγαπά τις φράσεις.
— Το Παρίσι αγαπά επίσης τους ανθρώπους που ξέρουν να σωπαίνουν.
Έβαλε το χέρι στην καρδιά.
— Χτύπημα κάτω από τη ζώνη. Αλλά κομψό.
Η Louise πήγε να πάρει το παλτό της.
— Όσο θα λείπω, Pascal, δεν θα κατεβαίνετε για να σαγηνεύετε τις πελάτισσές μου. Δεν θα συμβουλεύετε τις υπαλλήλους μου. Δεν θα ξαναγράφετε τις πινακίδες μου. Δεν θα αγγίζετε τη βιτρίνα. Δεν θα λέτε στις περαστικές ότι έχουν τραγικό λαιμό.
— Ήταν μια ειλικρινής παρατήρηση.
— Ήταν μια χαμένη πελάτισσα.
— Όχι και καλή πελάτισσα.
— Δεν είναι δική σας δουλειά να το κρίνετε.
Υποκλίθηκε.
— Θα υπακούσω.
Η Marie-Soleil τον κάρφωσε με το βλέμμα.
— Όχι. Θα ερμηνεύσετε την υπακοή.
Ο Pascal χαμογέλασε.
— Με γνωρίζετε όλο και καλύτερα.
— Αυτό ακριβώς με ανησυχεί.
Η Louise πήρε την τσάντα με τα σκίτσα της. Ήταν βαριά. Υπερβολικά βαριά για μερικά φύλλα. Είχε βάλει μέσα μήνες άγχους, περηφάνιας, φόβου και ομορφιάς.
Στην πόρτα, γύρισε για τελευταία φορά προς τη μπουτίκ.
— Élodie, σημειώνεις κάθε πώληση. Claire, δεν δέχεσαι απρογραμμάτιστες παραδόσεις. Marie, εμποδίζεις τον Pascal να γίνει επίσημη ατραξιόν.
— Κι αν περάσει ο Jean; ρώτησε η Élodie.
Η Louise δίστασε.
— Του λες ότι δουλεύω.
— Στο Παρίσι;
— Όχι. Του λες μόνο ότι δουλεύω. Αυτό θα τον ενοχλήσει περισσότερο.
Βγήκε.
Στον δρόμο, ο αέρας της φάνηκε διαφορετικός.
Όχι πιο ελαφρύς.
Μα πιο απέραντος.
________________________________________
Το Παρίσι δεν υποδέχτηκε τη Louise με βιολιά.
Το Παρίσι την υποδέχτηκε με ουρά στο τελωνείο, ένα υπερβολικά ακριβό ταξί, μια βαλίτσα σφηνωμένη στο πορτμπαγκάζ και έναν οδηγό που έκρινε χρήσιμο να της εξηγήσει πως η μόδα δεν ήταν πια αυτό που κάποτε ήταν.
— Τώρα, κυρία μου, όλοι θέλουν να είναι πρωτότυποι. Αποτέλεσμα: κανείς δεν είναι πια πρωτότυπος.
Η Louise, εξαντλημένη, απάντησε:
— Αυτό ακριβώς φοβάμαι κι εγώ.
Είχε κλείσει ένα μικρό δωμάτιο σε ένα διακριτικό ξενοδοχείο του ένατου διαμερίσματος. Η μοκέτα είχε γνωρίσει πιο ευτυχισμένους ταξιδιώτες, το ασανσέρ βογκούσε σαν ξεχασμένος γέρος ηθοποιός, όμως το παράθυρο έβλεπε σε ένα κομμάτι τσίγκινης στέγης, δύο καμινάδες και έναν παρισινό ουρανό σε μια απαλή απόχρωση του γκρίζου.
Η Louise ακούμπησε την τσάντα με τα σκίτσα στο κρεβάτι.
— Λοιπόν.
Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη.
Η γυναίκα απέναντί της είχε κουρασμένα χαρακτηριστικά, μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, αλλά μια καινούργια αποφασιστικότητα στο στόμα. Δεν είχε έρθει στο Παρίσι για να παίξει την τουρίστρια, ακόμη κι αν είχε υποσχεθεί στον εαυτό της να περάσει μπροστά από μερικούς ναούς της μόδας όπως επισκέπτεται κανείς εκκλησίες.
Το επόμενο πρωί άρχισε από τη λεωφόρο Montaigne.
Οι βιτρίνες εκεί είχαν την τέλεια ψυχρότητα των απρόσιτων πραγμάτων. Τα φορέματα δεν έμοιαζαν εκτεθειμένα, αλλά φυλασσόμενα. Οι πωλήτριες είχαν στητές σιλουέτες, μετρημένα χαμόγελα και βλέμματα ικανά να εκτιμήσουν την τιμή ενός παλτού πριν ακόμη περάσει την πόρτα.
Η Louise μπήκε στον πρώτο οίκο.
Ζήτησε να παρουσιάσει σχέδια.
Τη ρώτησαν αν είχε ραντεβού.
Είπε όχι.
Της χαμογέλασαν με εκείνη την ευγένεια που κλείνει μια πόρτα αποτελεσματικότερα από κλειδαριά.
Σε έναν δεύτερο οίκο, πήρε μια επαγγελματική κάρτα.
Σε έναν τρίτο, της επέτρεψαν να αφήσει ένα πορτφόλιο στη ρεσεψιόν.
Σε έναν τέταρτο, της είπαν:
— Κυρία μου, δεχόμαστε πάρα πολλές προτάσεις.
Απάντησε:
— Το φαντάζομαι.
— Μπορείτε να στείλετε φάκελο ταχυδρομικώς.
— Έρχομαι από το Μόντρεαλ.
— Τότε μπορείτε να τον στείλετε κι από πιο μακριά.
Η φράση δεν ήταν κακεντρεχής. Ήταν απλώς γαλλική με εκείνον τον τρόπο που σε κάνει να θέλεις να μάθεις να αναπνέεις διαφορετικά.
Η Louise βγήκε στον δρόμο, με την τσάντα της βαρύτερη απ’ ό,τι πριν.
Περπάτησε για πολλή ώρα.
Οδός Faubourg-Saint-Honoré. Πλατεία Vendôme. Οδός Cambon. Δεν έμπαινε παντού. Μερικές φορές αρκούνταν να κοιτάζει τις βιτρίνες, να παρατηρεί τις γραμμές, τους όγκους, τις πελάτισσες, τους άντρες στα μαύρα που άνοιγαν τις πόρτες, τους νεαρούς βοηθούς που κουβαλούσαν θήκες ρούχων σαν να μετέφεραν λείψανα.
Πολύ γρήγορα πρόσεξε εκείνα τα αγόρια του κόσμου της μόδας.
Μερικοί ήταν πολύ στητοί, πολύ λεπτοί, σχεδόν αυστηροί. Άλλοι φορούσαν τόσο ρευστά ρούχα, που έμοιαζαν να έχουν αρνηθεί να διαλέξουν ανάμεσα σε σακάκι και κασκόλ, ανάμεσα σε πουκάμισο και λουλούδι. Πολλοί είχαν χειρονομίες απόλυτης λεπτότητας. Εκφραστικά χέρια. Απαλές φωνές. Λεπτούς ώμους. Έναν τρόπο να υπάρχουν που δεν ζητούσε συγγνώμη από κανέναν.
Η Louise τους παρατηρούσε χωρίς ίχνος χλευασμού.
Το αντίθετο.
Έμοιαζαν ελεύθεροι με έναν τρόπο που τη συγκινούσε. Όχι ελεύθεροι επειδή η ζωή τούς ήταν εύκολη, όχι. Ελεύθεροι επειδή είχαν μετατρέψει τη διαφορά τους σε στιλ. Δεν έκρυβαν την ευθραυστότητά τους. Τη φορούσαν σαν γραμμή κοπής. Σαν κομψότητα. Σαν υπογραφή.
Σε ένα ατελιέ κοντά στο Marais, είδε έναν νεαρό με αποχρωματισμένα μαλλιά να διασχίζει την αίθουσα με ένα ρολό ροζ τούλι στον ώμο. Προχωρούσε σαν κουρασμένος αλλά ευτυχισμένος πρίγκιπας. Ένας άλλος, μεγαλύτερος, με τους καρπούς γεμάτους λεπτά βραχιόλια, διόρθωνε με ακριβή κίνηση το πέσιμο ενός μανικιού πάνω σε μια κούκλα.
Η Louise σκέφτηκε:
— Έχουν το δικαίωμα να είναι πιο επινοημένοι από μένα.
Αυτή η σκέψη την ακολούθησε όλη μέρα.
________________________________________
Την τρίτη ημέρα είχε ήδη χάσει ένα μέρος της αυτοπεποίθησής της.
Μιλούσε υπερβολικά γρήγορα όταν της παραχωρούσαν δέκα λεπτά. Εξηγούσε τα μοντέλα της αντί να τα αφήνει να αναπνεύσουν. Έλεγε «είναι απλώς μια ιδέα» πριν καν κρίνουν την ιδέα. Υποβάθμιζε αυτό που είχε έρθει να πουλήσει. Σχεδόν ζητούσε συγγνώμη επειδή είχε ταλέντο.
Σε έναν οίκο υψηλής ραπτικής με το όνομα Maison Valombre, συνάντησε επιτέλους κάποιον που αφιέρωσε χρόνο στα σκίτσα της.
Η Valombre στεγαζόταν σε ένα διακριτικό κτίριο, σ’ έναν μικρό δρόμο κοντά στην πλατεία des Victoires. Τίποτε επιδεικτικό στην πρόσοψη. Μια ορειχάλκινη πινακίδα. Μια μαύρη πόρτα. Ένα θυροτηλέφωνο. Στο εσωτερικό, πέτρινη σκάλα, λευκοί τοίχοι, ανθοδέσμες χωρίς υπερβολικό άρωμα και η σιωπή μιας δουλειάς που πληρώνεται καλά.
Την έβαλαν να περιμένει σε ένα δωμάτιο όπου τέσσερις καρέκλες έμοιαζαν ακριβότερες από το αεροπορικό της εισιτήριο.
Ύστερα μπήκε μια λεπτή γυναίκα, με κοντά μαλλιά και σκούρα γυαλιά, κρατώντας έναν φάκελο κάτω από το μπράτσο.
— Κυρία Lang;
— Ναι.
— Solange Arvay. Διευθύντρια του δημιουργικού ατελιέ.
Η Louise σηκώθηκε υπερβολικά γρήγορα.
— Χαίρω πολύ.
Η Solange Arvay της έγνεψε να καθίσει.
— Δείξτε μου.
Η Louise άνοιξε το πορτφόλιό της.
Αυτή τη φορά προσπάθησε να σωπάσει.
Η Solange κοίταξε τα σκίτσα ένα ένα. Δεν χαμογελούσε. Σχεδόν δεν σχολίαζε. Πότε πότε μετακινούσε ένα φύλλο, επέστρεφε στο προηγούμενο, στεκόταν περισσότερο σ’ έναν γιακά, σ’ ένα μανίκι, σε μια λοξή γραμμή.
— Έχετε ξεχωριστό χέρι, είπε τελικά.
Η Louise ένιωσε την καρδιά της να επιταχύνει.
— Ευχαριστώ.
— Αλλά ζητάτε υπερβολικά πολλές συγγνώμες.
— Στα σχέδιά μου;
— Στον τρόπο που τα παρουσιάζετε. Σαν να ζητάτε συγγνώμη πριν ακόμη υπάρξετε.
Η Louise δεν ήξερε τι να απαντήσει.
Η Solange στάθηκε περισσότερο στο φόρεμα «Η Απόδραση».
— Αυτό εδώ.
— Ναι.
— Το έχετε φτιάξει;
— Όχι ακόμη.
— Γιατί;
— Έλλειψη χρόνου. Και ίσως μέσων.
— Κακή απάντηση. Τα μέσα έρχονται μετά την πράξη. Όχι πάντα, αλλά πρέπει να το πιστεύει κανείς αν θέλει να επιβιώσει σ’ αυτό το επάγγελμα.
Έκλεισε το πορτφόλιο.
— Δεν μπορώ να σας υποσχεθώ τίποτε.
Η Louise ένιωσε τη φράση να πέφτει πάνω στους ώμους της.
— Καταλαβαίνω.
— Όχι. Δεν καταλαβαίνετε. Λέω ότι δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτε, όχι ότι δεν με ενδιαφέρετε.
Η Louise σήκωσε τα μάτια.
Η Solange πήρε μια κάρτα και την ακούμπησε πάνω στο πορτφόλιο.
— Αφήστε μου αντίγραφα από τρία μοντέλα. Αυτό εδώ. Εκείνο. Και το λοξό φόρεμα.
— «Η Απόδραση».
— Το όνομα είναι λίγο λογοτεχνικό.
— Το ξέρω.
— Κρατήστε το παρ’ όλα αυτά. Τα γελοία ονόματα μερικές φορές πουλάνε καλύτερα από τα καλά.
Η Louise γέλασε νευρικά.
— Πόσο καιρό θα μείνετε στο Παρίσι;
— Μερικές μέρες ακόμη.
— Περάστε αύριο αργά το απόγευμα. Ούτε νωρίτερα ούτε αργότερα.
— Ευχαριστώ. Πραγματικά.
— Μη με ευχαριστείτε τόσο πολύ. Κουράζει.
Η Louise βγήκε από το δωμάτιο με συγκρατημένη χαρά. Όχι νίκη. Ένα νήμα. Αλλά ένα νήμα ήταν καλύτερο από το κενό.
Στο χολ, καθώς έφευγε, πρόσεξε μια μικρή αγγελία κολλημένη κοντά στην είσοδο του προσωπικού.
MAISON VALOMBRE
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΝΔΡΑΣ ΒΟΗΘΟΣ ΑΤΕΛΙΕ
Διακριτική παρουσία, αίσθηση της λεπτομέρειας, άμεση διαθεσιμότητα.
Απευθυνθείτε στη ρεσεψιόν.
Η Louise τη διάβασε μία φορά.
Ύστερα δεύτερη φορά.
Άνδρας βοηθός.
Όχι γυναίκα βοηθός.
Έμεινε ακίνητη.
Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, δύο νεαροί άντρες βγήκαν από έναν διάδρομο φορτωμένοι με θήκες ρούχων. Ο ένας φορούσε φαρδύ παντελόνι, λουστρίνια και ιβουάρ μπλούζα με δεμένο γιακά. Ο άλλος είχε εφαρμοστό σακάκι, πολύ ελαφρά μακιγιαρισμένα μάτια και μια παλιά καρφίτσα-κόσμημα στο πέτο. Συζητούσαν ζωηρά, γελούσαν, διόρθωναν ο ένας τον άλλον για μια απόχρωση σατέν, χάνονταν, ξαναφαίνονταν, ξανάφευγαν. Δεν ήταν γελοίοι. Δεν ήταν μεταμφιεσμένοι. Βρίσκονταν στο στοιχείο τους.
Ακόμη καλύτερα.
Έμοιαζαν ευτυχισμένοι.
Όχι μια αφελή ευτυχία. Μια ευτυχία φτιαγμένη από ακρίβεια. Από το ότι βρίσκονταν ακριβώς εκεί όπου οι κινήσεις τους, τα γούστα τους, οι διαφορές τους γίνονταν χρήσιμα.
Η Louise κοίταξε την αγγελία.
Ύστερα το είδωλό της στο τζάμι της πόρτας.
Είχε περάσει τη ζωή της προσπαθώντας να δείχνει σοβαρή, να καθησυχάζει τους άντρες, τους τραπεζίτες, τους προμηθευτές, τον Jean, τις διστακτικές πελάτισσες. Είχε μάθει να γίνεται αξιόπιστη. Περιποιημένη. Στητή. Θηλυκή, αλλά όχι υπερβολικά. Καλλιτέχνιδα, αλλά φερέγγυα. Τολμηρή, αλλά παρουσιάσιμη.
Κι αν, για μία φορά, έπρεπε να μπει διαφορετικά;
Όχι ως Louise Lang, ανήσυχη ιδιοκτήτρια μιας μπουτίκ στο Μόντρεαλ.
Ως κάποια άλλη.
Μια τρελή, απερίσκεπτη, σχεδόν παιδική ιδέα άνοιξε μέσα της.
Την απώθησε.
Η ιδέα επέστρεψε.
Σκέφτηκε τον Pascal.
Την κάπα του, το καπέλο του, τον απαίσιο τρόπο του να μετατρέπει το κοστούμι σε άδεια.
Για πρώτη φορά αναρωτήθηκε μήπως το λάθος της ήταν ότι είχε αφήσει στους άλλους το δικαίωμα να είναι θεατρικοί.
— Όχι, μουρμούρισε. Δεν θα το κάνω αυτό.
Πράγμα που, από το στόμα μιας εξαντλημένης γυναίκας, μερικές φορές σήμαινε: μάλλον θα το κάνω.
________________________________________
Το βράδυ, στο μικρό δωμάτιο του ξενοδοχείου της, η Louise άδειασε τη βαλίτσα της.
Άπλωσε τα ρούχα της στο κρεβάτι.
Ένα μαύρο σακάκι. Ένα ίσιο παντελόνι. Ένα λευκό πουκάμισο. Ένα σκούρο φουλάρι. Ίσια παπούτσια. Ένα μακρύ παλτό. Τίποτε αμιγώς αντρικό. Αρκετά όμως για να συνθέσει μια αμφίσημη σιλουέτα, αν έσβηνε ορισμένες γραμμές, αν έδενε τα μαλλιά της, αν έκανε λίγο πιο σκληρές τις κινήσεις της.
Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη.
— Είναι γελοίο.
Έβγαλε τα σκουλαρίκια της.
— Εντελώς γελοίο.
Τράβηξε τα μαλλιά της προς τα πίσω, τα στερέωσε χαμηλά και ύστερα έκρυψε τον όγκο τους κάτω από ένα μικρό καπέλο που είχε αγοράσει εκείνο το ίδιο απόγευμα σ’ ένα κατάστημα μεταχειρισμένων ρούχων στο Marais.
— Ο Jean θα έλεγε πως είναι αξιολύπητο.
Έδεσε το φουλάρι έτσι ώστε να διακόψει την απαλή γραμμή του λαιμού.
— Ο Pascal θα έλεγε πως είναι ένας χαρακτήρας.
Φόρεσε το μαύρο σακάκι.
— Η Marie-Soleil θα έλεγε πως αλλάζω δέρμα.
Βάφτηκε ελάχιστα, αλλά ξανασχεδίασε τα φρύδια της, τόνισε μια σκιά, έσβησε τα χείλη. Το πρόσωπό της άλλαξε. Όχι αρκετά για να γίνει άντρας. Υπερβολικά για να παραμείνει εντελώς Louise.
Δοκίμασε να περπατήσει.
Υπερβολικά Louise.
Ξαναδοκίμασε. Λιγότερη κίνηση στους γοφούς. Περισσότερες γωνίες. Χωρίς καρικατούρα. Απλώς διαφορετικά. Μια καινούργια αυτοσυγκράτηση. Ένας τρόπος να μην προσφέρει το πρόσωπό της πριν από την παρουσία της.
Σκέφτηκε τους βοηθούς της Maison Valombre.
Την ελεύθερη κομψότητά τους.
Εκείνη την εντύπωση πως είχαν κατακτήσει το δικαίωμα να υπάρχουν εξευγενίζοντας την ιδιαιτερότητά τους.
Η Louise άνοιξε την ατζέντα της.
Σε μια λευκή σελίδα έγραψε:
Louis Lang.
Κοίταξε το μικρό όνομα.
Υπερβολικά απλό.
Πρόσθεσε:
Louis Langel.
Όχι.
Louis Lange.
Καλύτερα.
Ένα όνομα που της έμοιαζε χωρίς να το ομολογεί.
Μουρμούρισε:
— Καλημέρα σας. Ήρθα για τη θέση του βοηθού ατελιέ.
Η φωνή της ήταν υπερβολικά ψηλή.
Ξαναδοκίμασε, πιο χαμηλά.
— Καλημέρα σας. Ήρθα για τη θέση του βοηθού ατελιέ.
Χαμογέλασε παρά τη θέλησή της.
Στον καθρέφτη, ο Louis Lange της χαμογέλασε κι εκείνος.
Όχι ακριβώς άντρας. Όχι μια σβησμένη γυναίκα. Ένα τέχνασμα. Ένα μυστικό πέρασμα. Ένας χαρακτήρας αρκετά εύθραυστος ώστε να μπει εκεί όπου η Louise Lang ίσως να μην τολμούσε να επιμείνει.
Ακούμπησε το χέρι στην τσάντα με τα σκίτσα της.
— Αύριο δοκιμάζουμε την τύχη μας.
Ύστερα ξάπλωσε χωρίς να γδυθεί αμέσως, λες και βγάζοντας αυτή τη μεταμφίεση κινδύνευε να εξαφανίσει μαζί της και το θάρρος της.
Πριν κοιμηθεί, σκέφτηκε την Καρδιά από υφάσματα.
Την Élodie, την Claire, τη Marie-Soleil.
Τον Jean, που σίγουρα ετοίμαζε ήδη μια φράση για να της καταλογίσει την απουσία της.
Τον Pascal, που ίσως επινοούσε ήδη μια ιστορία γύρω της.
Ανασηκώθηκε απότομα.
Pascal.
Θα καταλάβαινε υπερβολικά γρήγορα. Θα αισθανόταν τη μεταμόρφωση. Θα τη μετέτρεπε σε σκηνή. Σε σύμβολο. Σε παγίδα.
Η Louise έσβησε τη λάμπα.
— Ας δοκιμάσει μόνο να μου το κλέψει κι αυτό, μουρμούρισε μέσα στο σκοτάδι.
Στο στενό δωμάτιο, το Παρίσι δεν απάντησε.
Όμως έξω, κάπου στους δρόμους όπου οι βιτρίνες ονειρεύονταν ακόμη υφάσματα, η μόδα συνέχιζε να αγρυπνά σαν κομψό θηρίο.
ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ IV