Εισαγωγή: «spirituphile» είναι μια σπάνια λέξη, γεννημένη από τη διασταύρωση του ευγενούς λατινικού όρου spiritus (πνεύμα) και του τρυφερού ελληνικού όρου philos (εκείνος που αγαπά). — Πρόκειται άραγε για έναν νεολογισμό που περιγράφει μια πανάρχαια πραγματικότητα; — Ας διευκρινίσουμε ότι η spirituphilie δεν έχει καμία σχέση με την πνευματικότητα, ακόμη λιγότερο με τη νεκροφιλία, και, ακόμη χειρότερα, με την ανθρωποφαγία των νεκρών. Έτσι, ο spirituphile είναι απλώς εκείνος που αγαπά μια ψυχή. (Παράδειγμα: αγαπώ την ψυχή της Norma Jeane, όπως αγαπώ και τις ψυχές του εκλιπόντος πατέρα μου, της μητέρας μου που έχει φύγει από τη ζωή, των προγόνων μου κ.λπ.)

Ένας ίσως ακριβέστερος όρος θα ήταν «amouranimus», σχηματισμένος από το amor (αγάπη) και το animus (ψυχή). Σύμφωνα με την τεχνητή νοημοσύνη, η λέξη αυτή δηλώνει έναν «ενθουσιώδη θαυμαστή της ψυχής κάποιου», που διακατέχεται από βαθιά στοργή ή ειλικρινές ενδιαφέρον για την πνευματική ή εσωτερική διάσταση ενός ανθρώπου. Έτσι, ο πνευματικός εραστής θα μπορούσε να ονομάζεται «amouranimus».

Μακριά από μένα η αξίωση να είμαι ο μόνος που αγαπά την ψυχή της Marilyn Monroe. Μακριά από μένα η ιδέα να παρουσιαστώ ως ο πρώτος από τους amouranimus. Μακριά από μένα μια τέτοια ματαιοδοξία, γιατί η ιστορία του κόσμου προϋπήρχε της ύπαρξής μου και θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από μένα. Με λίγα λόγια, η μόνη μου πρωτοτυπία βρίσκεται στο ότι δίνω ένα όνομα σε αυτό το πανάρχαιο συναίσθημα: την πνευματική αγάπη, ή αλλιώς amouranimique (σύμφωνα με την τεχνητή νοημοσύνη).

Θέλετε παραδείγματα πνευματικής αγάπης;

Ιδού μια σύντομη λίστα:

Ο πρώτος συνειδητός άνθρωπος έγινε amouranimus όταν ήρθε αντιμέτωπος με τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου και ανακάλυψε — ή φαντάστηκε — μέσα από αυτή την απώλεια την ύπαρξη ενός «αλλού».

Όλοι εκείνοι που, από τότε, έζησαν μια παρόμοια εμπειρία. Κατ' εξαίρεση, σύμφωνα με τις παραδοσιακές μου πεποιθήσεις, η μητέρα του Χριστού συγκαταλέχθηκε κι εκείνη ανάμεσά τους — μόνο για τρεις ημέρες.

Όλοι εκείνοι που, μετά από εμάς, θα ζήσουν την ίδια εμπειρία.

Παράλληλα, εδώ και χιλιετίες — χάρη στους μύθους, στην Ιστορία και, σήμερα πλέον, στα μέσα ενημέρωσης και στην τεχνολογία — οι κρυφοί ή δηλωμένοι θαυμαστές καλλιτεχνικών, πολιτικών, θρησκευτικών ή άλλων προσωπικοτήτων μεταβάλλουν σταδιακά το προφίλ του amouranimus. Το φαινόμενο αυτό εντείνεται ακριβώς τη στιγμή της απώλειας αυτών των ηρώων ή λίγο αργότερα…

Τέλος, ας διευκρινίσουμε ότι η spirituphile τέχνη δεν είναι ένα κίνημα των εικαστικών τεχνών με την έννοια του κυβισμού, του φωβισμού, του ιμπρεσιονισμού, της διακοσμητικής τέχνης ή ακόμη και της πνευματικής τέχνης κ.λπ. Όχι! Η spirituphile τέχνη είναι ένα σημάδι πίστης και ένας τρόπος να αγαπά κανείς.

a) Η πίστη χαρακτηρίζεται από τη βεβαιότητα μιας ζωής μετά τον θάνατο, όπου η ψυχή προστατεύεται από το Υπέρτατο Ον απέναντι στα δεινά μας.

b) Η αγάπη — διαφορετική από εκείνη που γνωρίζουμε ανάμεσα στους ζωντανούς — εκδηλώνεται μέσα από τη χαρά της εσωτερικής επικοινωνίας με αυτά τα όντα που οι θαυμαστές τους θεωρούν υπέροχα. Με λίγα λόγια, μια κουλτούρα αγάπης χωρίς προσδοκίες.

c) Αυτά τα δύο στοιχεία φτάνουν στο αποκορύφωμά τους όταν ενώνονται μέσα στην έκφραση.

Συμπερασματικά, όλα τα έργα — ζωγραφικοί πίνακες, γλυπτά, ποιήματα, συμφωνίες, δημοφιλή τραγούδια, όπερες, ταινίες, θεατρικά έργα, σχέδια, ύμνοι, βιογραφίες ή μυθιστορήματα — που δημιουργήθηκαν ως φόρος τιμής, από αγάπη ή φιλία για μια ψυχή, εντάσσονται στην τέχνη spirituphile — ή amouranimique.