«Théo-fiction»: γιατί; (Μια ουσιώδης ανάγκη;) Η ιδέα της «Théo-fiction»… μια μορφή προστασίας; Μα τι ακριβώς είναι; «Théo-fiction» ή «Déo-fiction»; Καινούργιο ή όχι; Μήπως μόνο η ορολογία είναι νέα; Κάτι ήδη γνωστό; Αυτό το κείμενο εξηγεί τη δική μου αντίληψη για τη «Théo-fiction».

Η ονομασία «Théo-fiction» μού ήρθε αυθόρμητα, χωρίς ιδιαίτερη νοητική προσπάθεια. Από την άλλη, το «Déo-fiction» θα ήταν ακριβέστερο, επειδή είναι εξ ολοκλήρου λατινικής προέλευσης. Ομολογώ ότι δεν έκανα καμία έρευνα για να εξακριβώσω αν αυτή η σύνθετη λέξη υπάρχει ήδη σε κάποιο είδος κειμένου.

Η «Théo-fiction» μπορεί εξίσου να προηγείται ή να ακολουθεί το «Ιερό Παιχνίδι». Οι δύο ιδέες συνδέονται στενά. Μπορούμε να τη συσχετίσουμε με το όνειρο, γιατί είναι ανθρώπινο να θέλουμε να εξυψώνουμε τους ήρωές μας, τους οδηγούς μας, τους τολμηρούς μας. Από αυτές τις πρώτες ιδέες γεννιέται η «Théo-fiction».

Όπως και το «Ιερό Παιχνίδι», η «Théo-fiction» είναι προσιτή σε όλους όσοι διαθέτουν καλή φαντασία.

Δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι θεολόγος. Είμαι ένας καλλιτέχνης που στοχάζεται πάνω στην πνευματική ζωή. Η θρησκεία υπήρξε πολύ σημαντική στην παιδική μου ηλικία και, ακόμη και σήμερα, εξακολουθεί να κεντρίζει τη σκέψη μου, γιατί ταυτόχρονα διαμορφώνει, πληροφορεί και παραμορφώνει. Με έκανε να ενεργώ όσο και να αντιδρώ μέσα από τη δημιουργία μου. Είναι σαν ένα είδος παιχνιδιού ανάμεσα στις θρησκευτικές αρχές και τη δημιουργία μου· εξού και οι εκφράσεις «Ιερό Παιχνίδι», «τέχνη spirituphile» και «Théo-fiction».

Ας φανταστούμε τον κόσμο της δημιουργίας σαν μια περιοχή ή μια χώρα του φαντασιακού, έναν κόσμο όπου μπορούμε να δημιουργήσουμε ό,τι θέλουμε. Εκεί υπάρχουν εικόνες ή τρισδιάστατα μοντέλα που μας εμπνέουν. Είναι οι εμπειρίες μας και όσα έχουμε αποκτήσει. Όμως... υπάρχουν επίσης μπράβοι, φρουροί που έρχονται να μας βάλουν εμπόδια όταν παρεκκλίνουμε από τους νόμους αυτών των τόπων. Είναι τα προβλήματα συνείδησης που προκύπτουν από τις θρησκευτικές και κοινωνικές αρχές που έχουν συσσωρευτεί από την παιδική μας ηλικία μέχρι σήμερα. Κι όμως, υπάρχουν καλλιτέχνες που πέρασαν μέσα από αυτό το τείχος των φρουρών. Θα αναφέρω εδώ, με κάποια αφέλεια, τη Madonna.

Η «Théo-fiction» είναι επίσης μια παραμόρφωση θρύλων ή ονείρων που αφηγούνται οι άνθρωποι γύρω από μια φωτιά: δομές, σύνθετες ή απλές, που επινόησαν για να απαντήσουν στα υπαρξιακά τους ερωτήματα, από τις απαρχές της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα. Μπορεί όμως να είναι και κάτι τόσο απλό όσο μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας που περιγράφει θεϊκούς κόσμους — την προέλευση ή τη δομή τους — χωρίς να έχει δημιουργηθεί με την πρόθεση να χρησιμοποιηθεί σε ένα «Ιερό Παιχνίδι».

Η «Théo-fiction» μπορεί να είναι συνειδητή ή ασυνείδητη. Είναι συνειδητή όταν η θεϊκή δομή γίνεται αντικείμενο στοχασμού, φαντασίας και πρότασης. Αρκεί να σκεφτούμε τις διάφορες δοξασίες που προέρχονται από διαφορετικές χώρες. Η «Théo-fiction» μπορεί να είναι ασυνείδητη όταν η βασική ιδέα πηγάζει από μια ανάγκη του υποσυνείδητου.

Είναι όμως απαραίτητη η «Théo-fiction»;

Υπάρχει η «Théo-fiction» με σοβαρό, ακόμη και αυστηρό σκοπό, που υπηρετεί ορισμένες θρησκευτικές οργανώσεις. Υπάρχει επίσης η χιουμοριστική, ακόμη και αθώα, «Théo-fiction», όπως στις εκδοχές 1.0 και 2.0 του κόμικ μου. Είναι γεγονός! Παρασύρθηκα κι εγώ από το παιχνίδι. Όπως πολλοί άλλοι άνθρωποι, δημιούργησα «Théo-fiction» («Déo-fiction»), αλλά δεν καταπιάστηκα με το «Ιερό Παιχνίδι», παρά μόνο λίγο, περιθωριακά. Για να καταλήξω... ας είμαστε όλοι ήρωες, ο καθένας στο δικό του επίπεδο, και αν οι απόγονοι ή οι σύγχρονοί τους αποφασίσουν να δημιουργήσουν «Théo-fiction»… ε, τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς, γιατί θα παίζουν με τη συνείδηση των άλλων! Αυτό που ξέχασα να σας πω... είναι ότι στο σπίτι μου έχω δύο σταυρούς με τον Εσταυρωμένο, που μου θυμίζουν την ανατροφή μου και στους οποίους είμαι πολύ δεμένος. Τώρα μπορείτε να γελάσετε!