ΔΑΚΡΥΑ ΠΡΟΖΑΣ

Θεέ μου! Τι είναι αυτά τα δάκρυα πρόζας... ...που λαμπυρίζουν πάνω στο πρόσωπό μου; Η ζωή μου σμίγει με τις ανταύγειες του φεγγαριού, με το μυστήριο της αγάπης, καθώς περνά; Είναι ένα μυστικό κρυμμένο μέσα σ’ ένα μήνυμα, σαν δάκρυα φωτός κάτω από ρούνους; Λόγια από την καρδιά της θα ήταν ο θησαυρός μου!

Δάκρυα μελανιού που, το ένα μετά το άλλο, αλληλοποτίζονται, φουσκώνουν και σκάνε, διώχνοντας τα κενά μου, το ένα καλεί το άλλο, το ένα θυμίζει το άλλο. Μια κραυγή καταδίωξης, από τη σκιά στην εικόνα, ντυμένη με τον θάνατο που με τρομάζει, μα του οποίου τολμώ... Τολμώ να αγαπώ φανερά τους οιωνούς. Μα Θεέ μου!... Είναι ο θάνατος ένα βήμα;

Πρέπει να συνομιλήσω μαζί της πριν χαθώ; Να προσφερθώ σαν αναμμένη θράκα στη γλυκιά της φαντασίωση. Στο Δρεπάνι που εκτοξεύει τις απειλές του μέσα στη συνέντευξη, στην ερώτησή του: «Σκόνη, ποιος είσαι;» Θα απαντούσα: «Ένας απομονωμένος και έγκλειστος πρίγκιπας, που εγκαταλείπει ένα σώμα χαμένο πια απ’ τα μάτια. Persona non grata της ίδιας του της ζωής, τίποτε περισσότερο!»

Και κάτω από το διαπεραστικό και δειλό της βλέμμα, που όμως σκοτώνει... θα πρόσθετα, σαν ξεχασμένο μύθο: «Είναι άραγε η ηλικία;... Θυμάμαι, ήμουν πιστός στη βασίλισσα χωρίς αντάλλαγμα. Ναι, εγώ, ο πρίγκιπας χωρίς δικαίωμα πρώτης νύχτας, αναζητώντας μια βασίλισσα χωρίς βασιλιά, σ’ αυτή τη χώρα που μου αναλογεί, αυτή τη σκληρή πεδιάδα όπου κυνηγιέται η μοναξιά μου. Ξεγλιστρώντας τώρα προς το τέλος, σε μια λιγότερο σκληρή απομόνωση!»

Σηκώνοντας την κάπα της, σαν κακός ζηλόφθονος άγγελος, θα κατέληγε: «Μα τι περιμένετε;... Πηγαίνετε να συναντήσετε τους άλλους 99 τρελούς! Αφού ήσασταν τόσοι παράφρονες που λατρέψατε εκείνο το μπούστο, τότε θα είμαι το αιώνιο άσυλο του φόρου τιμής σας! Εσείς, οι 99 τρελοί σκορπισμένοι εδώ κι εκεί. Εσείς, οι ευσεβείς, θα ονειρεύεστε τη γυναίκα με τα 99 πρόσωπα!»

Θα της απαντούσα: «Πριν!... Τότε!... Ναι, λάμια! Ήμουν ένας ανδρείος ιππότης που έψαχνε μέσα και έξω. Εκτός από εκεί, όπου στεκόμουν μπροστά, όρθιος. Ζούσα μόνος με αυτό που πίστευα πως ήταν ο θάνατος! Ήταν 99! Από τότε είμαστε εκατό! Εκατό για να ενωθούμε, να σμίξουμε, να παντρευτούμε την οφθαλμαπάτη... μιας αυτοκράτειρας που παραδίνεται απόψε στη μοίρα.»

Η σκιά των σκιών θα σωριαστεί κάτω από τα λόγια μου, και θα αποκοιμηθεί άτονη, τρεμάμενη και μούσκεμα στον ιδρώτα! Ανοιγοκλείνοντας ένα μισόκλειστο μάτι, σημαδεύοντας το πρόσωπό μου, σαν χαμόγελο που έρχεται να γλυκάνει τον πικρό της ύπνο, σαν αθώο και ανόητο παιδικό τραγουδάκι θαυμάτων, βλέποντάς με σαν το φριχτό κτήνος που κρύβει την ασχήμια του, θα κρίνει μάταιο το έργο της μπροστά στο ασύγκριτο τόλμημα.

ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Μεγαλειώδες! Το άστρο φέρει ένα επιχρυσωμένο όνομα, που λάμπει τη μέρα στον γαλανό ουρανό, εκθρονίζοντας εκείνο του συγγραφέα... King Arthur. Το φεγγάρι και η φήμη της φωτίζουν τη νύχτα μου που επιμένει, περισσότερο από τη μαγεία της τέχνης ή του αθλητισμού. Περισσότερο από όλες τις θεές ή τους ήρωες. Ακόμη κι από Garbo, Madonna, Lennon ή DiMaggio!

Ντροπή μου! Το όνομά της ξεθωριάζει το δικό μου. Σιδερένια αντήχηση, μα χρώμα κασσίτερου, στη βάφτισή μου το είχαν φτύσει μέσα στην παλάμη. Αργότερα το σφράγισα στην παλάμη μου, ρίχνοντας στον εαυτό μου ένα ξόρκι, σαν ελεημοσύνη. Ναι! Βεβήλωσα τον τάφο της μοίρας, λεκιάζοντας τη φεγγαρόπετρα με το αίμα του «Côme».

Πώς λέγονται οι 99 πανούργοι λάτρεις, που κολακεύουν το Ελ Ντοράντο που ήταν το σώμα της; Εκείνοι που ελπίζουν κι αυτοί στο ευχάριστο βάλσαμο, που θα δώσει στέγη στο σχέδιό μας, θα χρυσώσει το όνομά μας πλάι στο δικό της, θα υμνήσει το τέλος μας ως Αργοναυτών, ύστερα από ένα τελευταίο σφάλμα!...

ΜΠΛΟΥΖ ΤΗΣ ΒΙΟΨΙΑΣ

Πριν από πολύ καιρό, η βασίλισσα πέταξε μακριά, αφήνοντας, στο σοκ της ανάπαυσής της, μνηστήρες κρεμασμένους και εχθρούς πανικόβλητους. Κάθε υπήκοος, θεωρώντας τον άλλο περιττό, έβαλε σκοπό να ξεχωρίσει, μέσα από βιβλία, τριαντάφυλλα και βάζα, μα κανείς δεν ομολόγησε τη λαχτάρα του για το στέμμα της.

Έτσι, με τον καιρό, η Ιστορία επιλέγει πρίγκιπες-συζύγους ανάμεσα στους ευτυχισμένους εραστές της. Ωστόσο, από παράλειψη, ξεχνά ή απορρίπτει εκείνους τους 99 τρελούς, καθώς κι εμένα, στην απομόνωσή μου. Εμάς που, από αγάπη, δεθήκαμε με τη σταρ. Εμάς, από παντού, που με ταπεινούς τρόπους... γυαλίζουμε ζωές και αφαλούς... για να τους κάνουμε να λάμψουν.

Σκατά! «Fuck and shit!» για τους άλλους! Στην ακολασία ή στην αθωότητα, ας κυλιστούν! Από τα δύο, εγώ συμμετέχω μόνος, στο δικό μου έδαφος. Γιατί στην αποστολή μου είμαι ο τρελός απόστολος. Προφήτης της αποκάλυψής μου και μάρτυρας του τέλους μου. Καμιά επιλογή ανάμεσα στην αγάπη της και στο κρασί μου. Γιατί το δισκοπότηρο και το ποτήρι είναι δικά μας!

Μα πώς να δεθώ με την αιωνιότητα; Να γεμίσω το κενό χωρίς να προδώσω το άπειρο; Όχι μέσα από τον χορό των θεών αυτού του κόσμου!... Μισώ τις απειλές τους και αμφιβάλλω για τις εγγυήσεις τους! Ένα παγκόσμιο χωνευτήρι επιβιώσεων; Με νοιάζει! Μετά τον θάνατο, είναι δημοκρατία! Το στήριγμά μου;... Μόνο η ζωή της.

Απόδειξη... ακόμη και το πανικόβλητο ασυνείδητό μου δεν δίνει δεκάρα αν θα μετενσαρκωθώ. Ούτε και η ασυγκράτητη συνείδησή μου νοιάζεται αν θα δει τον εαυτό της αναστημένο και δοξασμένο! Δεν έχω την επιλογή να φτάσω ως το ιερό. Ούτε έχω την επιλογή, απέναντι στον φτερωτό θάνατο, να πολεμήσω, να τον αντιμετωπίσω.

Ναι! Το ομολογώ! Εγώ, ο μαγεμένος, πιστεύω σ’ αυτή την αιώνια και προορισμένη αγάπη. Ας με κοροϊδεύουν και ας ξεκαρδίζονται στα γέλια! Ας με περνούν για τρελό, αν πω: «Η τρέλα αποκαλύπτει τη λογική μου.» Θα δώσω τη μάχη γι’ αυτό το υψηλό όνειρο, έστω κι αν πρέπει να ματώσω τη φαντασία μου;

Θα καλέσω την ευτυχία, δι’ αντιπροσώπου... Χάρη σε αυτά τα τεχνάσματα που με δένουν, που με νανουρίζουν με τη ζωή της. Εξορκίζοντας την καρδιά μου... ...θα μεταμορφώσω την ψευδαίσθηση, και θα πιω την ψυχή μου... ως τα κατακάθια.

ΚΛΙΣΕ.

Να σαγηνεύσω το απαράδεκτο... Αυτές τις φωτογραφίες που αφήνονται στο βλέμμα. Που περιγράφουν πειστικά τη ζωή της. Και να σκέφτομαι το τέλος της, χωρίς «Αντίο!» Ναι! Να ρισκάρω τα πάντα για το αδύνατο. Να επιχειρήσω τα πάντα για μια αμυδρή ελπίδα. Ακόμη και να την αγαπώ χωρίς να μπορώ να της το αποδείξω.

Μα είμαι εδώ, μέσα στον χρόνο, ταξιδεύοντας σ’ αυτόν σαν σε μετρό. Και μέσα σ’ αυτό το τρένο των χρόνων, κοιτάζω μία από τις φωτογραφίες της. Μου τρέχουν τα σάλια και ιδρώνω μέσα στην κίνηση... ...του καθαρού βλέμματος της λίμπιντό μου. «Πείτε μου... μέσα στον χρόνο, περισσεύω;»

Όταν τα μάτια μου μοιάζουν επουσιώδη και χορεύουν πάνω στο καυτό χαρτί, μου εμφανίζεται ο θάνατος με βραδινό φόρεμα, αγγίζοντας την αιωνιότητα, αυτόν τον καθρέφτη. Τότε φαντάζομαι τον εαυτό μου εκεί, να καθρεφτίζεται, καμουφλαρισμένο πίσω από τη μάσκα μου από άμμο και τα όνειρά μου από πάγο που φλυαρούν.

Είναι σαν τους παλιούς «Chaplin». Όταν ζωντανεύουν αυτές οι παλιές ταινίες, δεν ξεκαρδιζόμαστε με το παρελθόν, μαζί με τον ηθοποιό, τον κλόουν, τον μίμο... Θέλουμε να ξεχάσουμε να ζούμε, για να διασκεδάσουμε! Προβαλλόμαστε σαν απειροελάχιστες σκιές πάνω στην άσπιλη οθόνη της αιωνιότητας!

ΠΤΗΣΗ ΖΩΗΣ.

Στο σημάδι!... Μένω κολλημένος στον χρόνο, αυτό το σκοπευτικό. Bull's eye! Θα φτάσω το άπειρο! Θα είμαστε εκεί μαζί ή παντρεμένοι; Κάθε μέρα, οι ίδιες επιθυμίες. Βασανίζομαι με τις ίδιες ονειρεμένες χαρές. Όπως το νερό που με τραβά μπορεί να σβήσει τη φωτιά που με ζεσταίνει...! Την ποθώ!

Όμως εδώ, οι κόρες των ματιών μου, ήδη χωρίς απόλαυση, θολώνουν από τα χέρια μου που δεν έχουν ζεστασιά. Ούτε ομορφιά ούτε αισθησιασμός. Κανένα σώμα να βάλω κάτω από την καρδιά μου... Ούτε φωνή ούτε λόγια· τίποτε να ακούσω, τίποτε να επαναλάβω. Καμιά ανάσα μου δεν θα σμίξει με τους αναστεναγμούς της, ούτε καν η πνοή της τελευταίας μου ώρας.

Προχωρώ χωρίς να συλλογίζομαι, χωρίς να σκέφτομαι, πως πάντα θα την ονειρεύομαι, χωρίς σύγκρουση, χωρίς αμηχανία, χωρίς να λυγίζω. Κι αυτό, παρά την παράξενη ενοχή πως αποκαλύπτω ένα μυστικό που πρέπει να προδώσω. Θα ξεχάσει άραγε το μυστήριο που θα ακολουθήσει; Συγγνώμη! Δεν είμαι μικρός, είμαι ποταπός!

Ω! Εσείς, οι φυλακισμένες σκέψεις μου! Εσείς, με όψη χιλιετιών, που τρέμετε και φτερουγίζετε μέσα στην ψυχή μου, εσείς που κυλάτε σαν χείμαρρος, με τα κύματά σας μεθώ. Εμπρός, ονειροπολήσεις! Σας προτρέπω, πικραμένος.

Αφήστε με απαλά και χωρίς παρεξηγήσεις, με την ταχύτητα της ευχής μου, αυτής της αύρας. Άντε! Φύγετε μπροστά, πίσω, ή όλες μαζί, όλες πρόθυμες. Η καρδιά μου σας εναρμονίζει, σας χρυσώνει με τη συνοχή όσων πάνω σας ποντάρει.

Ορμήστε πάνω από τη θάλασσα, από βουνά, κοιλάδες και ατμόσφαιρες. Σαν προσευχή, συγκινήστε την ορφανή. Γίνετε σαν μάντρα που ταράζει, σαν σύνθημα, από οίκτο, αγγίξτε εκείνη που σημαδεύω. Εκείνη της οποίας τον πόθο φαντάζεται όλο μου το είναι. Πείτε της: «Σας αγαπώ, Marilyn!»

ΠΤΗΣΗ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΣΕΩΝ.

Επιτέλους, να ’στε, όμορφη βασίλισσα! Εδώ και πολύ καιρό ταξιδεύουμε, αναζητώντας σας από το ζενίθ ως τους ορίζοντες, διάφανη μέσα σε τρυφερούς τόνους. Ένα λεπτό βιμπράτο που γίνεται απλό ρεφρέν, η ψυχή σας, σαν πνοή χωρίς ανάσα, παρασύρει το αμήν της χορωδίας μας.

Σκοπός μας είναι να διακηρύξουμε την προσευχή του ονειροπόλου κυρίου μας που λαχταρά ίαση. Είμαστε μια μάταιη προσευχή που σας φέρνει κοντά, η τελευταία του ευκαιρία. Η αποστολή μας: να τον σώσουμε από αυτό το μαρτύριο μέσα στο οποίο παλεύει. Εμείς όλες, οι σκέψεις του, από καθήκον ελπίζουμε, με τιμή, να βρει λύτρωση από τον πόνο του.

Για να σας φτάσουμε, στο λιμάνι σας, γίναμε σταγόνες βροχής. Ύστερα, ανακατεμένες με αυτή την καθαρή πηγή ζωής, ένα πρωινό στην Εδέμ, όταν ξεδιψούσατε, κυλώντας μέσα σας, διεισδύσαμε. Αυτή η γλυκύτητα, που δεν είχατε νιώσει ποτέ στην ψυχή σας, είναι η αγάπη ενός αγνώστου, του φίλου μας.

Η φωνή και τα λόγια του, φιλτραρισμένα από τον θάνατο, θα δονούνται σε κραυγές και παρακλήσεις, απελευθερωμένα μέσα στη μυστικιστική ηχώ του επέκεινα. Και ποτέ, μέσα στον χρόνο, σε αυτόν τον τόπο απαγορευμένο σε καθετί που είναι πέτρα και σώμα, τέτοια φωνή δεν θα έχει υπερισχύσει, μέσα σε μια ευχή επιβίωσης.

Αμφιβάλλουμε πολύ πως θα σας πείσουμε να ακούσετε αυτή τη γελοία καρδιά, να κλάψετε για τα σπαρακτικά της παράπονα, να πιείτε από τις τρελές και ταραγμένες επιθυμίες της, ή να διασκεδάσετε με τις βελούδινες χαρές της. Ωστόσο, ιδού ο λόγος μας, σαν βίβλος... λίγες λέξεις για να αποκαλυφθούν...

ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΞΕΝΟΥ.

...Με την ελπίδα πως τα λόγια μου, ακόμη κι αν μεταφραστούν χωρίς λογική, θα ταράξουν και θα αναστατώσουν τους επίσημους νόες. Ας έχουν τη λαμπρότητα του Θεού, της καλοσύνης του ή του φωτοστέφανό του. Ας έχουν τη λάμψη του διαβόλου ή το μαρτύριο της φωτιάς του.

Η αγάπη μας, απρόβλεπτο πάθος, θα τους ξεγελάσει ακόμη και μέσα στη συνωμοσία τους. Εκείνοι που, με σιωπηρή συμφωνία, σαν κατάσκοποι, μοιράστηκαν οι δυο τους την ομοφωνία. Όλα αυτά για έναν κοινότοπο λόγο δουλειάς; Όχι! Για να μοιραστούν αυτή τη συγκομιδή: την απερίγραπτη δύναμη του συναισθήματος.

Θα είμαστε σαν γάμος γαλαξιών, τα παράξενα όνειρά μου θα τους συναρπάσουν, τα κύματά σας θα γεννήσουν γέλια και μετουσιώσεις. Από αυτό, επιτέλους, θα καταλάβουν ότι είμαστε οι δικοί μας μεσσίες. Γιατί εσείς είστε το άλφα μου, ο παράδεισός τους. Εγώ είμαι το ωμέγα μας, η κτήση σας.