Σαββατοκύριακο στα τέλη του φθινοπώρου. Μια κρύα, σχεδόν παγωμένη βροχή έπεφτε με ορμή πάνω στη μικρή Joujou City, μια πόλη που είχε ξεφυτρώσει σαν μανιτάρι.

Χτισμένη γύρω από ένα εργοστάσιο παιχνιδιών, η Joujou City έδινε την εντύπωση πως ίσως είχε πάψει πια να υπάρχει. Το εργοστάσιο, που βρισκόταν στο κέντρο της πόλης, είχε κλείσει ύστερα από τον τραγικό θάνατο του παράξενου ιδιοκτήτη του... του Henri Toutrec. Εκείνου που είχε χαράξει, πρόχειρα, τα σχέδια της πόλης μέσα σε μία μόνο νύχτα.

Μια όχι και τόσο συνηθισμένη αρχιτεκτονική ιδιομορφία: ακόμη και σήμερα, το εργοστάσιο περικλείει ένα παρεκκλήσι στολισμένο με παιδικότροπες, στιλιζαρισμένες εικόνες. Πριν από το κλείσιμο, οι βαθιά θρησκευόμενοι διοικητές του εργοστασίου χτυπούσαν με ευλάβεια την καμπάνα για να αναγγείλουν τις υποχρεωτικές υπερωρίες στους πιστούς και δουλοπρεπείς εργάτες. Μερικές φορές σατιρικός, ο πένθιμος κώδωνας τραγουδούσε τη βίαιη απόλυση συνδικαλιστών, ακόμη και γραμματέων με επαναστατικά αρώματα. Οι εργάτες εκείνης της εποχής επιμένουν ακόμη πως οι καμπάνες είχαν γερές γλώσσες!

Όμως εκείνη τη δέκατη τρίτη Νοεμβρίου, την επομένη του θανάτου του ιδρυτή, δεν χτυπούσαν πια. Κάτι απροσδιόριστα ανησυχητικό είχε εγκατασταθεί στον αέρα. Ήταν ένα πληκτικό πρωινό, όπου, παρ’ όλα αυτά, και το παραμικρό ενοχλούσε: ο καταθλιπτικός βρυχηθμός των λεωφόρων, οι εξοργιστικές σταγόνες από τις κακοκλεισμένες βρύσες, οι μύγες που έψαχναν κουζίνες για να τις καταλάβουν ενόψει του χειμώνα. Όλες αυτές οι μικρές ενοχλήσεις έμοιαζαν να εξηγούν τα εχθρικά βλέμματα προς κάθε λογής ρολόγια. Η ομιχλώδης ατμόσφαιρα πάνω από τη Joujou City γινόταν γόνιμο έδαφος για μυστήρια και υπαρξιακά ερωτήματα. Ο καιρός κυβερνούσε τη μελαγχολία, αλλά ακόμη πιο καθαρά τη διάθεση όλων όσοι ζούσαν σε αδιέξοδους δρόμους και ένιωθαν παγιδευμένοι σαν αρουραίοι.

Η ασταμάτητη νεροποντή, που είχε προστεθεί στην επίμονη ομίχλη, έμοιαζε να αποθαρρύνει τους συνηθισμένους περιπατητές: τους λάτρεις του τζόγκινγκ ή του στοχαστικού βαδίσματος, τους ηδονοβλεψίες σε αναζήτηση φαντασιώσεων, τους χαμένους τουρίστες. Όλους, εκτός από τα υπερκινητικά παιδιά. Η πιο αισθητή απουσία;... Οι ιδιοκτήτες σκύλων, που μόλις την προηγουμένη στόλιζαν τα γκαζόν των γειτόνων τους σαν εξαγριωμένοι ζαχαροπλάστες. Όμορφα παρτέρια, άψογα περιποιημένα και διακοσμημένα με το πιο κιτς γούστο! Manneken-Pis και ροζ φλαμίνγκο από μπρούντζο, Αφροδίτες από γρανίτη και μικροί ψαράδες από λευκοσίδηρο. Κι όμως, όλα αυτά τα στολίδια έμοιαζαν φτωχά μπροστά στα γιγάντια διαφημιστικά παιχνίδια από ρητίνη του εργοστασίου: κλόουν, αρκουδάκια με αδιάβροχη γούνα, πάπιες και ιπτάμενοι ήρωες. Ή, λίγο πιο προσγειωμένα... μοχθηροί εχθροί με φαφούτικα χαμόγελα και τεράστια πόδια, βαμμένοι σε αποχρώσεις μωβ και μαραμένου νάρκισσου.

Αυτή η παράξενη και σκυθρωπή ατμόσφαιρα, με την αφελή της επιδεικτικότητα, έμοιαζε βγαλμένη από το καλύτερο ψυχολογικό θρίλερ. Πραγματικά, δεν ήταν μέρα για να αφήσεις τον σκύλο σου να τρέχει παντού.

Όλες οι αρτηρίες αυτής της πόλης έχουν ονόματα σκύλων. Ό,τι κι αν πει κανείς, αυτό χαρίζει ωραία μουσούδα στις διάφορες γειτονιές. Φανταστείτε την παράξενη Λεωφόρο Μπουλντόγκ, τη μεγάλη Λεωφόρο Λαμπραντόρ, τη μικρή Οδό Τσιουάουα. Και τι να πει κανείς για τη ζωηρή Οδό Ημίαιμου, που γεννιέται στη διασταύρωση των οδών Φοξ Τεριέ και Σπάνιελ! Ή για την ημικυκλική οδό «Κανίς, στο σπιτάκι σου», που πρόσφατα μετονομάστηκε σε «Ζωηρή Ουρά».

Η λέξη «κανίς» είχε εξαφανιστεί από τα οδωνύμια της πόλης. Ο τελευταίος σκύλος αυτής της ράτσας στη Joujou City ήταν ο Arthur. Ο αφέντης του, Henri Toutrec, τον είχε βάψει χακί πράσινο, λες και ήθελε να προσδώσει περισσότερη σοβαρότητα και ανδροπρέπεια στο σγουρό τρίχωμα του πολύτιμου γαβγιστή του. Όταν κάποιος γείτονας τον ρωτούσε γιατί έβαφε το κανίς του, ο Henri απαντούσε με σχολαστικό ύφος, επιστρατεύοντας την ακόλουθη φαντασιοπληξία. Έβγαζε ένα χαρτάκι από την τσέπη του και διάβαζε όσα είχε συντάξει, κατ’ εντολήν του, μια νευρωτική γραμματέας.

— «Μικρό... α! Αν τον λένε Arthur, είναι προς τιμήν του συγγραφέα Arthur Miller. Μικρό... για όμοιο, επειδή οι όμοιοί του κάνουν σκυλίσια ζωή. Οι ξεστρατισμένοι. Τι λέτε;» Και όλοι σώπαιναν, χωρίς να καταλαβαίνουν απολύτως τίποτε.

Άλλωστε, ποιος θα τολμούσε να αντικρούσει τέτοια λόγια; Δεν ήταν ο ακατανίκητος δήμαρχος της Joujou City και, πάνω απ’ όλα, ο ιδρυτής του εργοστασίου παιχνιδιών «Οι Μικροί Απατεώνες»;

Λίγο σαν τον περίφημο Howard Hughes, ο Henri, που έμοιαζε με θλιμμένο ηλιοβασίλεμα, παρουσίαζε ψυχολογική αστάθεια και μια αχαλίνωτη παρακμή του χαρακτήρα. Ως απόδειξη νοσηρής ανοησίας, μέσα σε μια παραληρηματική φαντασίωση τρελού εκατομμυριούχου, είχε ανταλλάξει τον Arthur, φρεσκοβαμμένο και περιποιημένο, με μερικά σακιά γύψου Παρισίων.

Σύμπλεγμα σφυρηλατημένο από απωθήσεις; Ο Henri Toutrec υπέφερε από μια παράδοξη συστολή, ακατανόητη για έναν επιχειρηματία. Και, χωρίς να προδίδει καθόλου τη δική του λογική, αντιστάθμιζε αυτό το ρήγμα της προσωπικότητάς του αλλάζοντας συχνά εμφάνιση και όνομα.

Φρόντιζε να παραμένει μέσα στα αυστηρότερα όρια της νομιμότητας και δεν παρέλειπε ποτέ να συμβουλεύεται τους δόλιους δικηγόρους του. Ο κύκλος άρχιζε την πρώτη Ιουνίου. Ημερομηνία σημαδιακή στη ζωή του: τα γενέθλια της Norma Jean! Προς το παρόν, μέσα σ’ εκείνο το φθινόπωρο, ο Henri Toutrec αναγνωριζόταν από το μικρό μυτερό γενάκι, τα στρογγυλά γυαλιά, το καπέλο μπόουλερ, το μπαστούνι με τη λαβή, ένα πινέλο «γλώσσα γάτας» ακουμπισμένο στο αυτί και... έναν διπλωματικό χαρτοφύλακα. Όλο αυτό το παστίς στόχευε να δημιουργήσει έναν συνειρμό ανάμεσα στον Αμερικανό πολιτικό Henry Kissinger και τον ζωγράφο Toulouse-Lautrec.

Η μανία του συνίστατο κυρίως στο να προσαρμόζει την εμφάνισή του σε ζευγαρωμένα ψευδώνυμα. Έτσι, τα προηγούμενα χρόνια είχε ήδη φορέσει τα ονόματα «Elvis Einstein», «Woody Marx» (για τον Karl), «Marius Mandela», «Alexandre Legrand-Piaf», «René Trudeau», «Buffalo Confucius», «Pablo de Gaulle» και «Walt Lennon». Το τελευταίο κράμα των επίσημων ψευδωνύμων του, και το πιο εκπληκτικό λόγω του αρχαϊκού και ανδρόγυνου χαρακτήρα του, ήταν το «Adam Ève». Ωστόσο, η κάπως εύθραυστη κράση του και οι απρόβλεπτες αντιδράσεις του στις γυναικείες ορμόνες τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει εκείνη την τολμηρή φύση.

Σαν τοτέμ, όπως όταν ξαναβαφτίζουν τους προσκόπους, διαμόρφωνε καθεμιά από τις ταυτότητές του. Η πρώτη λέξη, το μικρό όνομα, δήλωνε αυτό που πίστευε ακράδαντα πως ήταν· η δεύτερη... αυτό που ονειρευόταν να γίνει. Κάποτε ενέπνεε σεβασμό στους συμπολίτες του, πριν αρχίσει να παραδέρνει μέσα σ’ αυτές τις πολιτικές αναξιοπρέπειες. Έκτοτε, τόσο στο εργοστάσιο «Οι Μικροί Απατεώνες» όσο και στην πόλη, στις καθημερινές συζητήσεις τον χαρακτήριζαν εκκεντρικό και τον αποκαλούσαν τον ανεμοδείκτη με τα χίλια καπέλα.

Σαν να ήταν γιορτή, την πρώτη ημέρα του Ιουνίου μερικοί γενναίοι συμπολίτες μεταμφιέζονταν σύμφωνα με τις περιόδους που αντιστοιχούσαν στις εκάστοτε φαντασιώσεις του δημάρχου τους. Κανείς όμως δεν μπορούσε να δεχτεί ότι ο ιδρυτής της εταιρείας δούλευε στη γραμμή συναρμολόγησης με μαγιό τρεις φορές την εβδομάδα, αντί να διοικεί το εργοστάσιο από το γραφείο του με σκούρο κοστούμι και γραβάτα που έφερε το λογότυπο της εταιρείας. Στις φάσεις επιχειρηματικής διαύγειας σχεδίαζε να παραγάγει κατά χιλιάδες παιχνίδια που θα αναπαριστούσαν τις παράξενες μεταμορφώσεις του.

Κάθε κακό για καλό! Ολόκληρη η πόλη περίμενε με ανυπομονησία τον περίφημο μήνα, για να ξαφνιαστεί από τη νέα ταυτότητα του αφεντικού. Η μέρα που οι κάτοικοι ένιωσαν περισσότερο πως τους είχαν κοροϊδέψει ήταν, χωρίς αμφιβολία, εκείνη που παρουσιάστηκε ως «Adolph Teresa», ντυμένος σαν SS, με ένα άψογο λευκό πέπλο με τρεις μπλε λωρίδες. Παρ’ όλα αυτά, εκείνη τη χρονιά όλοι χάρηκαν που η επιλογή του δεν είχε πέσει στη «Μητέρα Φύρερ».

Εκείνο το βροχερό Σάββατο, οι κλειστές πόρτες του εργοστασίου μαρτυρούσαν πως όλοι είχαν πάρει άδεια χωρίς επιστροφή.

Κι όμως, την προηγουμένη ο Henri Toutrec ακολουθούσε το τελετουργικό των τελευταίων του σαββατοκύριακων, τα οποία ήθελε όλο και πιο παρατεταμένα. Κλεινόταν στο σπίτι του, ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με μερικές τρίχες του Arthur και τη φωτογραφία της αγαπημένης του σταρ δίπλα του. Ήταν το καθιερωμένο τελετουργικό των τελευταίων εκείνων σαββατοκύριακων: ο Henri προσπαθούσε να γουλιάζει χλιαρό χυμό γκρέιπφρουτ —το κρύο τού προκαλούσε κολικούς— και μασουλούσε χωρίς ιδιαίτερη όρεξη κρύες φέτες φρυγανισμένου ψωμιού, ετοιμασμένες από την προηγουμένη.

Στις οκτώ ακριβώς ερχόταν η σειρά της τηλεόρασης, του Ίντερνετ ή μιας παλιομοδίτικης προβολής. Παιδικές ταινίες κινουμένων σχεδίων... η αγαπημένη του εκτόνωση. Πάνω απ’ όλα λάτρευε τα καρτούν με πάπιες. Η μανία του ήταν να καταμετρά τα βίαια γκαγκ. Τα εργαλεία του: ένα σημειωματάριο και ένας αριθμητικός άβακας, ενθύμιο από την παιδική του ηλικία. Έτσι, οι καταγραφές του έδειχναν: οκτώ χιλιάδες εκατό εκρήξεις, εκατόν πενήντα σπασμένα χέρια, τριακόσιες δέκα πτώσεις σε χαράδρες, τριάντα εννέα ηλεκτροπληξίες, χίλια είκοσι έξι χτυπήματα με βαριοπούλα, εβδομήντα δύο αποκεφαλισμούς και μόνο δύο κρεμόπιτες. Μην πιστέψετε πως μισούσε τις πάπιες. Απλώς κάθε χρόνο, σε κάθε μετανάστευση και σε κάθε σμήνος, βρισκόταν πάντα μία για να τον περιγελά, ικανοποιώντας τις αναπόφευκτες φυσικές της ανάγκες.

Ύστερα έκανε αφρόλουτρο με άρωμα λεβάντας, χωρίς κανενός είδους παπάκι. Τέλος, φορούσε έναν παλιό, ελαφρά τρύπιο ζουρλομανδύα και ανασήκωνε υπομονετικά τα μανίκια του. Φορούσε επίσης, με τόλμη, μια σαλοπέτα με λουλουδάτα μοτίβα, κατάλοιπο της χίπικης περιόδου ενός προηγούμενου αιώνα. Όλα αυτά για να καταπιαστεί τελικά με αυτό που θεωρούσε το πιο εφευρετικό και ψυχαγωγικό έργο της ζωής του.

Κατέβαινε γρήγορα στο ισόγειο, ξανανέβαινε στον όροφο. Ύστερα το αντίστροφο, και ξανά από την αρχή. Όλη αυτή η σωματική δραστηριότητα είχε έναν σκοπό: να ανεβάσει επιτέλους στη σοφίτα τα τελευταία σακιά γύψου. Αυτή η ιδιότυπη γυμναστική συνέβαλλε στην πρόοδο του έργου.

Στο κέντρο της πολυτελούς κατοικίας του, φιλοτεχνούσε ένα γυμνό γυναικείο άγαλμα ύψους έξι μέτρων. Στάση: εκείνη του Αγάλματος της Ελευθερίας σε κοντραπόστο.

Τελευταίο σαββατοκύριακο, τελευταίο σακί γύψου, τελευταία προσπάθεια. Το ύστατο στάδιο πριν από το χρώμα. Προσδοκούσε τη γλυκιά αίσθηση ότι θα χάιδευε με πινελιές τη γύψινη γυναίκα, τη δική του Ελευθερία. Η επιθυμία να τελειώσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα τον έκανε πιο τολμηρό. Η βιασύνη έσβηνε από το μυαλό του τις συμβουλές που είχε δεχτεί. Η επιθυμία και η προσήλωση έδιωχναν από τη μνήμη του τόσο τα κουτσομπολιά που του είχαν μεταφέρει όσο και τις υποδείξεις, από τις πιο ασήμαντες ως τις πιο καθοριστικές.

Δεν ήταν μόνο η γυμνότητα του δημιουργήματός του που έλυνε τις γλώσσες. Υπήρχε επιπλέον η λευκή σκόνη, αποτέλεσμα του έντονου τριψίματος, που κατακαθόταν παντού μέσα στο σπίτι του και σε ολόκληρη την κατάπληκτη γειτονιά.

Ωστόσο, τα σχόλια για την αρχιτεκτονική αναδιαμόρφωση του σπιτιού του τον ενοχλούσαν κάπως. Όλοι συμφωνούσαν ότι ένα διώροφο άνοιγμα δέκα μέτρων απειλούσε επικίνδυνα τον σκελετό του σπιτιού. Η ενίσχυση των επιπέδων θα ήταν απαραίτητη.

Το έργο χρειαζόταν μόνο ένα ακόμη σακί γύψου. Μαζί με τον μεταλλικό σκελετό, το άγαλμα είχε φτάσει στο εκπληκτικό βάρος των δύο χιλιάδων τριάντα έξι κιλών. Είχε μάλιστα εγκαταστήσει στο εσωτερικό του ένα σύστημα θέρμανσης, ώστε εκείνη να τον ζεσταίνει όταν θα έφταναν τα μεγάλα χειμωνιάτικα κρύα. Ο μηχανισμός ενεργοποιούνταν από το μικρό δάχτυλο του ποδιού.

Ως τότε τίποτε δεν είχε εμποδίσει την εκπληκτική δημιουργικότητά του και το αχαρακτήριστο πάθος του. Αχαλίνωτος φανατισμός για τις γυναίκες; Όχι, μάλλον ένας διεστραμμένος έρωτας για μία και μοναδική. Ο Henri είχε πάρει την αμετάκλητη απόφαση να την αναπαραγάγει! Εκείνη!… Τη μοναδική!… Την πιο πολύχρωμη και απολαυστικά παστέλ ξανθιά!… Την πιο αμερικανική από όλες τις σταρ!… Εκείνη! Τη Marilyn Monroe! Η αδίστακτη αφοσίωσή του στηριζόταν μονάχα σε μια απλή υπόσχεση, δεκαετιών.

Ο Henri Toutrec θυμήθηκε τον εαυτό του στα οκτώ του χρόνια. Ευσεβής, έτρεφε αξιοσημείωτη αφοσίωση στην Παναγία. Όταν έγινε παπαδάκι, άκουγε αφηρημένος το κήρυγμα του πατέρα Narcisse Tourabalais. Ο κληρικός παρέφραζε με στόμφο και έξαψη την ιστορία του γάμου στην Κανά. Ο Henri, ονειροπόλος όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του, φανταζόταν τον εαυτό του ντυμένο με λευκό σατέν σμόκιν, όρθιο πάνω σε μια καρέκλα, να προσφέρει χαμογελαστός ένα ανεκτίμητο δαχτυλίδι σε μια πανέμορφη γυναίκα πολύ μεγαλύτερή του. Με τη συγκατάθεση του Ιησού, που τελούσε τον γάμο, φιλούσε την αγία του «Love-you».

Επιστρέφοντας στη μισή του πραγματικότητα, το νεαρό παπαδάκι, διακριτικά και με μια δόση αμηχανίας, σήκωσε αργά τα μάτια προς ένα άγαλμα της Παναγίας. Συγκεντρωμένος στην προσευχή, μα ταυτόχρονα θαμπωμένος από το αστραφτερό πέπλο φωτός που ξεχυνόταν από τα υπέροχα βιτρό που φώτιζε ο ήλιος, ξέσπασε δυνατά, με αφελή ειλικρίνεια, σε μια καταστροφική και τολμηρή προσευχή.

— Ω, όμορφή μου κυρία, εσένα που θαυμάζω τόσο στα αγάλματα όσο και στις όμορφες εικόνες που μου δίνουν όταν είμαι καλό παιδί… θα ήθελα πάρα πολύ να είσαι δική μου. Αλλά κοιμάσαι με τον κύριο που βαράει καρφιά. Μερικές φορές, όταν κάνω γκάφες, λένε πως μου έχει λασκάρει η βίδα… Δεν έχω κι εγώ όλα όσα χρειάζονται για να σου αρέσω;… Δεν βλέπεις πως σ’ αγαπώ;

Μέσα στην εκκλησία θα άκουγες ακόμη και τον διάβολο να πετάει. Ακόμη κι ο Tourabalais είχε σωπάσει.

Ύστερα το αγόρι συνέχισε με αυταρχικό τόνο, το ίδιο αποφασισμένο:

— Τι; Δεν μου απαντάς!… Καλά! Αν δεν θέλεις να αλλάξεις άντρα, θα παντρευτώ μια άλλη Μαρία. Δεν πειράζει, θα είναι το πρώτο κορίτσι που θα δω και θα κάνω μαζί της ένα μικρό Ιησουδάκι. Το ορκίζομαι!

Οι πιστοί ξέσπασαν σε ακράτητα γέλια. Ο ιερέας προσπαθούσε μάταια να μη σκάσει στα γέλια.

Τα γέλια, όπως και το λιβάνι, ανέβαιναν προς τον θόλο, προς τον ουρανό, μαζί με την υπόσχεση που έμοιαζε με εκβιασμό. Με όλη την αφηρημάδα που μπορούσε να διαθέτει ο μικρός Henri, είχε εκστομίσει τον όρκο του δυνατά. Και, ολοφάνερα, ο Tourabalais, μόλις συνήλθε, άλλαξε χρώμα. Κοκκίνισε από θυμό, ελπίζοντας να συγκρατήσει τη ζήλια του ως το Ite missa est.

Μετά λοιπόν από την τελετή και τις επιπλήξεις του ιερέα, το ευφάνταστο αλλά έντιμο παιδί εξακολουθούσε να περιμένει απάντηση από το άγαλμα της Παναγίας που ήταν ενσωματωμένο στον βωμό. Μόνος στο σκευοφυλάκιο, περιτριγυρισμένος από ιερά αντικείμενα και αμαρτίες-φαντάσματα, τακτοποιούσε σχολαστικά τα λειτουργικά αντικείμενα του ιερέα, όταν την προσοχή του τράβηξε ένα παράξενο ιερό βιβλίο.

Στο βάθος του συρταριού, πάνω στο εξώφυλλο του βιβλίου, τον χαιρετούσε μια γοητευτική, λαμπερή Μαρία! Ένα θαύμα ομορφιάς! Ναι! Μόνο για εκείνον, η δική του Μαρία που εκπλήρωνε την ευχή του! Καθώς ο δυσλεξικός Henri μόλις πρόσφατα είχε αρχίσει να διαβάζει, αποκρυπτογράφησε με βασανιστική αργοπορία τις θεμελιώδεις πληροφορίες. Κρατούσε στα χέρια του το αποκαλυπτικό χαρτόδετο λειτουργικό του βιβλίο, το δικό του ιερό ανάγνωσμα, περιπλανώμενος στην τύχη ανάμεσα στις λέξεις.

— P… L… A… Y… B… O… Y…: Playboy! — M… A… R… I… L… Y… N… M… O… N… R… O… E…: Marilyn Monroe!

Κρατώντας την ανάσα του, παραλυμένος από τη συγκίνηση, πρόσθεσε: Η Marilyn, στο κάτω κάτω, είναι κι αυτή μια Μαρία!

Πεπεισμένος πως επρόκειτο για σημάδι του Θεού, όπως έλεγαν μερικοί μεγάλοι, σώπασε για λίγο ώστε να ζυγίσει τις συνέπειες των ονειροπολήσεών του και να βεβαιωθεί ότι δεν ήταν αμαρτωλές. Μέσα στο κεφάλι του έγινε ένα αξέχαστο κλικ: από εκείνη τη στιγμή, ο κληρικός όφειλε να κάνει μετάνοια γι’ αυτή τη συλλογή εικόνων.

— Ο πατέρας Tourabalais δεν θα πει τίποτε. Μου έχει ήδη πει να παίρνω όσες ιερές εικόνες θέλω.

Το παιδί καταβρόχθιζε με τα μάτια το εξώφυλλο του αντρικού περιοδικού.

— Θα διάλεγα τα ιερά αγάλματα της αγίας Μαγδαληνής ή της αγίας Βερονίκης. Αλλά να κάνω όπως ο ιερέας, να γυρίζω στους διαδρόμους κάνοντας τη δική μου «Οδό των Φιλιών», φιλώντας στο στόμα τα αγάλματα των αγίων κυριών, δεν μπορώ. Είμαι πολύ κοντός.

Στο κέντρο του εικονογραφημένου περιοδικού παρατήρησε, με μεγάλη έκπληξη, μια ανωμαλία για ιερό βιβλίο: ένα αναδιπλούμενο φύλλο.

Ο Henri διέκοψε τη σκέψη του με άλλη μια σιωπή και ύστερα…

— Ω!… Οι κακοί ήθελαν να βασανίσουν την αγία Marilyn! Της έκλεψαν όλα τα ρούχα. Δεν πειράζει, εγώ θα σε θυμάμαι για πάντα σαν την ολόγυμνη αγία. Με αναγνωρίζεις; Εγώ είμαι, ο άντρας σου, κατέληξε, χωρίς να φαντάζεται ότι αυτή η ανακάλυψη θα ξυπνούσε από το ίδιο κιόλας βράδυ μια βαθιά προσωπική σύγχυση που θα σημάδευε για πολύ καιρό τη φαντασία του.

Αυτή η φάρσα της μοίρας, αυτή η αθώα ερμηνεία ενός απλού περιοδικού, εγκαινίασε μια αμετάβλητη αφοσίωση στη Marilyn Monroe.

Και τώρα, ενήλικος πια, καταγινόταν με την αναπαραγωγή της σταρ σε διαστάσεις που θεωρούσε αντάξιες της τραυματικής υπόσχεσης των παιδικών του χρόνων.

Ανυπομονώντας να τελειώσει το γλυπτό, έδινε την εντύπωση πως χόρευε σαν τον Νουρέγιεφ που μιμείται πεταλούδα σε πτήση. Γρήγορος σαν αστραπή, ξανακατέβαινε τρέχοντας στο ισόγειο, ανέβαινε γοργά στον πρώτο όροφο κι έπειτα συνέχιζε ως τη σοφίτα. Κάτω ξανά, πάνω ξανά, κάτω ξανά. Να ανεβαίνει ή να κατεβαίνει με φόρα, να σκαρφαλώνει ή να κατρακυλά, ο τρόπος λίγο τον ένοιαζε. Όλο αυτό το τέχνασμα χρησίμευε για να εκτιμά τις αναλογίες της πελώριας γυμνής γυναίκας. Κι όλα αυτά παρά τους παράξενους, αλλόκοτους και ασυνήθιστους ήχους που έρχονταν από τα πατώματα και τους τοίχους γύρω του. Τριξίματα που αγνόησε, γιατί εκείνος ήταν έτοιμος — και ο γύψος επίσης.

Στη σοφίτα, με το τελικό, ύστατο, οριστικό μείγμα στα χέρια, ο Henri ετοιμαζόταν να ρίξει τη λευκή μάζα για να δώσει όγκο σ’ εκείνη τη διάσημη τούφα στη δεξιά πλευρά του προσώπου του αγάλματος. Την τούφα που έδινε την εντύπωση πως η ηθοποιός αντιλαμβανόταν μονάχα τα μισά πράγματα.

Ο Henri θεωρούσε πως το χτένισμα δεν είχε αρκετό όγκο. Για να κάνει τη Marilyn του πιο θελκτική, πιο σαγηνευτική, άπλωσε τρυφερά αλλά γενναιόδωρα το υλικό που ήδη άρχιζε να πήζει.

Ακριβώς όσος όγκος χρειαζόταν… αλλά πάρα πολλά τριξίματα και πάρα πολύ βάρος! Λίγο ακόμη απ’ αυτό… Και ΚΡΑΚ!

Ακολούθησε ξαφνική κατάρρευση! Ένας τρομερός πάταγος! Το δάπεδο του ισογείου βρέθηκε στο υπόγειο. Μερικοί τοίχοι δίπλωσαν πάνω στο ολοκληρωμένο άγαλμα· το σύνολο κατέρρευσε και σωριάστηκε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, με τον γλύπτη από κάτω. Υπερβολικά βαριά πια, η γύψινη γυναίκα, η ταραχή της ζωής του, τον παρέσυρε βίαια στον θάνατο.

Μια λεπτή, αποπνικτική σκόνη γύψου αιωρούνταν ακόμη στον αέρα, δυσκολεύοντας την επέμβαση των ταραγμένων γειτόνων. Ψάχνοντας στα συντρίμμια, ανακάλυψαν το άψυχο σώμα του ηλίθιου εκατομμυριούχου ξαπλωμένο στο υπόγειο, παγιδευμένο κάτω από το κεφάλι του αγάλματος. Ματωμένα χείλη κάτω από ξερά γύψινα χείλη, σαν τον τελευταίο σταθμό μιας Οδού των Φιλιών· ένας γάμος in extremis.

Όρθιοι γύρω από το πτώμα, οι αλευρωμένοι γείτονες συλλογίζονταν σιωπηλοί το μέλλον του εργοστασίου και της πόλης.

Συνέχεια »