Κρατώντας με κόπο τα γέλια του, ο Πατατόφλουδες απευθύνθηκε στον Henri με ανέκφραστο, σοβαροφανές ύφος…
— Πριν σας υποδείξουμε την τελευταία σας κατοικία, υπάρχει μια ερώτηση που καιγόμαστε… να σας κάνουμε: γιατί αυτή η γυναίκα, η Marilyn Monroe;
— Είναι το πιο θαυμαστό πλάσμα απ’ όλα. Μετά από εσάς, εννοείται! τραγούδησε ο Henri, σαν να εξυμνούσε τα χαρίσματα και τις αρετές του ειδώλου του σε απολαυστικά ιταλικά. Ήταν εκείνη η ανάσα που δεν ένιωσα ποτέ, αλλά τόσο λαχτάρησα, αναστέναξε τελικά, εκφράζοντας αισθήματα ασυνήθιστα για έναν καταδικασμένο που βρισκόταν δυο βήματα από την Εδέμ, μα μόλις ένα από την Κόλαση.
— Δεν αγνοούμε την ύπαρξή της, κύριε Toutrec, είπε ο άγγελος τρίβοντας τα φτερά του πάνω στο αναλόγιο σαν να ξυνόταν. Ύστερα πρόσθεσε: ξέρετε, υπάρχουν μυριάδες ψυχές. Επηρέασε λοιπόν την πορεία της ζωής σας;
Ύστερα ο Πατατόφλουδες συλλογίστηκε για λίγο, κοιτάζοντας τον Henri Toutrec κατάματα — και στα δύο μάτια.
— Μας προκαλείτε οίκτο. Εμπρός λοιπόν, σας παραχωρούμε μια χάρη. Θα ελέγξουμε αν περιφέρεται στον Παράδεισο ή αν καίγεται στη φωτιά του εχθρού…
Ο Πατατόφλουδες διάλεξε έναν τόμο από μια ιδιαίτερη εγκυκλοπαίδεια: «Η Εγκυκλοπαίδεια των Μισοφέγγαρων». Με μεγαλοπρεπείς κινήσεις και ακατανόητες λέξεις, έκανε να ξεπροβάλει από μέσα ένα κολοσσιαίο δέντρο με δέκα εκατομμύρια φύλλα γεμάτα κρυστάλλινες γραφές.
Ήρεμα, άρχισε να εξετάζει μία μία τις ακατανόητες επιγραφές — ακατανόητες για όλους εκτός από τους αγγέλους.
— Κάθε σημάδι αντιστοιχεί, ουσιαστικά, στο προφίλ αυτών των ανήσυχων ψυχών που ονομάζουμε ατελή μισοφέγγαρα. Ή εμπλουτισμένα, όταν πρόκειται για ζευγαρωμένες ψυχές.
Ο φύλακας άγγελος τα κατάφερνε αρκετά καλά, παρά τη μαθητεία του στην είσοδο του Παραδείσου — της οποίας, παρεμπιπτόντως, η πόρτα δεν φαινόταν πουθενά.
Ο Πατατόφλουδες προσπάθησε να διαβάσει γρήγορα μέσα στις νευρώσεις των φύλλων, όπως ένας χειρομάντης γλιστρά πάνω στις γραμμές μιας παλάμης. Μόνο η αταξία που προκαλούσαν οι ανεμιστήρες τον ενοχλούσε λιγάκι.
— …Για να δούμε σε ποιον μίσχο είναι συνδεδεμένος αυτός ο φάκελος. Marilyn Tremblay, Marilyn Hilnefopa, Marilyn Smith…, Marilyn Wong… Επιτέλους! Να τη! Norma Jean, περισσότερο γνωστή ως Marilyn Monroe. Γεννήθηκε στο Λος Άντζελες, την πρώτη Ιουνίου 1926. Είσοδος στον Παράδεισο το 1962. Θα σας απαλλάξω από τον αριθμό ταυτότητάς της: θα χρειαζόμασταν εβδομάδες για να τον διαβάσουμε.
Ο φύλακας άγγελος άνοιξε διάπλατα τα μάτια, σαν να ήθελε να δει καλύτερα.
— Κύριε Toutrec!… Κύριε Toutrec, ξυπνήστε!
Ο Henri δεν είχε αποκοιμηθεί. Σαν παιδί που παίζει κρυφτό με την νταντά του, έκρυβε τις σκέψεις του κάτω από τα βλέφαρά του.
Και τα τρία.
— Ε, ξυπνήστε, τυχερέ!
— Γιατί μιλάτε για την τύχη μου;
— Είναι πράγματι ένα μισοφέγγαρο που περιφέρεται στον Παράδεισο. Σας απομένει ακόμη μια πιθανότητα να μπείτε εδώ. Η Marilyn δεν είναι ολοκληρωμένη.
— Μπορείτε να γίνετε πιο σαφής; Της λείπει κανένα μέλος; ρώτησε ο Henri, με τα συναισθήματα στο κόκκινο.
— Η κατάσταση μπορεί να σας φαίνεται άπιαστη. Όμως, σύμφωνα με τα παραρτήματα… η προσπάθεια να λύσουμε την περίπτωσή της είναι πραγματικό μαρτύριο. Προκαλεί σε όλους τους φύλακες κνίδωση γύρω από το φωτοστέφανο. Για να καταλάβετε καλύτερα λοιπόν —και για να διευκολύνουμε κι εμείς τη ζωή μας— θα σας εμφυσήσουμε την ενστικτώδη κατανόηση των πραγμάτων.
Ο Henri έβγαλε τον άβακα που φορούσε γύρω από τον λαιμό, φανταζόμενος πως είχε σωθεί.
Ο άγγελος έλεγξε τότε τον ίδιο του τον σφυγμό, σαν να ήθελε να βεβαιωθεί για κάποια θεϊκή συγκατάθεση. Το κεφάλι και τα μάτια του κινούνταν λες και μια αόρατη μέλισσα τριγυρνούσε γύρω του. Πνιχτοί ήχοι και εύγλωττες σιωπές σήμαναν το τέλος της φώτισής του. Σταμάτησε να κινείται· η διαβούλευση με το καθαρό ασυνείδητο είχε τελειώσει. Χωρίς να αφήσει τον Henri να σχολιάσει ή να αναρωτηθεί για τις προθέσεις του, έκανε προς το μέρος του μια ασήμαντη κίνηση. Σαν να του χάριζε δυνάμεις αδειάζοντας απλώς ένα ποτήρι νερό.
— Είναι προσωρινό μέτρο. Θα είναι όμως πιο αποτελεσματικό και, κυρίως, πιο δίκαιο. Ούτως ή άλλως, πριν φύγετε για τον κόσμο των φλογών, θα σας αφαιρέσουμε αυτό το μικρό θαύμα. Περιμένετε εδώ, κύριε Toutrec. Θα λείψουμε μόνο για λίγες στιγμές!
— Δεν βιάζομαι. Έτσι κι αλλιώς, πού θέλετε να κρυφτώ τώρα; Προς το παρόν, ένα ταξίδι στη θερμή χώρα δεν με ενδιαφέρει… ούτε σε πρώτη θέση ούτε με ναυλωμένη πτήση, αναστέναξε ο Henri, καταλαβαίνοντας πως ίσως η μοίρα του δεν ήταν εκείνη που ήλπιζε.
Με μεγάλο θεατρικό ένστικτο, ο άγγελος υψώθηκε χαριτωμένα προς το ψηλότερο ράφι της βιβλιοθήκης. Πήρε με σεβασμό ένα ογκώδες βιβλίο, απ’ όπου ξεπήδησε λευκό φως. Παύση, σαν προσευχή. Ύστερα, προς μεγάλη έκπληξη, το εκσφενδόνισε δυνατά πάνω από το κεφάλι του, προς αυτό που εδώ κάτω θα ονομάζαμε… ουρανό. Ακολούθησε μια μεγαλειώδης μεταμόρφωση που επιστράτευε όλες τις λαμπρότητες του κόσμου. Το βιβλίο μετατράπηκε σε δύο τεράστιες φωτεινές πόρτες που κατέβαιναν αργά δίπλα τους.
Πάνω τους βρισκόταν μια πινακίδα με χρυσά γράμματα. Μια προειδοποίηση ήταν γραμμένη στην αγγελική γλώσσα: «Minat Gudgit Areoul», που σημαίνει: «Δεν μπαίνει εδώ όποιος θέλει!» Ο Henri έβλεπε δυο βήματα μπροστά του… τις πύλες του Παραδείσου.
Ο άγγελος υποκλίθηκε ευλαβικά. Οι πόρτες άνοιξαν αργά. Σταυροκοπήθηκε με το ένα χέρι, χαράζοντας έναν κύκλο χωρίς να γαργαληθεί· ένα αδιαφανές σύννεφο προστάτευσε τα μυστικά που έπρεπε να μείνουν κρυφά. Ύστερα πέρασε τις πόρτες και επέστρεψε σχεδόν αμέσως. Ο Henri δεν έβγαζε άκρη…
Ο Henri σφύριξε προς τα βιβλία για να τα δει να πετούν. Σύντομη αναμονή.
Τελικά, σαν άνθρωπος που εξερευνά με κάθε του βήμα, η Marilyn πέρασε τις πόρτες και τις έσπρωξε λίγο περισσότερο, με μεγάλη λεπτότητα. Μια απαλή, αργή μουσική συνόδευε την κίνησή της. Μελωδίες που θύμιζαν τις Gymnopédies του Erik Satie. Χωρίς να βιάζεται να επιστρέψει μέσα, τραβούσε τις πόρτες πίσω της και τις ξανάνοιγε. Στην πραγματικότητα διασκέδαζε παίζοντας μουσική μ’ αυτές, όπως ένας DJ με τα πικάπ του.
Μαγεμένος, άφωνος από τη συγκίνηση, ευτυχισμένος και με ηλίθιο βλέμμα, ο Henri έβλεπε επιτέλους τη Marilyn να πλησιάζει.
Ήταν ξυπόλυτη και φορούσε λευκή τήβεννο, επειδή έτσι ήθελε. Θα μπορούσε να είναι εντελώς γυμνή, αν αυτό επιθυμούσε. Θα μπορούσε ακόμη και να φορά κιλτ, αν αυτή ήταν η βούλησή της. Η ενδυμασία δημιουργούνταν ανάλογα με τη διάθεση των εκλεκτών. Κι εκείνος, σαν σε αστραπιαία οπτασία, την έβλεπε ντυμένη με κόκκινο καρό πουκάμισο ελαφρά ξεκούμπωτο, τζιν γυρισμένα ως τη μέση της γάμπας, κοντές κόκκινες κάλτσες με μικρές βούλες και άψογα λευκά αθλητικά παπούτσια.
Χαμένος στο όνειρό του, δεν πρόσεξε το ανήσυχο βλέμμα που του έριξε καθώς, με μια χαριτωμένη κίνηση, τίναζε από πάνω της το σύννεφο που διαλυόταν γύρω της.
— Φανταστικό! ξεφούρνισε, κυριολεκτικά αιωρούμενος από ευτυχία.
Η μαθητεία του στην αιώρηση υπήρξε σύντομη. Ο Henri προσγειώθηκε γρήγορα όταν εκείνη απευθύνθηκε στον άγγελο.
Μιλούσε στην αγγελική γλώσσα —ύστερα από τόσο καιρό εκεί, την είχε μάθει— και προσπαθούσε να κάνει τη συζήτηση όσο το δυνατόν πιο ακατανόητη. Πεπεισμένη πως ο Henri δεν καταλάβαινε λέξη, δεν ένιωσε ούτε αμηχανία ούτε αναστολή να εκφράσει στον άγγελο την έντονη απογοήτευσή της για μια ενόχληση που της φαινόταν εντελώς περιττή.
— Nurrium birdiall ariseff! Vumi pohiur… εξηγούσε για πολλή ώρα στον Πατατόφλουδες.
Με τις γκριμάτσες, τα μουτρώματα, τα νευρικά ανοιγοκλεισίματα των ματιών και το λυπημένο βλέμμα του, ο Henri αντιδρούσε άσχημα σ’ αυτή τη γλώσσα, που υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν ακατανόητη, με τον παράλογο ήχο της.
Ο Πατατόφλουδες διέκοψε τη Marilyn χωρίς άλλη καθυστέρηση και στράφηκε προς το μέρος της.
— Βελτιστοποιήσαμε την επικοινωνία εμφυσώντας σ’ αυτόν τον άντρα… την ενστικτώδη κατανόηση των πραγμάτων και, κατά συνέπεια, τη γνώση των γλωσσών. Ακούει, αναλύει και καταλαβαίνει οτιδήποτε μπορεί να ειπωθεί. Το θαύμα, ωστόσο, είναι προσωρινό. Όταν τελειώσει η συνέντευξη, θα του αφαιρέσουμε αυτό το χάρισμα. Κανένας άγιος, καμία ψυχή, κανείς από εμάς δεν δικαιούται αυτή την ικανότητα, ούτε καν εγώ. Το καθαρό ασυνείδητο την επιτρέπει επειδή είστε προβληματικά μισοφέγγαρα.
Εκείνη σώπασε. Σύντομες σκέψεις, αλλά παρατεταμένοι αναστεναγμοί. Η Marilyn ξανάρχισε ακόμη πιο έντονα, αδιάφορη για τις απελπισμένες αντιδράσεις του θαυμαστή της.
— Ποιο είναι αυτό το γρουσούζικο πουλί, αυτό το κακό σημάδι; Ένα αταίριαστο μισοφέγγαρο. Μπα! πέταξε η Marilyn, σχεδόν αναίσχυντα.
— Μην αντιδράτε έτσι. Σημειώστε πως είναι «το πρώτο» μισοφέγγαρο που αιωρείται μόλις σας βλέπει, γεγονός που αποδεικνύει την πρωτοτυπία του. Αυτός ο υποψήφιος φέρει τον αριθμό επτά εκατομμύρια δεκατρία. Βρίσκεται τελευταίος στη σειρά των μνηστήρων, εξήγησε ο άγγελος, κρατώντας προσεκτικά σημειώσεις σ’ ένα μπλοκάκι από ανακυκλωμένη αύρα.
— Τι; Άλλος ένας! Και νομίζετε πως θα μπορούσε να είναι… Ξέρετε ότι μόλις ξεφορτώθηκα τον τριακοστό τρίτο, πριν καν τελειώσει να με εγκωμιάζει! είπε η Marilyn, ζαλισμένη και σοκαρισμένη από εκείνον τον εξωφρενικό και παράξενο αριθμό.
— Να τελειώσει;… Επτά εκατομμύρια δεκατρία;… Φτάνει πια η συνεννόηση πίσω από την πλάτη μου! Τι σημαίνει αυτός ο αριθμός;… Τζακ ποτ λοταρίας; Αριθμός τιμολογίου; πρόσθεσε αμέσως ο Henri, καθώς η ανησυχία του, που γινόταν πλέον απειλητική, άρχιζε να συγγενεύει σοβαρά με την παράνοια.
— Ο κύριος Toutrec βιάζεται μήπως να πάει στο ραντεβού του; ρώτησε αδιάφορα ο Πατατόφλουδες.
— Ποιο ραντεβού;… Α!… Όχι, όχι, ο ουρανός μπορεί να περιμένει.
Ο άγγελος Πατατόφλουδες χαμογέλασε αμυδρά και ύστερα κάλεσε τους δύο πρωταγωνιστές να καθίσουν πάνω σε μερικά φτερά χερουβείμ που βρίσκονταν πεταμένα εκεί γύρω.
— Όλα ίδια αυτά τα μικρά αγγελούδια· μαδάνε όπου να ’ναι! σχολίασε αδιάφορα η Marilyn.
— Δεσποινίς Monroe, αφού δεν χρειάζεται να συγκεντρώνεστε στην ψυχική σας κατάσταση, σας επιτρέπω να διαβάσετε κανένα βιβλίο, πρόσθεσε ο Πατατόφλουδες, ρίχνοντάς της επιδοκιμαστικό βλέμμα.
Ο άγγελος σήκωσε τον δείκτη, σαν δάσκαλος που προειδοποιεί.
— Μια υπενθύμιση! Να συμβουλεύεστε μόνο τα βιβλία του πρώτου ραφιού. Τα υπόλοιπα σας απαγορεύονται. Είναι χιουμοριστικά κόμικς που διαβάζουμε όταν κάνουμε διάλειμμα.
Χωρίς να πει λέξη, χωρίς να κοιτάξει τον Henri Toutrec, συμμορφώθηκε αμέσως. Όμως, με το αδιάκριτο αυτί της, ρουφούσε κάθε λέξη που αντάλλασσαν.
— Ας επιστρέψουμε στα… προβατάκια μας. Μάλλον αγνοείτε τι είναι ένα «μισοφέγγαρο»… ή μήπως μια «μισή σελήνη»; έκανε ο Πατατόφλουδες, συνοφρυωμένος.
— Το μέσο ενός κύκλου;… Ένα γλυκό σε σχήμα μισοφέγγαρου;… Μπέρδεμα ανάμεσα στο «μισοφέγγαρο» και τη «μισή σελήνη»;… Το μισό ενός όλου; πέταξε ο μικρόσωμος γενειοφόρος, σαν να είχε χάσει ξαφνικά την ενστικτώδη κατανόηση των πραγμάτων.
— Ηρεμήστε! Ηρεμήστε! Δεν συμμετέχετε σε τηλεπαιχνίδι. Μάθετε πως εδώ οι περισσότερες ψυχές περνούν ευχάριστα ολόκληρη την αιωνιότητά τους ως ζευγάρια. Κάθε δυάδα διαθέτει ένα «Lulum», μια απειροελάχιστη και ανεπαίσθητη σφαίρα που πλέει και αναπηδά αδιάκοπα από τον έναν στον άλλον. Έτσι, ακόμη κι αν βρίσκονται σε άπειρη απόσταση, παραμένουν σε επαφή. Τότε λέμε πως είναι μισοφέγγαρα σε αρμονία.
— Παράξενο που χρησιμοποιείτε τη λέξη Lulum. Είναι, πολύ απλά, λέξη φτιαγμένη από την αρχή των γαλλικών λέξεων «lune» και «lumière», πρόσθεσε ο Henri, πιο διαισθητικός χάρη στο καινούργιο του χάρισμα.
Ο Πατατόφλουδες είχε ήδη αρχίσει να μετανιώνει γι’ αυτό το θεϊκό προνόμιο, γι’ αυτό το δώρο του ασυνείδητου που είχε παραχωρηθεί στον Toutrec. Όμως αν έκανε πίσω, θα έδειχνε αδυναμία μπροστά στον πιθανό κολασμένο. Συνέχισε λοιπόν αμέσως τις εξηγήσεις του.
— Όπως μαντεύετε, υπάρχουν στον Παράδεισο ατελείς και μοναχικές ψυχές, απομονωμένα μισοφέγγαρα. Μερικές έχουν τη συμπληρωματική τους ψυχή στην Κόλαση. Και έρωτες που δεν ευοδώθηκαν μπορούν επίσης να ευθύνονται για την κατάστασή τους. Όσοι πεθαίνουν χωρίς να είναι ερωτευμένοι ή ζουν έναν αδύνατο έρωτα καταλήγουν σ’ αυτή την κατηγορία.
— Σε ποια απ’ αυτές τις καταστάσεις βρισκόταν η Marilyn όταν πέθανε; ρώτησε με περιέργεια ο Henri.
Ο άγγελος, κοιτάζοντας την όμορφη ξανθιά, είπε:
— Ας πούμε, για την ενημέρωσή σας, ότι… ο τελευταίος της σύντροφος βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε ταξίδι του μέλιτος με ένα άλλο μισοφέγγαρο.
— Αυτή η καινούργια σελήνη… περιφέρεται τώρα στον Παράδεισο; Ποιος ήταν;… απήγγειλε ο Henri, σαν κλόουν με βουβό ρόλο παγιδευμένος σε προφορικές εξετάσεις.
— Προτιμούμε να αποσιωπήσουμε το όνομα αυτού του προσώπου. Ξέρουμε να είμαστε διακριτικοί.
— Κι εγώ ξέρω να σωπαίνω! Στόμα κλειστό και ψυχή ραμμένη! αναφώνησε ο Henri, που τολμούσε πια να συνεχίζει χωρίς να φοβάται μήπως ανοιγοκλείσει το μάτι. Άρα κι εγώ είμαι μισοφέγγαρο. Όλοι είμαστε. Η Marilyn είναι εκείνη που έχει τη σφαίρα που πηγαινοέρχεται; Δηλαδή είμαι υποψήφιος να… μισοφεγγαριάσω με τη Marilyn;…
Ο επιχειρηματίας μέσα του, ξεχνώντας πως οι υποθέσεις του με τον άγγελο δεν είχαν ακόμη τακτοποιηθεί, επέδειξε αλαζονική ηλιθιότητα.
— Ε! Μου αρέσει πολύ αυτή η ιδέα του γραφείου συνοικεσίων. Σκέφτεστε να ανοίξετε παραρτήματα και στην Κόλαση;
— Καημένε! είπε η Marilyn με μια απαλή, λεπτή ρωγμή στη φωνή, κλείνοντας προσεκτικά ένα βιβλίο απ’ όπου ξέφευγαν πειρακτικά γέλια παιδιών.
— Καημένος εγώ;… Γιατί; αναφώνησε ο Henri.
— Θα μαυρίσετε σαν ψητό που το ξέχασαν μέσα σε υψικάμινο.
— Θλιβερή μοίρα για τον χορτοφάγο που είχα γίνει, απάντησε εκείνος χαμηλώνοντας τα μάτια, κοκκινισμένα από τον φόβο της τιμωρίας. Με την όξινη χροιά της, εκείνη του είχε χαράξει τα λόγια κατευθείαν στην καρδιά.
Ο άγγελος έγνεψε αργά το κεφάλι. Έμοιαζε με εκείνα τα μικρά αγαλματάκια όπου ρίχνεις κέρματα και που χαιρετούν ακόμη και στον άνεμο, ή με τα περίφημα bobbleheads που στρογγυλοκάθονται στα αυτοκίνητα. Ούτε μομφή ούτε επιδοκιμασία. Σαν να μελετούσε τη συμπεριφορά δύο πειραματόζωων. Παρατήρηση με πονηρή διακριτικότητα.
Με μια κολακευτική παρατήρηση, ο Henri φέρθηκε κάπως ασεβώς στον Πατατόφλουδες, που ξαφνικά είχε υιοθετήσει μια ασυνήθιστη αταραξία.
— Βρίσκω αυτές τις προσπάθειες σχηματισμού ζευγαριών δείγμα μεγάλης ευαισθησίας και ασύλληπτου αλτρουισμού.
— Ευχαριστώ! Άλλωστε, αν επρόκειτο να αρχίσετε εδώ την αιωνιότητά σας, θα σας σύστηνα τη σύντροφό μου, τη Guili-guili.
— Η Guili-guili έχει φύλο; ρώτησε ο Henri, απορημένος που ο Πατατόφλουδες δεν γελούσε προφέροντας το όνομα της γυναίκας του.
— Αμφιβάλλετε ότι έχουμε φύλο;
— Στη Γη, όλοι αυτό λένε!…
— Καταφέραμε να είμαστε προσεκτικοί, σχεδόν νοσηρά διακριτικοί. Ας καταλήξουμε όμως, θέλετε; Η πολυπλοκότητα του μισοφέγγαρου Monroe έγκειται στον αριθμό των… ξετρελαμένων θαυμαστών της. Το Τάγμα μάς επιβάλλει να βρούμε ανάμεσά τους το απαραίτητο συμπλήρωμά της. Κι εσείς, κύριε Henri, βρίσκεστε τελευταίος στη λίστα.
— Το ξέρω… επτά εκατομμύρια δεκατρία! Μα την πίστη μου!… Ξεκινώ ήδη χαμένος. Πείτε μου, είστε σίγουρος πως δεν βρίσκομαι ήδη στην Κόλαση;
— Την Κόλαση θα σας τη φέρω εγώ! πετάχτηκε άκομψα η Marilyn. Πιστεύετε στ’ αλήθεια πως θα μπορούσατε να είστε το αιώνιο μισό μου; Ότι είμαστε γιν και γιανγκ;… Έχετε τη δύναμη χαρακτήρα μιας κακής καρικατούρας. Πώς θα μπορούσα να ζευγαρωθώ μ’ έναν τέτοιον κοκαλιάρη μικρούλη; επιχειρηματολόγησε η Marilyn, φοβούμενη μήπως το καχεκτικό πλασματάκι συνδεθεί μαζί της μέσω του Lulum.
— Σας συμπονούμε, δεσποινίς Monroe, δήλωσε ο άγγελος, διασκεδάζοντας με τις αντιδράσεις και των δύο, με το χέρι στον σφυγμό και το κεφάλι να κινείται, ξανά σε διαβούλευση με το καθαρό ασυνείδητο.
Ύστερα, με τη ροή λόγου ενός αναλογιστή που παρουσιάζει την έκθεσή του, συνέχισε:
— Αυτός ο τύπος είναι αποπροσανατολιστικός, πράγματι! Βρισκόμαστε όμως μπροστά σε μια αναπόφευκτη αλήθεια, Marilyn Norma Jean. Ανάμεσα στις πολυάριθμες ψυχές που διεκδικούν τη θέση, πρέπει να απορρίψουμε τις υποψηφιότητες αποπροσανατολισμένων ετεροφυλόφιλων, που θα δημιουργούσαν αποπροσανατολισμένα Lulum. Ούτως ή άλλως, αυτοί… βρίσκονται χαμηλότερα. Πρέπει επίσης να αποκλείσουμε τους παντρεμένους, άντρες ή γυναίκες. Δεν παραλείπουμε ούτε να αφαιρέσουμε από τη λίστα μερικούς άστατους εργένηδες που απορρίψατε εσείς η ίδια και τους οποίους ζευγαρώσαμε αμέσως μεταξύ τους, ανάμεσά τους και τον τριακοστό τρίτο. Συμπέρασμα: τέλος οι υπολογισμοί. Απομένει ένας μόνο υποψήφιος. Ο τελευταίος. Ο κύριος Toutrec.
— Μια μικρή λεπτομέρεια… Κι αν δεν μου αρέσει; ρώτησε η Marilyn.
— Οφείλουμε να σας αναφέρουμε ακόμη μια μικρή συμπληρωματική λεπτομέρεια, κυρία μου… Κάθε δόξα κάποτε μαραίνεται. Ουσιαστικά, εκατομμύρια γυναίκες, η μία εξίσου όμορφη με την άλλη, αρχίζουν να θαμπώνουν το άστρο σας. Σιγά σιγά σας εκτοπίζουν και σας παρασύρουν στη δίνη της λήθης. Θα πρέπει να περιμένετε υπομονετικά ώσπου να εμφανιστεί κάποιος άλλος Toutrec που θα σας ερωτευτεί παράφορα.
Μα, παραδόξως, τέτοιοι δεν βρίσκονται σε κάθε σύννεφο, τόλμησε να καταλήξει ο Πατατόφλουδες.
— Καμία δεν θα καταφέρει να λάμψει περισσότερο από εκείνη! πρόσθεσε επιδέξια ο Henri με δύναμη και πεποίθηση.
Η σιωπή κυριάρχησε στην ατμόσφαιρα για μερικά λεπτά.
Μια ερώτηση έκαιγε τα χείλη του διστακτικού Henri:
— Συγγνώμη… Κάτι με ενοχλεί… Όταν θα έχω πια τα πόδια μου για τα καλά ζεστά… θα μπορώ να τα δροσίζω… ερχόμενος να την πολιορκώ;
— Βρίσκουμε την παρέμβασή σας εύστοχη. Αν τελικά σας δεχτεί… δεν θα χρειάζεται να κάνετε αυτή την ερώτηση. Θα πρέπει να αγαπιέστε από απόσταση. Εκείνη εδώ κι εσείς πιο κάτω.
— Κι αν δεν με διαλέξει; έσπευσε να ρωτήσει ο Henri.
— Ας πούμε πως τότε θα αφήσουμε στην άκρη τις λέξεις «αγαπώ», «περίοδος» και… «δροσίζω».
— Αυτό είναι εντελώς τρελό! Και μόνο η ιδέα ότι θα σκύβω πάνω από την άβυσσο για να ξεχωρίζω τα παράπονα και τα βογκητά του «κυρίου», την ώρα που ψήνεται, με εξοργίζει!
Ύστερα φάνηκε σχεδόν να παίρνει πίσω όσα είχε πει:
— Για όλη την αιωνιότητα, καθόλου έρωτας, ούτε καν γι’ αυτόν. Καημένε άνθρωπε! Καημένη ψυχή! είπε η Marilyn, συνειδητοποιώντας πως η αιωνιότητα είναι μια ανίατη χρονική παχυσαρκία.
Ο Πατατόφλουδες κοίταξε τη Marilyn με εκτίμηση, γιατί διέκρινε φρόνηση μέσα της. Ύστερα της χαμογέλασε.
— Τελικά, η ψυχή μου δεν έχει καθόλου τύχη, είπε αδύναμα ο Henri, γαργαλώντας αφηρημένα τον εαυτό του με ένα φτερό χερουβείμ. Αυτό του έδωσε τελικά την ιδέα να πλησιάσει διακριτικά τον Πατατόφλουδες, που κοιτούσε προς τη σταρ του Χόλιγουντ, και να τον γαργαλήσει κι εκείνον ζωηρά.
Τρίτο γέλιο του αγγέλου!
Ποιες είναι οι συνέπειες όταν ένας άγγελος γελάσει τρεις φορές κατά την άσκηση των καθηκόντων του;… Ακολουθεί μια εκπληκτική μεταμόρφωση.
Μεταμορφώνεται σε άνθος λωτού και διαλογίζεται πάνω στη σοβαρότητα της μικρής του δουλειάς επί ατελείωτες ώρες…
Νομίζοντας πως ο άγγελος είχε πάθει αποπληξία, ο Henri θέλησε αρχικά να τον βοηθήσει. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου φαντάστηκε τον εαυτό του να του κάνει τεχνητή αναπνοή στόμα με στόμα! Ύστερα το βλέμμα του στράφηκε προς τη Marilyn, που θαύμαζε το άνθος του λωτού. Μια παράτολμη, τρελή ιδέα πέρασε από το μυαλό του. Τον κατέλαβε έκσταση· δεν υπήρχε πια άγγελος για να αποκωδικοποιήσει το τρίτο του μάτι.
Εκείνη είχε σκύψει πάνω από το άνθος του λωτού, προσπαθώντας να εισπνεύσει τις ευωδιές του αγγέλου-λουλουδιού.
— Για εσάς μυρίζει άρωμα, για μένα μυρίζει καμένο! της ψιθύρισε ο Toutrec, γυρίζοντας σαν ανεμοδείκτης προς κάθε κάλεσμα ελευθερίας, προς κάθε ευκαιρία φυγής. Παράνομη άδεια διέλευσης!
Χωρίς υπερβολική βία, αλλά με σταθερότητα, παρέσυρε το είδωλό του στο εσωτερικό του Παραδείσου μέσα από τις πόρτες που εκείνη δεν είχε ξανακλείσει. Ο Henri την τραβούσε από τον καρπό περνώντας τις πύλες.
— Μα τι κάνετε; φώναξε εκείνη.
— Προσπαθώ να τεντώσω τον διάβολο από την ουρά… Σας απάγω! Θα είστε η όμηρός μου!… Μην προσπαθήσετε να με ξεγελάσετε. Αλλιώς, αλίμονό σας!