Ο Πατατόφλουδες, από τη μεριά του, είχε βιαστεί να ξαναβρεί τη σύντροφό του, την αγαπημένη του Guili-guili, για να τη βοηθήσει. Ανησυχούσε πολύ για όσα μπορεί να της είχαν συμβεί. Σε τι διεστραμμένες δοκιμασίες την είχαν υποβάλει τα μικρά διαβολάκια; Υπέμενε άραγε φρικτά μαρτύρια με μελάσα;
Αν ο Πατατόφλουδες ήταν αναστατωμένος, απορροφημένος από την πιθανώς δυσάρεστη κατάσταση της γυναίκας του, τι να πει κανείς για τους δικούς της φόβους; Δεν τον είχε δει ποτέ να επιστρέφει στο σπιτικό τους με μια ολόκληρη ομάδα αγνώστων. Στην αρχή τον μάλωσε λιγάκι. Δεν ήταν φυσικό;
— Πατατόφλουδες, είδες τι ώρα γυρίζεις! είπε δυνατά, με τα χέρια και τα φτερά στη μέση. Μα κοίτα σε τι κατάσταση είσαι! Και ποιοι είναι αυτοί οι φίλοι από την τσάρκα σου;
— Καημένη μου Guili-guili, μ’ αγαπάς τόσο πολύ που ανησυχούσες περισσότερο για τη δική μου τύχη παρά για τη δική σου!
— Ναι, είναι αλήθεια! Φοβηθήκαμε τόσο πολύ! Μα τι συνέβη και πού είναι ο Θεός;
— Δεν ξέρουμε περισσότερα από σένα. Μάλλον είναι περιττό να σου πω ότι ο Ρόζα των Ανέμων εισέβαλε στον Παράδεισο. Αλλά μην ανησυχείς: έχουν απομείνει μόνο μια χούφτα δαίμονες που τον αναζητούν χωρίς επιτυχία. Ο Henri, η Marilyn και ο Tonton τον καταδιώκουν, την καθησύχασε ο Πατατόφλουδες.
Προς μεγάλη έκπληξη μερικών αγίων, πρώην διαβολακίων και άλλων ψυχών που είχαν συνοδεύσει τον Πατατόφλουδες, οι δύο άγγελοι φιλήθηκαν παθιασμένα. Όταν τέτοια πλάσματα φιλιούνται, είναι κάτι που αξίζει να το δεις. Μα κυρίως να το ακούσεις. Όταν τα χείλη τους αγγίζονται, ακούγεται ένας βαθύς και συνεχής, αλλά ευχάριστος ήχος. Κι αν ανοίξουν το στόμα τους ώστε οι γλώσσες τους να συναντηθούν και να αγγίξουν απαλά η μία την άλλη… αυτός ο συνεχής ήχος περνά σε αρμονική φάση και από τους λαιμούς τους ξεπηδούν όμορφες, σφυριχτές μελωδίες που ανανεώνονται αδιάκοπα.
Ωστόσο, ούτε αυτό το παθιασμένο φιλί αρκούσε για να φτάσει ως τον Θεό, που εξακολουθούσε να μην τους απαντά.
Το σώμα του στρατηγού θα ήθελε πολύ να μπορεί να σκέφτεται φωναχτά, χωρίς να συνειδητοποιεί πως, χτυπώντας διαρκώς το μέτωπό του, θα κατέληγε να ψήσει το τρίτο του μάτι. Μόνο που απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από το αιωρούμενο εξόγκωμά του… εκείνο το γλοιώδες, φωνακλάδικο κεφάλι. Παρ’ όλα αυτά, ως καλός στρατηγός, το κεφάλι του θα είχε αναθέσει μια αποστολή στον αγαπημένο του λοχία, τον Minus Cule, λέγοντάς του…
— Μικρό μου σκατό!… (Έτσι αποκαλεί τρυφερά ο Ρόζα τους υπηρέτες του.) Εσύ και οι άλλοι θα επιστρέψετε στα κατακτημένα εδάφη και θα ελέγξετε αν όλα είναι φυσιολογικά. Θα μας ξαναβρείτε αύριο. Μην ξεχνάτε πως θα είμαστε λίγο πιο δυτικά. Μπορείτε να αποχωρήσετε.
— Κανένα πρόβλημα, στρατηγέ μου! Στον λόγο μου, εγώ ο Minus: αν υπάρξουν προβλήματα, θα τα διορθώσω μόνος μου, σαν μεγάλος!
— Μην κάνετε ανοησίες! θα του απαντούσε το κεφάλι μου. Και προπαντός, σταματήστε να τις ξεστομίζετε. Σας αναθέτω μόνο να βολιδοσκοπήσετε την κατάσταση και τίποτε άλλο! Εμπρός, δρόμο! Εκτελέστε!
Το κεφάλι μου θα είχε τότε καταλάβει πως ο Minus Cule δεν θα έφευγε αμέσως να εξακριβώσει όλα όσα άξιζαν να αναφερθούν. Το μικρό δικέρατο θα παραδινόταν στο αγαπημένο του χόμπι, αν δεν τον επανέφερα στην τάξη. Άλλωστε, είχε περάσει αρκετός καιρός από τότε που είχε κοιτάξει κάτω από τα φορέματα των αγγέλων…
Και να που το σώμα του Ρόζα σκεφτόταν.