Δίπλα στο ανησυχητικό εργαστήριο βρισκόταν μια πελώρια αίθουσα, καλυμμένη με μεγάλους σκονισμένους καθρέφτες. Παρατήρησαν μικρές πινακίδες κρεμασμένες εδώ κι εκεί. Οι επιγραφές ήταν μονόγλωσσες, γραμμένες σε δαιμονική διάλεκτο, την οποία ο Henri Toutrec κατάφερε να αποκρυπτογραφήσει χωρίς δυσκολία. Μετέφρασε για τους άλλους: Μην αφήνετε τις αμαρτίες σας πεταμένες παντού. — Να μεταχειρίζεστε τους κολασμένους σας με ευχαρίστηση. — Επαναφέρετε τους αμαρτωλούς σε αταξία μετά τη χρήση. — Για μια πρότυπη Κόλαση, σκεφτείτε ποιότητα και νοσηρή παραγωγικότητα. — Το να προδίδεις σημαίνει να γαμάς και να γλείφεις τα βρόμικα πόδια του στρατηγού.
Κατάλαβαν γρήγορα πως βρίσκονταν στην κρεβατοκάμαρα… του προέδρου της Κόλασης… του Ρόζα των Ανέμων. Εκεί υπήρχε ένα κρεβάτι με ουρανό, ροκοκό-μπαρόκ-κιτς, που συγκέντρωνε όλα τα στιλ όλων των εποχών σ’ ένα και μοναδικό έπιπλο. Κανείς δεν τόλμησε να καθίσει στο κρεβάτι του στρατηγού ούτε καν να το αγγίξει. Ο άγγελος θα το θεωρούσε ακάθαρτο. Ο Tonton Maxime πίστευε πως μύριζε άσχημα. Ο Henri έβλεπε τα βρόμικα, λεκιασμένα σεντόνια. Η Marilyn δεν άντεχε τη διακόσμηση με τα ποικίλα και αντιφατικά στιλ.
Μόνοι πια σ’ εκείνον τον απαγορευμένο χώρο, άρχισαν να τον εξετάζουν. Υπήρχαν κι άλλα έπιπλα που ανέδιδαν μια ελαφριά μυρωδιά θειαφιού, σαν άρωμα που δεν άντεχες να εισπνεύσεις: ανάκλιντρα, καναπέδες, πολυθρόνες ανάκλισης, τα πάντα για χαλάρωση. Πολύ μακριές κουρτίνες από πορφυρό βελούδο ήταν ελαφρά μισάνοιχτες. Δεν άργησαν να εντοπίσουν πίσω τους, πάνω σ’ έναν παλιό ξύλινο πάγκο εργασίας σημαδεμένο από τη φθορά του χρόνου, ένα βιβλίο μεγάλο όσο τραπέζι για τέσσερις. Στο ροζ δερμάτινο εξώφυλλο, ο Henri μετέφρασε μια επιγραφή με κόκκινο μελάνι… «Μη διαβάσετε αυτό το ημερολόγιο! Αλλιώς θα σας χτυπήσω στα οπίσθια με το καυτό κεραμικό μου ρόπαλο!» Υπογραφή… Ρόζα των Ανέμων.
Υπήρχε πράγματι κλειδαριά για να εμποδίζει τα μικρά διαβολάκια να διαβάζουν το ημερολόγιο. Όμως, μέσα στη βιασύνη του να εισβάλει στον Παράδεισο, ο Ρόζα των Ανέμων είχε ξεχάσει να την κλειδώσει.
Ο Henri άνοιξε το βιβλίο με μεγάλη προσοχή και γύριζε τις σελίδες διαβάζοντας στα πεταχτά, αναζητώντας κάτι επιβαρυντικό για τον πρόεδρο της Κόλασης. Δεν βρήκε παρά καυχησιολογίες.
— Α! Για κοίτα… είπε, τραβώντας την προσοχή σε μερικές λέξεις γραμμένες με μικροσκοπικά ορνιθοσκαλίσματα. «Απόψε είχα τον πιο δυνατό οργασμό της ύπαρξής μου. Αυνανίστηκα χωρίς να έχω γεννητικά όργανα, κρυφά, κοιτάζοντας τον Δαβίδ του Μιχαήλ Αγγέλου, του οποίου το μοντέλο πόζαρε χωρίς στύση.»
— Κοιτάξτε, εδώ! υπέδειξε ο Henri, σαν να μπορούσαν οι τρεις σύντροφοί του στη συμφορά να καταλάβουν τι ήταν γραμμένο.
— Μα τι άλλο γράφει εκεί, Henri; ρώτησε περίεργη η Marilyn, πλησιάζοντας λίγο περισσότερο τον μεταφραστή.
— «Κρύφτηκα από τα μικρά μου διαβολάκια για να φάω σβόλους αλογίσιας κοπριάς που είχα φέρει από τη μάχη του Βατερλώ, χωρίς διάκριση στρατοπέδου.»
— Κοιτάξτε, εκεί, στη γωνία της σελίδας. Βλέπουμε την εικόνα ενός μικρού χάρτινου αγγέλου κολλημένη στη γωνία. Τελικά διαπιστώνουμε πως έχει και μια τρυφερή πλευρά. Αλλά του αρέσει να την κρύβει, παρατήρησε ο Πατατόφλουδες, διασκεδάζοντας με τη λεπτομέρεια.
— Νομίζω πως τρυπήσαμε κάτι ενδιαφέρον! Τι λέω;! Βρήκαμε. Ας πάρουμε αυτό το τεράστιο βιβλίο στο καλό μου Μηδέν, για να φέρουμε τον Ρόζα των Ανέμων αντιμέτωπο με τα ίδια του τα γραπτά.
Η Marilyn, που είχε οξύτατη ακοή και πολύ δυνατή διαίσθηση, ψιθύρισε στους άλλους:
— Ακούω τους διαβόλους να επιστρέφουν. Γρήγορα, ας φύγουμε από αυτή την πόρτα αριστερά του πάγκου.
Πέρασαν το κατώφλι αστραπιαία. Ο Tonton Maxime, ωστόσο, είχε καταπιεί το προσωπικό ημερολόγιο του αλλόκοτου πλάσματος, ενώ ο Henri είχε πάρει μαζί του μια κούκλα βουντού που βρισκόταν εκεί, κοντά στο τεράστιο, αποκρουστικό, επιβλητικό και ανήθικο βιβλίο. Ήταν μια όμορφη κούκλα γεμάτη μικρές βελόνες καρφωμένες παντού. Πριν μπουν στη διπλανή αίθουσα, ο Henri αφαίρεσε προσεκτικά μερικές βελόνες και τις άφησε να πέσουν στο καθρεφτένιο δάπεδο. Καθώς τις αφαιρούσε, η οροφή της Κόλασης γινόταν σταδιακά πιο φωτεινή, πράγμα που τους εξέπληξε όλους. Ύστερα τράβηξε μερικές ακόμη, χωρίς αυτή τη φορά να δει τίποτε. Ωστόσο, με καθεμιά από αυτές τις τελευταίες αφαιρέσεις, μια θρησκευτική τελετουργία, μια αίρεση ή μια βλαβερή παράδοση —όπως ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων ή το κυνήγι μαγισσών— εξαφανιζόταν από κάποιον πλανήτη.
Με κοινή συμφωνία, πήραν τη ριψοκίνδυνη απόφαση να εξερευνήσουν λίγο περισσότερο την Κόλαση. Άλλωστε, δεν συμβαίνει συχνά να πατά κανείς εκεί μέσα με τη θέλησή του. Αναγκάστηκαν να διασχίσουν ένα δαιδαλώδες πλέγμα από χιλιάδες μεταφορικές ταινίες, πάνω στις οποίες κυκλοφορούσαν αμέτρητες αταίριαστες βαλίτσες. Όλες έφεραν ετικέτα με το όνομα του ιδιοκτήτη τους και συνοδεύονταν από μια περίληψη της πορείας του, σαν να συνόψιζαν τη ζωή των υπάρξεων που είχαν ξεβραστεί σ’ αυτόν τον τελευταίο τόπο, σ’ αυτό το καυτό και τελικό σημείο. Υπήρχαν ακόμη πληροφορίες για τα μικρά δαιμόνια, αμαρτίες σε κονσέρβα, κακές πράξεις προς κατανάλωση χωρίς πειρασμό και άλλα παρόμοια. Έμοιαζε με γιγάντιο, δυσανάλογο αεροδρόμιο, που ξεχείλιζε από περιπλανώμενες κακίες.
Οι αδιάκοποι θόρυβοι έκαναν τους συντρόφους να νιώθουν όλο και περισσότερο πιεσμένοι, ενοχλημένοι και αγχωμένοι. Κι όμως, μια επίμονη μουσική ακουγόταν συνεχώς στο βάθος. Η μουσική αυτή τους κατέκλυζε και τους υπνώτιζε. Ακόμη καλύτερα, μια τεχνική αποκλειστική της Κόλασης την έκανε απολύτως ευδιάκριτη παρά το υψηλό επίπεδο θορύβου.
— Ποιος θα το πίστευε; Υπάρχει μουσική σ’ αυτό το μέρος! σχολίασε ο Henri.
Το μουσικό περιεχόμενο: τραγουδάκια με γλυκερές και νυστακτικές μελωδίες, ερμηνευμένα και σχολιασμένα από την ίδια φρικτά φάλτσα και βραχνή φωνή. Η πρωτόγνωρη χροιά του τραγουδιστή έκανε τους εισβολείς να ανατριχιάζουν και να τρίζουν τα δόντια τους σε καθεμιά από τις συχνές παρεμβάσεις του. «Μόλις ακούσατε τις τελευταίες μου συνθέσεις. Με τη σειρά: Μια σπίθα στα οπίσθια… Λίγο θειάφι δεν κάνει κακό στα ρουθούνια μου, και για να κλείσουμε αυτό το σετ… Η μικρή μου άβυσσος ηδονής. Το πρώτο διαβολάκι που θα έρθει να με βρει και θα καταφέρει να μου ρουφήξει την ουρά θα έχει την ευκαιρία να συμμετάσχει στον μεγάλο διαγωνισμό που είναι στημένος από πριν. Το έπαθλο είναι ένα αξιολάτρευτο και υπέροχο πρωινό με τη δοξασμένη και φανταστική αφεντιά μου, κατά τη διάρκεια του οποίου θα γευτούμε από το ίδιο κύπελλο τη ρευστή σκιά του Παραδείσου. Υπενθυμίζω ότι οι κολασμένοι αποκλείονται από την κλήρωση. Μην τους φέρετε μαζί σας.»
Η φωνή που μεταδιδόταν ήταν πράγματι του Ρόζα των Ανέμων.
Ξαφνικά, μια ολόκληρη σειρά δαιμόνων πέρασε τρέχοντας λίγα μόλις βήματα πιο πέρα. Έσπευδαν να συναντήσουν τον στρατηγό Ρόζα των Ανέμων στον Παράδεισο, για να συμμετάσχουν στον δελεαστικό διαγωνισμό. Ήταν οι τελευταίοι εκπρόσωποι του κακού που είχαν απομείνει στην Κόλαση, κάτι που αγνοούσαν οι τέσσερις αταίριαστοι φίλοι.
Με την άκρη του ματιού του, ο Henri πρόσεξε μια αποκαλυπτική λεπτομέρεια. Οι φλόγες που ξέφευγαν από τις τσέπες των μικρών δαιμόνων δεν τους ενδιέφεραν πια. Η Κόλαση άδειασε εντελώς από τους βασανιστές της.