Ο Πατατόφλουδες είχε ξυπνήσει από τη μεταμόρφωσή του. Από πάνω του αναδινόταν πια μονάχα μια αμυδρή μυρωδιά από άνθος λωτού.
Σαν να έβγαινε από παράσταση ύπνωσης, ένιωθε πως ο θυμός και η ανημπόρια τον έβαφαν στο βαθύ μπλε του ουλτραμαρίν. Εξοργισμένος από την απουσία του Toutrec και ξαφνιασμένος από εκείνη της Marilyn, ένιωσε πως τον είχαν κοροϊδέψει. Ούτε για μια στιγμή δεν του πέρασε από το μυαλό το ενδεχόμενο απαγωγής. Σκεφτόταν τις πιθανές επιπλήξεις. Το ότι είχε γελάσει τρεις φορές εν ώρα υπηρεσίας, είχε αφήσει τις πύλες του Παραδείσου ανοιχτές και είχε επιτρέψει σ’ έναν μελλοντικό κολασμένο να δραπετεύσει θα του στοίχιζαν μια ατέλειωτη κατσάδα. Το ήξερε. Ακόμη χειρότερα, θα τον υποχρέωναν για πολύ καιρό να φορά σκουφάκι από μικρά γκρίζα σύννεφα.
— Ας συνέλθουμε! Δεν θα αφήσουμε να μας μαδήσουν τα φτερά! Αν πιάσω τον Toutrec, θα γίνει εφεδρικό σπίρτο στην Κόλαση, είπε ξεσπώντας από θυμό.
Αμέσως, ο άγγελος μπήκε στον Παράδεισο με τα φτερά ορθάνοιχτα. Είχαν άραγε μείνει οι πύλες ανοιχτές πίσω του; Δεν τον ένοιαζε, γιατί πίστευε πως θα χρειαζόταν ελάχιστο χρόνο για να ξαναβρεί τον μικρό δήμαρχο. Άλλωστε, ως φύλακας, είχε ειδικά προνόμια. Οι πύλες λοιπόν θα έμεναν ορθάνοιχτες!
Όταν ορκιζόταν πως ο Henri θα έβλεπε τον διάβολο… δεν φανταζόταν ότι γινόταν προφήτης συμφοράς.
Λίγες στιγμές αιωνιότητας νωρίτερα, στο τρίτο γέλιο του αγγέλου, μια μορφή, το λιγότερο πανούργα και μοχθηρή, είχε πλησιάσει αθόρυβα. Κανείς δεν την είχε προσέξει. Ασήμαντος και τεμπέλης, ο Minus Cule ήταν ένα μικρό, κατακόκκινο και πολύ σκανταλιάρικο δαιμονάκι. Λάτρευε να κατασκοπεύει στην είσοδο του Παραδείσου. Απολάμβανε την αίσθηση του να παραφυλάει και να κοιτάζει κάτω από τους χιτώνες των αγγέλων-θυρωρών. Σχεδόν εμμονή του.
Ο Minus μόλις είχε αντικρίσει το απαγορευμένο. Ένιωθε σαν κυνηγός που μόλις είχε ρίξει το καλύτερο θήραμα της καριέρας του. Είχε δει όσα δεν έπρεπε να δει: έναν άγγελο που κοιμόταν, τον πανικό που ακολούθησε όταν ξύπνησε, την εγκαταλειμμένη είσοδο του Παραδείσου και, ανέλπιστο δώρο για τον κερασφόρο ηδονοβλεψία, τις πύλες ορθάνοιχτες!
Ξεχνώντας ακόμη και πως θα μπορούσε να πάρει μάτι, έσπευσε να ενημερώσει τον ανώτερό του για μια σπάνια ευκαιρία: το πεδίο ήταν ελεύθερο.
Τι απαίσιο αφεντικό! Ό,τι κι αν νομίζετε… το πραγματικό του όνομα είναι Ρόζα των Ανέμων.
Μόλις μάθουν το όνομά του, πολλοί άντρες θα φουσκώσουν από υπερηφάνεια, ισχυριζόμενοι πως το είχαν υποψιαστεί ότι αυτό το τέρας ήταν γυναίκα. Κι όμως, παρότι φέρει γυναικείο όνομα, το σώμα του μοιάζει με αντρικό. Προσοχή: οι γυναίκες ας μην αρχίσουν αμέσως τις κατηγορίες ούτε τα γέλια. Κυρίες και κύριοι! Ο Ρόζα των Ανέμων είναι άφυλο ον. Αυτό του προκαλεί μια φοβερή αίσθηση ματαίωσης. Το αγαπημένο του όπλο για να εκτονώνει την ταραγμένη του λίμπιντο; Να χρησιμοποιεί τη σεξουαλικότητα των άλλων, παραμορφώνοντας τις φαντασιώσεις τους.
Ο Ρόζα μοιάζει λοιπόν με ψηλό, κερασφόρο άντρα! Φαλακρός, επιδεικνύει με υπερηφάνεια —εννοείται— ένα εφηβικό μουσάκι. Τα πόδια του δεν καταλήγουν σε οπλές, αλλά σε τέσσερα χοντρά δάχτυλα που μοιάζουν να κρατούν μούτρα το ένα στο άλλο. Τα μάτια του είναι κόκκινα από μια νοσηρή κούραση και την υπερκατανάλωση νοθευμένου αλκοόλ. Το δέρμα του είναι εντυπωσιακά λευκό, πιο λευκό κι από αλμπίνου. Έλλειψη ευτυχίας στον ήλιο, λένε. Το όνομα Ρόζα των Ανέμων τού ταιριάζει θαυμάσια, γιατί έχει αξιοσημείωτη ευκολία στα αέρια. Δεν λένε άλλωστε: βρομάει διάβολο!
Εδώ και εκατοντάδες αιώνες, ο στρατηγός Ρόζα εκδήλωνε ακούραστα την επιθυμία να εισβάλει στον Παράδεισο. Ίσως ένα μακρινό παιδικό όνειρο; Λιγότερο απασχολημένος στις απαρχές του κόσμου, είχε καταστρώσει ένα απλό και ακριβές σχέδιο εισβολής: «Επίθεση!» Και τώρα παρουσιαζόταν η κατάλληλη στιγμή για να ισοπεδώσει κάθε χαρά και να παραλύσει τον Παράδεισο. Ο Ρόζα και ο μικρός πληροφοριοδότης-συνεργός του είχαν μόνο μία λέξη στο μυαλό τους: «Επίθεση!»
Ξεπηδώντας από τα σκοτάδια, ο στρατηγός Ρόζα όρμησε με τις διχάλες προτεταμένες στο καταστροφικό του έργο. Πίσω από τον αρχηγό, σ’ αυτή την άγρια εισβολή, ακολουθούσαν μικροδιάβολοι, δαίμονες, φτερωτές κουτσουλιές, διαβολιές και άλλα θλιβερά επινοήματα. Κάτω είχαν απομείνει μόνο λίγοι δεσμοφύλακες με μυτερή ουρά για να φυλάνε τους κολασμένους.
Αυτή η τεράστια και παραμυθένια βιβλιοθήκη στον προθάλαμο της Εδέμ ήταν το πρώτο μέρος που βεβηλώθηκε. Λεηλασίες! Καταστροφές! Ανομίες! Χωρίς κανέναν φραγμό, η συμμορία απογύμνωνε όλα τα βιβλία από τις σελίδες τους και τις ανακάτευε μεταξύ τους. Ευρετήρια, απογραφές, καταχωρίσεις, παγκόσμιοι κατάλογοι ζωντανών και νεκρών, όλα τα ιερά βιβλία κάθε λογής και κάθε θρησκείας που βρίσκονταν εκεί βεβηλώθηκαν με απληστία. Ολόκληρη η βιβλιοθήκη και το περιεχόμενό της είχαν πλέον νοθευτεί.
Έτσι, σε ένα αρχαίο ιερό βιβλίο ηλικίας μερικών χιλιάδων ετών, μπορούσε κανείς να βρει αποσπάσματα που εξυμνούσαν τη σεξουαλική ελευθερία την οποία κήρυτταν σύγχρονες αιρέσεις. Με τον ίδιο τρόπο, οι διάβολοι απέδιδαν σε αγίους θαύματα που είχαν πραγματοποιήσει άλλοι. Όλοι οι προφήτες χώριζαν πλέον τα νερά οριζόντια. Εμφανίστηκε και μια καινούργια αναφορά: σταύρωναν τον Civa· εξού και το πρόβλημα ενός σταυρού σε σχήμα επτάκτινου αστεριού. Ακόμη και οι ψευδοπροφήτες γεύτηκαν το φάρμακο του Ρόζα των Ανέμων: επιτέλους έλεγαν έξυπνα πράγματα.
Αυτές οι πράξεις προκάλεσαν μεγάλη αναστάτωση στους ζωντανούς. Στη Γη, όλα εξελίχθηκαν σαν να ήταν ο Henri ο τελευταίος άνθρωπος που είχε πεθάνει.
Παρά τον περίτεχνο και σχεδόν χιλιετή σχεδιασμό, το σχέδιο έκρυβε ένα σοβαρό ελάττωμα. Μια παρενέργεια. Η αλλοίωση του χρόνου είχε ως απρόβλεπτη συνέπεια να εμποδίζει τους ανθρώπους να πεθάνουν. Έτσι, στον κόσμο των ζωντανών, οι εκτελέσεις δεν τελείωναν ποτέ. Συνήθως θανατηφόρα δυστυχήματα χωρίς ούτε έναν νεκρό, δολοφονίες που αποτύγχαναν και ετοιμοθάνατοι που αρνούνταν πεισματικά να πεθάνουν. — Δεν είναι εύκολο να τρως πρωινό με σφαίρες στο στομάχι!
Δύσκολο, μετά από ένα ατύχημα, να γυρίσεις σπίτι εντελώς μεθυσμένος, με ένα πόδι παραμάσχαλα! — Τα γραφεία τελετών χρεοκοπούσαν. Οι θαυματοποιοί έμεναν άνεργοι. Οι νεκροθάφτες ανακύκλωναν τα φέρετρα σε καλή τιμή… μετατρέποντάς τα σε σαπουνοκούτια.
Οι φανατισμένοι ιεροκήρυκες δεν μπορούσαν πια να ξελαρυγγιαστούν στα κηρύγματά τους. Τα συνηθισμένα επιχειρήματα και οι απειλές τους έχαναν κάθε νόημα. Ξεστόμιζαν γκάφες χωρίς τελειωμό. Έβγαζαν τέτοια «μαργαριτάρια» που έκαναν ακόμη και αμόρφωτους κοσμηματοπώλες να διπλώνονται στα γέλια. — Θα πάτε κατευθείαν στην Κόλαση αν τα κέρδη μας δεν αυξηθούν την επόμενη εβδομάδα. — Μετανοήστε, πτωχοί τω πνεύματι! — Οι ταπεινοί ας υπερηφανεύονται…
Ο Ρόζα άγγιξε με τα λευκά του δάχτυλα εκείνο το δέντρο με τα ασημένια φύλλα. Τα χρώματά του άλλαξαν, σαν να το είχε χτυπήσει ένα βίαιο, τεχνητό φθινόπωρο. Τα φύλλα κοκκίνισαν και έπεσαν αμέσως. Ο στρατηγός Ρόζα των Ανέμων θα ήθελε να είχε μερικούς αγγέλους εκεί κοντά, μόνο και μόνο για να τους ακούσει να βλαστημούν βλέποντας το χάος.
Μα πού ήταν ο Θεός; Υπήρχε ακόμη;
Αφού έσπειραν το χάος στην είσοδο του Παραδείσου, οι πρώτοι διαβολικοί καταστροφείς προχώρησαν βαθύτερα. Μπήκαν θριαμβευτικά από εκείνες τις πύλες, βεβηλώνοντας το κατώφλι με το ανεπιθύμητο πέρασμά τους. Ωστόσο προχωρούσαν χωρίς θόρυβο και χωρίς κραυγές, βέβαιοι πως θα αιφνιδίαζαν τους κατοίκους και θα εγκαθίδρυαν εκεί την κυριαρχία τους.
Σκληρότητες, σαδισμοί. Κάθε άγγελος που συναντούσαν στον δρόμο τους περιλουζόταν γενναιόδωρα με την πιο κολλώδη μελάσα. Οι απόπειρές τους να πετάξουν για να ζητήσουν βοήθεια… εξουδετερωμένες! Τα διαβολάκια έχυναν ροζ υγρό σαπούνι μέσα στα φωτοστέφανα των αγίων. Οι απόπειρες προσευχής τους απογειώνονταν μέσα σε σαπουνόφουσκες που δεν έσκαγαν ποτέ.
Τα μικρά δαιμόνια είχαν πολλά κόλπα στο σακούλι τους. Σαν να ήταν Χάλοουιν, πρόσφεραν ειδική τσίχλα στις ψυχές, που τη μασούσαν με τη θέλησή τους ή με το ζόρι. Ιδιότητα του σατανικού γλυκίσματος: κάτω από τη γεύση μπαγιάτικων καραμελών μέντας κρυβόταν μια φοβερή ουσία που προκαλούσε αμνησία. Κανείς δεν θυμόταν πια ούτε το ίδιο του το όνομα!
Σκεφτείτε την ακόλουθη συζήτηση…
— Γεια σας, με λένε… Με λένε;… Εεε… Πείτε μου πρώτα το δικό σας…
— Βεβαίως! Δεν το θυμάμαι. Όχι, εσείς πρώτα!
— Εντάξει, το όνομά μου είναι…
— Γνωριζόμαστε;
— Πράγματι! Δεν σας θυμάμαι.
— Ούτε εγώ! Δεν θυμάμαι ούτε τον εαυτό μου!
— Θυμόμαστε τους εαυτούς μας;
— Θυμάμαι μόνο ότι δεν θυμόμαστε.
— Κι αυτό κάτι είναι! Για να δούμε τι λέγαμε… Μα ποιος είστε;
Από μικροομάδα σε μικροομάδα, αυτή η γενικευμένη αμνησία συντηρούσε ένα πρωτοφανές φαινόμενο déjà-vu. Ανήκουστο! Οι δαίμονες έριχναν επίσης πούδρα στα μάτια: κάθε πράγμα ή ψυχή που άγγιζε αυτή η πούδρα έπαιρνε αμέσως την όψη καθρέφτη. Αυτή η μαγική πούδρα έδινε σε όλους αφορμή για σκέψη… και αντανάκλαση!
Άλλη συμφορά… Με ένα ενοχλητικό ξόρκι, επέτρεπαν στον εαυτό τους να μεταδίδουν, μέσω παράξενων τηλεβόων, τις τελευταίες ηχογραφήσεις του Ρόζα των Ανέμων. Σαν στόμια υπονόμων απ’ όπου ακουγόταν μουσική ακόμη πιο χλωμή κι από εκείνη των παλιών ασανσέρ.
Ας μην το κάνουμε αιώνιο…!
Μα πού βρισκόταν λοιπόν ο Θεός;… Ένα ερώτημα που ο διάβολος δεν έμοιαζε να θέτει στον εαυτό του.
Ο στρατός του προχωρούσε στον Παράδεισο με αδιανόητη ταχύτητα. Μια αντεπίθεση των δυνάμεων του καλού έμοιαζε αδιανόητη, ανύπαρκτη, αδύνατη. Ο Ρόζα ήξερε πως θα διασκέδαζε για πολύ ακόμη, γιατί γνώριζε ότι ποτέ δεν θα κατακτούσε ολόκληρο τον Παράδεισο. Είναι αρχή της αιωνιότητας να είναι… άπειρη.
Κανένας άγγελος, κανένας άγιος, καμία ψυχή στον Παράδεισο δεν θα πίστευε ότι μια τέτοια καταστροφή ήταν δυνατή. Καμία άμυνα, γιατί κανείς δεν είχε φανταστεί πως μπορούσε να συμβεί μια τέτοια ανατροπή.
Το να πιστεύεις πως τα ξέρεις όλα σημαίνει να αγνοείς το ουσιώδες. Ο επίγειος Παράδεισος, όπου κρύβονταν η Marilyn και ο Henri, δεν είχε πληγεί από την εισβολή. Αποτέλεσμα θεϊκής μαγείας;… Κανένας διάβολος δεν είχε μπει εκεί. Όχι ακόμη.