Η Clarence, η αράχνη, ολοκλήρωνε τον ιστό της, κρύβοντας έτσι την είσοδο του Μηδενός. Όλοι προσπαθούσαν να καλέσουν τους άλλους. Εκτός από τον Tonton Maxime, που ήξερε πως η προσπάθεια ήταν μάταιη, σχεδόν απελπισμένη. Μια βαθιά κόπωση τούς κατέβαλε τελικά, σαν να είχε ο καθένας ακόμη σώμα μέσα στο απόλυτο κενό. Σε λίγο βυθίστηκαν σε βαθύ ύπνο, ροχαλίζοντας όλοι, ακόμη κι ο άγγελος, που κοιμόταν για πρώτη φορά στην ύπαρξή του.
Το Μηδέν έμοιαζε άδειο…
Οι σιλουέτες δεν φαίνονταν.
Κι όμως, εμφανίστηκε μια πρώτη ονειρική διαίσθηση.
— Εμπρός! Μιλάω σε όποιον θέλει να με ονειρευτεί! Εγώ είμαι, ο Henri! Κανείς δεν λέει τίποτα; Δεν αισθάνομαι τίποτα… Ονειρεύομαι πως σας ψάχνω μέσα σ’ αυτή την απουσία των πάντων. Κατάλαβα κάτι! Δεν είμαστε τίποτα μέσα στο Μηδέν.
— Όταν είσαι τίποτα, είναι φυσικό να μη λες πια ψέματα στον εαυτό σου. Τι λέω;! Να μην αισθάνεσαι πια. Περίμενα να ονειρευτεί κάποιος από εσάς σ’ αυτόν τον μη-τόπο, για να μπορέσω να του μιλήσω, τους καθησύχασε ο Tonton Maxime, απόλυτα άνετος μέσα στο Μηδέν και στα όνειρα.
— Καλημέρα σας! Εδώ Πατατόφλουδες! Νιώθουμε σαν να αιωρούμαστε, λες και βρισκόμαστε σε κατάσταση υπέρτατης χάρης! Ο ύπνος είναι ενδιαφέρων, το όνειρο ακόμη περισσότερο. Κοιμόμαστε όλοι; ονειρευόταν αχόρταγα ο άγγελος μέσα σ’ αυτή την ιδιόμορφη ονειρική τηλεπάθεια.
Ακολούθησε κάτι σαν παρατεταμένη σιωπή… Σαν να επέπλεαν τα όνειρά τους. Ο Henri ανησύχησε ξαφνικά, γιατί η Marilyn δεν είχε απαντήσει.
— Marilyn! Marilyn!… Πού είστε;… Απαντήστε!… Άκουσε κανείς τη Marilyn να ονειρεύεται;… Επικοινώνησε με κάποιον από τους δυο σας;
— Όχι! Δεν λάβαμε κανένα τηλεπαθητικό κάλεσμα, απάντησε ο άγγελος.
— Μιλήστε λοιπόν για τον εαυτό σας…, εμείς! Καταντά κουραστικό να πιστεύετε πως είστε ο εκπρόσωπος ολόκληρης της κατάψυξής σας… Τι λέω;! Της αδελφότητάς σας… Εμείς από δω, εμείς από κει…
— Ξεχνάτε τη Marilyn; Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Κι όμως, εκείνη ήταν η πρώτη που πήδηξε μέσα στο ράμφος σας, Tonton. Τι συνέβη; Έχετε ξαναχαθεί ποτέ σ’ αυτή την απόμερη τρύπα; τον βομβάρδιζε νευρικά με ερωτήσεις ο Henri.
— Όχι! Ποτέ. Καταλαβαίνετε πως πρέπει να εμπιστεύομαι το αγαπημένο μου μικρό Μηδέν.
— Σας ονειρεύομαι ή είστε κανένας κατάχλωμος εφιάλτης;! παρενέβη εκείνη, καθησυχαστική.
Δεχόταν καταιγισμό ερωτήσεων από τους τρεις συντρόφους της στη συμφορά.
— Marilyn, η σιωπή σας μας επηρέασε, και τα λερωμένα φτερά μας έτρεμαν απ’ αυτήν. Γιατί σωπαίνατε;
— Ναι, γιατί δεν ακούσαμε ούτε τιτίβισμα… Τι λέω;! Ούτε λέξη.
— Είχα την εντύπωση πως θα έβρισκα λίγη ησυχία αν κρατούσα χαμηλό προφίλ. Μην ξεχνάτε ότι κινδυνεύω να φορτώσω το παραδεισένιο μέλλον μου μ’ έναν ηλίθιο, πέταξε η Marilyn, καθώς ο φόβος ξαναφούντωνε μέσα της και επηρέαζε αναπόφευκτα τον χαρακτήρα της. Ομολογώ πως αυτή τη στιγμή υπάρχει κάτι εντελώς μηδαμινό που μου αρέσει στον Henri: το κενό μέσα στο κεφάλι του. Θα έλεγα μάλιστα πως το Μηδέν πρέπει να τον ζηλεύει, ειρωνεύτηκε έπειτα η Marilyn, που του καταλόγιζε την ευθύνη για την καταστροφή.
— Για πείτε, εσείς και το κενό ανήκετε στο ίδιο γενεαλογικό δέντρο, έτσι δεν είναι; Α! Και ευχαριστήστε το εκ μέρους μου. Είστε ακόμη πιο γοητευτική, επειδή δεν σας βλέπω.
— Αγαπητέ μου Henri, μπορώ τρυφερά να σας αποκαλώ κωλότρυπα;
— Είστε τυχερή που μας χωρίζει ένα τίποτα!
Αυτό το γοητευτικό λεκτικό ξέσπασμα σταμάτησε όταν ο Tonton Maxime, που είχε την εντύπωση πως το ίδιο το Μηδέν άρχιζε να βγάζει έλκη, επανέφερε τους πάντες στην τάξη.
— Σιωπή! διέταξε. Η προσταγή αντήχησε σαν ηχώ στο όνειρο των άλλων. Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο νιάβολος… Τι λέω;! Ο διάβολος εισέβαλε στον Παράδεισο.
— Αν αυτός ο γέρο-τράγος ελέγχει πράγματι την Εδέμ, δεν βλέπω κανέναν λόγο να βγούμε από δω, είπε ο Henri, που άρχιζε να βρίσκει το κενό αρκετά άνετο.
— Έχω ένα ζήτημα να θέσω… Τι λέω;! Έχω μια πρόταση. Θέλετε λίγο φως;… Ναι ή όχι;… ρώτησε αδιάφορα το υβρίδιο.
— Πώς να το καταλάβουμε αυτό;… Μας είχατε προειδοποιήσει πως είναι αδύνατο να δούμε ο ένας τον άλλον μέσα στο Μηδέν. Και τώρα μας προτείνετε να μας φωτίσετε για να νιώσουμε πιο άνετα! αντέτεινε η Marilyn, που βίωνε το όνειρό της όλο και περισσότερο σαν ένα όραμα ικανό να προκαλέσει… κρύο ιδρώτα.
— Δεν είπα: να φέρω σεληνόφως… Τι λέω;! Φως… Πράγματι εννοούσα να ρίξω φως στην κατάσταση, διευκρίνισε ο Tonton Maxime μ’ έναν ελαφρύ αναστεναγμό αποθάρρυνσης!
— Δεν ξέρω αν συμμερίζεστε τη γνώμη μου, αγαπητέ άγγελε… Έχω τη διαίσθηση πως αυτές οι δυο ψυχές τα πάνε αρκετά καλά μεταξύ τους. Άλλωστε, μόνο όταν δυο άτομα κολλήσουν μεταξύ τους καταλαβαίνεις αν έχουν χημεία. Έτσι δεν είναι;
Ο Henri ξερόβηξε… Προσποιήθηκε μάλιστα ότι παραληρούσε για την ανεξαρτησία μέσα στο όνειρό του.
— Εμπρός, Tonton! Ας μην τεντώνουμε κι άλλο την αιωνιότητα. Τι έχετε να προτείνετε;
— Θυμάστε τη μικρή τρύπα που καλύπτει η Clarence μ’ έναν ιστό;… Για τον εξωτερικό κόσμο δεν είναι τίποτα. Για εμάς, τώρα, είναι ένα άνοιγμα μέσα στο Μηδέν, μια πιθανή έξοδος. Λοιπόν… αυτή την τρύπα μπορώ να τη μετακινήσω, αποκάλυψε ο φύλακας του απόλυτου κενού.
— Και λοιπόν;… ονειρεύτηκαν όλοι μαζί, με τη δυσπιστία για καπέλο.
— Το Μηδέν έχει την ιδιότητα να βρίσκεται πάντοτε παντού… στο ίδιο μέρος. Μπορεί όμως κανείς εύκολα να μετακινήσει την πρόσβασή του. Δηλαδή το μικροσκοπικό άνοιγμα που κρύβει η Clarence. Λοιπόν, πηγαίνετε στον διάβολο!… Τι λέω;! Ας πάμε στον διάβολο. Ας πάμε σπίτι του, για να του δείξουμε τι εστί βερίκοκο! άκουσε τον εαυτό του να λέει, εξίσου καυχησιάρης με τον Henri.
— Έχετε γερά νεύρα, Tonton, είπαν όλοι μαζί.
— Όταν λείπει ο διάβολος, οι κολασμένοι χορεύουν. Ο Ρόζα των Ανέμων δεν βρίσκεται πια στην Κόλαση, αλλά στο κρεβάτι της δράσης δίπλα στην καλή φωτιά… Τι λέω;! Στη φωτιά της δράσης δίπλα στον Καλό Θεό. Επομένως, ο δρόμος είναι ελεύθερος για να του σκαρώσουμε ένα καλό κόλπο. Μου δίνετε το πράσινο φως να μετακινήσω την τρύπα;…
— Τι έχετε στο μυαλό σας, Tonton Maxime; Θα καούμε στις φλόγες πριν προλάβουμε να πούμε κιχ! ρώτησε ανήσυχη η Marilyn.
— Το Μηδέν δεν μπορεί να καεί και ποτέ δεν θα γίνει αερόστατο που το παρασύρει ένας πύρινος ανεμοστρόβιλος. Μπορώ λοιπόν να αποφασίσω πού θα σταματήσουμε με τον μικρότερο δυνατό κίνδυνο, απάντησε ατάραχος και περήφανος για τον εαυτό του.
Το σχέδιο του υβριδίου αποδείχθηκε πολύ απλό: να βρουν κάτι στο οποίο ο Ρόζα των Ανέμων έδινε αξία. Κάποια παλιά ανάμνηση ή ακόμη και την πρώτη φλόγα της Κόλασης! Η Marilyn αμφέβαλλε ακόμη και για την ύπαρξη ενός τέτοιου πράγματος. Ο Tonton Maxime επέμεινε, δίνοντάς της να καταλάβει πως ένα ον σαν τον Ρόζα των Ανέμων ήταν αναμφισβήτητα ομολογημένος υλιστής.
Χωρίς να μπορέσει η υπόλοιπη μικρή ομάδα να το αντιληφθεί, ο Tonton Maxime είχε ήδη μετακινήσει εκείνη τη μικροσκοπική χαραμάδα φωτός, μικρότερη από το ένα χιλιοστό της κεφαλής μιας καρφίτσας, που έδινε πρόσβαση στον υπόλοιπο κόσμο.
— Να ’μαστε, φτάσαμε. Είναι η πρώτη φορά που έρχομαι εδώ… Σπάω τον χώρο μαζί σας. Τι λέω;! Τον πάγο, είπε φοβισμένος.
— Ελπίζω να μη λιώσει πολύ γρήγορα. Τι; Κιόλας! Τι βλέπετε στο λημέρι του διαβόλου; Πώς είναι η φωτιά;… Καυτή;… ρωτούσε φοβισμένος ο Henri, με φωνή πνιχτή και βραχνή από την έκπληξη.
Πανικόβλητος και πιστεύοντας ξαφνικά πως είχε έρθει εκεί για να κάψει τις υπόλοιπες μέρες του…, έβρισκε κατά κάποιον τρόπο ότι η παράκαμψη μέσω της Κόλασης τελείωνε με αξιοσημείωτη αποτελεσματικότητα και συντομία.
— Φωτιά υπάρχει, αλλά καπνός καθόλου. Κι όμως… αυτές οι φλόγες! Τίποτα για να τις στρατωνίσει… Τι λέω;! Τίποτα για να τις σταματήσει από το να λυσσομανούν! περιέγραφε ο Tonton Maxime.
Ο άγγελος Πατατόφλουδες, χωρίς να ξυπνήσει, έδειξε ξαφνικά ένα σχεδόν επιστημονικό ενδιαφέρον.
— Αναρωτιόμαστε ποια ενέργεια τροφοδοτεί αυτή τη φωτιά, ρώτησε.
— Από το χρώμα… θα έλεγα πως πρόκειται για αέριο προπάνιο; Τι λέω;! Βέβηλο… Αλλά… Ω! Τι συμφορά! Τι θα κάνω; γκρίνιαξε ο Tonton Maxime, σαν λαχανιασμένος εγγαστρίμυθος.
— Τι συμβαίνει; συνέχισαν να ονειρεύονται ο Πατατόφλουδες, η Marilyn και ο Henri.
— Τι θλίψη! Κοιτάζοντας από πολύ κοντά, σκάλωσα τον ιστό της αράχνης μου. Η καημένη μου φίλη… εκείνη… έπεσε μέσα σε μια φλόγα! Δεν τολμώ πια να κοιτάξω, έλεγε συντετριμμένος, εκφράζοντας όλη του την απόγνωση.
— Συμμεριζόμαστε τη θλίψη σας, Tonton. Κάντε κουράγιο, τον παρηγόρησε η Marilyn, που μέσα στο όνειρό της προσπαθούσε να φανταστεί τα δάκρυα του φύλακα του Μηδενός. Διαμάντια; Νερό; Τίποτα;…
Ο Henri προσπάθησε γρήγορα να ξαναδώσει θάρρος στους παράξενους συντρόφους του. Πίστευε πως ο καλύτερος τρόπος ήταν να αποσπάσει την προσοχή του υβριδίου.
— Γιατί σταματήσατε να περιγράφετε; Δεν κοιτάζετε πια; Βρείτε το σημείο απ’ όπου θα μπορούσαμε να βγούμε… Εννοώ, να αποβιβαστούμε χωρίς να μας γίνουν κάρβουνο τα δάχτυλα των ποδιών.
— Έχετε δίκιο. Πρέπει να παραμερίσω τα αισθήματα και τα συναισθήματά μου για να μας σώσω όλους. Τουλάχιστον μπορώ να συνεχίσω την εξερεύνηση στη μνήμη της τρυφερής και πιστής αράχνης μου!
Ο Tonton Maxime ξανάβρισκε το θάρρος του και ήδη μύριζε την απόδραση.
— Α! Η μικρή παλιοαπατεώνισσα! αναφώνησε ο Tonton Maxime με ξεχειλισμένη, σχεδόν εκρηκτική χαρά.
— Τι συμβαίνει; Μήπως μόλις είδατε έναν λουλουδάτο δαίμονα;
— Όχι! Η μικρή μου αράχνη είναι ζωντανή! Απίστευτο!… Δεν θα μαντέψετε ποτέ τι κάνει! ονειρευόταν καθώς παρατηρούσε από τη μικροσκοπική τρύπα που έβλεπε προς την Κόλαση. Ξέρετε, Πατατόφλουδες, πάντα θα με εκπλήσσει. Οι φλόγες δεν την επηρεάζουν. Ίσως να μη με πιστέψετε. Υφαίνει ιστό πάνω στις φλόγες για να τις φυλακίσει. Ετοιμαστείτε να ξυπνήσετε. Θα σας βγάλω από τη ζιργκούιγ μου.
Πριν προλάβει κανείς τους να αντιδράσει, είχαν όλοι αναδυθεί από το Μηδέν.
— Κοιτάξτε! Η Κόλαση δεν την επηρεάζει. Και απ’ ό,τι φαίνεται, ούτε κι εμάς.
Παραδόξως, το έδαφος δεν έκαιγε· ήταν χλιαρό. Οι ιστοί της Clarence λειτουργούσαν ως θερμομονωτικό υλικό. Η Κόλαση έμοιαζε μάλλον ζεστή, αλλά όχι πυρακτωμένη, πράγμα που εξέπληξε τον Πατατόφλουδες και, φυσικά, καθησύχασε τον Henri. Όλα τα σχήματα σκέψης που είχαν παγιωθεί από καταβολής κόσμου και ολόκληρη η φαντασιακή εικόνα της Κόλασης κατέρρεαν σαν ντόμινο.
Ωστόσο, το περιβάλλον ήταν μεταλλικό και θορυβώδες. Καμιά κραυγή, κανένα παράπονο ούτε μάταιες εκκλήσεις, αλλά ήχοι από τροχαλίες που έτριζαν, κροταλίσματα, τριβές μεταλλικών εξαρτημάτων και γρανάζια που δεν είχαν λιπανθεί αρκετά. Καμία αποπνικτική μυρωδιά θείου, αλλά παρ’ όλα αυτά έντονες οσμές ντίζελ και υπερθερμασμένου καουτσούκ. Λίγος καπνός, πολλή σκόνη. Σαν παλιό εργοστάσιο που χρειαζόταν επειγόντως ανακαίνιση. Χρώματα ελάχιστα. Κυρίαρχος τόνος: σκουριά. Και οι τέσσερις σταμάτησαν γύρω από την Clarence, που φυλάκιζε τη μία φλόγα μετά την άλλη.
Ύφαινε με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Ο Tonton προσπάθησε, με γλυκερό, σχεδόν άσεμνο τόνο, να πείσει την αράχνη του να επιστρέψει στο σπιτάκι της.
— Έλα, όμορφή μου Clarence, έλα εδώ στο μικρό σου βολικό ταβανάκι, της έλεγε, παρουσιάζοντάς της το ορθάνοιχτο ράμφος του.
Η Clarence τον αγνόησε εντελώς και συνέχισε να κατασκευάζει πολλαπλούς ιστούς. Κεντούσε με, θα έλεγε κανείς, κολασμένη ταχύτητα. Μια αληθινή δαντέλα της Μπρυζ από μετάξι ταυτόχρονα ανθεκτικό, περίπλοκο και εκλεπτυσμένο. Τους χάραζε έναν δρόμο. Η εκπληκτική φύση του ουράνιου κόσμου υπάκουε σε μια διαισθητική λογική.
— Πάμε! είπαν οι σύντροφοι, προχωρώντας με λιγοστό θάρρος ανάμεσα στις φλόγες που συγκρατούσαν οι ιστοί της Clarence.
Διαπεραστικοί ήχοι, σαν μακριές γρατζουνιές μυτερών νυχιών πάνω σε πλάκες σχιστόλιθου, έφταναν ως την ομάδα. Αυτοί οι θόρυβοι προκαλούνταν από την εμφάνιση νέων κακιών.
Προχωρούσαν αργά στους διαδρόμους που είχε στρώσει το αραχνοειδές. Γύρω τους απλώνονταν λαβύρινθοι από περίπλοκες κατασκευές, φτιαγμένες από σωλήνες, μοχλούς, στραβωμένες δοκούς και ατέρμονες κοχλίες, σαν σκηνικό του τέλους του κόσμου· ο φόβος τούς έκανε να ανατριχιάσουν.
Μπροστά τους… μια γιγάντια αίθουσα, με ατμόσφαιρα δηλητηριασμένη από υγρή σκόνη. Έμοιαζε με βρόμικο, γκρίζο εργαστήριο, με τοίχους παράξενα ιδρωμένους για Κόλαση. Μερικά διαβολάκια δούλευαν εκεί χωρίς ιδιαίτερο πάθος, αφοδεύοντας μελλοντικές αμαρτίες. Ντυμένα με κόκκινο λάτεξ και μαύρο βινύλιο, σε σαδομαζοχιστικό ύφος, προσπαθούσαν να επινοήσουν ασυνήθιστους πειρασμούς. Και όλα αυτά ενώ άκουγαν τους οξείς ήχους που τα ίδια είχαν κατασκευάσει.
Ο Henri πρόσεξε πως αυτοί οι χημικοί του κακού είχαν τις τσέπες γεμάτες φλόγες. Λίγο τσιγκούνηδες. Μάλλον η φιλαργυρία. Σταματούσαν συχνά για να τις μετρούν. Κατά λάθος, ένα διαβολάκι πάτησε μία που είχε πέσει στο πάτωμα. Επειδή οι γλώσσες της φωτιάς γαργαλούν τους δαίμονες, εκείνο διπλώθηκε στα γέλια. Άρχισαν όλοι να τραβολογούνται μεταξύ τους, προσπαθώντας να αρπάξουν την πολύτιμη, όμορφη και διασκεδαστική φλόγα.
Ο Tonton Maxime, το ζευγάρι Toutrec-Monroe… και ο άγγελος είχαν ωστόσο την εντύπωση πως αυτοί οι καχεκτικοί αλλά ανθεκτικοί εργάτες, οι μικροί τεχνικοί του κακού, προσπαθούσαν διαρκώς να αμφισβητούν και να προκαλούν τον αρχηγό του εργαστηρίου. Σε κάθε διαταγή, τα διαβολάκια συμβουλεύονταν έναν συνάδελφο, πάντα τον ίδιο. Αυτός ο εκπρόσωπος των κερασφόρων συντρόφων έλεγχε τότε σ’ ένα γριμόριο αν είχε τηρηθεί η κολασμένη διαδικασία. Έπειτα, ανάλογα με την ερμηνεία που έδινε στη χαοτική συλλογική σύμβαση εργασίας, τρυπούσε ή όχι τα οπίσθια του αρχηγού του εργαστηρίου με τις αιχμές της δικής του τρίαινας. Αυτοί οι εφευρέτες ηθικών βασανιστηρίων παραπονιούνταν για τα πάντα και για το τίποτα, ιδιαίτερα για τις συνθήκες έρευνας. Όσο περισσότερα διεκδικούσαν, τόσο πιο περίπλοκα γίνονταν τα καθήκοντά τους.
Ο Henri άκουσε τον αρχηγό τους να λέει: «Γιατί να το κάνουμε απλό, όταν μπορούμε να το κάνουμε κολασμένο;» Η Marilyn, στην οποία μεταφράζονταν τα πάντα, κατέληξε αφελώς στο συμπέρασμα ότι η Κόλαση λειτουργούσε στραβά, όπως καθετί υπερβολικά γραφειοκρατικό.
Ο καβγάς ανάμεσα στους διαβόλους έγινε τόσο έντονος, ώστε παράτησαν τη μικρή δουλειά τους και πήγαν όλοι λίγο πιο πέρα να κατεβάσουν ένα γερό ποτήρι φτηνό ποτό.