— Ίσως να είμαι η εγγύησή σας για ασφαλή διέλευση! Αυτό όμως δεν σας δίνει το δικαίωμα να μου ξεριζώνετε τα μέλη! οργίστηκε εκείνη.
— Συγγνώμη, απλώς είχα το μυαλό μου σαν μουδιασμένο, απάντησε ο Henri, εξετάζοντας το χέρι του που παρέμενε ακόμη σφιγμένο.
— Πολύ παράξενη αυτή η αίσθηση στο μπράτσο μου. Σαν να κυκλοφορούσε ακόμη αίμα στις φλέβες μου. Νιώθω σαν να έχει μουδιάσει η ψυχή μου. Μη με ξαναπονέσετε… Σας παρακαλώ! ικέτεψε εκείνη.
— Προς υπεράσπισή μου, πώς μπορούσα να ξέρω ότι σας προκαλούσα πόνο; Είναι η πρώτη φορά που δεν έχω πια σώμα. Ούτε η παραμικρή φυσιολογική αίσθηση αφής… σωματική, εννοώ.
— Κύριε Toutrec, καταλαβαίνω ότι μόλις φτάσατε στη μεταθανάτια ζωή. Βρίσκεστε σε δυσάρεστη κατάσταση και υφίσταστε τις συνέπειες της χρονικής μετατόπισης. Για να είμαστε σαφείς: δεν ήταν το σώμα μου που χτυπούσατε, αλλά η ψυχή μου.
— Α! Σωστά, μια ψυχή δεν αιμορραγεί. Είναι όμως ευαίσθητη; Άου! Τι μου κάνατε;… Άου!… Πονάει η άκρη από το… Εσείς το κάνατε…; Σας διατάζω να σταματήσετε, αλλιώς θα σας στρίψω τ’ αυτιά!
— Σας τσίμπησα μόνο με τη δύναμη της θέλησής μου. Φανταστείτε τώρα τον δικό μου πόνο, αφού η δύναμη των χεριών σας είναι συγκρίσιμη με εκείνη μιας μέγγενης. Θα μπορούσα να σας προκαλέσω ακόμη μεγαλύτερο πόνο. Αλλά ο Παράδεισος δεν είναι αρένα πάλης.
— Παρακαλώ, συγχωρήστε με. Υποσχεθείτε μου μόνο ότι δεν θα το σκάσετε, ζήτησε εκείνος, φροντίζοντας να μη φανεί αδύναμος.
— Μια υπόσχεση δεν είναι παρά ένας όρος που ισχύει μέσα στον χρόνο. Δεν υπάρχει στο απόλυτο, αφού εκεί δεν έχει λόγο ύπαρξης. Δεν μπορώ λοιπόν να δεχτώ την πρότασή σας. Μπορώ, αντίθετα, να προσποιηθώ ότι σας γνωρίζω, ώστε η μαρτυρία μου εναντίον σας να φαίνεται πιο αξιόπιστη. Αν χρειαστεί… συμπλήρωσε εκείνη.
Προσποιούμενος πως είχε μια σκόνη στο τρίτο του μάτι, που ήδη σχεδόν δεν φαινόταν πια, ο Henri συλλογιζόταν. Έλεγε μέσα του: «Δεν υπάρχει τίποτε μεγαλύτερο από το άπειρο όταν ψάχνεις κρυψώνα. Θα την άφηνα ευχαρίστως να φύγει, αλλά αν με πιάσουν, ίσως με αφήσουν να απολαύσω μερικούς υπέροχους αιώνες μαζί της. Ως τότε, θα έχουν κρυώσει και τα κάρβουνα.» Τρίβοντας απαλά τη μύτη του με χαλαρά, σχεδόν πονηρά δάχτυλα, παρατηρούσε τη Marilyn.
— Δεν θα σας δέσω και σας αφήνω το δικαίωμα να εκφράζεστε. Μπορείτε ακόμη και να στέλνετε σήματα κινδύνου σε όποιον θέλετε! Αλλά μην ξεχνάτε ότι έχω περισσότερες από επτά εκατομμύρια πιθανότητες να είμαι το μισοφέγγαρό σας. Μπορείτε ακόμη και να κλείσετε το μάτι στον Elvis Presley, αν θέλετε.
— Ο King; Καμία πιθανότητα να με σώσει εκείνος.
— Ο τραγουδιστής του ροκ εν ρολ είναι δειλός;
— Όχι. Αλλά μόλις έφτασε εδώ… τον έπιασε μια από εκείνες τις κρίσεις του! Επέμενε να μετενσαρκωθεί σε φράξο, για να γίνει ακουστική κιθάρα. Λοιπόν! Τώρα, τι προτείνετε; ρώτησε η Marilyn, ψάχνοντας έναν τρόπο να ανατρέψει την κυριαρχία του απαγωγέα της.
— Δηλαδή υπάρχει μετενσάρκωση; είπε έκπληκτος ο Henri Toutrec.
— Μόνο για όσους το επιθυμούν.
— Ωραία! Προς το παρόν, θα μείνετε μαζί μου. Θα προχωρήσουμε χωρίς να τραβήξουμε την προσοχή, προς εκείνα τα βουνά με τα ζωηρά χρώματα. Θα κολυμπήσουμε και θα αφεθούμε να επιπλεύσουμε σ’ αυτό το λευκό ποτάμι, διέταξε εκείνος, παίρνοντας ήδη στάση για βουτιά.
Η ουσία, που κάθε άλλο παρά νερό ήταν, ανέδιδε ευωδιές τριαντάφυλλου και μελιού.
— Θέλετε στ’ αλήθεια να βουτήξουμε εκεί μέσα; τον επέπληξε η Marilyn, σαν θυμωμένη δασκάλα. Σας παρασύρει η υπερβολική σας τόλμη! Αν βουτούσατε σ’ αυτό το ποτάμι, θα ήταν σαν να κάνατε μπάνιο μέσα στη σούπα σας. Είναι υγρή πνευματική τροφή, αιθερικές βιταμίνες.
Σώπασε και τον κοίταξε κατάματα, δαγκώνοντας ελαφρά τα χείλη της.
Ένα λιοντάρι περνούσε από εκεί.
Ύστερα πρόσθεσε:
— Διακρίνω κάποια ανησυχία… Ηρεμήστε, εδώ τα λιοντάρια ούτε γρατζουνάνε ούτε δαγκώνουν· τα έντομα ούτε σας τσιμπούν ούτε βουίζουν στ’ αυτιά σας.
— Νομίζω πως δεν σας άκουσα καλά. Ισχυρίζεστε ότι υπάρχουν έντομα στον Παράδεισο; Μια που το φέραμε στην κουβέντα, πείτε μου ότι υπάρχουν και μικρόβια.
— Μικρόβια; Μην είστε γελοίος! Οι παράδεισοί τους είναι οι κατοικήσιμοι πλανήτες, είπε εκείνη, σχηματίζοντας ένα χαμόγελο στο υπέροχο πρόσωπό της.
— Εντάξει. Αλλά ας επιστρέψουμε στις… πεταλούδες μας, είπε ανταποδίδοντας το χαμόγελό της. Η διαδρομή θα είναι απλή. Θα κινηθούμε κατά μήκος του μπολ με τη σούπα… πολύ προσεκτικά. Έτσι θα μπορέσουμε να βρούμε καταφύγιο και να ηρεμήσουμε… ανάμεσα σ’ εκείνα τα ανάγλυφα με χρώματα ικανά να εμπνεύσουν οποιονδήποτε ζωγράφο του Φωβισμού, κατέληξε ο Henri, τραβώντας απαλά τη Marilyn από το χέρι. Για πρώτη φορά.
Επαφή. Ανάδυση μιας ιδιαίτερης ενέργειας, σαν να γεννιόταν μια στοργή.
— Ομολογώ ότι με εκπλήσσετε, κύριε Toutrec. Σας αρέσουν οι τέχνες και ο πολιτισμός;
— Δεν έχω μόνο ελαττώματα, ξέρετε, αντέτεινε ο Henri, δείχνοντας κάποια ευθιξία. Στην πραγματικότητα, δεν ξέρετε τίποτε για μένα. Αλλά θα σας τα διηγηθώ όλα, είπε κοιτάζοντας πίσω του.
— Οι… οι… οι πύλες εισόδου του Πα… Παραδείσου δεν είναι πια εκεί! τραύλισε, τρομαγμένος από την εξαφάνισή τους.
Φοβόταν πραγματικά μήπως επέμβει μια μοίρα αερομεταφερόμενων αγγέλων, ανταποκρινόμενη σε κλήση του Pelures.
— Δεν εξαφανίστηκαν. Είναι σαν λευκή μαγεία, σαν ταχυδακτυλουργία. Είναι ακόμη εκεί. Παρά το τεράστιο μέγεθός τους, είναι ορατές μόνο από απόσταση μικρότερη των πέντε μέτρων. Αυτό το τέχνασμα εμποδίζει τον καθένα να σκέφτεται την Κόλαση.
Ύστερα συνέχισε:
— Προσέξτε όμως… θα έπρεπε επίσης οι πύλες να είναι ανοιχτές… Παρεμπιπτόντως, τις ξανακλείσατε;
— Δεν ξέρω. Γιατί να το είχα κάνει;… Ακόμη μικρότερος κίνδυνος να κουτουλήσει κανείς πάνω τους! αστειεύτηκε, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στις πολύ αφηρημένες ή υπνοβατούσες ψυχές.