Όπως είχε προβλεφθεί, όλοι είχαν συγκεντρωθεί για τα εγκαίνια της έκθεσης, εκτός από την ίδια τη Fleur-Θεό, τον Ρόζα των Ανέμων και τη γυναίκα του, την Εξακόσιαεξήνταλουκάνικα, έναν θηλυκό αυστραλοπίθηκο με εντυπωσιακά ανεπτυγμένο το «μοτέρ» της φλυαρίας, που του είχε δημιουργήσει η Fleur-Θεός. Ούτε η Marilyn είχε εμφανιστεί. Αυτές οι απουσίες δεν μπορούσαν παρά να ανησυχήσουν τον Henri. Το Lulum όσο κι αν περιπλανιόταν… ο δρόμος για να βρει το μισοφέγγαρό του δεν ήταν καθόλου προφανής.
Αυτό που βασάνιζε βαθιά τον δήμαρχο της Joujou City ήταν η ταχύτητα με την οποία είχε προοδεύσει ο Ρόζα των Ανέμων μέσα σε τόσο λίγο χρόνο: όλα τα στάδια της ψυχανάλυσής του είχαν ολοκληρωθεί σε μία και μοναδική, αλλά πολύωρη συνεδρία. Η δουλειά του Freud και του Jung πάνω στον Ρόζα είχε αποδειχθεί τόσο αποτελεσματική, ώστε, σύμφωνα με τους ίδιους, ο ασθενής τους έδινε την εντύπωση πως είχε εξανθρωπιστεί. Οι προσπάθειες του Ρόζα να ξεφύγει από την κατάστασή του είχαν ανταμειφθεί με τον καλύτερο τρόπο, όταν εμφανίστηκε στο πλευρό του η Εξακόσιαεξήνταλουκάνικα. Ήταν άραγε ειλικρινής; Μήπως ήταν παγίδα;
Τώρα που είχε γεννητικά όργανα και σύντροφο… τι θα έκανε; Η Sisse, όπως την είχε χαϊδευτικά ονομάσει ο Ρόζα και που είχε πλαστεί ειδικά γι’ αυτόν, ήταν παχύσαρκη, κοκκινομάλλα και πολύ ευφυής. Κάπως σαν το πλευρό του Αδάμ, ο Θεός είχε δημιουργήσει αυτή τη σύντροφο από ένα κέρατο του Ρόζα, λίγο πριν τον ευλογήσει. Ο Ρόζα, μονόκερος; Όχι· με κομμένο το ένα του κέρατο, μπορούσε τώρα να περνά απαρατήρητος.
Ο Henri ενημέρωσε τον Tonton Maxime, τον Πατατόφλουδες και τη Guili-guili για τη δραματική κατάσταση που τον είχε αποσυντονίσει.
— Λοιπόν, Henri: εμείς θα εξερευνήσουμε τον βορρά, τον νότο, τη δύση και την ανατολή. Εσείς, πάλι, κατευθυνθείτε προς τους κλιμακωτούς ουρανούς.
— Μην ξεχάσετε να χρησιμοποιήσετε την υπέροχη και αποτελεσματική ζιργκούιγ σας, Tonton! προσπάθησε να πει ο Henri Toutrec με ανακουφισμένο ύφος.
Μα ταυτόχρονα σκεφτόταν: «Ο Ρόζα και η Sisse άραγε απήγαγαν τη Fleur και τη Marilyn;»
Ο Henri ξεκίνησε λοιπόν να αναζητήσει τη Marilyn και τη Fleur-Θεό, ενώ η ανησυχία του μεγάλωνε μέσα του.
Καθώς προχωρούσε, θυμόταν την απαγωγή που είχε διαπράξει ο ίδιος. Φανταζόταν τον εαυτό του στη θέση του Ρόζα.
Προσπαθούσε να φανταστεί πώς θα μπορούσε να αντιδρά ο Ρόζα εκείνη ακριβώς τη στιγμή.
— Μα πού μπορεί να κατευθύνθηκε;… Πώς μπορεί να κάνει τη Marilyn να περάσει απαρατήρητη; Και πώς μπορεί να ελέγχει τη Fleur; Μια άλλη κούκλα βουντού; Πρέπει να πούμε… αφού δύο κεφάλια είναι καλύτερα από ένα… σίγουρα, με τη βοήθεια της γυναίκας του, θα βρήκε κάποιο απίθανο τέχνασμα. Πώς να μην παρασυρθεί κανείς στην παράνοια; σκεφτόταν ο Henri, προσπαθώντας ταυτόχρονα να βρει τρόπο να διατηρήσει την ψυχραιμία του.
Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Όλη του η ανησυχία είχε συγκεντρωθεί στη μοίρα που ίσως περίμενε τη Marilyn.
— Μέσα στο άγχος μου ξέχασα πού έπρεπε να ψάξω! Στους ουρανούς!
Ύστερα ο Henri κατευθύνθηκε προς εκείνη την πέτρα που έκρυβε τον έκτο ουρανό και μπήκε μέσα. Μέσα σε λίγες στιγμές βρέθηκε έναν όροφο χαμηλότερα. Του φάνηκε πολύ παράξενο να πέφτει από τον έβδομο ουρανό, γιατί στην πραγματικότητα δεν έπεφτε από μεγάλο ύψος. Μόλις δύο μέτρα.
Μόνο όταν κοίταξε προς το στερέωμα του έκτου ουρανού κατάλαβε πως το φαινόμενο ήταν θαυματουργό, γιατί ανάμεσα σ’ εκείνον και στον ουρανό δεν υπήρχαν δύο μέτρα, αλλά μια απεραντοσύνη. Κι εκείνος, που έτσι κι αλλιώς δεν ήταν πολύ ψηλός, πώς θα κατάφερνε να ξεφύγει από εκεί;
Να ξανανέβει στον έβδομο ουρανό; Πώς; Έπρεπε άραγε;
Δεν είχε όμως διάθεση να βυθιστεί στη δυστυχία του. Σκεφτόταν μόνο το μισοφέγγαρό του. Αναρωτιόταν ποια κατεύθυνση θα έπαιρνε στον έκτο ουρανό. Το Lulum του εμφανίστηκε και εξαφανίστηκε αμέσως.
— Πού βρίσκομαι; Αυτός είναι πράγματι ο έκτος ουρανός; είπε σε μια σκέψη που περνούσε από εκεί.
— Βρίσκεστε στη χώρα των χαμένων σκέψεων. Ω! Να μία! Μην πείτε τίποτα. Κλείστε το στόμα σας, σωπαίνω κι εγώ!
Η σκέψη πράγματι δεν έλεγε πια τίποτα, αλλά συνέχιζε να στριφογυρίζει γύρω από τον Toutrec, που άρχιζε να ζαλίζεται ελαφρά. Όταν η χαμένη σκέψη απομακρύνθηκε, η συζήτηση ξανάρχισε.
— Ωραία! Έφυγε! Πού είχαμε μείνει;
— Μου λέγατε ότι βρισκόμαστε στον παράδεισο των χαμένων σκέψεων…
— Ακριβώς! Είναι όλες εδώ. Οι καλές και οι κακές, οι γλυκές και οι στρεβλές, οι ευφυείς και οι άσχημες, και πάει λέγοντας. Οι πιο επικίνδυνες είναι εκείνες που ξεχνιούνται πιο εύκολα, ενώ θα έπρεπε να τις θυμόμαστε. Σκέψεις του τύπου: «Για να δω, πού στο καλό έβαλα τα κλειδιά μου;» — Ή ακόμη… «Μα τι έπρεπε να κάνω;» — «Πώς τον λένε;» Όλα αυτά που δεν θυμάστε. Ο Θεός είναι υπερβολικά συναισθηματικός. Δεν βρίσκετε;
— Ανάθεμα! Fleur-Θεέ! Marilyn! Πρέπει να ψάξω αλλού, κατέληξε πανικόβλητος ο Henri Toutrec, που δεν άργησε να αρχίσει να σκάβει, αφού δεν μπορούσε να ανεβεί προς τον ουρανό. Έσκαβε και φυσούσε, ευχόμενος με όλη του την καρδιά να ξαναβρεί την αγαπημένη του, τον ακρογωνιαίο λίθο του, τη Norma Jean του. Και πάνω απ’ όλα ήλπιζε να υπάρχει ένας ουρανός από κάτω και να μην τον ακολουθήσει καμία χαμένη σκέψη.
Το πέρασμα ανάμεσα στον έκτο και τον πέμπτο ουρανό δεν ήταν δυσκολότερο να τρυπηθεί από το προηγούμενο. Δεν μπήκε καν στον κόπο να κοιτάξει πριν ριχτεί προς τα κάτω. Δεν χτύπησε περισσότερο απ’ ό,τι πριν. Και το στερέωμα αυτού του ουρανού ήταν εξίσου ψηλό με των δύο προηγούμενων.
Ένας άλλος κόσμος τον περίμενε. Ακόμη πιο παράξενος από τον προηγούμενο. Ήταν ο παράδεισος των συναισθημάτων και των συγκινήσεων.
Ο Henri έβλεπε τον εαυτό του σαν φάντασμα μέσα από εικόνες και ήχους. Ισχυρές αναμνήσεις. Συναισθήματα που είχαν βιωθεί σε διαφορετικές εποχές, από ανόμοια όντα.
Όσο πιο μακριά στον χρόνο έφταναν αυτά τα συναισθήματα, τόσο πιο οδυνηρά γίνονταν. Συνάντησε όμως και δικά του συναισθήματα. Επειδή ήταν άνθρωπος που συνήθιζε να τα απωθεί, απέφυγε να τα κοιτάξει. Θα ήταν πραγματικά ένας συναρπαστικός κόσμος για τους ψυχαναλυτές του Ρόζα των Ανέμων. Είδε μάλιστα να εμφανίζεται μια διαταραχή προσκόλλησης, που τον έκανε να ξαναρχίσει να σκάβει… γιατί του θύμιζε την αγάπη του για τη Marilyn. Φυσούσε καθώς έσκαβε, χωρίς να πάψει στιγμή να ελπίζει πως θα την έβρισκε χαμηλότερα.
Αυτή τη φορά, πέφτοντας, στραμπούληξε το πόδι του. Χωρίς να σηκώσει το κεφάλι, καθισμένος, έτριψε τον αστράγαλό του. Έβραζε από θυμό και αναρωτιόταν: «Πόσο ηλίθιος πρέπει να είναι κανείς για να τραυματιστεί ενώ είναι ψυχή;» Τελικά σήκωσε το κεφάλι για να παρατηρήσει το μέρος όπου είχε καταλήξει αυτή τη φορά. Η χλωρίδα και η πανίδα ήταν ίδιες με εκείνες του έβδομου ουρανού. Μήπως υπήρχαν ξεχασμένα συναισθήματα που αρμένιζαν στον χώρο αυτού του ουρανού;
Ο Henri δεν είδε παρά μια μικρή ομάδα ατόμων που συζητούσαν ειρηνικά μεταξύ τους.
Βλέποντας τον Henri με τον πονεμένο αστράγαλο, ένας από αυτούς σηκώθηκε και τον πλησίασε:
— Τραυματιστήκατε; ρώτησε ο άντρας που φορούσε έναν μακρύ λευκό χιτώνα και έμοιαζε με ραβίνο.
Ύστερα ακούμπησε τα χέρια του πάνω στο τραυματισμένο πόδι χωρίς να πει λέξη.
Τέλος, σηκώθηκε.
— Ορίστε, θεραπευτήκατε.
— Ευχαριστώ, το πόδι μου δεν πονά πια. Μα ποιος είστε; ρώτησε ανακουφισμένος ο Henri.
— Προσοχή! Σκύψτε! Να κι άλλος ένας μύθος, πέταξε γρήγορα ο άντρας, χωρίς να δείχνει καθόλου νευρικός.
Ο μύθος Η αλεπού και ο αλεπουδιάρης πέρασε μπροστά τους, κάνοντας τον αέρα να σφυρίζει.
— Από πού έρχονται αυτά τα κείμενα; Τι μύθος είναι αυτός;
— Έρχονται από διάφορα μέρη. Ίσως ακόμη και από ένα πολύ μακρινό παρελθόν. Δεν ειπώθηκαν ποτέ, δεν προφέρθηκαν ποτέ. Μόνο τα σκέφτηκαν, τα συλλογίστηκαν, τα εμπνεύστηκαν. Μπορεί να γράφτηκαν από σοφές γυναίκες ή άντρες, γνωστούς ή άγνωστους. Προσέξτε όμως να μη σας διαπεράσει κάποιο απ’ αυτά, γιατί τότε θα γίνει εμμονή σας. Να κι άλλο ένα!
Ο μύθος Η γάτα και το αγριοποντίκι πέρασε κοντά τους, κάνοντας νωχελικά ζιγκ-ζαγκ.
— Να συστηθώ: είμαι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ. Ίσως να έχετε ακούσει για μένα;
— Ποιος δεν σας ξέρει;
— Ω! Υπάρχουν πάρα πολλοί, πιστέψτε με. Διαβάζω τις σκέψεις σας. Λέγεστε Nom de Plume.
— Να με λέτε Henri.
— Είστε κάποιος καινούργιος θεός;
— Θεός; Εγώ!… Γιατί με ρωτάτε κάτι τέτοιο;
— Επειδή εδώ… υπάρχουν μόνο θεοί. Ελάτε! Θα σας γνωρίσω στους φίλους μου.
Εκείνη τη στιγμή, ο Ιησούς και ο Henri Toutrec πήγαν να συναντήσουν την ομάδα. Ο Henri έμεινε κατάπληκτος όταν ο Ιησούς τού σύστησε μέλη που προέρχονταν από διαφορετικές εποχές.
— Φίλοι μου, σας παρουσιάζω τον Henri! Αληθινά, λέει πως δεν είναι θεός, κι όμως βρίσκεται ανάμεσά μας.
Όταν αυτά τα μυστηριώδη πρόσωπα το άκουσαν, δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα γέλια τους. Γιατί ακόμη και οι προφήτες γελούν. Όταν επανήλθε η ηρεμία, ο Ιησούς συνέχισε τις συστάσεις.
— Henri, επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω, ακολουθώντας τη φορά ενός ηλιακού ρολογιού, τους συντρόφους με τους οποίους συζητούσα. Να ο Βούδας, ο σοφότερος της ομάδας. Ο Thor, ο σκανδιναβικός θεός· κοιμάται επειδή παίρνει υπερβολική μελατονίνη. Ο Μωάμεθ, αληθινός αδελφός για μένα. Ο ψηλός απέναντί σας είναι ο Μέγας Μανιτού. Η γυναίκα με το στρατιωτικό κράνος είναι η Αθηνά. Βρίσκεται εδώ για να βάζει τάξη, σε περίπτωση που δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. Ο Αβραάμ, ένας από τους πολύτιμους προγόνους μου. Εκείνη που είναι ντυμένη σαν αιγυπτιακή θεά είναι η Hathor· ειδικότητά της είναι ο σαρκικός έρωτας. Οι σκέψεις της είναι λίγο μπερδεμένες. Μάλιστα, αστειευόμαστε λέγοντας πως τα κάνει «Θωθ, Thor και ό,τι να ’ναι». Αυτοί είναι όσοι συμμετέχουν στον στοχασμό. Χωρίς να θέλω να καυχηθώ, είμαστε μία από τις πιο παραγωγικές ομάδες συζήτησης. Έρχεται ένα απόφθεγμα, σκύψτε όλοι! φώναξε ο Ιησούς.
Όλοι υπάκουσαν χωρίς να πουν λέξη.
«Κάθε μήνυμα υπάρχει μόνο μέσα σε μια χρονική λειτουργία» πέρασε από πάνω τους σαν ενιαίο μπλοκ, αφήνοντας να πέφτουν πολύχρωμα γραμματόσημα που εξαφανίζονταν μόλις άγγιζαν το έδαφος…
— Παραγωγικές;… Μα τι κάνετε εδώ; Και από ποιους αποτελούνται οι άλλες ομάδες; συνέχισε ο Henri Toutrec σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
— Πόσες ερωτήσεις μονομιάς! Δεν ξέρετε πως η απλότητα είναι ο μόνος φάρος που σας επιτρέπει να ταξιδεύετε με ασφάλεια; Παρ’ όλα αυτά, θα προσπαθήσω να σας απαντήσω… Οι άλλες ομάδες αποτελούνται από διαφορετικούς θεούς που προέρχονται από άλλα μέρη. Μερικοί έχουν το χάρισμα της πανταχού παρουσίας και ανήκουν σε πολλές μυθολογίες. Μπορούν να κοιμούνται και να κηρύττουν ταυτόχρονα. Όσο για την πρώτη σας ερώτηση, εμείς απλώς συζητούμε περί σοφίας. Είναι μεγάλη μέρα για εμάς. Μάθαμε ότι ο δημιουργός είναι τώρα… δημιουργός γένους θηλυκού και ότι εξαφάνισε, εκμηδένισε το κακό από το σύμπαν. Ξέρετε, επιτρέπουμε μάλιστα στον εαυτό μας να προσκαλεί και να συμβουλεύεται μερικούς φιλοσόφους, που μας δίνουν συναρπαστικές διαλέξεις πάνω σε σχετικά θέματα…
— Έχετε προσκαλέσει τον Tonton Maxime;
— Γνωρίζετε τον Tonton Maxime, τον φύλακα του Μηδενός;
Η έκπληξη κυρίευσε για λίγο αυτούς τους σοφούς, ώσπου ο Βούδας δεν μπόρεσε να συγκρατήσει ένα σχόλιο.
— Να σου πω κάτι, Ιησού. Αυτός ο μικρός θεός είναι σίγουρα ο πιο απλός από όλους μας και ο πιο επιδέξιος. Βλέπεις, μας ξαφνιάζει με τις σκέψεις του χωρίς να προσποιείται πως είναι θεός.
— Μα δεν είμαι θεός! Σκατά!
— «Σκατά»;… Να η απόδειξη πως δεν είστε θεός. Τότε όμως τι κάνετε εδώ;
— Κυνηγώ τον διάβολο που απήγαγε το μισοφέγγαρό μου.
Ο Henri δεν τόλμησε να ανησυχήσει ακόμη περισσότερο την ομάδα αναφέροντας πως ο Θεός είχε εξαφανιστεί για δεύτερη φορά.
— Μπορείτε να με βοηθήσετε να ξαναβρώ τον διάβολο; ρώτησε ο Henri, αναρωτώμενος ταυτόχρονα πόση ώρα συζητούσε ήδη με αυτούς τους θεούς.
Από συνήθεια έσκυψαν ξανά, γιατί κατέφθαναν το ένα πίσω από το άλλο ένας μύθος κι ένα απόφθεγμα.
Ο μύθος Το κοριτσάκι και η καλή κουκουβάγια πέρασε, ακολουθούμενος μεγαλοπρεπώς από το «Η ψυχή αποκρίνεται μόνο στην ειλικρινή επίκληση, μόνο στην απόλυτη αγάπη.»
— Να ξαναβρούμε τον διάβολο! Δεν μιλάτε σοβαρά· εμείς προσπαθούμε από πάντα να τον αποφεύγουμε. Αν όμως παρουσιαζόταν μπροστά μας, να είστε βέβαιος πως θα τον επιπλήτταμε μέχρι το τέλος της αιωνιότητάς του…
Ο Henri ένιωθε περισσότερο από ποτέ χαμένος ανάμεσα σ’ αυτούς τους λόγιους, σοφούς θεούς, τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους. Κατά κάποιον τρόπο, ξεπερνούσαν ακόμη και τη μεγαλύτερη αθωότητα. Προσπαθώντας λοιπόν να κρατήσει τις σκέψεις του για τον εαυτό του, φρόντισε να μην είναι υπερβολικά διάφανος ούτε υπερβολικά ειλικρινής. «Αυτή η ομολογία μού αποδεικνύει πως δεν τον έχουν δει. Τώρα πρέπει να φύγω και να συνεχίσω τον δρόμο μου. Αν ξαναπεράσω από εδώ, θα τους διηγηθώ όλο το βάθος αυτής της εξωφρενικής ιστορίας. Πρέπει να βρω τη Marilyn. Επείγει! Πρέπει να σκάψω ως τον τρίτο ουρανό.»
Τη στιγμή που έσκαβε, ένα απόφθεγμα που πέρασε δειλά ξυστά από δίπλα του τον έκανε να συλλογιστεί την περιπέτειά του… «Όποιο κι αν είναι το βασίλειο, πάντα υπάρχει ένα μάθημα που μπορεί να αντλήσει κανείς από ένα ταξίδι.»
Έχοντας πλήρη επίγνωση της ζημιάς που θα προκαλούσε στους θεούς-φιλοσόφους αν περνούσε από τον τέταρτο στον τρίτο ουρανό μπροστά στα μάτια τους, προσποιήθηκε πως αποσυρόταν σε ένα απομονωμένο μέρος για να διαλογιστεί επί σαράντα ημέρες. Ήταν απλώς πρόσχημα για να σκάψει και να φτάσει στον «όροφο» από κάτω.
Όταν έφτασε στον τρίτο ουρανό, νόμισε πως χιόνιζε. Όμως από εκείνες τις απαλές νιφάδες αναδυόταν μια ευχάριστη ζέστη. Είχε μάλιστα την εντύπωση πως τον παρατηρούσαν. Παρασυρμένος από την έκπληξη που του προκαλούσαν αυτά τα πράγματα, και θέλοντας να αντιληφθεί καλύτερα τη σύσταση και τη φύση αυτών των κυματιστών κόκκων, άπλωσε το χέρι για να πιάσει έναν που είχε καθίσει πάνω του. Μόνο έναν!
Ακριβώς τη στιγμή που τα δάχτυλά του άγγιζαν ελαφρά έναν απ’ αυτούς, ακούστηκε μια φωνή…
— Αν αγγίξετε ένα απ’ αυτά τα παιδιά, θα ψηθείτε σαν αυγό στο τηγάνι!
— Τι; Σαν αυγό;… Παιδιά; Ποιος μιλάει;
— Εγώ, η φωνή-φύλακας του Λίμπο. Τι κάνετε εδώ; Κανείς δεν έχει δικαίωμα να τρομάζει αυτά τα έμβρυα ψυχών. Μερικά είναι μάλιστα έτοιμα για τον έβδομο ουρανό. Αναστατώνονται εύκολα. Γρήγορα, φύγετε πριν επηρεαστούν από την παρουσία σας. Αν δεν το κάνετε μέσα σε δύο ουράνιες στιγμές, θα σας επαναφέρω στην ίδια κατάσταση στην οποία βρίσκονται εκείνα. Αν λοιπόν δεν θέλετε να ξαναρχίσετε τα πάντα από το μηδέν, ακολουθήστε τη συμβουλή μου! Μπορείτε να φύγετε με τον ίδιο τρόπο. Έχω ήδη σφραγίσει το στερέωμα. Δεν πρέπει αυτά τα μικρά να φύγουν από τον τρίτο ουρανό. Εμπρός! Θα κλείσω πίσω σας.
Ο Henri, που είχε ανατριχιάσει, δεν χρειάστηκε δεύτερη πρόσκληση. Ούτε άνοιξε το στόμα του για να ρωτήσει αν είχε περάσει από εκεί ο διάβολος. Είχε καταλάβει την ευθραυστότητα αυτού του τόπου, την ευαισθησία αυτών των όντων που περίμεναν να βρεθούν κάποτε στη μέση μιας συνουσίας ή, ακόμη πιο ατυχώς, μέσα σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα. Και ποιος ξέρει αν, μένοντας εκεί περισσότερο, δεν θα κατάπινε κατά λάθος ένα απ’ αυτά τα μικρά αγγελούδια.
Με τις ύστατες προφυλάξεις, άρχισε πάλι να σκάβει το έδαφος. Όταν τελείωσε, ρίχτηκε με όλο του το «σώμα» στην ατμόσφαιρα του δεύτερου ουρανού. Όχι χωρίς να δεχτεί στο κεφάλι λίγη από την ίδια εκείνη γη του τρίτου ουρανού.
Καθώς έπεφτε, ο Henri είχε την εντύπωση πως δεν είχε φύγει από τον τρίτο ουρανό. Ήταν ίδιος. Νιφάδες πετούσαν παντού. Τις χαρακτήριζε η ίδια χλιαρή ζεστασιά. Αυτή τη φορά δεν επιχείρησε να αγγίξει τίποτα. Ήξερε ότι επρόκειτο για ζωντανά όντα.
— Δεν βρίσκεστε στη θέση σας. Εδώ μετενσαρκώνονται μόνο όσοι πιστεύουν στη μετενσάρκωση. Μην κουνηθείτε! Περιμένετε! Λαμβάνω τηλεπαθητική επικοινωνία από τον φύλακα του Λίμπο, άκουσε ο Henri. Η φωνή ήταν διαφορετική, πιο βαθιά.
Υπάκουος, ο Henri, που είχε περάσει τόσα και τόσα από τότε που πέθανε βίαια, συμμορφώθηκε υπομονετικά με την εντολή. Το μόνο που αντιλήφθηκε ήταν: «Ναι… μμμ… καταλαβαίνω… μμμ… ναι, μμμ, εντάξει λοιπόν! Μμμ… ΟΚ!… Ωραία! Θα φάμε μαζί ένα μεσημέρι κάποια από αυτές τις μέρες. Γεια!»
Ο Henri έμεινε άφωνος. Επιτέλους, του απηύθυναν ξανά τον λόγο.
— Σωπάστε! είπε στη φωνή.
— Γιατί μου ζητάτε να σωπάσω; Εγώ είμαι ο φύλακας αυτού του ουρανού.
— Δεν θέλω να ταράξω αυτές τις ψυχές.
— Μην ανησυχείτε, οι ψυχές που πρόκειται να μετενσαρκωθούν έχουν αποκτήσει ανοσία σε ορισμένα σοκ. Είναι ανθεκτικότερες από τις νέες ψυχές που βρίσκονται στο Λίμπο. Είναι συνηθισμένες στις συγκρούσεις. Έχουν περάσει κι άλλα. Αν και, όπως όλοι, δεν αγαπούν ιδιαίτερα τα τραύματα.
— Χαίρομαι που το ακούω.
— Ε, λοιπόν! Μπορούμε να πούμε πως κουβαλάτε ολόκληρη ιστορία πίσω σας! Ο φύλακας του τρίτου ουρανού μόλις μου τα διηγήθηκε. Εκείνος έμαθε πράγματα από ακόμη ψηλότερα, πληροφορίες που του μετέδωσε η Παγκόσμια Εταιρεία Θεών και Προφητών, τα μέλη της οποίας τις έμαθαν από έναν φιλόσοφο που ισχυρίζεται πως έρχεται από το Μηδέν. Ή κάτι τέτοιο; Δεν είναι γελοίο, αφού το Μηδέν δεν υπάρχει! Τέλος πάντων! Αυτός ερχόταν από λίγο πιο ψηλά, από λίγο παντού. Φαίνεται μάλιστα πως περνούσε από ουρανό σε ουρανό τρώγοντας ρατατούιγ ή ζιργκούιγ. Κάπως έτσι, τέλος πάντων.
— Ίσως έρθει να με βρει; Ξέρει πολύ καλά ότι η Marilyn βρίσκεται σίγουρα σε δύσκολη θέση. Και τι να πούμε για τη Fleur;
Ο Henri πήρε μια βαθιά ανάσα κι ύστερα άλλη μία…
— Δεν πειράζει! Δεν μπορώ να περιμένω άλλο τον Tonton Maxime.
Το Lulum ξαναεμφανίστηκε και εξαφανίστηκε πάλι.
— Θα τη βρω μόνος μου, τη Marilyn μου. Γεια!
Ο Henri, που είχε αρχίσει να γίνεται πιο επιδέξιος στο να ανοίγει τρύπες στα επίπεδα ανάμεσα στους ουρανούς παρά στο να χτενίζεται, χρειάστηκε μόνο λίγες στιγμές για να εξαφανιστεί και να εμφανιστεί στον από κάτω όροφο.
— Ε! Περιμένετε!… πέταξε η φωνή του δεύτερου ουρανού, που αντιδρούσε πολύ αργά, αποσβολωμένη από την ταχύτητα με την οποία ο Henri είχε διαπεράσει το έδαφος του κόσμου της. Είναι υπερβολικά αγχωμένος αυτός ο τύπος. Είχα ένα μήνυμα από έναν άγγελο που λέγεται Πατατόφλουδες να του μεταδώσω! Μπα! Δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς έχω δουλειά που έχει μείνει πίσω, ολοκλήρωσε μονολογώντας η φωνή-φύλακας της μετενσάρκωσης, κλείνοντας τα πάντα και εξαφανίζοντας πολύ γρήγορα το άνοιγμα.
Πέφτοντας στον πρώτο ουρανό, ο Henri αυτή τη φορά χτύπησε πραγματικά πολύ.
Έπεσε πάνω σ’ ένα «i» κι ύστερα πάνω σ’ ένα «3». Σκόνταψε σε δύο διπλά ψηφία και κατόπιν έπεσε με τα οπίσθια πάνω σε τρία καινούργια γράμματα. Δεν έβλεπε πια παρά γράμματα και αριθμούς, σχήματα, τελείες, σημεία και γραμμές. Αυτές οι αρχές πηγαινοέρχονταν μέσα σε πλήθος οριζόντιων, κάθετων και διαγώνιων γραμμών, προς κάθε γωνία. Προς όλες τις κατευθύνσεις! X, Y, Z! X’, Y’, Z’, κ.λπ. Αυτός ο πρώτος ουρανός ήταν αφιερωμένος σε σκισμένες οικονομικές αναφορές, σε σβησμένες φράσεις, σε λέξεις και αριθμούς διαγραμμένους, σβησμένους, ξεχασμένους ή παραλειμμένους, σε λάθη υπολογισμών ή μαθηματικών —νοερών, γραπτών ή προφορικών—, σε προφορικά λόγια και σε όλα όσα λέγονταν και γράφονταν στο σύμπαν προτού απορριφθούν, καθώς και στις επιστήμες και τις τέχνες του παρελθόντος και του παρόντος που είχαν παραμεληθεί.
Ο Henri είδε τον φύλακα. Δεν ήταν μόνο μια φωνή, ούτε μόνο ένας άγγελος. Ο φύλακας έμοιαζε ταυτόχρονα με τον Proust και τον Einstein, επειδή το μουστάκι του ήταν διαφορετικό από τη μία πλευρά στην άλλη. Από τη μία Marcel και από την άλλη Albert. Ο φύλακας προσκάλεσε ευγενικά τον Henri να υπολογίσει και να διαβάσει μαζί του όλα όσα βρίσκονταν στον πρώτο ουρανό.
— Μείνετε μαζί μου! φώναξε ο διπλής λειτουργίας φύλακας. Θα μπορούσαμε να συναρμολογήσουμε αυτά τα κατάλοιπα και να δημιουργήσουμε νέες υποθέσεις, καινούργια κείμενα.
— Η ενστικτώδης κατανόηση των πραγμάτων μού αποδεικνύει πως δεν υπάρχει Marilyn εδώ, αποφάνθηκε ο Henri, που ξανάρχιζε να σκάβει το έδαφος φυσώντας.
Καθώς είχε αρχίσει να συνηθίζει τις πτώσεις, τη γλίτωσε χωρίς μελανιές. Εκτός ίσως από την ψυχή, αλλά ούτε κι εκεί κάτι σοβαρό. Προσγειώθηκε ξανά με τα δύο πόδια στη Γη, ακριβώς στη μέση της κεντρικής λεωφόρου της Joujou City, η οποία μετά τον θάνατό του είχε μετονομαστεί σε boulevard Adolph Teresa.
Επειδή δεν ήταν πια παρά μια ψυχή, κανείς δεν τον πρόσεξε.
Παράξενες και συναρπαστικές ερωτήσεις στροβιλίζονταν σαν δίνες μέσα στο κεφάλι του πρώην διευθύνοντος συμβούλου.
— Πώς; Το σύμπαν και η Γη δεν είναι παρά η αρχή του κόσμου μου; Μια υλική βάση; Ή μια βάση με αμέτρητες δυνατότητες; Γιατί η ανθρωπότητα δεν έμαθε ποτέ τίποτα γι’ αυτό; Marilyn; Θεέ μου! Fleur! Μα γιατί να τις ψάχνω εδώ; Πώς θα μπορούσε ο Ρόζα να τις είχε φέρει εδώ; Θα δυσκολευτώ ακόμη περισσότερο να τις βρω εδώ απ’ ό,τι στους άπειρους παραδείσους. Ο Tonton θα έρθει να με βρει. Ευτυχώς που ο Πατατόφλουδες μού έδωσε το χάρισμα της ενστικτώδους κατανόησης των πραγμάτων. Ουφ!
Ένα μόνο πράγμα τον παρηγορούσε μέσα στη δυστυχία και στην άβυσσο όπου είχε βυθιστεί: η ελπίδα να τις ξαναβρεί σώες και αβλαβείς και, πάνω απ’ όλα, να σφίξει μέσα στην αύρα των χεριών του την όμορφη Norma Jean του.
Στην Joujou City όλα ήταν κλειστά. Τα καταστήματα, τα εστιατόρια, οι επιχειρήσεις, τα πάντα. Ακόμη και οι πόρτες του παιχνιδάδικου και του καταστήματος κατοικίδιων ήταν κλειστές. Κι όμως, ο καιρός ήταν πολύ ευχάριστος. Ο ήλιος τού φαινόταν λαμπρότερος απ’ ό,τι πριν από τον θάνατό του, εκείνη τη μέρα που το τεράστιο βάρος του αγάλματός του είχε διαλύσει το πάτωμα πάνω στο οποίο το είχε στήσει και το άγαλμα είχε πέσει πάνω του. Παρά τα αποδημητικά πουλιά που είχαν καθυστερήσει και δεν μπορούσαν πια να τον πετύχουν με τις κουτσουλιές τους, ο Henri δεν είχε διάθεση να γελάσει.
Φανταζόταν τη Marilyn, μαγεμένη από τον Ρόζα των Ανέμων, να ετοιμάζει μικρά πιάτα για ένα τετ-α-τετ δείπνο με την Εξακόσιαεξήνταλουκάνικα.
— Πώς θα μπορέσω να ξαναφτάσω στον ουρανό; Πώς θα βρω τη Marilyn; Δεν μπορώ να κατέβω πιο χαμηλά. Μα πού βρίσκεται;
Σαν να μην έφτανε η απουσία της Marilyn, που του έλειπε τρομερά, τον κυρίευσε και η νοσταλγία για την πόλη του. Ο Henri αποφάσισε λοιπόν να πάει στην ημισέληνο «Ζωηρή Ουρά» για να δει τι είχαν κάνει οι κληρονόμοι του το σπίτι του.
Όσο πλησίαζε τη συνοικία όπου όλοι οι δρόμοι είχαν ονόματα σκύλων, τόσο περισσότεροι άνθρωποι κατευθύνονταν προς τα εκεί. Αναγνώρισε τους υπαλλήλους του, τον ιδιοκτήτη του σιδηροπωλείου, την ιδιοκτήτρια του ινστιτούτου αισθητικής. Όλους.
Μέσα σ’ αυτό το ολοένα πυκνότερο πλήθος, όσο πλησίαζε στο σπίτι του, άκουγε σχόλια που δεν δυσαρεστούσαν καθόλου τον εγωισμό του. Συχνά άκουγε ανάμεσα στον κόσμο:
— Στου τρελού έγινε αυτό το πράγμα!
— Αναρωτιέμαι τι σχέση έχει ο ιδρυτής του εργοστασίου με όλα αυτά…
— Όπως και να ’χει, λίγο μετά τον θάνατό του άρχισαν όλα αυτά τα φαινόμενα!
Σε αντίθεση με όλους αυτούς τους ανθρώπους, εκείνος δεν χρειάστηκε να περιμένει για να δει τι συνέβαινε στο σπίτι του. Έμεινε άναυδος όταν διαπίστωσε ότι το σπίτι του δεν υπήρχε πια. Δεν καταλάβαινε πώς, μέσα σε τόσο λίγο χρόνο, είχαν καταφέρει να σχεδιάσουν και να χτίσουν ένα κτίριο. Αναρωτήθηκε πόσος χρόνος είχε περάσει από τον θάνατό του. Μία μέρα.
Το κτίριο, σε σχήμα ιπτάμενου δίσκου, δεν είχε άλλα διακοσμητικά στοιχεία πέρα από δύο μεγάλες πόρτες παρόμοιες με εκείνες του Παραδείσου. Τίποτε άλλο! Από τη μία έμπαιναν άνθρωποι με ανήσυχο ύφος· από τη δεύτερη έβγαιναν άλλοι, όλοι χαμογελαστοί.
Στέκονταν ίσιοι, δύο σε κάθε πλευρά της εισόδου και της εξόδου, τέσσερις καμπούρηδες ψηλοί σαν μεγαλόσωμοι άγγελοι. Φορούσαν μακριές λευκές καμπαρντίνες που έφταναν ως τις φτέρνες. Ο Henri θα τους φοβόταν πραγματικά αν ήταν ζωντανός. Προχώρησε λοιπόν προς τα μέσα για να δει τι έψαχναν εκεί οι κάτοικοι της Joujou City.
— Ε, εσείς! είπε στον Henri ο κοντινότερος καμπούρης.
— Τι;… Με βλέπετε;
— Φυσικά και σας βλέπω. Για τι με περάσατε, για τυφλό άγγελο;
— Δεν σας πέρασα για κάτι τέτοιο. Μα πείτε μου, αν σας έλεγα πως είμαι φάντασμα, και μάλιστα το φάντασμα του ήρωα αυτής της πόλης, που κατοικούσε εδώ όχι και τόσο παλιά… δεν θα σας τρόμαζε αυτό;
— Εγώ να φοβηθώ τα φαντάσματα; Έχετε βάλει το δάχτυλο στο μάτι! Και στο τρίτο μάτι κιόλας, πέταξε ξερά στον Henri ο καμπούρης που ήθελε να ουρήσει.
Ο καμπούρης στράφηκε προς τον Henri και του ακούμπησε απαλά το χέρι στον ώμο, με προσοχή, σαν να ήθελε να του εξομολογηθεί κάτι. Ο Henri παραξενεύτηκε από την ηρεμία που διατηρούσε ο φύλακας.
— Οι νεκροί δεν με φοβίζουν. Τους συναναστρέφομαι καθημερινά… Πρέπει να σας κάνω μια εξομολόγηση· δεν ξέρω από πού έρχεστε, αλλά αυτό εδώ δεν είναι μουσείο, είναι σταθμός. Ένας πολύ ιδιαίτερος σταθμός. Ένας σταθμός για ουρανούς.
— Σταθμός για ουρανούς;
— Δεν είπα πως είναι ιδιαίτερος; Κι αφού ίσως είστε φάντασμα, αν ήμουν στη θέση σας και ήθελα να στοιχειώσω τους κατοίκους αυτής της γοητευτικής μικρής πόλης, δεν θα έμπαινα. Γιατί, μόλις ανεβείτε, ίσως να μη θέλετε πια να επιστρέψετε.
— Μα πού πηγαίνει κανείς όταν μπαίνει σ’ αυτό το μέρος;
— Μα στο επέκεινα, κύριε! Στο επέκεινα!
Ο Henri ξεχείλιζε από χαρά, θαυμασμό και ενθουσιασμό, προς μεγάλη έκπληξη του καμπούρη. Ίσως είχε ανακαλύψει τον τρόπο να επιστρέψει στον έβδομο ουρανό, και έτσι θα ήταν ευκολότερο να ξαναβρεί τη Marilyn. Ίσως. Το Lulum του επέστρεφε προς εκείνον όλο και πιο αργά. Είχε λοιπόν απομακρυνθεί από τη Marilyn. Μα εκείνη τη στιγμή ήταν τόσο συνεπαρμένος, ώστε ρίχτηκε στον λαιμό του καμπούρη.
— Ε! Προσοχή στα φτερά μου, κύριε!
— Στα φτερά σας! Είστε λοιπόν πραγματικά άγγελος;
— Όχι τόσο δυνατά! Δεν πρέπει να τρομάξει ο κόσμος. Ναι, είμαι άγγελος· και λοιπόν;
— Γνωρίζετε τον Πατατόφλουδες και τη φίλη του, τη Guili-guili;
— Τι; Τους γνωρίζετε προσωπικά;
— Φυσικά! Αφού έρχομαι από τον Παράδεισο. Μπορώ μάλιστα να σας πω πως όχι πολύ καιρό πριν τα φτερά σας πρέπει να ήταν αλειμμένα με μελάσα.
— Πράγματι! Ωστόσο, τι κάνετε εδώ;
— Δεν έχω χρόνο να σας το εξηγήσω. Πρέπει να βρω τώρα τη Fleur-Θεό και τη Marilyn Monroe, τη Norma Jean μου. Δεν μπορώ να σας πω περισσότερα. Αυτή η ιδέα που είχε ο Θεός, να επιτρέψει στους ζωντανούς να επισκέπτονται τους άλλους κόσμους χωρίς να πεθαίνουν, ίσως μου επιτρέψει να ξαναβρώ το μισοφέγγαρό μου.
— Αν, εκτός από το ότι γνωρίζετε τον Πατατόφλουδες, βρίσκεστε και στην εύνοια του Θεού, τότε παρακαλώ, περάστε μέσα, κατέληξε ο άγγελος μεταμφιεσμένος σε καμπούρη, δείχνοντας στον Henri, στο εσωτερικό, κάτι σαν πινακίδα-χάρτη όπου σημειώνονταν οι ουρανοί που μπορούσαν να επισκεφθούν οι ζωντανοί. Υπήρχε ο πρώτος, ύστερα από τον τέταρτο ως τον έβδομο. Και ακόμη και η Κόλαση.
— Σίγουρα θα είναι πιο εύκολο έτσι παρά να ανοίγω τρύπες ανάμεσα στους ουρανούς. Για να δούμε τι λέει αυτός ο χάρτης… Κόλαση: όροφος «H»· έκτος ουρανός: όροφος «C»· πέμπτος ουρανός: όροφος «D»· έβδομος ουρανός: όροφος «B»· θεϊκή επικράτεια: όροφος «A». Άλλοι όροφοι… απρόσιτοι.
— Α! Μάλιστα, είναι σαν ασανσέρ, μουρμούρισε κάπως ονειροπόλα, διαβάζοντας τον οδηγό διαδρομών που προοριζόταν για τους ζωντανούς. Ύστερα, ζωηρά, διάλεξε τον όροφο «A». Μέσα σε μια στιγμή είχε φτάσει. Η πόρτα άνοιξε. Απέναντί του υπήρχε μια μικρή πινακίδα. Πάνω της ήταν γραμμένο με κεφαλαία γράμματα: «Σας περιμένουμε.»
Διαβάζοντας αυτή την ειδοποίηση, ο Henri ένιωσε να λυγίζει, γιατί πίστεψε πως ο Ρόζα των Ανέμων είχε καταλάβει ξανά το επέκεινα και πως ο στρατηγός είχε ξαναρχίσει τις επιθέσεις του στον Παράδεισο. Φανταζόταν ότι το μήνυμα απευθυνόταν προσωπικά σ’ εκείνον. Μα, χωρίς να το σκεφτεί περισσότερο, είπε επίσης στον εαυτό του πως ο Θεός μπορεί να είχε ξαναβρεί όλη του τη δύναμη και πως μια Θεά που έχει προειδοποιηθεί αξίζει για δύο. Κατά πάσα πιθανότητα, κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να συμβεί ξανά. Καθησυχάστηκε. Έγειρε ελαφρά το κεφάλι και προχώρησε.
Μια πυκνή ομίχλη που τύλιγε τη θεϊκή επικράτεια διαλύθηκε αμέσως. Ευτυχώς, επειδή είχε γνωρίσει τον θάνατο, ήξερε ότι αυτή η επίδειξη εντυπωσιασμού ήταν μέρος του σκηνικού. Η πόρτα του ασανσέρ έκλεισε απότομα πίσω από τον Henri χωρίς να την αγγίξει κανείς.
Τον περίμενε η μεγαλύτερη έκπληξη της μεταθανάτιας ζωής του. Όλοι ήταν εκεί και τον περίμεναν. Ο Tonton Maxime είχε μάλιστα προσκαλέσει μερικά «φι» του τέταρτου ουρανού. Τα ίδια εκείνα που συνέχιζαν ακόμη να συζητούν, χαμηλόφωνα όμως, μεταξύ τους.
Αυτό όμως που τον ενδιέφερε ήταν εκείνη: η Marilyn σε όλο της το μεγαλείο. Ήταν εκεί, πιο όμορφη από ποτέ, ακριβώς δίπλα στη Fleur, η οποία για την περίσταση συνοδευόταν από μια πανέμορφη Ασιάτισσα.
Ο Henri έτρεξε προς τη Marilyn και την έσφιξε με πάθος στην αγκαλιά του. Ύστερα άφησε αργά τα χέρια του να γλιστρήσουν κατά μήκος των μπράτσων της και, χωρίς να διακόψει την επαφή, έκανε ένα βήμα πίσω και την κοίταξε στα μάτια.
— Μα τι συνέβη; Ανησύχησα τόσο πολύ, χάθηκα, αγχώθηκα! Ο Ρόζα των Ανέμων συνειδητοποίησε ξαφνικά τι έκανε και σας άφησε ελεύθερες; Ή μήπως τον πρόλαβε ο Θεός;
— Τίποτε απ’ αυτά! Είχα σχεδόν τελειώσει να ετοιμάζομαι για τα εγκαίνια όταν ήρθε να με βρει η Fleur. Όταν με είδε μ’ αυτό το υπέροχο φόρεμα που φοράω, ένα φόρεμα που ο Yves Saint Laurent σχεδίασε και έφτιαξε για μένα από φύλλα ευκαλύπτου, εμπνεύστηκε. Μου ζήτησε λοιπόν να την ακολουθήσω για να ποζάρω γι’ αυτήν. Είναι απίστευτο: η Fleur διάλεξε εμένα, τη Norma Jean, για να ποζάρω γι’ αυτήν.
— Δηλαδή όλον αυτόν τον καιρό πόζαρες για τον Θεό. Αυτό το προτιμώ. Φοβήθηκα τόσο πολύ μήπως ο Ρόζα σε βασάνιζε ή δεν ξέρω κι εγώ τι!
— Ο Ρόζα! Χα! Χα!… Ήταν ανήσυχος, ανυπόμονος. Όχι όμως για να μας δει μαζί. Μμμ! Μάντεψε πού βρισκόταν. Ακριβώς εκεί, πίσω από ένα θαμνάκι! Ύστερα πίσω από ένα άλλο. Μετά άλλο ένα. Νομίζω πως πέρασε απ’ όλα τα θαμνάκια του Παραδείσου. Ναι, πίσω από τους θάμνους, αλλά μαζί με τη φίλη του, τον θηλυκό αυστραλοπίθηκο!… Αυτοί…
— Τι; Κι εγώ φανταζόμουν τα χειρότερα!
— Με αγαπάς πραγματικά, έτσι δεν είναι;
— Δεν βλέπω πώς θα μπορούσα να σου το αποδείξω περισσότερο.
Ο Θεός «Fleur», που ως τότε δεν είχε πει τίποτα, αφήνοντας τους ερωτευμένους να χαρούν την επανένωσή τους, κατάλαβε πως η Marilyn δεν ήξερε πια πώς να εξηγήσει ορισμένα πράγματα ούτε πώς να τα κάνει πιο ξεκάθαρα στον Henri. Έτσι, μέσα σε όλο το μεγαλείο της ενέργειάς της και με όλη την κομψότητα που μπορούσε να προσδώσει το γυναικείο της σώμα, ζήτησε από τον Henri και τη Marilyn να τις ακολουθήσουν.
— Henri, κατ’ εξαίρεση θα σας παραχωρήσω το προνόμιο να δείτε το έργο που μου ενέπνευσε η Norma Jean. Και μάλιστα πριν από τα εγκαίνια που θα ακολουθήσουν τον γάμο σας με τη Marilyn, αφού η ένωσή σας έχει ήδη ζωντανέψει χάρη στο Lulum.
— Να παντρευτώ; Συμφωνώ απολύτως. Είναι υπερβολική τιμή αυτή που μου κάνετε.
Οι τέσσερίς τους περπατούσαν λοιπόν ανάμεσα στα αριστουργήματα του Θεού, ώσπου τελικά βρέθηκαν μπροστά σ’ εκείνο το περίφημο γλυπτό. Ο Henri δεν σταματούσε να το εγκωμιάζει.
— Είναι απολύτως υπέροχο! Ιδιοφυές! Θεϊκό! Πραγματικά! Δώσατε στη γρανιτένια Marilyn σας όλη τη γοητεία και την κομψότητα που την περιβάλλουν σαν φωτοστέφανο. Και αυτό το ένδυμα που φορά, οι γραμμές, οι καμπύλες, οι εσοχές… είναι εκπληκτικό! Ωστόσο, μου επιτρέπετε ένα μικρό σχόλιο; Για την ακρίβεια, μάλλον πρόκειται για ερώτηση.
— Παρακαλώ, Henri! Μη διστάζετε, απάντησε η Fleur-Θεός, που δεν περίμενε ούτε μία ερώτηση.
— Λοιπόν, όπως έλεγα, η Marilyn είναι απολύτως υπέροχη. Είναι εξαιρετικό έργο τέχνης. Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω είναι τι σας ώθησε να σμιλέψετε και να προσθέσετε γύρω της δώδεκα μικρά χερουβείμ που την κοιτούν σαν να ήταν μητέρα τους. Γιατί;
— Είναι απλό, κύριε Toutrec, δώσατε ο ίδιος την απάντηση στην ερώτησή σας.
— Δεν καταλαβαίνω πραγματικά, αντέτεινε ο Henri, που χλώμιαζε σαν να είχε μόλις καταλάβει κάτι που του κρατούσαν κρυφό.
Τότε παρενέβη η Marilyn, επικαλούμενη την αγάπη που έτρεφε γι’ αυτήν ο Henri.
— Αυτά τα χερουβείμ, αγάπη μου, αντιπροσωπεύουν τα παιδιά μου. Εκείνα που θα έπρεπε να είχα αποκτήσει στη Γη και εκείνα που μου έδωσες εσύ.
Στην αρχή η Fleur δεν είπε τίποτα. Ύστερα δήλωσε…
— Πιστεύετε πραγματικά, κύριε Toutrec, ότι εγώ, ο Θεός, έχω τόσο λίγη δύναμη, και κυρίως τόσο λίγη αγάπη για τη ζωή, ώστε να μη χαρίσω το φως μου σ’ αυτά τα όντα που τώρα ζουν στον Παράδεισο;
Σιωπή.
Ύστερα η Fleur-Θεός συνέχισε:
— Πρόκειται γι’ αυτές τις μικρές ψυχές που χάθηκαν ύστερα από μια αποβολή ή με άλλον τρόπο. Γνωρίζετε την ιστορία της Norma Jean. Ναι, αυτά τα χερουβείμ αντιπροσωπεύουν τα παιδιά της. Ναι, ακόμη κι αν η Marilyn δεν μπόρεσε να γίνει μητέρα στη Γη… εδώ είναι μητέρα. Ναι, τα παιδιά της υπάρχουν πραγματικά. Και η Norma Jean δεν είναι η μόνη που βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση, πιστέψτε με.
Νέα σιωπή.
— Δεν είναι κάποια χάρη που της παραχώρησα, γιατί είναι κανόνας. — Στη Γη υπάρχει η δύναμη και ο νόμος. — Εδώ υπάρχει η δύναμη και η ζωή!
— Μα πώς είναι δυνατόν; Καταλαβαίνω για εκείνα τα παιδιά της Γης, αλλά εμείς κάναμε έρωτα πριν από τόσο λίγο χρόνο. Αυτό είναι θαύμα. Δεν ήμουν καν παρών στη γέννα! Τι θα σκεφτούν για μένα αυτά τα μικρά; Ότι δεν τα αγαπώ;… Πού βρίσκονται αυτή τη στιγμή; ξεφούρνισε ο Henri, αναστατωμένος αλλά ευτυχισμένος.
Τα μάτια της Marilyn γέμισαν δάκρυα χαράς· μπορούσε κανείς να διαβάσει το άπειρο μέσα στο μυστικό των ματιών της.
Το Lulum τους, στα χρώματα του ουράνιου τόξου, μεταμορφώθηκε σε έναν μικρό ζωντανό ήλιο, περιβαλλόμενο από όλα τα χρώματα.
Εκείνη, η Norma Jean, προχώρησε γαλήνια προς τον Henri, που άνοιγε τα χέρια του. Φιλήθηκαν όπως όλοι οι νέοι γονείς που αγαπιούνται και ξέρουν να νιώθουν βαθιά αυτή την αγάπη. Ύστερα από εκείνο το μακρύ και τρυφερό φιλί, κοιτάχτηκαν για πολλή ώρα, σαν να μιλούσαν χωρίς να πουν λέξη…
Ύστερα ο Henri κοίταξε τη Fleur-Θεό με τρόπο που της έδινε να καταλάβει πόσο αδύνατο, σχεδόν περιττό, ήταν να την ευχαριστήσει για τις ευεργεσίες της, τόσο ασύγκριτα μεγαλύτερη ήταν η χαρά του από κάθε άλλη που είχε γνωρίσει μέχρι τότε. Τελικά, μην αντέχοντας άλλο, έσπασε εκείνη τη σιωπή που ήταν αδύνατο να αναπαραχθεί, να περιγραφεί στον υλικό κόσμο.
— Ωραία! Έχουμε έναν γάμο να γιορτάσουμε! Μια παραδείσια ένωση. Θεέ, μπορείτε τώρα να μου κάνετε τη χάρη να πάτε να φέρετε τα παιδιά μας για να παρευρεθούν στην τελετή; Και μην ανησυχείτε για τα ζωντανά έργα σας. Στα εγκαίνια θα παίξω με τα μικρά. Θα τα φροντίζω τρυφερά. Θα τα προσέχω. Θα τα λατρεύω όσο και τη Marilyn Norma Jean. Σας παρακαλώ, βιαστείτε… βιαστείτε, γιατί ανυπομονώ να τα γνωρίσω.
— Μην ανησυχείτε, κύριε Toutrec. Δεν θα αργήσω. Βρίσκονται λίγο πιο πάνω, στον ένατο ουρανό.
— Τι; Ένας ένατος ουρανός;
— Αυτό σας εκπλήσσει; Υπάρχει άπειρος αριθμός ουρανών που πολλαπλασιάζονται εκθετικά, και αυτοί οι ουρανοί είναι οι ίδιοι αιώνιοι, άπειροι και εκθετικοί. Μα ποια νομίζετε πως είμαι;… Μια απλή βροχερή μέρα;
ΤΕΛΟΣ