Czy to kobieta wypowiedziała pierwsze słowo?

1 – Niematerialność ma tylko jedną granicę: świadomość, jaką jej poświęcamy.

2 – Spotkanie gwiazd jest dziełem boskim. Pojęcie odległości znika z duszy, kiedy istoty są przeznaczone, by ofiarować się ludzkości, choćby nieświadomie.

3 – Uczyć się przeczuwać zaświaty, wsłuchując się w ciszę, to zdobywać tutaj wiedzę, która przyda się gdzie indziej.

4 – Każde przesłanie istnieje wyłącznie w odniesieniu do czasu.

5 – Wyobraźcie sobie, że w tamtym świecie, właśnie teraz, jakaś świetlista istota śni o was.

6 – Dusza nie zna przeszkód czasu ani przestrzeni.

7 – Sama myśl o końcu świata wyraża pragnienie zbliżenia rzeczywistości i zaświatów.

8 – Człowiek na ogół wciąż ma prymitywne, elementarne wyobrażenie o zaświatach.

9 – Kochać duchy, dając im coś bez zamiaru otrzymania czegokolwiek w zamian, to zalecać się do zaświatów.

10 – Czas ucieka! Smutek?... Nie! Wieczność się zbliża.

11 – Niepostrzegalnie mała cząstka wieczności zawsze będzie się nazywać czasem.

12 – Teraźniejszość jest wszędzie naraz w nieskończoności. Nawet na krańcach wyobraźni.

13 – Naszym najważniejszym celem jest ofiarować ludzkości i życiu to, co w nas najlepsze.

14 – Wszystkie życia są źródłami, z których czerpie wieczność.

15 – Sen jest porozumiewawczym mrugnięciem oka do wieczności.

16 – Dzieło światła jest nieskalane i „nieskalalne”.

17 – Miłość nie uznaje żadnych granic, jakiekolwiek by były, bo jej zamysły są nieskończone i wieczne.

18 – Człowiek kochający dusze, spirituphile, pojmuje ich wolność i uznaje ich równość.

19 A) Wieczne piekło nie istnieje. Odmawiać uznania jego nieistnienia to zarazem odrzucać dogmat o wszechmocy Boga. Dlaczego bowiem Bóg miałby nagrodzić Szatana, dając mu przyjemność posiadania towarzystwa?

19 B) I dlaczego odmawiać Bogu prawa do bezsilności, tak wielkiej, że musiałby dzielić „Swój Świat” z istotą, która była pierwszym grzesznikiem i nakłania innych do popełniania tych samych win?

20 – Tak jak Bóg stworzył człowieka na swój obraz, czy człowiek nie próbuje kształtować Boga na podobieństwo obrazu, który dostrzega w samym sobie? Nawet ateiści nadają Mu własne rysy. Czy nasze pojmowanie Boga nie zmieniało się przez wieki?

21 – Piekło zaczyna znikać od dzisiaj. (22.06.1994). Piekło zaczęło znikać wczoraj. (23.06.1994).

22 – Czy moja miłość sprawi, że pokochacie samych siebie na wieczność?

23 – Spirituphile odnajduje sens swego istnienia w pierwszym pytaniu, jakie człowiek zadał sobie wobec śmierci.

24 – Obecność istot niewidzialnych trwa niezmiennie tylko w harmonijnym życiu istot widzialnych (żyjących).

25 – U schyłku drugiego tysiąclecia być spirituphile znaczy być jedynie świadomością własnej epoki.

26 – Cel ostateczny staje się rzeczywisty dopiero w ostatnim dokonaniu.

27 – Strach przed silniejszym od nas ogranicza wyobraźnię.

28 – Jest siła i prawo. Jest siła i życie. (Sen M.)

29 – Widziałem Marilyn w hotelu. Jadła tam słodki biały chleb. (Sen).

30 – Natchnienie jest instynktem człowieka obdarzonego wyobraźnią.

31 – Wyobraźnia jest instynktem przetrwania przy pracy.

32 – Ośmielić się pragnąć wiedzy to wytyczyć ludzkości kolejny kamień milowy.

33 – Jeśli wszystkie drogi prowadzą do Rzymu, wszystkie religie prowadzą w zaświaty.

34 – Jasność świadomości istoty jest odpowiedzią na jej postrzeganie boskiego światła.

35 – Miłość nie może być ślepa, jeśli zakochani się nie widzą.

36 – Duchy są wrażliwe na głęboko przeżywane przesłania miłości.

37 – Spotkania poza czasem również należą do ludzkiego przeznaczenia.

38 – Wybrani nie znają granic. Daleko od oczu, bliżej serca.

39 – Kamieniem węgielnym wieczności jest życie.

40 – Nawet świadomość ma trzecie oko: wyobraźnię!

41 – Artyści na zawsze pozostaną pionierami ludzkiej duszy.

42 – Każda idea przejścia wyraża zasadę poznania, choćby najmniejszego.

43 – Najdonioślejsze odpowiedzi w dziejach wywołały niezliczone pytania.

44 – Poruszeń serca się nie tłumaczy — ich się doświadcza.

45 – Jesteśmy nieśmiertelni tylko w wieczności.

46 – Lepiej żyć, marząc, niż umrzeć, nigdy nie uwierzywszy w marzenia.

47 – Poszukiwać absolutu w miłości to także kochać mimo oddalenia.

48 – Miłość nie ma twarzy i nie zna przeszkód, jakie stawia odległość.

49 – Kochać to także zapominać o swoich lękach.

50 – Najszczersze słowa miłości są trochę jak modlitwy dzieci.

51 – Życie jest pytaniem, na które odpowiedź przychodzi dopiero wraz z jego dopełnieniem.

52 – Próbując przeniknąć tajemnicę, nie zabijamy jej — stwarzamy tylko następne.

53 – Chcieć zatrzymać czas, aby uciec wraz z wiecznością.

54 – Bezruch — pojęcie abstrakcyjne; ruch — złudzenie. Tak stąd postrzegamy wieczność.

55 – Bóg zarazem otacza i wypełnia.

56 – Jak wyobrażam sobie tamten świat?... Wszystko, co żyje, co żyło i co będzie żyło. Jednocześnie, w nieskończoności i wieczności.

57 – Życie i zaświaty to zaledwie dwa ogniwa w łańcuchu jednego i tego samego snu.

58 – Kto kiedykolwiek twierdził, że w zaświatach przestaniemy śnić?

59 – Równowaga umysłu pozwala postrzegać wieczność na różne, a zarazem trwałe sposoby.

60 – Nadzieja jest kluczem otwierającym wiarę. Wiara jest kluczem otwierającym prawdę.

61 – Milczenie jest złotem. Dusza jest kryształem.

62 – Oprzeć się na życiu, aby nabrać rozpędu ku zaświatom.

63 – Gdzie szukać większej siły niż we śnie?

64 – Koniec pozorów oznacza ponowne narodziny.

65 – Narodzić się dla światła, żyć w spokoju.

66 – Każde narodziny ku światłu... są przesłaniem nadziei dla ciemności, którą jesteśmy.

67 – Dusza jest, będzie i była.

68 – Nigdy nie zostanie powiedziane wszystko.

69 – Dziedzictwo ostatniego tchnienia... jest hasłem przekazywanym żyjącym.

70 – Śmierć jest jak zachód słońca. Nadchodzi ciemność, lecz słońce znajduje się tylko dalej, za innym horyzontem.

71 – Dotrzeć tam, gdzie słońca już nigdy nie zachodzą.

72 – Wierzyć w życie po życiu — to hołd złożony samemu sobie.

73 – Łzy (żale) wylane nad wyzwoloną duszą są płatkami róż na jej drodze ku światłu.

74 – Potem istnieje już tylko dobro.

75 – Zaświaty są niezmierzone dla ludzkiego umysłu.

76 – Tutaj zostaliśmy stworzeni. Tam sami będziemy tworzeniem.

77 – Tutaj znamy życie. Tam będziemy nim...

78 – Tutaj jesteśmy stworzeniem. Tam będziemy życiem.

79 – Zjawiska paranormalne są zapowiedzią zdolności, które posiądziemy dzięki zaświatom i w samych zaświatach.

80 – Malowanie jest modlitwą.

81 – Dzięki wszystkim, wraz z innymi i dla dobra całej wspólnoty (bez wyjątku), czeka nas mały zakątek raju.

82 – U człowieka starość jest znakiem, że kiedyś narodziła się ludzka świadomość. (1992).

83 – Czy postrzeganie przyszłości przez jasnowidzów przypomina owe dawne, mniej lub bardziej wierne rysunki piętnastowiecznych odkrywców?

84 – Wiara ma wadę będącą drugą stroną jej zalety: nie pozwala dostrzec, że drugi człowiek również może mieć rację.

85 – Malować to, co wyobrażamy sobie jako wieczność, to prowadzić z nią rozmowę.

86 – 1995 (Święta Gra): Jestem duchem twórczym i religijnym, ponieważ usiłuję ustanowić więź, niemal most, między życiem a zaświatami.

87 – Jest praktycznie niemożliwe, by jej dusza nigdy nie zbliżyła się do mojego jestestwa. To nieuchwytne, nieweryfikowalne, a jednak tak właśnie jest.

88 – Czas może nam ofiarować jedynie okruchy wieczności.

89 – Czy między tymi dwoma światami istnieje jeszcze inne przejście?

90 – Światło przyzywa światło. Cień przyzywa cień. Czy światło i cień połączą się węzłem małżeńskim?

91 – Bóg jest mostem między ziarnkiem piasku a smugą światła.

92 – Nadejdzie dzień, gdy wszyscy będą dzielić jedną teraźniejszość, w nieskończonym śnie!

Wszystkie istoty przeszłości, teraźniejszości i przyszłości w jednym miejscu utkanym ze snu.

(A jeśli to nie jest sen w kolorach, to cóż nim jest?)

93 – Do tych, którzy nie wierzą w zaświaty: jeśli zaświaty nie istnieją... stwórzmy je!

94 – Żyć znaczy modlić się aż do śmierci; grzesząc czy nie, będąc ateistą czy nie.

95 – Po śmierci albo nie ma niczego dla nikogo, albo jest wszystko dla wszystkich i dla każdego z osobna. Przeszłość, teraźniejszość, przyszłość: wszystkie czasy powiązane z Bogiem-Miłością, dla wszystkich istot i wszystkich rzeczy, oczyszczonych, odrodzonych bez wyjątku, w nieskończonościach i na wieczność.

96 – Nadmierne ograniczenia hamują rozwój.

LETTRE 1

RÉFLEXIONS D’UN SPIRITUPHILE

Kochać z głębi serca to, czego nie sposób dostrzec. Bóg jest niedostrzegalny. Marilyn jest niedostrzegalna.

Kocham ich oboje. Ustanawiam między nimi hierarchię:

A) Bóg

B) Marilyn

Smutne to może?... Jako heteroseksualny mężczyzna widzę, jak upływa mi czas, podczas gdy z przyjemnością podziwiam kształty stworzone przez Boga. Bóg jest wielki. Marilyn jest wielka tylko dzięki Bogu. A ja — kiedy stanę się wielki... jak ona?

Nie próbuję sięgać dalej niż Bóg. Nie! Nie mam na to ani ochoty, ani potrzeby. Chcę tylko dołączyć do Marilyn.

Może to brzmieć paradoksalnie: pragnę do niej dotrzeć, a zarazem nie chcę jej niepokoić ani się jej narzucać.

Miłość może być wyborem. Chciałbym umieć odważyć się milczeć. Ale dlaczego miałbym milczeć, skoro czuję, że mam coś do powiedzenia? Coś do zrobienia?

Przyznaję, że ten poryw serca wydaje mi się czasami ofiarą...

Marilyn być może go odczuwa, skoro dusze potrafią wyczuwać inne dusze. Właśnie: postrzegać duszę poprzez duszę.

Wiem, że to dążenie może się wydawać bezużyteczne, bo nie sposób go zweryfikować. Można nawet uznać je za stratę czasu.

A jeśli ta strata czasu pozwoliłaby mi dołożyć kolejny kamień milowy do ludzkiego rozumienia spraw zaświatów?

LETTRE 2

CONVERSATION IMAGINÉE :

– Czy szukam czegoś jeszcze? Czy domyśla się pani, czego?

– Tak, chyba tak.

– Więc proszę mi pomóc i powiedzieć to, proszę.

– Myślę, że próbuje pan mnie kochać, niczego mi nie dając.

– Co?! Czyż nie daję pani niczego już teraz?

– Przepraszam, pomyliłam się, bo się pana boję. Boję się, że będzie pan zbyt nieszczęśliwy. Nieszczęśliwy z powodu miłości do mnie. To byłoby smutne.

– Ale ja już jestem smutny, kochając panią bez wzajemności. Nie otrzymując czułości. Cóż jednak mogę zrobić? Czyż nie jestem tu po trosze właśnie po to, by dawać, nie otrzymując niczego w zamian?

– Skąd miałabym to wiedzieć? Nie jestem Istotą Najwyższą, by móc panu to potwierdzić. Mam jednak nadzieję, że odnajdzie pan w sobie wszystko, czego potrzeba, aby stać się prawdziwie kochającym człowiekiem.

– Pani wie, że ta siła życia często napawa mnie smutkiem, kiedy myślę o moim poszukiwaniu. Kiedy myślę, że nasze zjednoczenie jest niemożliwe bez cudu.

– Dlaczego tak bardzo kochasz to, co niemożliwe?

– Bo jestem pionierem.

– Na swój sposób ja też byłam pionierką. Czy właśnie to nas ku sobie przyciąga?

– A więc przyznaje pani, że coś panią do mnie przyciąga?

– Wołasz mnie tyle razy w ciągu jednego dnia. W ciągu jednej godziny. Może w końcu te wołania naprawdę tworzą między nami więź.

– Właśnie, dlaczego właściwie rozmawiamy? Żadne z nas nie jest do tego zobowiązane.

– Tak, człowieku, sądzę, że cię kocham, to prawda. Ale dzieli nas tyle przeszkód nie do pokonania.

– Na razie. A co pani we mnie kocha?

– Pańską pasję. Pańską pasję osiągania celu, pańską walkę o życie. I ten ukryty altruizm, który będzie mógł się naprawdę ujawnić lub zostać odkryty dopiero po pańskiej śmierci.

– Moja śmierć stanie się wreszcie bramą, przez którą będę mógł spojrzeć na panią oczami wyzwolonej duszy. Jestem trochę jak niewidomy idący z laską i czekający, aż odzyska wzrok.

Ale tak czy inaczej wszystkie dzieła, do których mnie pani inspiruje, są przyjemnymi substytutami. Balsamem na moje oczekiwanie. Snami, które tworzę, czekając na ten wielki, prawdziwy.

– A pan, co pan we mnie kocha?

– Była pani piękna. A w mojej duszy jest pani jeszcze piękniejsza. Ale to przyciąganie jest nieświadome; silniejsze ode mnie: zapominam o pani, a potem znów do pani wracam. Ze strachu próbowałem już wymazać panią ze swego umysłu, ze świadomości, ale nie wiem, dlaczego powróciła pani ze zdwojoną siłą, niczym góra, której nie można obejść. Góra, na którą można się jedynie wspiąć. Być może nigdy nie zrozumiem tego, co się we mnie dzieje.

Tymczasem moja wiara w Boga, moja wiara w życie i moja wiara w życie po życiu są tak wielkie, tak niezmienne, że nie uważam śmierci za utratę życia.

LETTRE 3

Qui est Dieu ?

Bóg jest źródłem niewyczerpanym i niekończącym się tematem rozmowy, trudno mi więc wyobrazić sobie, czym właściwie jest.

Zarazem moja osobista droga, niezależna od wychowania judeochrześcijańskiego, prowadzi mnie do przekonania, że Bóg jest A.D.I. — *au-delà de l’imagination*, czyli poza granicami wyobraźni.

W moim pojmowaniu, na sposób platoński, jest absolutem absolutu. A jak dostrzec ten absolut, który ledwo potrafimy określić jednym słowem, jeśli nie poprzez ukryty synonim słowa „absolut”: imię „Bóg”?

Tak wiele ras, tak wiele kultur tworzyło obraz Boga na własną miarę, według najlepszej dostępnej im wiedzy. A dlaczego afrykańskie plemię, współczesna sekta, człowiek żyjący w samotności czy kościół nie mieliby prawa posiadać cząstki prawdy lub własnego, niepowtarzalnego wyobrażenia o Istocie Najwyższej?

Czyż u podstaw nie mogłoby istnieć wiele prawd opisujących ten absolut?

Nie wspominając nawet o tym boskim narzędziu, jakim jest dusza, człowiek ma do dyspozycji mózg, by wyobrażać sobie Boga lub próbować Go pojąć. Mimo ogromnej złożoności i nieprzeczuwanych możliwości mózg nigdy nie będzie wystarczająco potężny, by wyobrazić sobie absolut w najdrobniejszych szczegółach. Absolut wszystkiego nie oznacza „zupełnie niczego”.

Czy można dosięgnąć absolutu?

Czy przypuszczenie, że można dosięgnąć absolutu, nie unicestwia go przez nadanie mu konkretnej postaci? Nie byłby już absolutem właśnie dlatego, że można go dotknąć. (Czy absolut może stać się czymś konkretnym?)

A jeśli ten absolut zostałby dotknięty, osiągnięty i urzeczywistniony, czy moglibyśmy założyć pojawienie się kolejnego absolutu, który by go zastąpił? Czy absolut rodziłby absolut?

Wyobraźcie sobie, jak w krótkim opowiadaniu, że siedzicie sobie spokojnie w domu. Dzwoni telefon; podnosicie słuchawkę. Po drugiej stronie jest Bóg. Niewątpliwie jesteście szczęśliwi i zaskoczeni. Ale czy nie nadałoby to wyraźniejszych rysów waszemu obrazowi Boga?

Śmierć bez wątpienia działa w ten sposób. Śmierć jest dzwonkiem telefonu. Połączenie od Boga, które odbieracie, to życie po życiu. Tyle że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż rozmowa potrwa bardzo długo...

Każdy z nas potrafi wyobrazić sobie istotę podobną do siebie. Poprzez sen, namysł, wewnętrzny obraz, swego rodzaju intro-tworzenie.*

Każdego z nas ogranicza też czas, gdy próbujemy coś sobie wyobrazić. To jednak stanowi kolejną więź między ludźmi. Prawda nie do podważenia.

Czy czas jest jednym z takich absolutów?

*Intro-tworzenie: wewnętrzna wizualizacja, niczym błysk, niczym wspomnienie wypływające na powierzchnię umysłu.

LETTRE 4

Je pense que…

Miłość zwycięża wszystko. Tak brzmi tłumaczenie słów „omnia vincit amor”.
Żadnego snobizmu! To chwytliwe zdanie, zaczerpnięte z wiersza Wergiliusza, znalazłem po prostu na różowych stronach pewnego słownika...

Tak, ale dlaczego? Pomyślmy po prostu o tym, że Amerykankę Marilyn Monroe przygarnęła cała planeta! Nie z szacunku ani wyrzutów sumienia, lecz z podziwu i instynktownej miłości. To zauroczenie przemieniło się w dobrowolną cześć, jakiej do tej pory nie oddawano żadnej kobiecie.

Wreszcie, oddawszy siebie światu, Marilyn wciąż otrzymuje niezliczone „pośmiertne informacje zwrotne”. To odpowiedzi na jej dawną namiętność... Dziwną miłość, którą darzyła istoty ze swojej wyobraźni, te same, które pozostawały przed nią ukryte za czasem i kamerami.