Wprowadzenie: „spirituphile” to rzadkie słowo, zrodzone z połączenia szlachetnego łacińskiego spiritus (duch) i czułego greckiego philos (kochający). — Czy to neologizm na określenie dawnej rzeczywistości? — Uściślijmy, że spirituphilie nie ma nic wspólnego z duchowością, tym bardziej z nekrofilią ani — co gorsza — z antropofagią zmarłych. Spirituphile jest zatem po prostu kimś, kto kocha duszę. (Na przykład: kocham duszę Normy Jeane, tak jak kocham również dusze mojego zmarłego ojca, nieżyjącej matki, moich przodków itd.)

Być może trafniejszym określeniem byłoby „amouranimus”, utworzone z amor (miłość) i animus (dusza). Według sztucznej inteligencji słowo to oznacza „entuzjastę czyjejś duszy”, kierującego się głębokim uczuciem lub szczerym zainteresowaniem duchowym bądź wewnętrznym wymiarem danej osoby. Tak więc duchowego kochanka można by nazwać „amouranimus”.

Daleki jestem od twierdzenia, że tylko ja kocham duszę Marilyn Monroe. Daleka mi myśl, by przedstawiać się jako pierwszy z amouranimus. Nie żywię takiej próżności, ponieważ historia świata była przede mną i przetrwa mnie. Krótko mówiąc, moja oryginalność sprowadza się jedynie do nadania nazwy temu odwiecznemu uczuciu: miłości duchowej, czyli amouranimique (według sztucznej inteligencji).

Czy chcielibyście poznać przykłady miłości duchowej?

Oto krótka lista:

Pierwszy świadomy człowiek stał się amouranimus, gdy stanął w obliczu śmierci ukochanej osoby i poprzez tę stratę odkrył — lub wyobraził sobie — istnienie „innego świata”.

Wszyscy, którzy odtąd przeżyli podobne doświadczenie. Wyjątkowo, zgodnie z moimi tradycyjnymi wierzeniami, należała do nich również matka Chrystusa — lecz tylko przez trzy dni.

Wszyscy, którzy po nas doświadczą tego samego.

Równolegle, od tysiącleci — dzięki mitom, Historii, a dziś także mediom i technice — skryci lub jawni wielbiciele postaci artystycznych, politycznych, religijnych i innych stopniowo zmieniają oblicze amouranimus. Zjawisko to nasila się w chwili śmierci tych bohaterów lub niedługo później…

Na koniec wyjaśnijmy, że sztuka spirituphile nie jest nurtem plastycznym w takim rozumieniu jak kubizm, fowizm, impresjonizm, sztuka dekoracyjna ani nawet sztuka duchowa itd. Nie! Sztuka spirituphile jest znakiem wiary i sposobem kochania.

a) Wiara wyraża się w pewności, że istnieje życie po śmierci, w którym dusza pozostaje pod opieką Istoty Najwyższej, chroniącej ją przed naszymi cierpieniami.

b) Miłość — odmienna od tej, którą znamy między żyjącymi — przejawia się w radości wewnętrznego obcowania z istotami, które ich wielbiciele uważają za cudowne. Krótko mówiąc, to kultura miłości, która nie oczekuje niczego w zamian.

c) Oba te elementy osiągają pełnię, gdy łączą się w wyrazie artystycznym.

Podsumowując, wszystkie dzieła — obrazy, rzeźby, wiersze, symfonie, popularne piosenki, opery, filmy, sztuki teatralne, rysunki, hymny, biografie czy powieści — powstałe w hołdzie, z miłości lub przyjaźni do jakiejś duszy należą do sztuki spirituphile, czyli amouranimique.