ŁZY PROZY

Boże! Czym są te łzy prozy... ...które lśnią na mojej twarzy? Moje życie zaślubia blaski księżyca, tajemnicę miłości — czyżby mimochodem? Czy to sekret ukryty w przesłaniu, niczym płacz światła pod runami? Słowa jej serca byłyby mym bogactwem!

Łzy atramentu, zraszające się nawzajem, Pęcznieją, pękają, odrzucając moje braki, Przywołujecie drugą, przypominacie pierwszą. Krzyk nagonki, od cienia aż po obraz, Odziany w śmierć, której się lękam, lecz śmiem... Śmiem jawnie pokochać jej zwiastuny. Ale, Boże!... Czy śmierć jest trybuną?

Czy mam z nią rozmawiać, nim przepadnę? Ofiarować się jak żar jej słodkiemu rojeniu? Kosie, która tryska groźbami podczas wywiadu, Na jej pytanie: „Prochu, kim jesteś?” Odpowiedziałbym: „Księciem samotnym, zamkniętym, Wygnańcem z ciała, które znikło mi z oczu. Persona non grata własnego życia, niczym więcej!”

A pod jej przeszywającym, tchórzliwym spojrzeniem, które zabija... Czy dodałbym, jak zapomnianą baśń: „Czy to wiek?... Pamiętam, dochowałem wierności królowej bez zastawu. Tak, ja, książę bez prawa pierwszej nocy, Poszukujący królowej bez króla w należnej krainie, Na tym okrutnym pustkowiu, którym jest moja ścigana samotność. Teraz umyka ku końcowi, ku mniej uciążliwemu osamotnieniu!”

Unosząc swój płaszcz niczym zły, zazdrosny anioł, Zakończyłaby: „Na co pan jeszcze czeka?... Niech pan dołączy do tamtych 99 szaleńców i szalonych kobiet! Skoro tylu obłąkanych wielbiło ten gorset, Będę więc wiecznym przytułkiem dla waszych hołdów! Wy, 99 szaleńców rozsianych po całym świecie, Wy, nabożni, śnić będziecie o kobiecie o 99 twarzach!”

Odrzekłbym jej: „Przedtem!... A więc!... Tak, ludożerko! Byłem rycerzem szukającym wewnątrz i na zewnątrz. Tylko nie tam, gdzie sam stałem wyprostowany. Żyłem samotnie z tym, co uważałem za śmierć! Było ich 99! Odtąd jest nas stu! Stu, by się zjednoczyć, połączyć i poślubić miraż... Cesarzowej, która tego wieczoru oddaje się losowi”.

Cień cieni osunie się pod naporem moich słów, Zaśnie bezsilny, drżący, cały zlany potem! Mrużąc na wpół przymknięte oko ku mojej twarzy, Jak uśmiech słodzący jej cierpki sen, Jak niewinna, niemądra kołysanka o cudach, Widząc we mnie potwora, który skrywa swą brzydotę, Uzna swój trud za daremny wobec niewyobrażalnego wyzwania.

ZŁOTE LITERY

Wspaniale! Gwiazda nosi imię pozłacane, Lśniące za dnia na błękitnym niebie, Detronizujące imię pisarza... króla Artura. Księżyc i jej sława rozświetlają moją niekończącą się noc, Bardziej niż magia sztuki lub sportu. Bardziej niż wszelkie boginie i bohaterowie. Nawet Garbo, Madonna, Lennon czy DiMaggio!

Wstyd mi! Jej imię przyćmiewa moje. Brzmi jak żelazo, lecz ma barwę cyny; Na chrzcie ktoś wypluł mi je na dłoń. Później odcisnąłem je na własnej skórze, Rzucając na siebie zaklęcie zamiast jałmużny. Tak! Zbezcześciłem grobowiec przeznaczenia, Plamiąc księżycowy kamień krwią „Côme’a”.

Jak zwą się owi 99 przebiegli wielbiciele, Schlebiający Eldorado, którym było jej ciało? Oni również liczą na kojący balsam, Który naszemu zamysłowi da strzechę, Pozłoci nasze imię u boku jej imienia, Okadzi kres naszej argonautycznej wyprawy, Po ostatnim przewinieniu!...

BLUES BIOPSJI

Dawno temu królowa odleciała, Pozostawiając po wstrząsie swego spoczynku Powieszonych zalotników i przerażonych wrogów. Każdy poddany, uznając drugiego za zbędnego, Postanowił się wyróżnić. Przez książki, róże i donice, Lecz nikt nie przyznał się do pożądania jej korony.

I tak historia wybiera z biegiem czasu Książąt małżonków spośród jej szczęśliwych kochanków. Tymczasem zapomina lub przemilczeniem odrzuca Owych 99 szaleńców, a wraz z nimi mnie, w mym odosobnieniu. Nas, którzy z miłości przywiązaliśmy się do gwiazdy. Nas, rozsianych po świecie, którzy pokornie... Polerujemy życie i własne pępki... by lśniły.

Cholera! „Fuck and shit!” — do wszystkich innych! Niech się tarzają w rozpuście albo niewinności! Ja sam uczestniczę w obu, na własnym gruncie. Bo jestem szalonym apostołem swojej misji. Prorokiem własnej apokalipsy, świadkiem swego kresu. Nie mam wyboru między jej miłością a swoim winem. Bo kielich ofiarny i puchar należą do nas!

Lecz jak mam złączyć się z wiecznością? Wypełnić pustkę, nie zdradzając nieskończoności? Nie przez korowód tutejszych bogów!... Nienawidzę ich gróźb i wątpię w gwarancje! Wszechświatowy tygiel istnień po śmierci? Wszystko mi jedno! Po śmierci panuje demokracja! Mój punkt oparcia?... To tylko jej życie.

Dowód... nawet moja oszalała podświadomość Ma gdzieś ponowne wcielenie. Albo moja wyzwolona świadomość — Wskrzeszenie, które ją uwielbi! Nie mam wyboru, czy dotrzeć aż do sacrum. Nie mam wyboru wobec uskrzydlonej śmierci: Muszę walczyć, stawić jej czoło.

Tak! Przyznaję! Ja, zaczarowany, Wierzę w tę miłość wieczną i przeznaczoną. Niech sobie szydzą, śmieją się do rozpuku! Niech mają mnie za wariata, Gdy powiem: „Szaleństwo odsłania mój rozum”. Będę walczył o to wzniosłe marzenie, Choćby moja wyobraźnia miała krwawić!

Przywołam szczęście, przez pośrednika... Dzięki tym sztuczkom, które mnie z nią wiążą, Kołyszą mnie jej życiem. Egzorcyzmując własne serce... ...przemienię złudzenie, I wypiję duszę... aż do dna.

KLISZA.

Uwodzić to, co niedopuszczalne... Te fotografie, które pozwalają na siebie patrzeć. Które opowiadają jej życie, wiarygodne. I myśleć o jej końcu, bez „Do widzenia!” Tak! Wszystko zaryzykować dla niemożliwego. Wszystkiego spróbować dla nikłej nadziei. Nawet kochać ją, nie mogąc jej tego dowieść.

A ja jestem tutaj, w czasie, Podróżuję nim jak metrem. I w tym pociągu lat Spoglądam na jedno z jej zdjęć. Ślinię się i pocę w jego biegu... ...pod jasnym spojrzeniem mojej żądzy. „Powiedzcie mi... czy dla czasu jestem zbyteczny?”

Gdy moje oczy wydają się zbędne I tańczą na płonącym papierze; Ukazuje mi się śmierć w wieczorowej sukni, Ocierająca się o wieczność, to lustro. Wówczas wyobrażam sobie swoje odbicie, Ukryte pod maską z piasku i pod lodowymi snami, które rozprawiają.

To jak stare filmy z „Chaplinem”. Kiedy ożywają te dawne obrazy, Nie wybuchamy śmiechem z przeszłości, Wraz z aktorem, błaznem, mimem... Pragniemy zapomnieć o życiu, by się bawić! Rzucając się niczym drobne cienie Na nieskazitelny ekran wieczności!

WZLOT ŻYCIA.

Na cel!... Tkwię przykuty do czasu, tej tarczy. W sam środek! Dosięgnę nieskończoności! Będziemy tam razem czy poślubieni? Każdego dnia te same pragnienia. Dręczę się tymi samymi wyśnionymi radościami. Tak jak woda, która przyciąga, może zniszczyć Ogień, który ogrzewa...! Pragnę jej!

Lecz tutaj moje źrenice, już pozbawione radości, Mętnieją od dłoni, w których nie ma ciepła. Ani piękna, ani zmysłowości. Żadnego ciała, które mógłbym przytulić do serca... Ani głosu, ani słów; nic do usłyszenia, powtórzenia. Żaden mój oddech nie splecie się z jej westchnieniem, Nawet tchnienie ostatniej mojej godziny.

Idę naprzód bez namysłu, bez myślenia, Że zawsze będę o niej śnić, Bez zderzeń, bez skrępowania, bez słabości. I to pomimo tego dziwnego poczucia winy, Że zdradzam sekret, który muszę ujawnić. Czy zapomni tajemnicę, która potem nadejdzie? Wybaczcie! Nie jestem mały, jestem podły!

Och! Wy, moje myśli uwięzione! Wy, wyglądające na tysiącletnie, Które drżycie i fruwacie w mojej duszy, Wy, co płyniecie jak potok, Upajam się waszymi falami. Ruszajcie, marzenia! Gorzko was zaklinam.

Opuśćcie mnie łagodnie i bez pomyłek, Z prędkością mego życzenia, tego podmuchu. Precz! Wyruszcie przodem, tyłem, Albo wszystkie razem, chętne. Moje serce nadaje wam harmonię, Pozłaca zgodnie z nadzieją, którą w was pokłada.

Pomknijcie nad morze, Przez góry, doliny i przestworza. Jak modlitwa rozczulcie tę sierotę. Bądźcie jak poruszająca mantra, jak dewiza, Na litość, dotknijcie tej, ku której zmierzam. Tej, której pożądanie wyobraża sobie cała moja istota. Powiedzcie jej: „Kocham panią, Marilyn!”

WZLOT MARZEŃ.

Nareszcie jesteś, piękna królowo! Od dawna podróżujemy, Szukając od zenitu aż po horyzonty, Przejrzyste w delikatnych tonach. Subtelne vibrato, które staje się zwykłą melodią, Twoja dusza, niczym oddech bez tchu, Prowadzi amen naszego chóru.

Naszym celem jest wygłosić modlitwę Naszego rozmarzonego pana, pragnącego uzdrowienia. Jesteśmy daremną modlitwą, która cię odnajduje, Jego ostatnią szansą. Takie nasze zadanie: Ocalić go od męki, z którą się szamocze. My wszystkie, jego myśli, z poczucia obowiązku mamy nadzieję, Że godnie odnajdzie wyzwolenie od cierpienia.

Aby dotrzeć do ciebie, do twej przystani, Stałyśmy się kroplami deszczu. Potem, zmieszane z tym czystym źródłem życia, W pewien poranek Edenu, gdy piłaś z niego wodę, Wpłynęłyśmy do twego wnętrza. Ta czułość, której twa dusza nigdy nie zaznała, To miłość nieznajomego, naszego przyjaciela.

Jego głos i słowa przesiane przez śmierć Rozbrzmiewać będą krzykiem i prośbą, Uwolnione w mistycznym echu zaświatów. I nigdy, przez cały czas, w tym miejscu wzbronionym Wszystkiemu, co z kamienia i ciała, Żaden taki głos nie zdołał się przebić, W pragnieniu ocalenia życia.

Wątpimy, byśmy zdołały cię przekonać, Byś wysłuchała tego śmiesznego serca, Zapłakała nad jego gorącymi skargami, Piła z jego szalonych, zmąconych pragnień, Albo bawiła się jego aksamitnymi radościami. Oto jednak nasze słowa, niczym biblia... Kilka słów, które trzeba odsłonić...

SŁOWA NIEZNAJOMEGO.

...W nadziei, że moje słowa, nawet przełożone bez rozumu, poruszą i zatrwożą urzędowe umysły. Że będą blaskiem Boga, Jego dobroci albo aureoli. Że rozbłysną jak diabeł lub jak męka jego ognia.

Nasza miłość, nieprzewidywalna namiętność, Oszuka ich nawet w ich spisku. Tych dwoje, którzy w milczącym porozumieniu, niczym szpiedzy, podzielili między siebie wspólną harmonię. Czyżby z tak błahego powodu jak praca? Nie! Aby podzielić się tym plonem. Nieopisaną potęgą wzruszenia.

Będziemy niczym zaślubiny galaktyk, Moje osobliwe sny staną się ich fascynacją, Twoje fale zrodzą śmiech i uniesienia. Wreszcie pojmą dzięki temu, Że jesteśmy własnymi mesjaszami. Bo ty jesteś moją alfą, ich rajem. Ja jestem naszą omegą, twoją własnością.