Dawno, dawno temu, w bezkresnej krainie snów, ciągnęła się stara wiejska droga, na którą niebezpiecznie było się zapuszczać. Wielu podróżnych znikało po spotkaniu na niej z olbrzymim, niezwykle silnym ogrem. Miejscowa legenda głosiła, że ofiarą potwora padł nawet pewien czarodziej.

Droga przecinała niewielką wioskę, biegła wzdłuż rzeki i ciągnęła się daleko za otaczające ją góry.

W wiosce mieszkał człowiek zwany „Bouchonem”. Choć był naiwny, często powierzano mu pilnowanie stad. Krowy, kozy czy owce... nigdy nie zgubił ani jednego zwierzęcia.

Pewnego dnia najsprytniejsi i najbardziej skłonni do żartów mieszkańcy postanowili sprawdzić, jak dalece sięga naiwność Bouchona. Zaproponowali mu, by wyprowadził w góry i nakarmił bardzo osobliwe stado. Stado dziur!

— „Bouchonie!” — zawołali. — „Ty, najlepszy pastuch w całej wiosce, dostaniesz dwadzieścia złotych monet, jeśli poprowadzisz stado, które tam widzisz!”

— Ale tam niczego nie ma! — odparł Bouchon.

— Co takiego? Nie widzisz stada dziur? A przecież stoi jak żywe! — wykrzykiwali mieszkańcy wioski, skrywając rozbawienie za uprzejmymi uśmiechami.

Bouchon był naiwny, lecz nie głupi. Udał więc największego niewiniątka i podjął grę.

Zagrał swoją rolę tak przekonująco, że żartownisie uznali go raczej za wariata niż głupca.

Bouchon wmówił mieszkańcom, że widzi dziury najrozmaitszego rodzaju: duże, małe, idealnie okrągłe, nieforemne i wszelkie inne.

Żeby jeszcze bardziej ich zadziwić, przybrał smutną minę. Udawał, że wspomina pewną dziurę, która uciekła do wąwozu. „Nigdy nie zdołałem jej odnaleźć, bo wąwozy to olbrzymie, osiadłe dziury, które bardzo lubią, kiedy daje im się spokój” — oświadczył. Następnie pożegnał wioskę i wyruszył ową słynną drogą ogra.

Kilka godzin później zatrzymał się u stóp zielonego wzgórza. Zaczął energicznie wyrywać trawę, udając, że jego stado dziur ma wilczy apetyt. Zamierzał zwabić mieszkańców wioski, zapraszając ich do podziwiania żarłoczności stada. Ponieważ często robiono z niego pośmiewisko, widział w tej sytuacji niepowtarzalną okazję, by odetchnąć od drwin.

Wśród górskich traw Bouchon natrafił jednak na grządkę marchwi. Zjadł jedną i uznał, że jest przepyszna.

Dalej doskonalił swój fortel. Był tak pochłonięty pracą, że... nie zauważył nadejścia ogra, który wyglądał na bardzo głodnego.

— „Co robisz?” — zapytał ogr, śliniąc się na widok istoty, która miała zostać jego posiłkiem.

Bouchon podskoczył ze strachu. Szybko jednak opanował lęk i spróbował przekonać ogra, że jego stado dziur naprawdę istnieje.

— „Karmię moje dziury. Muszą się utuczyć, zanim nadejdą wielkie mrozy”.

— „Ale ja nic nie widzę! Z czego zrobione są twoje dziury?” — odparł ogr.

Bouchon nie zdążył odpowiedzieć. Zobaczył, jak świeżo wyrwana marchewka unosi się w powietrzu, a potem znika kawałek po kawałku. Wyglądało to tak, jakby dziura pożerała marchew. Co dziwniejsze, ta niewidzialna dziura rzucała cień na ziemię. Cień dziury z... króliczymi uszami.

Bouchon odpowiedział pytaniem: „A twoje dziury? Z czego są zrobione? Z królików...?”

— „Ano właśnie, z królików! Pewnego dnia czarodziej, którego miałem już na zębie, zamienił swoje króliki w dziury. Nie chciał, żebym je pożarł. Poświęcił się dla królików. Dziwaczny człowiek! Dziś nie mogę ich zjeść, ale tamten posiłek wspominam znakomicie, bo czarodziej był naprawdę smaczny. Nie jestem głupi: tuczę magiczne króliki marchewkami. Mam nadzieję, że kiedyś znów staną się prawdziwymi królikami”.

Bouchon był bardzo zadowolony, że ogr miał tyle do powiedzenia. Dzięki temu zyskał więcej czasu na zastanowienie.

— „Kiedyś spróbowałem zjeść dziurę. Muszę przyznać, że nic w tym nadzwyczajnego: człowiekowi zostaje tylko dziura w żołądku. Poza tym uważam się za szczęściarza, bo jeszcze żadnej dziury nie rozdeptałem. Muszę bardzo uważać, gdzie stawiam stopy, bo te dziury mnożą się jak szalone. A co najchętniej jedzą twoje dziury?” — ciągnął ogr, oblizując wargi.

Bouchon odetchnął głęboko i stłumił strach przed ogrem. Jeśli miał zostać pożarty, niech stanie się to wśród śmiechu. „Och, moje dziury? Karmię je ogrami! Czyżbyś się nie bał? Dawno niczego nie jadły. Są tak wygłodzone i wychudzone, że choć od lat ich pilnuję, ledwie mogę je dostrzec”.

Ogr ryknął śmiechem: „Ja, pożarty przez dziurę! Ha! Ha! Ha!... Przez takie dziurki? Są tak chude, że nawet ich nie widać. Dlaczego tak źle je karmisz?”

„Sam wiesz... ogry nie włóczą się tłumnie po drogach. A jadłeś kiedyś szydercze dziury?” — spytał Bouchon, upychając marchewki po kieszeniach. — „Wiem, gdzie można znaleźć ich całe mnóstwo. Chodź za mną!”

Ogr ruszył za Bouchonem i jego stadem dziur. Nie bał się przecież dziur, a już szczególnie tych należących do małego człowieka. Mimo to postanowił iść na końcu stada. Po pierwsze, mógł pilnować Bouchona; po drugie, zastanowić się, czy pożre również dziury tego dzielnego człowieczka.

Bouchon poprowadził ogra wyżej, na sąsiednią górę, aż dotarli nad brzeg głębokiej rozpadliny. Opróżnił kieszenie z zebranych marchewek, kładąc je u stóp ogra. Potwór niczego nie zauważył.

Ogr znał to miejsce. Nieco niżej, w jaskini, znajdowało się jego legowisko.

— „Popatrz, tam w środku mieszka cała rodzina szyderczych dziur!...” — szepnął Bouchon. Potem tym samym tonem dodał: „...są tam psotne dziury, które kryją się w pustych przestrzeniach. Kiedy ktoś krzyczy, powtarzają jego słowa wiele razy, za każdym razem ciszej. Wiesz dlaczego?...”

— Bo to zwykłe echo! — odpowiedział ogr.

— Zgadza się! Ale echo tworzą dziury ustawione jedna za drugą. Ostatnia powtarza wszystko ze wszystkich sił. Często jest jednak tak daleko, że nie sposób jej usłyszeć — zmyślił Bouchon.

— No tak, to prawda! Ostatnią zawsze słychać bardzo słabo — przytaknął głupkowato ogr, choć nieco zbity z tropu.

— Jeśli chcesz dowodu na moje słowa, wystarczy, że trzy razy powiesz „marchewka”!

Ogr nie wiedział już, jak wydostać się z pułapki, w którą zaplątał się jego mały, ogrzy rozumek. A jednak wyczuwał podstęp. Kazał więc Bouchonowi się odsunąć, bo obawiał się, że ten zechce go zepchnąć. Następnie krzyknął „marchewka” tylko jeden raz. A resztą zajęło się echo...

Echo powtórzyło słowo „marchewka” wiele razy i, rzecz jasna, coraz ciszej.

Lecz echo zabrzmiało jak wezwanie dla króliczych dziur. Przyciągnęły je marchewki, które Bouchon rzucił pod nogi ogra. Dziur przybyło tyle, że ogr zachwiał się i runął w przepaść, próbując uniknąć napierającego tłumu magicznych króliczych dziur.

Bouchon podszedł do krawędzi urwiska. Zobaczył, jak ogr wydaje ostatnie tchnienie.

I w tej samej chwili wszystkie królicze dziury znów stały się prawdziwymi królikami.

Bouchon zszedł do jaskini ogra, gdzie odkrył liczne skarby. Wyruszył więc ponownie w drogę, by odnaleźć właścicieli tych rozmaitych majątków. Starał się też pocieszyć pogrążone w żałobie rodziny, których bliscy trafili do potwornej dziury, jaką był żołądek ogra. Rozśmieszał je opowieścią o zdumieniu mieszkańców swej wioski, gdy zalały ją tysiące magicznych królików.