آیا نخستین واژه را یک زن بر زبان آورد؟
۱ – نامادی‌بودن تنها به اندازهٔ آگاهی‌ای که نسبت به آن داریم محدود می‌شود.
۲ – دیدار ستارگان کاری الهی است. هنگامی که موجودات مقدرند ــ حتی ناآگاهانه ــ خود را به بشریت ببخشند، مفهوم فاصله از روح کنار می‌رود.
۳ – آموختنِ حدس‌زدنِ جهانِ پس از مرگ با گوش‌سپردن به سکوت، یعنی همین‌جا دانشی به دست آوریم که در جایی دیگر به کار خواهد آمد.
۴ – هیچ پیامی جز در نسبت با زمان وجود ندارد.
۵ – تصور کنید که همین اکنون، در آن جهان دیگر، موجودی نورانی رؤیای شما را می‌بیند.
۶ – روح دامِ فضا و زمان را نمی‌شناسد.
۷ – خودِ اندیشهٔ پایان جهان، میل به همگرایی میان واقعیت و جهانِ پس از مرگ را بیان می‌کند.
۸ – انسان هنوز، به‌طور کلی، تصویری ابتدایی و ساده از جهانِ پس از مرگ دارد.
۹ – دوست‌داشتنِ ارواح و بخشیدن به آنان بی‌آنکه قصد دریافت داشته باشیم، نوعی خواستگاری از جهانِ پس از مرگ است.
۱۰ – زمان می‌گریزد! اندوه؟... نه! ابدیت نزدیک می‌شود.
۱۱ – بخشی نامحسوس از ابدیت همیشه «زمان» نام خواهد داشت.
۱۲ – اکنون، در بی‌نهایت، همه‌جا هم‌زمان حاضر است؛ حتی در دورترین مرزهای خیال.
۱۳ – هدف نخستین ما این است که بهترینِ خود را به بشریت و زندگی بسپاریم.
۱۴ – همهٔ زندگی‌ها چشمه‌هایی هستند که ابدیت را سیراب می‌کنند.
۱۵ – رؤیا چشمکی به ابدیت است.
۱۶ – اثرِ نور پاک و «ناپاک‌ناپذیر» است.
۱۷ – عشق هیچ مرزی را، از هر نوع که باشد، مانع نمی‌شناسد؛ زیرا نیت‌هایش بی‌کران و جاودانه‌اند.
۱۸ – یک spirituphile آزادیِ ارواح را می‌پذیرد و آنان را برابر می‌داند.
۱۹ الف) دوزخِ ابدی وجود ندارد. انکارِ نبودنِ آن، یعنی انکارِ اصلِ قدرت مطلق الهی نیز. زیرا خدا به چه دلیل باید شیطان را با لذتِ داشتنِ همدم پاداش می‌داد؟
۱۹ ب) و چرا حقِ ناتوان‌بودن را از خدا سلب کنیم؛ تا آنجا که ناچار باشد «جهانِ خود» را با موجودی تقسیم کند که نخستین گناهکار بود و دیگران را نیز به همان خطاها می‌کشاند؟
۲۰ – همان‌گونه که خدا انسان را به تصویر خود آفرید، آیا انسان هم نمی‌کوشد خدا را بر پایهٔ تصویری که از خودش دریافت می‌کند بسازد؟ حتی خداناباوران نیز او را به شیوهٔ خود شکل می‌دهند. آیا برداشت ما از خدا در طول قرن‌ها دگرگون نشده است؟
۲۱ – دوزخ از امروز شروع به ناپدیدشدن می‌کند. (۲۲/۶/۹۴). دوزخ از دیروز شروع به ناپدیدشدن کرده است. (۲۳/۶/۹۴)
۲۲ – آیا عشق من باعث خواهد شد شما تا ابد خودتان را دوست بدارید؟
۲۳ – spirituphile دلیلِ بودنِ خود را از نخستین پرسشی می‌گیرد که انسان در برابر پدیدهٔ مرگ از خود پرسید.
۲۴ – حضورِ موجودات نامرئی تنها در هماهنگیِ زندگیِ موجودات مرئی ــ زندگان ــ ثبات می‌یابد.
۲۵ – در اواخر هزارهٔ دوم، spirituphile بودن چیزی جز آگاهی از زمانهٔ خود نیست.
۲۶ – غایت فقط در آخرین تحقق، جوهری می‌شود.
۲۷ – ترس از کسی که از خودمان نیرومندتر است، تخیل را محدود می‌کند.
۲۸ – نیرو هست و قانون. نیرو هست و زندگی. (رؤیای M.)
۲۹ – مریلین را در هتلی دیدم. آنجا نانِ سفیدِ شیرینی می‌خورد. (رؤیا)
۳۰ – الهام، غریزهٔ خیال‌پرداز است.
۳۱ – تخیل، غریزهٔ بقا در حال عمل است.
۳۲ – جرئتِ خواستنِ دانستن، یعنی نشانه‌ای دیگر برای بشریت برپا کردن.
۳۳ – اگر همهٔ راه‌ها به رم می‌رسند، همهٔ دین‌ها نیز به جهانِ پس از مرگ راه می‌برند.
۳۴ – روشن‌بینیِ موجود پاسخی است به ادراک او از نور الهی.
۳۵ – عشق نمی‌تواند کور باشد اگر عاشقان یکدیگر را نبینند.
۳۶ – ارواح به پیام‌های عشقی که عمیقاً احساس شده‌اند حساس‌اند.
۳۷ – دیدارهای بیرون از زمان نیز بخشی از سرنوشت انسانی‌اند.
۳۸ – برگزیدگان مرز نمی‌شناسند. دور از چشم، نزدیک‌تر به دل.
۳۹ – سنگِ بنای ابدیت، زندگی است.
۴۰ – حتی آگاهی نیز چشم سومی دارد: تخیل!
۴۱ – هنرمندان همیشه پیشگامان روح انسانی خواهند ماند.
۴۲ – هر اندیشهٔ گذار، اصلِ نوعی شناخت را بیان می‌کند؛ هرچند بسیار اندک.
۴۳ – بزرگ‌ترین پاسخ‌های تاریخ، پرسش‌های بی‌شماری برانگیخته‌اند.
۴۴ – تکان‌های دل را نمی‌توان توضیح داد؛ باید آن‌ها را زیست.
۴۵ – ما فقط در ابدیت نامیرا هستیم.
۴۶ – بهتر است در حال رؤیا دیدن زندگی کنیم تا بی‌آنکه به آن باور داشته باشیم بمیریم.
۴۷ – جست‌وجوی مطلق در عشق، یعنی حتی در دوری نیز دوست‌داشتن.
۴۸ – عشق چهره ندارد و موانعِ دوری را نمی‌شناسد.
۴۹ – دوست‌داشتن یعنی ترس‌های خود را نیز فراموش کنیم.
۵۰ – صادقانه‌ترین واژه‌های عاشقانه کمی شبیه دعاهای کودکان‌اند.
۵۱ – زندگی پرسشی است که تنها وقتی کامل شود پاسخ‌هایش را می‌دهد.
۵۲ – با تلاش برای گشودنِ یک راز، آن را نمی‌کشیم؛ فقط رازهای دیگری می‌آفرینیم.
۵۳ – خواستنِ ایستاندنِ زمان، تا همراهِ ابدیت بگریزیم.
۵۴ – سکون، عنصری انتزاعی است؛ حرکت، توهمی است. ابدیت از اینجا چنین ادراک می‌شود.
۵۵ – خدا هم دربر می‌گیرد و هم سرشار می‌کند.
۵۶ – آن «جای دیگر» را چگونه تصور می‌کنم؟... آنچه زنده است، آنچه زیسته و آنچه خواهد زیست؛ همه هم‌زمان، در بی‌نهایت و ابدیت.
۵۷ – زندگی و جهانِ پس از مرگ فقط دو حلقه از زنجیرهٔ یک رؤیای واحدند.
۵۸ – چه کسی گفته است که در جهانِ پس از مرگ دیگر رؤیا نخواهیم دید؟
۵۹ – ثبات ذهنی، ادراکی متغیر و پایدار از ابدیت ممکن می‌کند.
۶۰ – امید کلیدی است که دری به سوی ایمان می‌گشاید. ایمان کلیدی است که دری به سوی حقیقت می‌گشاید.
۶۱ – سکوت طلاست. روح از بلور است.
۶۲ – بر زندگی تکیه‌کردن، برای خیزبرداشتن به سوی جهانِ پس از مرگ.
۶۳ – کجا می‌توان نیرویی بزرگ‌تر از رؤیا یافت؟
۶۴ – پایانِ نمود، دوباره زاده‌شدن است.
۶۵ – در نور زاده‌شدن، در آرامش زیستن.
۶۶ – هر تولد در نور... پیامی از امید برای تاریکی‌ای است که ما هستیم.
۶۷ – روح هست، خواهد بود و بوده است.
۶۸ – هرگز همه‌چیز گفته نخواهد شد.
۶۹ – میراثِ واپسین نفس... گذرواژه‌ای برای زندگان است.
۷۰ – مرگ مانند غروب خورشید است. تاریکی از راه می‌رسد، اما خورشید فقط دورتر است، بر افقی دیگر.
۷۱ – رفتن به جایی که خورشیدها دیگر غروب نمی‌کنند.
۷۲ – باور به زندگی پس از زندگی: ادای احترامی به خویشتن.
۷۳ – گریه‌ها ــ حسرت‌ها ــ برای روحی آزادشده، گلبرگ‌های رز بر راه او به سوی نورند.
۷۴ – پس از آن، دیگر فقط نیکی وجود دارد.
۷۵ – جهانِ پس از مرگ برای ذهن انسان اندازه‌ناپذیر است.
۷۶ – اینجا آفریده شده‌ایم. آنجا آفرینش خواهیم بود.
۷۷ – اینجا زندگی را می‌شناسیم. آنجا خودِ زندگی خواهیم بود...
۷۸ – اینجا آفرینش هستیم. آنجا زندگی خواهیم بود.
۷۹ – پدیده‌های فراهنجار نشانه‌هایی از توانایی‌هایی هستند که به‌واسطهٔ جهانِ پس از مرگ و در آن خواهیم داشت.
۸۰ – نقاشی‌کردن یک دعاست.
۸۱ – به لطف همه، همراه دیگران و برای بهزیستیِ همگان ــ بدون استثنا ــ گوشه‌ای کوچک از بهشت در انتظار ماست.
۸۲ – در انسان، پیری نشانه‌ای است از اینکه روزی آگاهیِ انسانی زاده شد. (۱۹۹۲)
۸۳ – آیا ادراکِ همهٔ امور آینده به دست غیب‌گویان شبیه آن طرح‌های قدیمی و کم‌وبیش دقیقِ کاشفان سدهٔ پانزدهم است؟
۸۴ – ایمان عیبِ همان فضیلت خود را دارد: مانع می‌شود ببینیم دیگری نیز ممکن است حق داشته باشد.
۸۵ – نقاشی‌کردنِ آنچه ابدیت تصور می‌کنیم، یعنی با آن گفت‌وگو کردن.
۸۶ – ۱۹۹۵ (بازی مقدس): من روحی آفریننده و دین‌باور هستم، زیرا می‌کوشم پیوندی، تقریباً پلی، میان زندگی و جهانِ پس از مرگ بسازم.
۸۷ – تقریباً محال است که روح او هرگز به وجود من نزدیک نشده باشد. لمس‌ناپذیر و اثبات‌ناشدنی است، اما چنین است.
۸۸ – زمان فقط می‌تواند ذره‌هایی از ابدیت به ما ببخشد.
۸۹ – آیا گذرگاه دیگری میان این دو جهان وجود دارد؟
۹۰ – نور، نور را فرا می‌خواند. سایه، سایه را. آیا نور و سایه با هم پیوند خواهند خورد؟
۹۱ – خدا پلی است میان دانه‌ای شن و رشته‌ای از نور.
۹۲ – روزی یک «اکنون» مشترک برای همه خواهد بود، در رؤیایی بی‌پایان!
همهٔ موجوداتِ گذشته، حال و آینده، در یک مکانِ رؤیایی.
(اگر این رؤیا دیدنِ رنگی نیست، پس چیست؟)
۹۳ – برای کسانی که به جهانِ پس از مرگ باور ندارند: اگر آن جهان وجود ندارد... پس بیایید آن را بیافرینیم!
۹۴ – زندگی‌کردن یعنی تا دم مرگ دعا کردن؛ چه گناهی در میان باشد چه نباشد، چه خداناباور باشیم چه نباشیم.
۹۵ – پس از مرگ، یا برای همه هیچ‌چیز نیست، یا برای همه و هر فرد همه‌چیز هست. گذشته، حال، آینده: همهٔ زمان‌ها در پیوند متقابل با خدا-عشق، برای همهٔ موجودات و همهٔ چیزها، پاک‌شده و باززاده، بی‌هیچ استثنا، در بی‌نهایت‌ها و برای ابدیت.
۹۶ – محدودیتِ بیش از حد، تکامل را متوقف می‌کند.
LETTRE 1
تأملات D’UN SPIRITUPHILE
دوست‌داشتنِ نامحسوس از ژرفای دل. خدا نامحسوس است. مریلین نامحسوس است.
هر دویشان را دوست دارم. برایشان سلسله‌مراتبی می‌گذارم:
الف) خدا
ب) مریلین
شاید با اندوه؟ منِ دگرجنس‌گرا زمانم را در لذتِ تماشای این اندام‌هایی که خدا آفریده سپری می‌کنم. خدا بزرگ است. مریلین تنها به‌واسطهٔ خدا بزرگ است. من چه زمانی بزرگ خواهم شد... مثل او؟
نمی‌خواهم از خدا فراتر بروم. نه! نه میلی به آن دارم و نه علاقه‌ای. فقط می‌خواهم به مریلین برسم.
ممکن است متناقض به نظر برسد: می‌خواهم به او برسم، بی‌آنکه مزاحمش شوم یا آزارش دهم.
عشق می‌تواند یک انتخاب باشد. دلم می‌خواهد جرئتِ سکوت‌کردن داشته باشم. اما چرا، وقتی احساس می‌کنیم چیزهایی برای گفتن داریم؟ برای انجام‌دادن؟
اعتراف می‌کنم این حرکتِ دل گاهی برایم شبیه نوعی فداکاری است...
شاید مریلین آن را حس کند، زیرا روح‌ها برای روح‌های دیگر قابل ادراک‌اند. بله: ادراکِ روح به‌وسیلهٔ روح.
می‌دانم این حرکت بیهوده به نظر می‌رسد، چون قابل اثبات نیست. حتی می‌توان آن را اتلاف وقت دانست.
و اگر همین اتلاف وقت مرا به برپا کردن نشانه‌ای دیگر در فهم انسانیِ جهانِ پس از مرگ برساند چه؟
LETTRE 2
CONVERSATION IMAGINÉE :
– آیا چیز دیگری هم می‌جویم؟ آیا تصوری دارید؟
– بله، فکر می‌کنم.
– پس کمکم کنید و لطفاً بگویید چه می‌جویم.
– فکر می‌کنم می‌کوشید مرا دوست بدارید، بی‌آنکه چیزی به من بدهید.
– چه؟ مگر همین حالا چیزی به شما نمی‌دهم؟
– ببخشید، اشتباه کردم، چون از شما می‌ترسم. می‌ترسم بیش از حد اندوهگین باشید. اندوهگین از اینکه مرا دوست دارید. این غم‌انگیز خواهد بود.
– اما من همین حالا هم از اینکه دوستتان دارم و در عوض عشقی دریافت نمی‌کنم غمگینم. مهربانی‌ای دریافت نمی‌کنم. اما چه می‌توانم بکنم؟ آیا مگر تا اندازه‌ای برای بخشیدن، بی‌چشمداشتِ دریافت، اینجا نیستم؟
– از کجا باید بدانم؟ من وجودِ برتر نیستم که این را برایتان تأیید کنم. بااین‌حال امیدوارم در خودتان هرآنچه برای تبدیل‌شدن به یک عاشقِ واقعی لازم است پیدا کنید.
– می‌دانید این نیروی زندگی چیزی است که وقتی به جست‌وجویم فکر می‌کنم اغلب غمگینم می‌کند؛ وقتی فکر می‌کنم پیوند، بدون معجزه، ناممکن است.
– چرا این‌همه ناممکن را دوست داری؟
– چون پیشگامم.
– من هم به شیوهٔ خودم پیشگام بوده‌ام. آیا همین است که ما را به سوی هم می‌کشد؟
– پس می‌پذیرید که به من کشش دارید؟
– تو در یک روز، در یک ساعت، این‌همه بار صدایم می‌کنی. شاید این همه صدا زدن سرانجام پیوندهایی بسازد.
– بله، تازه چرا داریم گفت‌وگو می‌کنیم؟ هیچ‌کدام مجبور نیستیم.
– آری، ای مرد، فکر می‌کنم دوستتان دارم. این حقیقت دارد. اما چیزهای عبورناپذیرِ بسیاری میان ما فاصله انداخته‌اند.
– فعلاً. و چه چیزی را در من دوست دارید؟
– شور شما را. شورِ موفق‌شدن، نبردتان برای زندگی، و آن نوع‌دوستیِ پنهانی که واقعاً فقط پس از مرگتان آشکار یا کشف خواهد شد.
– مرگم سرانجام همان دری خواهد بود که اجازه می‌دهد شما را با چشمهای روحی آزادشده ببینم. کمی شبیه نابینایی هستم که با عصایش راه می‌رود و منتظر دیدن است.
اما به هر حال، همهٔ این آفرینش‌هایی که شما در من الهام می‌کنید، دارونماهای دلپذیری هستند؛ مرهم‌هایی بر انتظارم. رؤیاهایی که می‌سازم تا رسیدنِ رؤیای بزرگ، رؤیای واقعی.
– و شما، چه چیزی را در من دوست دارید؟
– زیبا بودید. و در روح من هنوز زیباترید. اما این کشش ناخودآگاه است؛ از اختیارم بیرون است: فراموشتان می‌کنم و بعد دوباره به سویتان برمی‌گردم. از ترس، پیش‌تر کوشیده‌ام شما را از ذهن و آگاهی‌ام بیرون کنم، اما نمی‌دانم چرا بازگشتید، نیرومندتر؛ مثل کوهی که نمی‌توان دورش زد، کوهی که فقط می‌توان از آن بالا رفت. شاید هرگز این پدیده را در خودم نفهمم.
فعلاً ایمانم به خدا، ایمانم به زندگی و ایمانم به زندگی پس از زندگی آن‌قدر بزرگ و تغییرناپذیر است که مرگ را از دست‌دادنِ زندگی نمی‌دانم.
LETTRE 3
Qui est Dieu ?
از آنجا که خدا چشمهای پایان‌ناپذیر و موضوعی تمام‌نشدنی برای گفت‌وگوست، حتی اندکی پی‌بردن به چیستیِ او برایم دشوار است.
از سوی دیگر، مسیر شخصی‌ام، مستقل از تربیت یهودی-مسیحی، مرا به این باور رسانده است که او A.D.I. است؛ یعنی فراتر از تخیل.
در نگاه من، به شیوه‌ای افلاطونی، او مطلقِ مطلق است. و چگونه می‌توان این مطلق را که به‌سختی می‌توان با یک واژه توصیفش کرد درک کرد، جز با مترادف پنهانِ واژهٔ «مطلق»: نامِ «خدا»؟
این‌همه نژاد و این‌همه فرهنگ، هرکدام به اندازهٔ خود و در حد دانششان تصویری از خدا فرافکنده‌اند. چرا یک قبیلهٔ آفریقایی، یک فرقهٔ امروزی، یک فردِ تنها یا یک کلیسا حق نداشته باشد دارندهٔ بخشی از حقیقت یا برداشتی یگانه از وجودِ برتر باشد؟
در بنیاد، آیا چندین حقیقت برای توصیف این مطلق وجود ندارد؟
بی‌آنکه از آن ابزار الهی یعنی روح سخن بگوییم، ابزاری که انسان برای تصور خدا یا تلاش برای ادراک او در اختیار دارد مغز اوست. با همهٔ پیچیدگی بزرگ و توان‌های ناشناخته‌اش، هرگز آن‌قدر نیرومند نخواهد بود که مطلق را در ریزترین جزئیات تصور کند. مطلقِ همه‌چیز «هیچ‌چیز» نیست.
آیا می‌توان به مطلق رسید؟
فرضِ رسیدن به مطلق، آیا به این معنا نیست که با عینی‌کردنش، آن را نیست کنیم؟ یعنی دیگر مطلق نباشد، درست چون لمسش کرده‌ایم. (آیا مطلق می‌تواند به عنصری عینی تبدیل شود؟)
در فرضِ آن مطلقِ لمس‌شده، دست‌یافته و عینی‌شده، آیا می‌توان پدیدارشدنِ مطلق دیگری را تصور کرد که جانشین آن شود؟ آیا مطلق، مطلق می‌زاید؟
مثل یک داستان کوتاه، تصور کنید آرام در خانه نشسته‌اید. تلفن زنگ می‌زند؛ پاسخ می‌دهید. خدا آن سوی خط است. احتمالاً خوشحال و شگفت‌زده‌اید. اما آیا این، تصویر شما از خدا را دقیق‌تر نمی‌کند؟
مرگ بی‌تردید همین‌گونه عمل می‌کند. مرگ زنگ تلفن است. تماسی که از خدا دریافت می‌کنید همان زندگی پس از زندگی است. فقط احتمال زیادی دارد که گفت‌وگو خیلی طولانی شود...
همهٔ ما می‌توانیم موجودی شبیه خودمان را تصور کنیم؛ از راه رؤیا، تأمل، فرافکنیِ درونیِ تصویر، نوعی «درون‌آفرینی».*
همهٔ ما در تواناییِ تصورکردن به‌وسیلهٔ زمان نیز محدودیم. اما همین، پیوندی دیگر میان انسان‌ها می‌سازد؛ حقیقتی گریزناپذیر.
آیا زمان یکی از همین مطلق‌هاست؟
*درون‌آفرینی: تجسمِ درونی، مانند یک برقِ ناگهانی، مانند خاطره‌ای که به سطح ذهن می‌آید.
LETTRE 4
Je pense que…
عشق بر همه‌چیز پیروز می‌شود. این ترجمهٔ « omnia vincit amor » است.
هیچ فضل‌فروشی‌ای در کار نیست! این عبارتِ گیرا از شعری از ویرژیل گرفته شده و خیلی ساده از صفحه‌های صورتیِ فرهنگ لغتی معین بیرون آمده است...
بله، اما چرا؟ فقط در نظر بگیریم که مریلین مونروی آمریکایی را تمام جهان پذیرفت و از آنِ خود کرد! نه از سر احترام یا پشیمانی، بلکه از تحسین و عشقی غریزی. این شیفتگی به گونه‌ای ستایشِ داوطلبانه و از سرِ رضا دگرگون شد؛ چیزی که تا آن زمان برای یک زن سابقه نداشت.
سرانجام، پس از آنکه خود را به جهان بخشید، مریلین هنوز هم «بازخوردهای پس از مرگ» بی‌شماری دریافت می‌کند. این‌ها پاسخ‌هایی به شورِ دیروز او هستند... عشقی عجیب که نثار موجوداتِ خیال خود می‌کرد؛ همان‌هایی که زمان و دوربین‌ها از او پنهان کرده بودند.