متنی که یک هوش مصنوعی بر پایهٔ رهنمودهای دقیق Côme FELX نگاشته است.
ایده‌ها، شخصیت‌ها، جهت‌گیری روایی، تصمیم‌های بنیادی و جهان اثر از آنِ Côme FELX است. هوش مصنوعی، با پیروی از دستورهای دقیق نویسنده، به‌عنوان ابزاری برای نگارش، ساختاربندی و صورت‌بندی متن به کار رفته است.
«مثل بندبازی بی‌تورِ ایمنی، بی‌آنکه از پیش طرحی برای داستان داشته باشم می‌نوشتم. احساس تنهایی می‌کردم؛ آن‌قدر منزوی بودم که دیگر نمی‌توانستم نوشتن مجموعه‌ای از روایت‌ها را ادامه دهم. آن‌گاه روحم او را دید.»
پاسکال پاسکال برای دوازدهمین بار این جمله را خواند.
جمله خوب بود. شاید حتی عالی. همان اندک ژرفایی را داشت که به یک امر پیش‌پاافتاده شکوهِ مکاشفه می‌بخشد. دوستش داشت. خیلی دوستش داشت. جمله‌هایی که انگار به‌جای او رنج می‌کشیدند، اغلب او را از رنج کشیدن واقعی بی‌نیاز می‌کردند.
— پس هیچ‌وقت از پسش برنمی‌آیم؟ زیر لب گفت.
برگه را کنار زد، بعد بی‌درنگ دوباره جلوِ خودش کشید. حرکتش نمایشی بود. خودش هم می‌دانست. حتی وقتی تنها بود، نقش بازی می‌کرد. به‌خصوص وقتی تنها بود.
پاسکال در چهل‌وهفت‌سالگی هنوز هیچ کتابی منتشر نکرده بود، اما آن وقار مبهمِ مردانی را داشت که خیال می‌کنند آیندگان از هم‌اکنون به آنان خیانت کرده‌اند. خواننده‌ای نداشت، یا بسیار اندک داشت، اما ژست‌های نویسندگی داشت. سکوت‌های نویسندگی. خشم‌های نویسندگی. حتی فقرِ نویسندگی؛ فقری که آن را مثل نشان نظامی بر سینه می‌زد.
بااین‌همه، آن صبح هیچ چیز پیش نمی‌رفت.
چند ایده داشت. تکه‌هایی از گفت‌وگو. تصویرهایی. دو سه پایان غیرمنتظره که به نظرش آن‌قدر درخشان بودند که بتوانند کل رمان را توجیه کنند. اما جهش را نداشت. آتش را. بهانه را. شاید قربانی را.
از سپیده‌دم دور همین جمله می‌چرخید: «مثل بندبازی بی‌تورِ ایمنی…»
جمله از خوابی آمده بود.
در خواب، خودش را در لباسی پرزرق‌وبرقِ سیرکی می‌دید؛ لباسی جایی میان فلینی، کارناوال ونیز و پردهٔ کهنهٔ تئاتری که در زیرزمینی نمور فراموش شده باشد. بر سرش کلاهی غول‌آسا بود. به پا کفش‌هایی بیش از حد نوک‌تیز داشت. و در دستش نه میلهٔ تعادل، بلکه مداد چوبی عظیمی به بلندی دکل کشتی؛ مدادی که با آن روی طنابی کشیده در هوا تعادلش را حفظ می‌کرد.
زیر پایش هیچ چیز نبود.
دانه‌هایی سفید و سبک پیرامونش فرو می‌ریختند. اول خیال کرده بود برف است. بعد فهمیده بود که ورق‌های سفیدند. ورق‌های بکر. هزاران ورق. آهسته و بی‌صدا پایین می‌آمدند، انگار آسمان داشت خودش را از همهٔ کتاب‌هایی که هرگز نوشته نشده بودند خالی می‌کرد.
نه، کاملاً سفید نبودند.
روی بعضی‌هایشان چهره‌ای بود.
چهرهٔ زنی.
وقتی بیدار شد، پاسکال تصمیم گرفت این خواب نشانه‌ای است. نشانه‌ها را خیلی دوست داشت، به‌خصوص وقتی حق را به او می‌دادند. پس نتیجه گرفته بود که نباید چیزی را از پیش برنامه‌ریزی کند. چیزی نسازد. چیزی سازمان ندهد. برای یک بار هم که شده، بی‌طرح قبلی خواهد نوشت. روی طناب، بالای خلأ پیش خواهد رفت و تنها سلاحش مدادش خواهد بود.
اما چون صبح یکشنبه بود و شهامت ادبی چندان با قهوهٔ ولرمِ یک آپارتمان فقیرانه جور درنمی‌آید، تصمیم گرفت به رستوران کوچک همیشگی‌اش برود و نقش شاعر را بازی کند.
پنج دقیقه دورتر از خانه‌اش، در خیابان سن‌دنی، کافه‌ای ساده و کمی فرسوده بود؛ با وجود میزهای بیش از حد نزدیک، گیاهان خسته و نسخه‌های زردشده‌ای که به دیوار آویخته بودند، تقریباً گرم و صمیمی. از سر عادت هنوز آن را رستوران آقای پراهالیس می‌نامیدند، هرچند خود او بیشتر وقتش را صرف مراقبت از صندوق می‌کرد تا سلام‌کردن به مشتری‌ها.
پاسکال آنجا عادت‌های خودش را داشت.
دقیق‌تر بگوییم، آنجا قلمرویی برای خودش فتح کرده بود.
میز پانزده.
میز گرد کوچکی نزدیک خروج اضطراری، میان دو آینه که به او اجازه می‌دادند خودش را در حال فرو رفتن در شخصیتش ببیند. میز مسخره‌ای بود، ناراحت و تقریباً دورافتاده، اما پاسکال آن را برای خودش برگزیده بود. از آن به بعد طاقت نداشت کسی پیش از او آنجا بنشیند.
می‌گفت این میز کارگاه اوست.
در حقیقت، تخت پادشاهی‌اش بود.
آن صبح با دقت آماده شد. شلوار سیاهی انتخاب کرد که آن‌قدر کهنه بود که دیگر شیک به حساب نمی‌آمد، پیراهن سفیدی که روزهای بهتری به خود دیده بود و شنل تیره‌ای که فقط روز بعد از ماه کامل می‌پوشید، با این بهانه که تأثیرهای شبانه سزاوار پوششی مناسب‌اند. سرانجام کلاه نمدی پهنش را، همان کلاهِ پرِ بلندِ غاز، بر سر گذاشت؛ کلاهی که به اندامش هیئت یک تفنگدارِ ازافتاده می‌داد.
در آینهٔ ورودی به خودش نگاه کرد.
— مسخره‌ام، گفت.
بعد، راضی از خودش، بیرون رفت.
بیرون، مونترآل انگار هنوز تصمیم نگرفته بود شهر باشد یا دکور. آسمان صاف بود. نسیم ملایمی در خیابان سن‌دنی می‌وزید. ویترین‌ها با آن ادب سردِ صبح‌های یکشنبه می‌درخشیدند؛ وقتی مغازه‌ها هنوز باز نشده‌اند و رهگذران انگار از خود می‌پرسند چرا از همین حالا وجود دارند.
پاسکال آهسته پیش می‌رفت؛ دفتر زیر بغل، پری پشت گوش، و شنلش درست به‌اندازه‌ای موج می‌خورد که نگاه‌ها را جلب کند. وانمود می‌کرد متوجه‌شان نیست. یکی از تخصص‌هایش همین بود: توجه را برانگیزد و بعد طوری رفتار کند که انگار قربانیِ همان توجه است.
نیمهٔ راه، جلوی داروخانه، وارد حالت نمایشی خودش شد.
بیرون صحنه به پشت‌صحنه بدل می‌شد. ویترین‌ها، آینه. رهگذران، سیاهی‌لشکر. برای نوشیدن قهوه نمی‌رفت. می‌رفت تا ورودش را به صحنه اجرا کند.
از همین حالا کلر، پیشخدمت، را تصور می‌کرد که چشم‌هایش را به آسمان می‌چرخاند.
از همین حالا صدای پیرت را می‌شنید که به سمت ته سالن فریاد می‌زند:
— هی، کلر! آقایی که خودش را گول می‌زند رسید!
از روزی این‌طور دستش می‌انداختند که فهمیده بودند عجیب‌وغریب‌بودن‌هایش کاملاً خطرناک نیست. یا درست‌تر، از روزی که پاسکال کاری کرده بود باور کنند خطرناک نیست.
این همان استعداد کوچک او بود.
درها را به زور باز نمی‌کرد. نگهبانانِ در را می‌خنداند. بعد، آرام، وارد می‌شد.
کلر و پیرت با وجود آه‌کشیدن‌هایشان دوستش داشتند. سرگرمشان می‌کرد. به آن‌ها حس می‌داد کافه‌شان جالب‌تر از چیزی است که واقعاً بود. گاهی وقتی زیادی نمایشی وارد می‌شد، چند میزان از کارمن می‌خواندند. گاهی هم اگر بیش از پنج دقیقه ساکت می‌ماند نگران می‌شدند. موفق شده بود حضورش را نه با مهربانی، بلکه با نمایش، برایشان ضروری کند.
پاسکال این را می‌دانست.
می‌دانست مردم خیلی چیزها را به کسانی که سرگرمشان می‌کنند می‌بخشند.
اما آن صبح، درست وقتی به کافه نزدیک می‌شد، چیزی این سازوکار را شکست.
زنی جلوی ویترین ایستاده بود.
اول او را از نیم‌رخ دید.
پیراهنی بژ، سبک، گلدار اما نه شلوغ. پیراهن تابستانی‌ای که انگار طوری طراحی شده بود که برای زیبا بودن از هیچ‌کس اجازه نگیرد. موهایی نرم که روی شانه‌ها می‌ریخت. قامتی راست، اما بی‌خشکی. در بدنش ظرافتی طبیعی بود؛ آن‌گونه دقت ناخودآگاهی که زنان واقعاً زیبا بی‌آنکه نیاز به آموختنش داشته باشند با خود دارند.
زن کمی چرخید.
پاسکال قدم‌هایش را کند کرد.
چشم‌ها.
در ابتدا فقط به آن‌ها فکر کرد.
چشم‌هایی سبز. نه. فقط سبز نبودند. سبزی‌ای که حرکت می‌کرد. سبزی‌ای خیس از آبی. سبزی‌ای که انگار رودخانه‌ای در خود داشت، یا بهتر از آن، جمله‌ای که او هنوز ننوشته بود.
— سبزیِ سرگیجه‌آور، زیر لب گفت.
زن نشنید.
خوشبختانه.
دید که زن وارد کافه شد. با نگاهی کنجکاو سالن را از نظر گذراند، یک ثانیه مردد ماند و بعد رفت و پشت میز پانزده نشست.
میز پانزده.
پاسکال همان‌جا خشکش زد.
سرنوشت واقعاً آداب معاشرت بلد نبود.
داخل کافه، سکوت با سرعت پرده‌ای که فرو می‌افتد پایین آمد. کلر پشت پیشخوان، با قهوه‌جوشی در دست، بی‌حرکت ماند. پیرت کنار صندوق دهانش کمی باز ماند. دو مشتری همیشگی سرشان را به سوی پاسکال برگرداندند؛ از همین حالا آمادهٔ لذت بردن از ماجرایی که در پیش بود.
میز پانزده فقط اشغال نشده بود.
یک جلوهٔ رؤیاگون آن را اشغال کرده بود.
پاسکال وارد شد.
هیچ‌کس شوخی‌ای نکرد. حتی قاشق‌های کوچک هم انگار فهمیده بودند بهتر است جرینگ‌جرینگ نکنند.
به پیشخوان نزدیک شد.
— پیرت. یک قهوه، لطفاً.
پیشخدمت در سکوت برایش قهوه ریخت. این صدا را می‌شناخت. صدای پاسکال بود وقتی داشت چیزی تدارک می‌دید. زیادی آرام. زیادی مؤدب. تقریباً اداری.
— پاسکال، آرام گفت، خوب رفتار می‌کنی، مگر نه؟
با تعجب نگاهش کرد، مثل بی‌گناهی که ناعادلانه به او شک کرده باشند.
— من که همیشه خوش‌رفتارم.
که حقیقت نداشت.
فنجان را برداشت.
در ذهنش چند سناریو بی‌درنگ صف کشید. می‌توانست سرفه کند. می‌توانست وانمود کند حالش بد شده. می‌توانست با حالتی ازخودبی‌خود به میز نزدیک شود و بپرسد آیا صندلی با خودش حرف زده است. یا ساده‌تر از همه، کمی قهوه نزدیک زن بریزد تا مجبور شود بلند شود. چیز مهمی نبود. لرزش کوچکی در واقعیت. حقه‌ای کودکانه.
نمی‌خواست به او آسیب بزند.
فقط می‌خواست جایش را پس بگیرد.
یا شاید از همین حالا می‌خواست مجبورش کند متوجه او شود.
پیش رفت.
زن درست در همان لحظه‌ای که او به میز رسید، چشم‌هایش را بالا آورد. آن نگاهِ بی‌دفاع، نمایش پاسکال را از هم پاشید. او نقشه‌ای چیده بود؛ اما با یک حضور روبه‌رو شد.
— ببخشید، زن گفت. می‌توانید بگویید ساعت چند است؟
صدایش کاری را که چشم‌ها آغاز کرده بودند تمام کرد.
پاسکال عمداً قهوه را نریخت.
نه کاملاً.
مکثی بود، لرزشی بسیار کوچک، حرکتی ناشیانه در مچ دست. اما در عمق وجودش، بخش کوچکی که هنوز هوشیار بود، منشی کوچکِ وجدانش، ثبت کرد که حادثه کاملاً بی‌گناه نبود. می‌توانست فنجان را نگه دارد. فقط آن‌قدر سریع این کار را نکرده بود که جلویش را بگیرد.
قهوه روی پیراهن بژ ریخت.
زن جیغ کوتاهی کشید.
— آخ! نمی‌توانستید مواظب باشید؟ لباس من!
پاسکال بی‌حرکت ماند، فنجان هنوز در دستش، در هیئتی مضحک شبیه مجسمه‌ای گناهکار.
قهوه روی پارچه، در ناحیهٔ ران‌ها و شکم پاشیده بود. لکه‌ای تیره آرام روی گل‌های روشن پهن می‌شد، انگار کسی با یک جملهٔ بد نوشته‌شده تمام یک صبح را خراب کرده باشد.
کلر و پیرت دویدند.
— خانم! لباس‌تان! کلر فریاد زد.
— می‌بینی، پاسکال؟ این بار دیگر زیادی جلو رفتی! پیرت اضافه کرد.
زن دوباره به او نگاه کرد. چشم‌هایش دیگر سبز و آبی نبودند. زخمی بودند.
— همین حالا روزم را خراب کردید، گفت. دوستم چند دقیقهٔ دیگر می‌آید دنبالم. قرار بود با او ناهار بخورم.
پاسکال خواست عذرخواهی کند. واقعاً. اما بیماری اخلاقی خاصی داشت: حتی پشیمانی‌اش هم دنبال عبارتی درخشان می‌گشت.
— متأسفم، خانم. واقعاً. فقط این‌که… برای یک ثانیه دنیا ناپدید شد.
— ظاهراً قهوه‌تان هم همین‌طور.
جواب تند بود، اما مبتذل نبود. پاسکال تقریباً همین را در او تحسین کرد.
— هزینهٔ شست‌وشو را می‌پردازم، گفت.
— پول‌تان را نگه دارید تا پرِ کلاه‌تان را سفید کنید. شاید همان بوده که غرورتان را قلقلک داده.
پیرت خنده‌اش را خفه کرد. کلر با آرنج به او زد.
پاسکال سرخ شد.
می‌توانست تحقیر را بپذیرد. می‌توانست ساده بماند. می‌توانست بگوید: «حق با شماست، من دست‌وپاچلفتی‌ام.» اما پاسکال موهبت شومی داشت: حتی عذرخواهی‌های خودش را هم با ادبیات آلوده می‌کرد.
— دیشب خواب شما را دیدم، گفت.
دوباره سکوت افتاد.
زن خیره نگاهش کرد.
— ببخشید؟
— اسم‌تان را نمی‌دانم. تا حالا هرگز شما را ندیده بودم. اما خواب چهره‌ای را دیدم. چهرهٔ شما، فکر می‌کنم. ورق‌ها دورم می‌ریختند. صفحه‌ها. و شما روی تک‌تکشان بودید.
کلر چشم‌هایش را بست، مثل زنی که فاجعه‌ای را در راه می‌بیند و دیگر نیروی جلوگیری از آن را ندارد.
زن آهسته از جا بلند شد.
— روی زن‌های غریبه قهوه می‌ریزید و بعد به آن‌ها می‌گویید توی خواب‌تان بوده‌اند؟
— این یک شگرد نیست.
همان لحظه که گفتش، پاسکال فهمید دروغ می‌گوید.
شاید نه دقیقاً این بار. اما در زندگی‌اش، بله. هر وقت احساس خطر می‌کرد همه‌چیز تبدیل به شگرد می‌شد: فقرش، تنهایی‌اش، جمله‌هایش، نگاه‌های افتاده‌اش، شیوه‌ای که خودش را آن‌قدر شکننده نشان می‌داد که هیچ‌کس نتواند مسئولش بداند.
اما زن ساده‌لوح نبود.
— شما که هستید؟
دستش را به کلاهش برد، انگار دارد خودش را به یک دوشس معرفی می‌کند.
— پاسکال پاسکال. نویسنده.
— منتشرشده؟
این سؤال از یک توهین هم سخت‌تر به او خورد.
— هنوز نه.
— پس، آقای پاسکال پاسکالِ هنوز منتشرنشده، پیشنهاد می‌کنم این را جایی بنویسید: زن‌ها نشانه‌هایی نیستند که برای خوراک دادن به رمان‌های مردها فرستاده شده باشند.
کیفش را برداشت.
پاسکال احساس کرد چیزی درونش کشیده شد. باید سر فرود می‌آورد. می‌گذاشت برود. اما زن درست همان جایی را لمس کرده بود که پاسکال خیال می‌کرد از آسیب مصون است: عظمت خیالی‌اش.
— و شما، خانم؟ پرسید. شما که هستید که وارد زندگی آدم‌ها می‌شوید، انگار از پیش می‌دانید چقدر می‌ارزند؟
زن برگشت.
— یک مشتریِ لکه‌دار.
— نه. شما خیلی بیشتر از این هستید.
— و شما خیلی کمتر از چیزی هستید که فکر می‌کنید.
این بار دو پیشخدمت رضایتشان را پنهان نکردند. پاسکال حسش کرد. سالن را باخته بود. بدتر از آن: صحنه‌آرایی خودش را هم باخته بود.
پس کاری را کرد که همیشه وقتی احساس می‌کرد دستش رو شده انجام می‌داد.
ترحم‌برانگیز شد.
— از شما عذر می‌خواهم، آرام‌تر گفت. نمی‌خواستم آزارتان بدهم. گاهی مسخره‌ام، اما بی‌رحم نیستم.
این جمله را زیاد به کار می‌برد. خوب جواب می‌داد. دیگران را مجبور می‌کرد میان ادامه دادنِ حمله و پذیرفتن این‌که او آدم حساسی است یکی را انتخاب کنند. بیشترشان دومی را برمی‌گزیدند. مردم دوست ندارند در برابر مردی که صدایش را پایین می‌آورد احساس جلاد بودن کنند.
زن مکث کرد.
فقط یک ثانیه.
اما پاسکال آن مکث را دید. ثبتش کرد. جداگانه نگهش داشت.
زن شفقت داشت.
پس، نقطه‌ضعفی هم داشت.
— نگران نباشید، سرانجام گفت. هرچند خانه‌ام دور است، دوستم مسیرش را کمی تغییر می‌دهد. لباس عوض می‌کنم. در هر حال، او این پیراهن را دوست ندارد.
چشم‌هایش را به پارچهٔ لکه‌دار انداخت. سختی چهره‌اش فروکش کرد.
— اما من دوستش داشتم. به نظرم جادویی بود.
— جادویی؟
— بله. هر بار می‌پوشمش، اتفاقی غیرمنتظره می‌افتد. اغلب هم اتفاقی خوشایند. امروز ظاهراً جادو بدسلیقه شده بود.
پاسکال به لکه نگاه کرد.
بعد به پیراهن.
بعد به او.
— شاید جادو همیشه در برخورد اول خوش‌رفتار نباشد.
— چه جملهٔ به‌دردبخوری برای مردی که همین الان حماقتی کرده.
— جمله‌های به‌دردبخور گاهی از همه راست‌ترند.
زن تقریباً برخلاف میل خودش سر تکان داد. لبخند نزد. نه واقعاً. اما سایه‌ای از لبخند گذشت و پاسکال با طمع پنهان یک دزد به آن چسبید.
پیرت که هنوز با حوله‌ای نم‌دار پارچه را پاک می‌کرد، ناگهان سر بلند کرد و به مشتری نگاه انداخت.
— خانم، باید چیزی به شما بگویم. وقتی این‌طوری می‌شود نباید زیاد به حرف‌هایش گوش بدهید.
— پیرت، نه، پاسکال گفت.
— چرا، پاسکال. چرا. چون الان داری نقش شهید بیچاره را بازی می‌کنی و این منصفانه نیست.
زن با دقت به پیشخدمت نگاه کرد.
پیرت ادامه داد: — تقریباً هر یکشنبه، آقای پاسکال می‌آید و همین‌جا، پشت همین میز می‌نشیند. اگر کسی جای او نشسته باشد، صحنه‌های کوچکی راه می‌اندازد تا طرف برود. تا حالا البته قهوه نریخته بود، اما…
— پیرت، پاسکال گفت، حادثه بود.
— شاید. ولی با تو، حادثه‌ها اغلب جوری به نظر می‌رسند که انگار قبلاً تمرین شده‌اند.
این جمله در هوا ماند.
پاسکال حس کرد خشم سردی درونش بالا می‌آید. نه علیه پیرت. نه دقیقاً. علیه این همه دقت. علیه شیوه‌ای که پیرت جلوی آن زن غریبه او را برهنه می‌کرد.
زن کیفش را برداشت.
— حالا بهتر می‌فهمم.
— نه، پاسکال گفت. نمی‌فهمید. اغراق می‌کنند. دوست دارند از من کاریکاتور بسازند. این شیوهٔ آن‌ها برای دوست‌داشتن من است.
— و شما؟ شیوهٔ دوست‌داشتن شما چیست؟ مردم را از جایشان فراری دادن؟
خواست جواب بدهد. چیزی پیدا نکرد.
زن به سمت خروج رفت. پیش از آن‌که از در بگذرد، برای آخرین بار برگشت.
— دفعهٔ بعد که مرا دیدید، آقای پاسکال، خواب‌هایتان را برای خودتان نگه دارید. و از سر راه من کنار بروید.
بیرون رفت.
پاسکال وسط کافه میخکوب ماند.
بیرون، نور صبح فوراً دور زن پیچید. روی پیاده‌رو ایستاد، انگار دیگر دقیقاً نمی‌دانست خشمش را کجا بگذارد. پاسکال از پشت شیشه نگاهش می‌کرد. دلش می‌خواست دنبالش بدود. دلش می‌خواست بی‌هیچ آرایهٔ ادبی عذرخواهی کند. دلش می‌خواست مردی ساده باشد.
از عهده‌اش برنمی‌آمد.
یک BMW خاکستری جلوی زن توقف کرد.
مردی شیک بلافاصله از آن پیاده شد. سبیلی باریک، پالتویی بی‌نقص، حرکت‌هایی سریع اما حساب‌شده. شتابِ کسی را داشت که دیر رسیده، اما اعتمادبه‌نفسِ کسی را که خیال می‌کند دنیا بااین‌حال منتظرش می‌ماند. دور ماشین چرخید و در را با چنان نزاکت دقیقی باز کرد که انگار آن را از کتاب راهنمای سلطه‌گری مؤدبانه آموخته بود.
— صبح به‌خیر، لوئیز، گفت. ببخشید دیر کردم. مجبور شدم سری به دفتر بزنم. چند تماس از آن‌سوی دریا. چند پرونده برای بررسی. خودت می‌دانی دیگر.
لوئیز.
پاسکال این اسم را مثل سیلیِ نرمی دریافت کرد.
لوئیز.
در ذهنش تکرارش کرد؛ همان لحظه هم مشغول دزدیدن آن شده بود.
ژان شووه، در آغاز فقط لباس را دید.
— این لکه دیگر چیست؟
— قهوه.
— می‌توانستی کمی دقت کنی.
لوئیز خشک شد.
پاسکال از پشت شیشه صحنه را تماشا کرد. این ژان مرد ناخوشایندی بود. کاملاً آشکار. ابتذالش تقریباً خیال آدم را راحت می‌کرد. خودخواهی کلاسیک. فریبکاری از خانواده‌ای آبرومند. از آن مردهایی که در حالی زخم می‌زنند که خیال می‌کنند فقط دارند هدایت می‌کنند.
پاسکال بی‌درنگ به دیدهٔ تحقیر به او نگریست.
و همین به او اجازه داد با آسودگی فراموش کند که خودش هم همین چند دقیقه پیش لوئیز را آزرده بود.
— باید برویم خانهٔ من، زن گفت. باید لباس عوض کنم.
— واقعاً وقت نداریم. ویلیام لی در ریتز منتظر ماست.
— ویلیام لی؟
— یک سرمایه‌گذار. درباره‌اش به تو گفته‌ام.
— نه.
— آه. لابد یادم رفته. اما مهم است، لوئیز. خیلی مهم. برای هر دوی ما.
زن به لباسش نگاه کرد.
ژان با حالتی مالکانه دستش را پایینِ پشت او گذاشت.
— بعدش، برای جبران، می‌رویم کلبه. برایت بلدرچین با ترخون درست می‌کنم.
پاسکال آن حرکت را دید. آن دست را. آن شیوهٔ هدایت کردن بدن لوئیز به سوی ماشین، در حالی که فرمان را به شکل توجه و مراقبت درمی‌آورد.
ژان ناگهان سرش را به سوی او چرخاند.
نگاه‌هایشان در هم گره خورد.
— این یارو روی اعصابم است، ژان گفت.
لوئیز مسیر نگاهش را دنبال کرد. پاسکال را دید که در قاب درِ کافه ایستاده بود. با آن کلاه، پر، شنل و شرمی که بد پنهانش کرده بود، از قبل هم مضحک‌تر به نظر می‌رسید.
— می‌شناسی‌اش؟ ژان پرسید.
— نه.
تقریباً دروغ نمی‌گفت. او را نمی‌شناخت. فقط همان‌طور با او روبه‌رو شده بود که آدم با یک بدشگونی روبه‌رو می‌شود.
— شبیه یک دیوانهٔ بیچاره است، ژان اضافه کرد. یا شاعر؛ که اغلب فرقی هم نمی‌کند.
لوئیز داخل ماشین نشست.
جوابی نداد.
پاسکال بی‌حرکت نگاه کرد که دور می‌شوند.
همان لحظه که BMW دور می‌شد، احساس عجیبی به او دست داد. نه فقط پشیمانی. نه فقط میل. چیزی آشفته‌تر. میز خودش را خواسته بود و یک اسم به دست آورده بود. صبح را باخته بود، اما آغازی به دست آورده بود.
آهسته به سمت میز پانزده برگشت.
حالا خالی بود.
لکهٔ قهوه هنوز روی زمین، کنار صندلی بود. کلر با پارچه‌ای آن را پاک می‌کرد.
— باید خجالت بکشی، گفت.
— خجالت می‌کشم.
— نه. داری نقش خجالت را بازی می‌کنی.
پاسکال نگاهش کرد.
این بار پاسخی پیدا نکرد.
جای لوئیز نشست.
روبه‌رویش، در یکی از آینه‌ها، چهرهٔ خودش را زیر آن کلاه مضحک دید. مردی چهل‌وهفت‌ساله، فقیر، خودپسند، زخمی، و از همین حالا مشغول تبدیل خطای خودش به مادهٔ ادبی.
دفتر را بیرون آورد.
در سطر اول نوشت:
«اسمش لوئیز بود، و من پیش از آن‌که حتی جرئت کنم قلبش را بدزدم، اول لباسش را از او دزدیده بودم.»
دوباره جمله را خواند.
زیادی زیبا.
زیادی گناهکار.
زیادی به‌دردبخور.
بی‌اختیار لبخند زد.
بعد جمله را نگه داشت.
پایان فصل اول