هرچه شب نمایش مد نزدیک‌تر می‌شد، مزون والومبر دیگر کارگاه نبود؛ به موجودی عصبی بدل می‌شد.

همه‌چیز می‌تپید.

ماشین‌ها، صداها، پارچه‌ها، تلفن‌ها، درهایی که بی‌وقفه باز و بسته می‌شدند. رگال‌های چرخ‌دار مانند کاروان‌های دیپلماتیک از اتاقی به اتاق دیگر می‌رفتند. کفش‌ها ظاهر می‌شدند، ناپدید می‌شدند و با اندازه‌های اشتباه برمی‌گشتند. مانکن‌ها با پالتو، پیراهن، لباس‌زیر همرنگ پوست، موهای به عقب کشیده و چهره‌های هنوز بی‌آرایش رفت‌وآمد می‌کردند؛ انگار ذهنشان از پیش جای دیگری بود.

لوئیز، که حالا همه او را «لو» صدا می‌زدند، با تمرکزی که خودش هم در خود نمی‌شناخت، میان این آشوب رفت‌وآمد می‌کرد.

ظاهر لویی را حفظ کرده بود: شلوار تیره، پیراهن سفید، شال گردنی که پایین بسته می‌شد، موهای جمع‌شده. اما این شخصیت دیگر کاملاً لباس مبدل نبود. به فضای کار تبدیل شده بود. زرهی نرم. نوعی اجازه.

در این هرج‌ومرج منظم، دیگر هیچ‌کس از ابهام او تعجب نمی‌کرد. او را «لو» صدا می‌زدند، همان‌طور که ممکن بود رنگی کمیاب، ابزاری مفید یا شانسی که درست در لحظهٔ لازم از راه رسیده باشد نامیده شود.

— لو، سنجاق‌ها!

— لو، لباسِ نوبت هفدهم هنوز اینجا کشیدگی دارد!

— لو، سولانژ می‌خواهد لباس بیست‌ویک را دوباره ببیند!

لباس بیست‌ویک.

کم‌کم در کارگاه دیگر کسی آن را با این شماره صدا نزد.

باپتیست شروع کرده بود.

— لباسِ تصمیمِ دیرهنگام کجاست؟

نوئه اصلاح کرده بود:

— نه. دیگر تصمیم دیرهنگام نیست. یک خیانت شیک است.

کامیل حرف آخر را زده بود:

— یک لباس ناممکن است. همین.

بعد سولانژ، شبی، مدت زیادی به آن روی مانکن خیره شده بود و گفته بود:

— شگفت‌انگیز است.

همان واژه ماند.

لباس شگفت‌انگیز.

در مجموعه، چشمگیرترین لباس نبود؛ دست‌کم در نگاه اول. فریاد نمی‌زد. نمی‌خواست با افراط پیروز شود. جادویش از خویشتن‌داریِ تقریباً دردناکی سرچشمه می‌گرفت.

از روبه‌رو ساده به نظر می‌رسید: خطی بلند و روشن، تقریباً مهتابی، با بالاتنه‌ای دقیق و سخت‌گیرانه. اما با حرکت، شکافی مورب مانند اندیشه‌ای پنهان آشکار می‌شد. پنلی داخلی، با درخششی عمیق‌تر، با هر قدم ظاهر و ناپدید می‌شد. آستین چپ می‌توانست اندکی بلغزد و شانه‌ای را نه از سر تحریک، بلکه مثل اعترافی آرام عریان کند. انگار لباس دو روح داشت: یکی که جهان را می‌پذیرفت، دیگری که از آن می‌گریخت.

گاهی لوئیز به آن نگاه می‌کرد، انگار خودش طراحی‌اش نکرده باشد.

انگار لباس منتظر او بوده است.

________________________________________

با این حال، مرگ ژان شووه همچنان همراهش بود.

در نامنتظره‌ترین لحظه‌ها بازمی‌گشت.

وقتی لبه‌ای را تنظیم می‌کرد، دست ژان را می‌دید که آرام، بی‌حوصله و مالکانه روی میز رستوران گذاشته شده بود. وقتی دکمه‌ای انتخاب می‌کرد، صدای او را می‌شنید:

— این قابل فروش نیست.

وقتی می‌دید سولانژ بی‌رحمانه طرحی ضعیف را کنار می‌زند، ناگهان به خودش می‌گفت:

ژان این سردی را دوست می‌داشت.

و بلافاصله:

نه. ژان حتماً می‌خواست آن را بخرد.

هر شب بعد از کارگاه با مونترآل تماس می‌گرفت.

بوتیک هنوز سرپا بود.

نه به‌شکلی تحسین‌برانگیز. نه باشکوه. اما سرپا.

الودی تندتر از قبل حرف می‌زد؛ نشانه‌ای از اینکه اعتمادبه‌نفس پیدا کرده بود.

— خانم لانگ، کت آبی را فروختیم! و کلر توانست یک مشتری را راضی کند لباس سبز را امتحان کند.

— خریدش؟

— نه.

— آه.

— اما وقتی تنش بود گریه کرد.

— این که فروش نیست.

— نه، ولی کلر می‌گوید تقریباً یک وعده است.

کلر وقتی گوشی را می‌گرفت، کمتر شاعرانه بود.

— مشتری‌ها خیلی حرف می‌زنند. می‌خواهند بدانند برمی‌گردی یا نه. می‌خواهند بدانند پاریس تو را نابغه دانسته یا نه. می‌خواهند بدانند پاسکال هنوز برای ویترین می‌نویسد یا نه.

— و پاسکال؟

— تظاهر می‌کند کم‌سروصداست.

— یعنی نیست.

— برای ژان چنان سوگواری می‌کند که انگار رقیبی را در یک رمان روسی از دست داده.

لوئیز آه کشید.

— او تقریباً ژان را نمی‌شناخت.

— دقیقاً. برای همین آزادی بیشتری دارد.

ماری-سولای همیشه نگران‌کننده‌ترین خبرها را برای آخر نگه می‌داشت.

— ویلیام لی دوباره زنگ زد.

— باز هم؟

— بله.

— چه می‌خواهد؟

— می‌خواهد مستقیم با تو حرف بزند. می‌گوید مفادی هست که باید بررسی شوند. اسناد. تعهدات مالی.

— دربارهٔ «قلب پارچه‌ها»؟

— احتمالاً.

لوئیز چشم‌هایش را می‌بست.

ژان حتی در مرگ هم به شکل یک قرارداد باقی مانده بود.

— بعد از نمایش با او تماس می‌گیرم.

— داری عقب می‌اندازی.

— دارم کار می‌کنم.

— هر دو درست‌اند.

اغلب سکوتی دنبال می‌شد.

بعد ماری-سولای نرم‌تر اضافه می‌کرد:

— دوام می‌آوری؟

لوئیز آن وقت به اتاق هتل نگاه می‌کرد؛ لباس‌های رهاشده، طراحی‌هایش، شال لویی، دست‌های خسته‌اش.

— فکر می‌کنم.

— آنجا را دوست داری؟

لوئیز همیشه پیش از جواب دادن مکث می‌کرد، انگار گفتنش او را گناهکار می‌کرد.

— بله.

— پس دوستش داشته باش.

— ژان مرده.

— بله.

— و من در پاریس دارم لباس می‌سازم.

— مرده‌ها لازم ندارند زندگان از نفس کشیدن دست بکشند.

— داری فیلسوف می‌شوی.

— نه. من فقط آدم عمل‌گرایی‌ام با یک شال خیالی.

لوئیز اغلب با چشم‌های پر از اشک گوشی را می‌گذاشت.

نه اشکی از اندوه خالص. اشک‌هایی آمیخته. ژان بیش از حد پیچیده بود که اندوهی ساده به جا بگذارد. لوئیز هنوز از او دلخور بود. هنوز خود را وامدار او می‌دانست. گاهی با خشم دلتنگش می‌شد، گاهی با مهر، و گاهی با نوعی خستگی.

اما وقتی به کارگاه برمی‌گشت، وقتی پارچه‌ها را لمس می‌کرد، وقتی خندهٔ نوئه را می‌شنید، باپتیست را که از دوختی «از نظر اخلاقی ناکافی» برآشفته بود، کامیل را که همه را سرزنش می‌کرد، و سولانژ را که فقط می‌گفت «بهتر»، دوباره در اکنون حاضر می‌شد.

کارش را دوست داشت.

پاریس را دوست داشت.

و هراس‌انگیزتر از همه، کسی را که اینجا شده بود دوست داشت.

________________________________________

دو روز مانده به نمایش، مسئلهٔ مانکن مطرح شد.

لباس شگفت‌انگیز روی سه دختر امتحان شده بود.

هیچ‌کدام مناسب نبودند.

اولی بسیار زیبا بود، اما بیش از حد از زیبایی خودش آگاه بود. لباس را مثل پیروزی شخصی حمل می‌کرد. دومی راه رفتنی بی‌نقص اما سرد داشت؛ لباس روی او به معماری تبدیل می‌شد. سومی بیش از حد جوان بود. لباس او را می‌بلعید.

سولانژ صبرش را از دست داد.

— این لباس کسی را می‌خواهد که پیش‌تر از چیزی گذشته باشد.

نوئه دستش را بالا برد.

— این ویژگی را در آژانس‌ها هم درخواست می‌کنند؟

— ساکت باشید.

باپتیست که روی زمین کنار بالشتک سنجاق نشسته بود، آه کشید.

— زنی بلندبالاتر لازم است؛ نه فقط از نظر قد. کسی که طوری راه برود انگار از اتاقی گذشته که هیچ‌کس در آن انتظارش را نمی‌کشیده.

این جمله لوئیز را تکان داد.

بلافاصله به زنی فکر کرد.

نه در پاریس.

در مونترآل.

یکی از مشتری‌های «قلب پارچه‌ها». البته نه واقعاً مشتری؛ بیشتر حضوری دوره‌ای. آدرین والکور نام داشت. بلندقد، لاغر، بی‌تکلف شیک، در اواخر دههٔ چهل زندگی. می‌گفتند زمانی رقصنده بوده. شاید زمانی مانکن. شاید هیچ‌کدام. گاهی به بوتیک می‌آمد، کت‌ها را امتحان می‌کرد، سؤال‌های دقیق می‌پرسید، به‌ندرت چیزی می‌خرید اما لباس‌ها را مثل کسی نگاه می‌کرد که وزن ورود به صحنه را می‌شناسد.

لوئیز یک بار او را از حافظه طراحی کرده بود.

— من کسی را می‌شناسم، گفت.

همه به طرفش برگشتند.

سولانژ پرسید:

— در پاریس؟

— نه. در مونترآل.

کامیل دست‌هایش را بالا برد.

— عالی است. سی‌وشش ساعت وقت داریم. مونترآل هم که خیلی دم‌دست است.

— برای این لباس ایدئال است.

— می‌تواند بیاید؟

لوئیز مکث کرد.

— نمی‌دانم.

سولانژ خیره نگاهش کرد.

— تماس بگیرید.

لوئیز با «قلب پارچه‌ها» تماس گرفت. خوشبختانه ماری-سولای آدرین را می‌شناخت. خوشبختانهٔ دیگری هم بود: آدرین در مونترآل بود و تلفن را جواب داد. بدشانسی این بود که آرام خندید.

— پاریس؟ دو روز دیگر؟ لوئیز عزیزم، مرا زنی فرض کرده‌اید که نه گلدانی دارد، نه حساب‌وکتابی، نه عادتی.

— بله.

— درست فرض کرده‌اید، اما بااین‌حال قبول نمی‌کنم.

— آدرین، این لباس برای زنی مانند شما ساخته شده.

— مثل من؟ یعنی چه جور؟

لوئیز به لباس شگفت‌انگیز روی مانکن نگاه کرد.

— کسی که لازم نیست جوان باشد تا خطرناک باشد.

سکوتی افتاد.

— خوب گفتی.

— حقیقت دارد.

— شما دقیقاً به چه بهانه‌ای در پاریس هستید؟

لوئیز چشم‌هایش را بست.

— داستانش طولانی است.

— همهٔ داستان‌های خوب همین‌طورند.

— می‌توانید بیایید؟

آدرین چند ثانیه ساکت ماند.

— نه، به این سرعت نه. گذرنامه‌ام منقضی شده.

لوئیز حس کرد امیدش خالی شد.

— آه.

— اما عکسی از لباس برایم بفرستید. دست‌کم می‌خواهم از نپوشیدنش حسابی رنج ببرم.

لوئیز ناامید گوشی را گذاشت.

— نمی‌تواند بیاید، گفت.

کامیل غر زد.

— معلوم است.

نوئه به لباس خیره شد.

— شاید اصلاً کسی را نمی‌خواهد.

آرمان ویدال گفت: — لباس تصمیم نمی‌گیرد.

باپتیست جواب داد:

— این را می‌گویید چون لباس‌ها هنوز برایتان احترام قائل‌اند.

سولانژ نمی‌خندید.

— راه‌حل می‌خواهیم.

پروها ادامه پیدا کرد. مانکن چهارمی پیشنهاد شد؛ بیش از حد سبک. پنجمی؛ بیش از حد نمایشی. لباس همچنان همه را پس می‌زد.

لوئیز این را حس می‌کرد.

یا دقیق‌تر، حاضر نبود چیزی را که لباس به او می‌گفت ببیند.

________________________________________

روز پیش از نمایش، انگار پاریس دور مزون والومبر منقبض شد.

محل انتخاب‌شده یک عمارت قدیمی بود که به فضای رویداد تبدیل شده بود: سقف‌های بلند، پارکت‌های صیقلی، دیوارهای روشن، گچ‌بری‌های ظریف و نور سرد. تکنسین‌ها پروژکتورها را نصب می‌کردند. صندلی‌ها با دقتی نظامی ردیف شده بودند. فهرست مهمان‌ها مثل اسناد دیپلماتیک دست‌به‌دست می‌شد. از خبرنگارها، خریداران، مشتریان مهم، یک بازیگر و اینفلوئنسری حرف می‌زدند که آرمان ویدال او را «فاجعهٔ دیجیتال» می‌نامید.

لباس شگفت‌انگیز را در کاوری سفید حمل کردند.

لوئیز پشت رگال راه افتاد، مثل کسی که بیماری گران‌بها را همراهی می‌کند.

سولانژ متوجه شد.

— نگران به نظر می‌رسید.

— هستم.

— چرا؟

— چون هنوز بدن خودش را پیدا نکرده.

سولانژ به کاور نگاه کرد.

— لباس‌ها گاهی در آخرین لحظه بدنشان را پیدا می‌کنند.

— پرخطر است.

— مد صنعتی است که وانمود می‌کند می‌تواند پیش‌بینی‌ناپذیر را پیش‌بینی کند. این دروغ محبوبش است.

آن شب لوئیز بسیار کم خوابید.

ژان دوباره به ذهنش برگشت.

او را تصور کرد که در ردیف اول نشسته، بی‌نقص لباس پوشیده و کمی شکاک. لباس شگفت‌انگیز را با همان حالت کنترل‌شده‌ای نگاه می‌کرد که همیشه پیش از داوری‌هایش می‌آمد.

می‌گفت:

— زیباست، لوئیز. اما چه کسی قرار است این را بپوشد؟

لوئیز دلش می‌خواست جواب بدهد:

— من.

همین واژه تقریباً بیدارش کرد.

من.

نه، بلافاصله با خود فکر کرد.

محال است.

او مانکن نبود. برای راه رفتن روی صحنه به پاریس نیامده بود. طراح پنهان بود، دستیار مبدل، زنی که دری جانبی پیدا کرده بود. قرار نبود جلوی همه با یک لباس والومبر ظاهر شود.

با این حال، تصویری شکل گرفته بود.

شمایل خودش.

بلند، راست، رها از لباس لویی.

نه لوئیزِ پیشین.

نه لویی.

کسی میان آن دو، و فراتر از هر دو.

بلند شد، یک لیوان آب نوشید و بعد در آینه نگاه کرد.

بی‌شال، بی‌کلاه، چهره‌اش دوباره حقیقت خودش را پیدا می‌کرد. خسته، بله. اما شکست‌خورده نه. به «قلب پارچه‌ها»، ژان، پاسکال، ماری-سولای و همهٔ زنانی فکر کرد که وارد بوتیکش می‌شدند بی‌آنکه جرئت خریدن جسارت خودشان را داشته باشند.

زمزمه کرد:

— لباسی که آدم را به این فکر بیندازد زنی ممکن است وسط ورود خودش نظرش را عوض کند.

لباس را توصیف کرده بود.

شاید خودش را هم.

________________________________________

شب نمایش، هرج‌ومرج به مذهب بدل شد.

مانکن‌ها می‌آمدند، برای آرایش ناپدید می‌شدند و دگرگون بازمی‌گشتند. دنبال کفش، چسب دوطرفه، سنجاق‌سینه، یک جفت دستکش، تلفن گم‌شده، مانکنِ نوبت هشتم و بعد خودِ لباسِ نوبت هشتم می‌گشتند. آرایشگران مو تند حرف می‌زدند. گریمورها کم حرف می‌زدند. مسئولان پوشاندن لباس‌ها می‌دویدند. لباس‌ها در کاورهایشان مثل رازهایی ردیف‌شده آویزان بودند.

لوئیز بی‌فکر کار می‌کرد.

دوباره لباس لو را پوشیده بود: شلوار سیاه، پیراهن سفید، شال تیره. کسی به سکوتش توجه نکرد. همه یا ساکت بودند یا وحشت‌زده.

ساعت نوزده، سولانژ پرسید:

— مانکن شمارهٔ بیست‌ویک؟

هیچ‌کس جواب نداد.

— کلارا کجاست؟

کلارا پنجمین گزینه بود. در نهایت گفته بودند ایدئال نیست، اما قابل قبول است.

کامیل چند دقیقه بعد رنگ‌پریده برگشت.

— مریض است.

— چه جور مریض؟

— واقعاً مریض.

— می‌تواند راه برود؟

— به‌زور می‌تواند سرپا بایستد.

سولانژ فریاد نزد.

بدتر بود.

کاملاً آرام شد.

— یکی را پیدا کنید.

یکی پیدا کردند.

بیش از حد کوچک‌جثه.

یکی دیگر.

شانه‌هایش برای ساختار بالاتنه زیادی پهن بود.

سومی.

از پیش برای دو نوبت دیگرِ نمایش انتخاب شده بود؛ تعویض لباس در این فاصله ناممکن بود.

آرمان ویدال ناسزا می‌گفت.

نوئه می‌دوید.

باپتیست لباس شگفت‌انگیز را مثل کودکی نگه داشته بود که می‌ترسند بیدارش کنند.

— کسی را نمی‌خواهد، دوباره گفت.

کامیل فریاد زد: — ساکت شو، باپتیست!

تا شروع بخش اول نمایش بیست دقیقه مانده بود.

سولانژ رو به لوئیز کرد.

— گمان نمی‌کنم آن بانوی مونترآلیِ شما از راه دور به اینجا منتقل شده باشد، درست است؟

— نه.

— حیف.

لوئیز به لباس نگاه کرد.

اطرافش همه حرف می‌زدند، می‌دویدند، دنبال راه‌حل می‌گشتند. اما برای او صداها دور شد.

کاور کمی باز بود. پارچهٔ روشن در نور پشت‌صحنه پیدا بود. لباس آرام به نظر می‌رسید. وحشتناک آرام. انگار از همیشه می‌دانسته.

لوئیز حس کرد ضربان قلبش کندتر شد.

به ژان فکر کرد.

به پرسش خیالی‌اش:

— چه کسی قرار است این را بپوشد؟

به پاسکال فکر کرد که این را «یک چرخش نمایشی» می‌نامید.

به ماری-سولای فکر کرد که فقط می‌گفت:

— برو.

به لوئیز مونترآل فکر کرد؛ خسته پشت پیشخوان.

به لویی لانژ فکر کرد؛ کسی که جرئت کرده بود وارد شود.

بعد شنید که خودش می‌گوید:

— من.

سولانژ نگاهش کرد.

— ببخشید؟

لوئیز شالش را باز کرد.

— من آن را می‌پوشم.

دهان کامیل باز ماند.

نوئه از دویدن ایستاد.

باپتیست هر دو دستش را روی صورتش گذاشت.

— معلوم بود.

آرمان ویدال با بی‌رحمانه‌ترین نگاه حرفه‌ای دنیا، لوئیز را از بالا تا پایین برانداز کرد.

— سایز؟

— سی‌وهشت. بسته به برش، گاهی چهل.

— قد؟

— یک متر و هفتادوهشت.

نوئه سوت زد.

— لو قدبلند است. لو چیزهایی را از ما پنهان می‌کرده.

سولانژ شوخی نداشت.

— تا به حال در نمایش مد قدم زده‌اید؟

— نه.

— راه‌رفتن روی صحنه را بلدید؟

لوئیز به همهٔ سال‌هایی فکر کرد که وارد بانک‌ها و دفترها شده بود و در جلسه‌هایی شرکت کرده بود که باید ثابت می‌کرد حق دارد آنجا باشد.

— بله.

— نه مثل یک فروشنده. مانند ظهوری خیره‌کننده.

لوئیز نگاهش را پس نزد.

— می‌توانم.

سولانژ یک لحظه بی‌حرکت ماند.

بعد گفت:

— لباسش کنید.

همه‌چیز واژگون شد.

او را به اتاق کوچکی در کنار صحنه بردند. کامیل همراهش رفت، باپتیست با لباس. نوئه بیرون ماند و تکرار می‌کرد که قرار است به همهٔ ایزدانِ پارچه دعا کند.

— سریع، گفت کامیل. اما شلخته نه.

لوئیز کت، پیراهن و شلوارش را درآورد. شخصیت لویی تکه‌تکه روی صندلی افتاد. تقریباً برهنه ایستاد، آرام‌تر از آنچه انتظار داشت.

کامیل که هیچ‌وقت احساساتی نمی‌شد، کسری از ثانیه به او نگاه کرد.

— زیبا هستید.

لوئیز جواب نداد.

نمی‌دانست چگونه این جمله را بپذیرد.

باپتیست لباس را با نوعی احترام مذهبی بالا گرفت.

— مراقب آستین باشید.

لباس روی تنش سر خورد.

اول سرد بود. بعد زنده شد.

بالاتنه با دقتی شگفت‌انگیز بدنش را دربر گرفت. خط مورب دقیقاً همان‌جا افتاد که باید. پنل داخلی کنار پایش را لمس کرد. آستین چپ شانه‌اش را آشکار کرد، انگار او را شناخته باشد.

کامیل یک قدم عقب رفت.

— لعنت.

در دهان او، این یک ادای احترام بود.

چشم‌های باپتیست نمناک شده بود.

— این لباس منتظرتان بود.

کامیل گفت: — شعر ممنوع، اما صدایش دیگر آن سختی قبلی را نداشت.

تنظیم کردند. آخرین کشش را اصلاح کردند. پارچه را صاف کردند. پشت گردن را آزاد گذاشتند. کسی برای آرایش وارد شد. دیگری برای موها.

— زیادش نکنید، گفت لوئیز.

آرایشگر مو پاسخ داد: — می‌دانیم. شما از آن دخترهایی نیستید که برای هر کاری اجازه می‌خواهند.

موهایش بالا جمع شد، اما نه سخت‌گیرانه. چند رشته دور صورتش ماند. آرایش، نگاهش را عمیق‌تر کرد، رنگ لب‌ها را کمرنگ کرد و حضورش را کشیده‌تر نشان داد. وقتی خودش را در آینه دید، نه به لوئیز فکر کرد و نه به لویی.

فکر کرد:

— این منم.

بیرون هنوز دنبالش می‌گشتند.

— لو کجاست؟

— لباس کجاست؟

— نوبت بیست‌ویکمِ نمایش سه دقیقهٔ دیگر است!

— سولانژ همه را سر جای خود می‌خواهد!

در باز شد.

لوئیز بیرون آمد.

انگار راهرو ساکت شد.

نوئه دستی روی قلبش گذاشت.

— اوه نه. این برای بقیهٔ بشر بی‌انصافی است.

آرمان ویدال چیزی نگفت. خط، افت و امکان راه رفتن را بررسی کرد. بعد سر تکان داد.

سولانژ نزدیک شد.

لوئیز را مثل تصمیمی برگشت‌ناپذیر بررسی کرد.

— نقش مانکن بازی نکنید.

— پس چه کار کنم؟

— طوری وارد شوید که گویی دیگر دست از عذرخواهی کشیده‌اید.

لوئیز یک ثانیه چشم‌هایش را بست.

ژان.

پاریس.

قلب پارچه‌ها.

لویی.

لوئیز.

لباس.

چشم‌هایش را باز کرد.

— بسیار خوب.

________________________________________

موسیقی برای نوبت بیست‌ویکمِ نمایش تغییر کرد.

اول یک نت بم، تقریباً نامحسوس. بعد ضربانی آهسته و با فاصله. مثل قلبی که حاضر نیست وحشت کند.

لوئیز پشت پرده منتظر بود.

جلوتر از او مانکنی برمی‌گشت. پشت سرش دیگری آماده می‌شد. نور سالن خط سفیدی روی زمین کشیده بود. باید از آن عبور می‌کرد.

ناگهان همهٔ ترس‌هایش برگشتند: بوتیک شکننده، قبض‌ها، نگاه ژان، فریبکاری درخشان پاسکال، دروغ خودش، سنش، جسارت دیرهنگامش، بی‌تجربگی‌اش، و این لباس که شاید اصلاً نباید از روی کاغذ جدا می‌شد.

بعد به همهٔ زنانی فکر کرد که جلوی آینه منتظر اجازه‌ای بودند تا خودشان را زیبا بدانند.

و وارد شد.

قدم اول سخت‌ترین بود.

قدم دوم مال خودش بود.

سالن دیگر سالن نبود. به چشم‌اندازی بدل شد: چهره‌ها، نورها، سایه‌های نشسته. لوئیز آهسته پیش رفت. نه بیش از حد. درست به اندازه‌ای که لباس نفس بکشد. پنل داخلی با هر حرکت ظاهر می‌شد و دوباره عقب می‌رفت. شانهٔ عریان نه عرضه‌شده، بلکه فتح‌شده به نظر می‌رسید. خط بدنش چیزی به لباس می‌داد که هیچ‌یک از مانکن‌ها نتوانسته بودند بدهند: یک داستان.

او جوان‌ترین نبود.

و همین قدرتش بود.

خنثی‌ترین نبود.

و همین حقیقتش بود.

لباس را مثل زنی می‌پوشید که چیزی را از دست داده، چیز دیگری به دست آورده، و هنوز تصمیم نگرفته بود باید از زندگی تشکر کند یا از آن حساب بخواهد.

در انتهای مسیر ایستاد.

یک ثانیه.

نه بیشتر.

چرخید.

پارچه راز خودش را نشان داد.

در میان تماشاگران چیزی تغییر کرد. نه تشویق طوفانی. هنوز نه. توجهی متراکم‌تر. سکوتی مهارشده و تکان‌دهنده. همان سکوتی که لباس‌ها گاهی یک عمر دنبالش می‌گردند.

لوئیز برگشت.

همین که پشت پرده ناپدید شد، نوئه تقریباً او را گرفت.

— همه را کشتی.

آرمان ویدال اصلاح کرد: — راه رفت.

باپتیست گفت: — نه. در برابر همه زنده ماند.

کامیل نزدیک شد تا لباس را بررسی کند، اما دست‌هایش کمی می‌لرزید.

— هیچ‌چیز تکان نخورده.

سولانژ آنجا بود.

بی‌لبخند به لوئیز نگاه می‌کرد.

— همین است، گفت.

یک کلمه.

فقط یکی.

اما لوئیز فهمید.

او فقط لباس را نپوشیده بود.

آن را توضیح داده بود.

با بدنش.

با سنش.

با سوگ‌هایش.

با آن بخش از خودش که مجبور شده بود لویی شود تا به شکلی دیگر دوباره لوئیز شود.

پایان نمایش در تب‌وتابی تقریباً غیرواقعی گذشت. لوئیز باید برای تعظیم نهایی دوباره روی صحنه می‌رفت، این بار میان مانکن‌ها. دلش می‌خواست پنهان شود، اما سولانژ تصمیم دیگری گرفته بود.

— با بقیه بیرون می‌روید.

— من مانکن نیستم.

— امشب هستید.

تشویق‌ها مثل بارانی خشک فرود آمد.

لوئیز سعی نکرد بفهمد تشویق‌ها برای چه کسی بود: مجموعه، مزون، سولانژ، مانکن‌ها، لباس، غافلگیری. مهم نبود. او در آن نور ایستاده بود؛ راست، بلند، شیک و در معرض دید.

دیده می‌شد.

بعد از تعظیم، پشت‌صحنه منفجر شد.

همه بلند حرف می‌زدند. می‌خندیدند. همدیگر را می‌بوسیدند. دنبال شامپاین می‌گشتند. کسی فریاد زد دو خریدار می‌خواهند «لباس روشن» را ببینند. خبرنگاری می‌پرسید «آن زن خیره‌کننده در نوبت بیست‌ویکمِ نمایش» کیست. نوئه جواب داد:

— یک فاجعهٔ کاناداییِ کاملاً ضروری.

باپتیست اصلاح کرد:

— یک مکاشفه.

کامیل گفت:

— یک دستیار. حالا بگذارید نفس بکشد.

لوئیز به همان اتاق کوچکی پناه برد که در آن لباس عوض کرده بود. در را پشت سرش بست.

سکوت فرو افتاد.

در آینه به خودش نگاه کرد.

لباس شگفت‌انگیز هنوز آنجا بود. ناپدید نشده بود. با نفس، خستگی و زیبایی‌اش یکی شده بود. لوئیز دستش را روی شانهٔ برهنه‌اش گذاشت.

به ژان فکر کرد.

نه به مردی که کنترل می‌کرد. نه به کسی که داوری می‌کرد. به مردی فکر کرد که شاید جایی زیر همهٔ یقین‌هایش، پیش از آنکه خود لوئیز جرئت کند آن نیرو را از درون زندگی کند، نیرویی در او دیده بود.

— می‌بینی، ژان؟ کسی آن را پوشیده، زمزمه کرد.

بالاخره چشم‌هایش پر از اشک شد.

اشک‌ها آرام جاری شدند، بی‌آنکه صورتش را به‌هم بزنند.

این بار از ناامیدی گریه نمی‌کرد.

گریه می‌کرد چون تازه فهمیده بود یک زن می‌تواند زیر یک نام، یک نقش، یک سوگ، یک بوتیک، زیر نگاه مردان گم شود، و باز هم از اتاقی بیرون بیاید در حالی که جسارت خودش را بر تن دارد.

در زدند.

— لو؟ صدای سولانژ از پشت در آمد.

لوئیز گونه‌هایش را پاک کرد.

— بله.

— خریداران می‌خواهند شما را ببینند.

لوئیز آخرین بار به آینه نگاه کرد.

لویی ناپدید شده بود.

شاید لوئیز هم.

به جای هر دو، زنی ایستاده بود که دیگر لازم نبود پیش از ورود عذرخواهی کند.

در را باز کرد.

پایان فصل ششم

ادامه »