لوئیز لانگ دوازده دقیقه زودتر از ترس خودش به شمارهٔ ۴۳۵۷ خیابان سن‌دنی رسید.
لحظه‌ای روی پیاده‌رو بی‌حرکت ماند؛ دسته‌کلید در دست راستش، کیفش کنار پهلو، و دفتر برنامه‌ریزی زیر بغلش. خیابان هنوز کاملاً بیدار نشده بود. چند خودرو با رخوتِ صبح‌های یکشنبه می‌گذشتند، ویترین‌های اطراف نور رنگ‌پریده‌ای را بازمی‌تاباندند و نخستین رهگذران محله انگار در هوا دنبال دلیلی برای آهسته‌تر رفتن می‌گشتند.
روبه‌رویش، نمای مغازه با درخششی تازه برق می‌زد.
قلب پارچه‌ها
حروف طلایی که روز پیش صنعتگری دقیق و کمی پرحرف نقاشی‌شان کرده بود، هنوز انگار میان تابلوی تجاری و اظهار عشق مردد بودند. لوئیز مدت‌ها دربارهٔ نام شک داشت. زیادی لطیف؟ زیادی ساده‌دلانه؟ زیادی زنانه؟ آن‌قدر آسان برای تمسخرِ کسانی که در لباس چیزی جز قیمت، حاشیهٔ سود و فرصتی برای جلوه‌فروشی نمی‌بینند؟
بعد، یک صبح، دیگر شک نکرد.
قلب پارچه‌ها.
دقیقاً همین بود. قلب، چون می‌خواست چیزی بیش از لباس آماده بفروشد. پارچه، چون در ماده حافظه‌ای هست که آدم‌های عجول از آن خبر ندارند. پیراهن‌ها چیزی از زنانی که آن‌ها را می‌پوشند در خود نگه می‌دارند. کت‌ها هیئت مردانی را می‌گیرند که با آن‌ها شانه راست می‌کنند. شال‌ها راز گردن‌ها را می‌دانند. حتی یک آستر ساده هم می‌تواند به اعتراف بدل شود.
لوئیز لبخند زد.
— خب. شروع کنیم.
کلید را با آن آهستگیِ متمرکزِ کسی وارد قفل کرد که می‌خواهد گاوصندوقی را باز کند. در ذهنش این حرکت چیزی بیش از یک کار مکانیکی بود. فقط دری را باز نمی‌کرد. وارد یکی از نسخه‌های ممکنِ خودش می‌شد.
کلید چرخید.
صدای تقِ قفل واضح و قاطع بود.
گذرواژه پذیرفته شده بود.
داخل، همه‌چیز آماده بود. یا تقریباً.
رگال‌ها با ظرافتی حساب‌شده سرِ جای خود ایستاده بودند. پیراهن‌های بلند که بر اساس رنگ چیده شده بودند، مثل آبشارهایی خاموش فرو می‌ریختند. کت‌های کوتاه، گستاخ‌تر، روی چوب‌لباسی‌های روشن انتظار می‌کشیدند. بلوزها بر اساس خانواده‌های خلق‌وخو مرتب شده بودند: متین، سبک، جسور، حرفه‌ای، خطرناک. لوئیز این طبقه‌بندی پنهانی را دوست داشت. هیچ‌کس هرگز آن را در فهرست موجودی نمی‌دید، اما به او اجازه می‌داد مغازه‌اش را مثل یک تئاتر تصور کند.
نزدیک ویترین، سه مانکن از همین حالا لباس‌هایی را پوشیده بودند که او برای افتتاحیه برگزیده بود.
اولی که کمی به سوی خیابان چرخیده بود، دست‌لباسی کرم‌رنگ، ساده و تقریباً اشرافی بر تن داشت. دومی که جوان‌تر به نظر می‌رسید، پیراهنی آبیِ شب پوشیده بود که برشش انگار برای زنی طراحی شده بود که تصمیم گرفته بود دیگر بابت وجود داشتنش عذرخواهی نکند. سومی، کمی عقب‌تر، پیراهنی سرخ با آستین‌های روان به تن داشت.
لوئیز به مانکن سوم نزدیک شد.
— تو قرار است آدم‌های خجالتی را بترسانی، زیر لب گفت. خیلی هم خوب.
خط یک آستین را درست کرد. سنجاقی را جابه‌جا کرد. یک قدم عقب رفت.
نه. هنوز نه.
دوباره جلو آمد. مانکن را چند سانتی‌متر به سوی نور برد. این بار پیراهن نور صبح را گرفت و آن را همدست خودش کرد.
— همین شد.
او هیچ‌وقت باور نداشت چیزها تصادفی موفق می‌شوند. به کار باور داشت. به فهرست‌ها. به محاسبه‌ها. به تأمین‌کنندگانی که باید سه بار پیگیری‌شان کرد. به بودجه‌هایی که تا مرز فرسودگی دوباره و دوباره بررسی می‌شدند. به جزئیاتی که هیچ‌کس نمی‌بیند، اما جلوی وقوع فاجعه را می‌گیرند.
لوئیز در سی‌ونه‌سالگی ذهن یک زن بازرگان و چشم یک هنرمند را داشت. اولی کمکش می‌کرد زنده بماند. دومی نمی‌گذاشت کاملاً به خودش خیانت کند.
روی پیشخوان، دفتر برنامه‌ریزی‌اش روی صفحهٔ همان روز باز بود.
افتتاح رسمی — ساعت ۱۰
زیرش فهرستی نوشته بود:
گل‌ها جلوی ویترین.
استند شال‌ها.
قهوه / لیوان‌ها / دستمال‌ها.
بررسی صندوق.
تماس با تأمین‌کنندهٔ شمارهٔ ۲.
تحویل گرفتن جعبه‌ها.
وحشت نکن.
ژان را نکش.
خط آخر را دوباره خواند و برخلاف میلش لبخند زد.
ژان شووه باید پیش از ساعت ده می‌رسید. قول داده بود. اما قول‌های ژان کیفیت ویژه‌ای داشتند: فقط تا زمانی استوار می‌ماندند که به منفعت فوری خودش خدمت می‌کردند.
هشت ماه پیش، این ژان بود که سرمایهٔ لازم برای راه‌اندازی قلب پارچه‌ها را پیدا کرده بود. این کار را به‌عنوان ژستی عاشقانه، یا دقیق‌تر بگوییم ژستی از اعتماد، معرفی کرده بود. برای ژان، وقتی می‌خواست بوسیده شود، این دو واژه قابل تعویض بودند.
لوئیز فریب نمی‌خورد.
می‌دانست ژان بیشتر از آن رو به مغازه باور دارد که آن را دارایی‌ای سودآور می‌بیند. لوئیز بارها کمکش کرده بود از دردسرهای مالی بیرون بیاید، رخنه‌ها را پیدا کند، خطرها را بسنجد و ظاهر امور را نجات دهد. ژان هوش او را وقتی تحسین می‌کرد که در خدمت کار خودش بود. وقتی همان هوش به آزادی لوئیز خدمت می‌کرد، دیگر چندان دلنشینش نمی‌دانست.
تلفن زنگ زد.
لوئیز از جا پرید.
— قلب پارچه‌ها، سلام.
از گفتن نام مغازه لذتی تقریباً کودکانه برد.
— لوئیز؟ منم.
صدای ژان آن اطمینان چربِ مردانی را داشت که پیش از خطا کردن هم خودشان را بخشیده‌اند.
— سلام، ژان.
— از همین حالا توی مغازه‌ای؟
— معلوم است. امروز افتتاحیه است.
— بله، بله، می‌دانم. اتفاقاً برای همین. کمی دیر می‌رسم.
لوئیز چشم‌هایش را بست.
— چقدر؟
— زیاد نیست. شاید یک ساعت.
— ژان.
— کاری از دستم برنمی‌آید. ویلیام لی دوباره زنگ زد. یک سند باید بازبینی شود. شاید امضایی در کار باشد. می‌فهمی، مهم است.
— مهم‌تر از افتتاح مغازهٔ من؟
سکوت کوتاهی افتاد. ژان از سؤال‌هایی که پاسخ صادقانه می‌خواستند متنفر بود.
— روز را این‌طور شروع نکن، لوئیز. من کمکت کردم، نه؟ کنارت هستم.
— از راه دور.
— می‌آیم. تازه، برای فروختن پیراهن که به من نیاز نداری. برای این نقش عالی هستی.
این نقش.
لوئیز به رگال‌هایش نگاه کرد. به پیراهن‌هایش. به ویترینش. به صندوق نویش. به برچسب‌هایی که با دست نوشته بود.
— این یک نقش نیست، ژان.
— حساس نشو. می‌دانی منظورم چیست.
خیلی خوب می‌دانست. مشکل همین بود.
— تأمین‌کننده‌ها هر لحظه ممکن است برسند. جعبه‌های سنگین. کلی جعبه.
— از یکی بخواه کمکت کند.
— از کی؟
— از آن دوست فالگیرت.
— ماری-سولِی فالگیر نیست. شهودی است.
— من هم همین را گفتم.
— نه. همین را نگفتی.
ژان آه کشید. لوئیز این آه را می‌شناخت. معنایش این بود: «من برای این ظرافت بیش از حد مهمم.»
— هرچه زودتر می‌آیم، گفت. و آرام باش. موفق می‌شود. سلیقه داری، شم داری، حمایت من را هم داری.
حمایت من.
لوئیز در این عبارت زنجیر طلایی کوچکی را حس کرد که ژان دوست داشت دور گردنش بیندازد.
— بعداً می‌بینمت، ژان.
پیش از آن‌که ژان بتواند مهربانیِ حساب‌شده‌ای اضافه کند، تماس را قطع کرد.
چند ثانیه بعد، زنگ کوچکِ در صدا کرد.
لوئیز تند برگشت.
ماری-سولِی میر وارد مغازه شد، انگار هیچ‌وقت از دری نمی‌گذشت مگر آن‌که اول به ارواح آن فضا سلام کند. دامنی گشاد، شالی فیروزه‌ای و چندین دستبند داشت که با هر حرکتش به هم می‌خوردند. در چهل‌سالگی جوانی عجیبی داشت؛ نه در چهره، بلکه در شیوهٔ پذیرفتن چیزها. انگار هیچ اتفاقی نمی‌توانست برایش بیفتد بی‌آنکه فوراً به نشانه‌ای بدل شود.
— استرست را از سرِ کوچه حس کردم، اعلام کرد.
— صبح تو هم به‌خیر.
ماری-سولِی آغوشش را باز کرد.
لوئیز خودش را به آن سپرد. آن آغوش به لوئیز آرامش داد.
— دیر کرده؟ ماری-سولِی پرسید.
— کی؟
— کرکس خوش‌قیافه.
— ژان.
— من هم همین را گفتم.
لوئیز خندید. این خنده گره‌ای را در سینه‌اش باز کرد.
ماری-سولِی عقب رفت تا مغازه را نگاه کند.
حالت چهره‌اش عوض شد. چشم‌هایش روی رگال‌ها، آینه‌ها، سه مانکن ویترین، شال‌هایی که هنوز باید چیده می‌شدند، چراغ‌های گرم، پیشخوان، دیوارهای روشن و برچسب‌های شیک گردش کرد. فوراً چیزی نگفت. این کم‌سابقه بود. لوئیز تحت تأثیر قرار گرفت.
— خب؟ پرسید.
ماری-سولِی دستی روی قلبش گذاشت.
— زنده است.
— زنده؟
— بله. فقط زیبا نیست. زنده است. انگار لباس‌ها منتظر زن‌هایی هستند که از همین حالا به آن‌ها تعلق دارند.
چشم‌های لوئیز کمی خیس شد. به بهانهٔ مرتب کردن یک چوب‌لباسی سرش را برگرداند.
— همیشه اغراق می‌کنی.
— من فقط جور دیگری دقیق‌ام.
— می‌توانی دربارهٔ شال‌ها هم جور دیگری دقیق شوی؟ دارند با من لج می‌کنند.
ماری-سولِی کیفش را پشت پیشخوان گذاشت.
— با کمال میل. شال‌ها مارهای متمدن‌اند. باید رامشان کرد.
با جدیتی مذهبی مشغول کار شد.
نزدیک بیست دقیقه، دو زن بی‌آنکه زیاد حرف بزنند مغازه را آماده کردند. لوئیز صندوق، رسیدها، دستگاه پرداخت و کیسه‌های چاپ‌شده با نام مغازه را بررسی کرد. ماری-سولِی شال‌ها را بر اساس رنگ، و بعد بر اساس انرژی مرتب کرد؛ چیزی که لوئیز فقط به این دلیل پذیرفت که نتیجه فوق‌العاده بود.
ساعت نه‌ونیم، نخستین مشکل‌ها رسیدند.
نه در قالب انسان.
بلکه در قالب جعبه‌ها.
یک کامیون تحویل بار ناگهان جلوی مغازه ایستاد. دو مرد پایین پریدند و درِ عقب خودرو را باز کردند. کوهی از جعبه‌های مقوایی پدیدار شد.
لوئیز دستش را روی پیشانی گذاشت.
— امکان ندارد.
— چی؟ ماری-سولِی پرسید.
— قرار بود نصفش را امروز بیاورند، نصف دیگر را فردا.
مأمور تحویل با تبلتش در دست وارد شد.
— خانم لانگ؟
— بله.
— تحویل کامل.
— دقیقاً مشکل همین است؛ قرار نبود کامل باشد.
— اینجا برای من نوشته «تحویل کامل».
— نمی‌توانید بخشی را پس ببرید؟
با ترحم نگاهش کرد، انگار لوئیز از ماه خواسته باشد سه‌شنبه دوباره سر بزند.
— خانم، کار من تحویل دادنه. فلسفه‌بافی نمی‌کنم.
ماری-سولِی زیر لب گفت:
— حیف. شاید جالب از آب درمی‌آمد.
خیلی زود جعبه‌ها ورودی را گرفتند، بعد فضای کنار پیشخوان را، بعد بخشی از راهروی اصلی را. لوئیز امضا می‌کرد، جهت می‌داد، جابه‌جا می‌کرد و با رگبار دستورهای کوتاه جلوی هراسش را می‌گرفت.
— آنجا نه. سمت چپ. نه، روی شال‌ها نگذارید! مواظب مانکن قرمز باشید. آرام‌تر. بله. نه. نه! جلوی اتاق پرو نه.
وقتی مأموران تحویل رفتند، مغازه کمتر شبیه فروشگاهی آمادهٔ افتتاح بود و بیشتر شبیه انباری که تلاش کرده خودش را به شکل یک چایخانه درآورد.
ماری-سولِی به آشفتگی نگاه کرد.
— خیلی امیدوارکننده است.
— فاجعه است.
— فاجعه‌ها وعده‌هایی‌اند که هنوز رقص‌آراییِ خود را پیدا نکرده‌اند.
— ماری.
— بله؟
— کمتر پیشگویی کن، بیشتر دست‌به‌کار شو.
هر دو زدند زیر خنده و شروع کردند جعبه‌ها را جابه‌جا کردن.
ساعت نه‌وپنجاه، کلر از کافهٔ کناری آمد؛ با سینی‌ای از لیوان‌های کوچک، دو فنجان قهوه و یک بشقاب بیسکویت.
— آمدم ببینم بانوان بزرگ دنیای مُد از این زایمان جان سالم به در می‌برند یا نه.
— کلر! لوئیز فریاد زد. تو فرشته‌ای.
— نه، من پیشخدمتی‌ام با رگ‌های واریسی. به‌دردبخورتر است.
سینی را روی پیشخوان گذاشت و مغازه را برانداز کرد.
— اینجا قشنگ است. واقعاً قشنگ. آدم حس می‌کند همین نفس کشیدن هم گران تمام می‌شود.
— امیدوارم باعث شود مردم دلشان بخواهد خرید کنند.
— باعث می‌شود زن‌ها فقط برای آمدن و نگاه کردن هم دلشان بخواهد بهتر لباس بپوشند.
پیرت سرش را از در پشت سر او داخل آورد.
— کلر! آقای پراهالیس می‌خواهد بداند قصد داری پیش از بازنشستگی‌اش برگردی سر کار یا نه.
— بهش بگو دارم در اقتصاد محلی مشارکت می‌کنم.
پیرت هم وارد شد، دست‌هایش را به پیش‌بندش پاک کرد و به جعبه‌ها چشم دوخت.
— یا حضرت بدبختی! مغازه باز می‌کنید یا دارید یک شاهزاده‌نشین را اسباب‌کشی می‌کنید؟
لوئیز ماجرای تحویل کامل را کوتاه توضیح داد.
پیرت با آن خرد عملیِ زنانی سر تکان داد که تمام عمر دیده‌اند نقشه‌های دیگران به خاطر جعبه‌ای که بد جا گذاشته شده، به هم می‌ریزد.
— خب. ده دقیقه کمکتان می‌کنیم.
— مجبور نیستید.
— دقیقاً. برای همین ارزش دارد.
چهار زن دست به کار شدند. در چند دقیقه، آشفتگی بخشی از تکبرش را از دست داد. بزرگ‌ترین جعبه‌ها به انبار پشتی رفتند، فوری‌ترها باز شدند و جذاب‌ترین لباس‌ها بلافاصله آویزان شدند. یک کت کوتاه عاجی‌رنگ جیغ کوچکی از کلر گرفت. بلوز سبزی ماری-سولِی را به آه کشیدن انداخت. پیرت هم شالی آلویی برای خودش انتخاب کرد و اعلام کرد آن‌قدر زیباست که نباید دست مشتریِ بی‌سلیقه‌ای بیفتد.
دقیقاً ساعت ده، لوئیز جلوی در ایستاد.
دنیا عوض نشده بود. خیابان سن‌دنی عادی نفس می‌کشید. ماشین‌ها رد می‌شدند. مردم راه می‌رفتند. آسمان بی‌تفاوت مانده بود. هیچ چیز در بیرون نشان نمی‌داد که رؤیای لوئیز لانگ تازه به آستانهٔ تحقق رسیده است.
تابلوی کوچک را برگرداند.
باز است
زنگ کوچک تقریباً بلافاصله صدا کرد.
نخستین مشتری وارد شد.
زنی حدوداً شصت‌ساله، بسیار راست‌قامت، با موهای نقره‌ای و پالتویی آبیِ روشن. با آرامش به مغازه نگاه کرد، بعد به لوئیز.
— تازه باز شده؟
— بله. امروز افتتاح می‌کنیم.
— مضطرب به نظر می‌رسید.
— کمی.
— نشانهٔ خوبی است. آدم‌هایی که زیادی از خودشان مطمئن‌اند اغلب چیزهای زشتی می‌فروشند.
لوئیز لبخند زد.
— پس به قلب پارچه‌ها خوش آمدید.
زن آهسته میان رگال‌ها پیش رفت. اول آستینی را لمس کرد، بعد پارچه‌ای را، بعد شالی را. انگشتانش پیش از چشم‌هایش می‌خواندند. لوئیز این حرکت را شناخت. مشتری واقعی. نه فقط رهگذری کنجکاو. زنی که می‌داند ماده حرف می‌زند.
— این پیراهن، گفت و به پیراهن آبیِ ویترین اشاره کرد. می‌توانم امتحانش کنم؟
چنان آسودگی بزرگی به لوئیز دست داد که نزدیک بود سرگیجه بگیرد.
— البته.
ماری-سولِی کنار پیشخوان نگاه پیروزمندانه‌ای به او انداخت. کلر و پیرت که به بهانهٔ کمی کمک بیشتر مانده بودند، مثل دو تماشاگر تئاتر بی‌حرکت شدند.
پیراهن آبی از تن مانکن پایین آمد.
مشتری وارد اتاق پرو شد.
چند دقیقه بعد بیرون آمد.
لباس بی‌نقص به تنش می‌نشست.
نه مثل لباس مبدل. مثل اصلاحِ سرنوشت.
— می‌برمش، ساده گفت.
لوئیز نیم‌ثانیه بی‌صدا ماند.
— عالی است. برایتان آماده‌اش می‌کنم.
وقتی فروش را ثبت می‌کرد، نخستین فروش واقعی‌اش، تقریباً از نظر جسمی حس کرد چیزی پیش رویش باز می‌شود. نه ثروت. نه موفقیت، دست‌کم هنوز نه. یک در. یک اجازه.
مشتری پرداخت کرد، کیسه‌اش را برداشت و پیش از بیرون رفتن ایستاد.
— می‌دانید، خانم لانگ، یک لباس زیبا زندگی را عوض نمی‌کند. اما گاهی می‌تواند به آدم شجاعت بدهد تا زندگی‌اش را پس بگیرد.
لوئیز با تعجب نگاهش کرد.
— ممنونم.
زن بیرون رفت.
ماری-سولِی به سوی لوئیز خم شد.
— آن یکی مشتری نبود.
— نه؟
— برکتی بود در پالتوی آبی.
لوئیز خواست بخندد، اما نگاهش روی در ماند.
آن سوی خیابان، مردی تازه ایستاده بود.
پاسکال پاسکال.
فوراً شناختش. کلاه. پر. شنل. هیئت مردی که لباس می‌پوشد تا برای تنهایی‌اش بهانه‌ای جور کند. جلوی ویترین بی‌حرکت ایستاده بود؛ اول محوِ تابلو، بعد لباس‌ها، و بعد خودِ او.
بدن لوئیز سفت شد.
— این اینجا چه کار می‌کند؟ زیر لب گفت.
ماری-سولِی مسیر نگاهش را دنبال کرد.
— کی؟
— مردِ کافه.
— همان که لباس جادویی‌ات را لکه کرد؟
— بله.
پاسکال تکان نمی‌خورد. تابلو را همان‌طور می‌خواند که آدم پیشگویی‌ای را می‌خواند. بعد تابلوی کوچکی را دید که به درِ کناری چسبیده بود و لوئیز هنوز برنداشته بود.
آپارتمان برای اجاره
۳ ½ — گرمایش شامل اجاره است
مراجعه به فروشگاه
لوئیز ناگهان یادش آمد باید به صاحب ساختمان زنگ بزند و از او بخواهد این آگهی را بردارد. واحد بالای مغازه خالی بود، اما او مستأجری آرام می‌خواست. یک حسابدار. یک پرستار. کسی که آرام راه برود.
نه شاعری با پرِ کلاه.
بیرون، پاسکال لبخند زد.
لبخندی بسیار کوچک، اما لوئیز دیدش.
این لبخند نمی‌گفت: «چه تصادفی.»
می‌گفت: «وارد داستان شما خواهم شد.»
زنگ کوچک صدا کرد.
پاسکال در را باز کرده بود.
— صبح به‌خیر، گفت و کلاهش را با آهستگیِ حساب‌شده‌ای برداشت. فکر می‌کنم سرنوشت یادش رفته یک پنجره را ببندد.
لوئیز خیره نگاهش کرد.
— اینجا، آقای پاسکال، لباس می‌فروشیم. نه بهانه.
— برای آپارتمان آمده‌ام.
چشم‌های ماری-سولِی گرد شد.
کلر که بالاخره آماده بود به کافه برگردد، زیر لب گفت:
— اوه نه. این یکی نه.
پیرت دست‌به‌سینه ایستاد، با قیافهٔ زنی که این صحنه را به هیچ قیمتی از دست نمی‌داد.
لوئیز به پاسکال نگاه کرد، بعد به تابلو، بعد به پلکان داخلی که به واحد بالای مغازه‌اش می‌رسید.
نخستین روز افتتاحش تازه شروع شده بود.
و سرنوشت از همین حالا بیش از حد با او خودمانی شده بود.
پایان فصل دوم