فکر می‌کنم که...
برای شعر گفتن باید ساده هم بود. در ابرها نفس کشید و جامه‌ای سپید بر روح پوشاند. قافیه را دوست خود دانست و وجدان را آبدیده کرد. به‌خوبی به کار گرفت زبانِ آراستهٔ روزهای خاص را. از بی‌نهایت انتظار کشید آنچه باید نوشته شود. چون جادوگری ماهر، آستینی پُر از شعبده داشت. اما وقتی روبه‌روی تو هستم... شعر همان چیزی است که زیسته می‌شود. احساسم غرقِ عرق است، زیرا هاله‌ها به هم وصل می‌شوند. اما وقتی روبه‌روی تو هستم... دیگر دنبال فرشته‌ها نمی‌گردم. تماشایت می‌کنم.
آسان نیست
اگر فکر می‌کنی آسان است، روی بند راه رفتن. عروسکِ خیمه‌شب‌بازیِ تو بودن نگرانم می‌کند. فقط خرده‌نان برایم می‌گذاری، فریاد می‌زنی No! Non!... یا Niet! و برای بیرون‌رفتن به شهر... تبعید است. عشق‌بازی می‌کنم با واژه‌ها، شما را نوازش‌کنان از «می» تا «دو». بی‌هیچ پیچ‌وتابِ زیادی در کرشندویی رو به اوج. حرکتی لطیف روی پیانو. از دیرباز، صداهایی پژواک‌وار فشارِ روانی را از پا درمی‌آورند و فریاد می‌زنند «براوو!» می‌خواستم تنها باشم، بازیگوش و عاشق، تا قیافهٔ خودم را ببینم، قیافهٔ بیماری خوشحال. می‌خواستم تنها باشم، نه شرمگین، نه گدا، تنها عشق را در چنگ بگیرم و خدا را حسود کنم. می‌خواستم تنها باشم در اتاقکم، و بگذارم تا جای ممکن آزاد بدود عکس تو که کمی زخمی‌ام می‌کند.
سرم پُر است
همه‌چیز در سر من است از خوابی می‌پری به رؤیاهایی تازه، نقطه‌ای سیاه، هرگز ابله. فقط مخمل، رنگ و شامپاین و آتشی در بخاری. همه‌چیز در سر من است از خوابی می‌پری به رؤیاهایی تازه، نقطه‌ای سیاه، هرگز ابله. فقط مخمل، رنگ، عشق و بوسه‌های داغ. مثل گلی در سرم، عشق برایم تکرار می‌کند: «کمی، خیلی، دیوانه‌وار عاشقِ همه‌چیز، کمی، خیلی، دیوانه‌وار... عاشقِ تو!»
سفرِ بی‌سرپناه
گریختن و زدن به چاک بی‌ترس و بی‌آه، رفتن بی‌بار و بنه، برهنه و شناکنان. دور، کنار فرزانگان، از سر میل یا خشم، نه برای مردن آنجا، بلکه برای بزرگ‌شدن. بی‌سرپناه، باران سقفِ فروریختهٔ من است، خورشیدی که زنگ می‌زند. بی‌ایمان. بی‌انگشت راه می‌روم، جان می‌کنم. چه خسته‌ام! چرا اینجایم؟
نام
نام این نام می‌دود. پیرامون و در امتداد افقِ شورهای من. این نام بو دارد. زیبایی، خوبی، عشق بزرگِ این روزهای شیرین. بااین‌همه شگفت‌انگیز است، وقتی به آن فکر می‌کنیم. این‌همه واژه! این آدم‌هایی که پیش از ما بودند و حرف‌زدن را نشانمان دادند. همهٔ این زن‌ها، این فرزانگانی که ما را زادند، و بیش از همه، تپیدن را به ما آموختند.
راکِ رمانتیک
برای یک راکِ رمانتیکِ دیوانه، عشقی شیرین، نیرومندتر از همه‌چیز. فرشته‌وار یا شیطانی، به سلامتیِ زندگی بنوشیم و تا آخر زندگی کنیم. راکِ رمانتیکِ دیوانهٔ من می‌دود، برو همه‌جا بگو که در ما هست چیزی جادویی و اصیل: عاشقانی که بازی می‌کنند و همه‌چیز را به بازی می‌گیرند. می‌گذاریم روح‌هایمان حرف بزنند. بی‌آنکه هرگز همدیگر را سرزنش کنیم. به سوی شعله‌ای می‌جهیم، عشقی از نوعِ اعلا. آزادیِ مرد، آزادیِ زن. ... برای همه‌چیز. بی‌دو موجودی در جست‌وجوی شور، افقی نیست، در اصل هیچ شانسی نیست. بی‌افسانه‌ای از رؤیاها و توهم‌ها... برای بزرگ‌ترها رؤیای کودکانه‌ای نیست. بی‌آنکه بدانیم کی، بی‌آنکه بدانیم کجا... حتی دو هزار سال؛ یک قرار. مثل رازی، مثل معمایی... همه‌چیز را به هم بریزیم، حتی مرشدان را. با نوازش‌هایت مزه‌اش را چشیده‌ام... مزهٔ مهربانی‌ات... برگِ برندهٔ قلب. نه وزنه‌ای، نه طنابی دور گردن... راکِ رمانتیکِ دیوانه‌مان را زندگی کنیم.
رؤیای بار-بار
مثل زامبی‌هایی گم‌شده در شب، بخارِ الکل و ابرهای آبی. پودرِ دیوانه و رؤیای Bar-bar. می‌دویم دیرهنگام... دیر! زیبارویان زیر نور ماه، ماچوهایی با دل‌های مه‌آلود. لحظه‌های کوتاهِ زندگی پیچیده در ملال، گرگینه‌های بی‌ماه، جادوگرانی در صدر خبرها. نگاهی بی‌واژه، همان حرف‌هایی که لازم است! حرکتی پیشنهاد می‌دهد برای تن‌های صورتی، آخرین هم‌زیستی را. قلب از میل می‌تپد. اگر دو روح بگریزند، مغزها روشن می‌شوند، میل‌ها دود می‌کنند، دردها فراموش می‌شوند. دل کمی سنگین، هیچ‌کس مخالفت نمی‌کند، اسمزی عجیب، مرهم و دوز. از سکوت تا فریاد، همه در شب؛ شبی که گزندی نمی‌رساند، می‌زنیم بیرون، از بار به بار. شب‌های دیوانه و وحشی، پیوندهای شبانه، جامعه بو می‌کشد، تنهایی‌ها جسارت می‌کنند، فراموشی پیشنهاد می‌دهد، بخشش تصمیم می‌گیرد.
در قالبِ ترانه
دوست دارم کنارت زندگی کنم، هر روز، در خوشبختی بپیچمت، توجه و مراقبت نثارت کنم. بهترینِ انسانی را... بهترین را. دوست دارم به نرمی بر قلبت بگذرم. آرام، بی‌آنکه بترسانمت. موهایت، سینه‌هایت را نوازش کنم. نرم، ساعت‌به‌ساعت. از لذت تا خوشبختی ساعت‌به‌ساعت. دوست دارم در رؤیاهایت پنهان شوم. عاشقانه، خشنودت کنم، غافلگیرت کنم. خودم را ببخشم، پس بگیرم. پرشور گسترش یابم، بی‌آسیب. پرشور. دوست دارم صبح، بیدار شوم، آرام. هنگام بیداری صدایت کنم، به خورشید معرفیت کنم، با احترام، چون ملکهٔ من زیر گرمای او، زیر فرمان تو. دوست دارم هر روز با تو، به‌سادگی، دوباره شناختنت را بیاموزم، عشقم را به تو اعلام کنم، با شور، این دعا را فریاد بزنم. دوست دارم در هر دیدار، معصومانه، دوباره شناختنت را بیاموزم، اغوایت کنم، دوستت بدارم. شوری ساده!!! با حرارت. با حرارت.
عاشقانه‌ای در نت‌ها
واژه‌ای در موسیقی، فقط برای ما دو عاشق. نت‌هایی که با تو حرف می‌زنند از خوشبختیِ بزرگ و افسونگر. انگشت‌هایی که... ... همدیگر را لمس می‌کنند درونِ قلب‌هایمان. تن‌هایی که با یکدیگر دادوستد می‌کنند باز و باز. عشق من. نگاه‌هایی لطیف و شیرین که همدیگر را نوازش می‌کنند به دستِ اتفاق. عاشقان رؤیایی دارند بی‌دردسر. همیشه همدیگر را دوست بدارند و سپس پر بکشند مثل فرشته‌ها.
رپِ رهایی‌بخش
کابوس‌هایت را بردار، آن دل‌مردگی‌های کهنه‌ات را. همه را پرت کن توی کمد. منتظر نمان زمزمهٔ بعدی را، سرابِ دوم را، یا آخرین قرعه را. فقط خوشبختی را نشانه بگیر. ترس را فراموش کن. این چمدانِ دردهای کهنه را. آماده شو، برهنه و بی‌زره، بی‌خشم و بی‌غیظ برای چهره‌ای تازه. اوه! صبر کن، عاقل باش. از لحظهٔ بیش از حد کوتاه بگریز، دورتر در ساحل قدم بزن. خودت را از ساحل‌های آلوده دور نگه دار، از هیولاهای مقدس، از دروغگویانِ تشنه.
جهشِ آتش
دوست دارم لب‌هایی عظیم داشته باشم تا تنِ در خلسه‌ات را بپوشانم با بوسه‌ای همچون آتشی فروزان.
واژه‌های جسور
ای غریبهٔ دل‌آشوب، که خشکم می‌کنی، رهایم نمی‌کنی. آیا جرئت می‌کنم با تو سخن بگویم بی‌آنکه داغ بخورم؟ بکوشم پیش بیایم به سوی تو، ای شیک‌پوش. این واژه‌ها را به تو بگویم بیش از حد دعوت‌کننده. و با دست‌هایم نشانت بدهم... خیس از عرق و مردد، آن جایی را که تو لمسش کرده‌ای و من می‌ستایمش. مکانی مقدس که رؤیا در آن می‌کوشد محرابی پنهان، جایی که روحم خود را قربانی می‌کند. آیا جرئت می‌کنم با تو سخن بگویم ای غریبهٔ دل‌آشوب بی‌آنکه نام خودم را بگویم، از قلبم که به وحشت می‌افتد.
نسیمِ گریخته
مثل نسیمی نرم از روی رؤیاهایم گذشت، بی‌آنکه واقعاً لمس کند، نوازشم کرد، و از سرِ اشتباه گریخت. غافلگیرش کنم و بگیرمش، حتی در پرواز، ببندمش. به بهای خطرِ غرق‌شدن. همین! آخرین حماقت. جست‌وجو، همیشه جست‌وجو. این دمِ نرم چون نسیم که شرط را نمی‌پذیرد و با آزادی‌ام بازی می‌کند. بدوَم و بنوشم از این چشمه‌ای که نشان گرفته‌ام، این وسواسِ ابدی! نرسیدن به آن. به من بگویید چرا آن دلربا، آن موسیقی پنهان شده است تا در نهان بخواند افسونِ ساحلِ دیگر را. مثل نسیمی نرم از رؤیاهایم چید عشقی مرده‌زاد هرچه بگویند.
رؤیاهای ازهم‌گسسته
از هم جدا به دستِ زمان. آیا ابدیت ما را یکی خواهد کرد؟ آنجا با هم خواهیم بود؟ آنجا ازدواج خواهیم کرد؟ هر روز همان شکنجه‌ها، همان شادی‌های رؤیادیده. بیشتر از خدا به او فکرکردن. تصویری افسونگر! مثل آبی که می‌کشد، آتشی که گرم می‌کند... من...! من می‌خواهم! چشم‌هایم، بی‌لذت. دست‌هایم، بی‌گرما. نه زیبایی، نه حس‌انگیزی. نه تن... نه قلب... این صدا هرگز با من سخنی نخواهد گفت. نَفَسم هرگز با نفس او درنمی‌آمیزد. خودم را از رؤیایش بازدارم...! بی‌اندیشه، بی‌فکر. مثل رازی برملا. من کوچک نیستم، من...! من پستم!
فریادهای شبانه
به سوی شب فریاد بزنم در رؤیاهایم گریه کنم از ملال خفه شوم روحم از هم می‌پاشد! امید دشمن است. برای من، آتش‌بسِ بزرگ! همان‌جا قلبم افتاده است. مرگی دیگر؟ چه بر سرم آمده؟ از هر سو، زندگی! عشق... محاصره‌اش می‌کند!! چه شده؟ مرا فراموش می‌کند؟ بله! از هر سو می‌میرم.
آهنگِ گام‌ها
دقیقه به دقیقه، از آبی تا آبی، از سبز تا سبز، باران ادای برف را درمی‌آورد با اندوهش که سپید می‌کند، اندیشه‌های گام‌های موسیقایی را سپید می‌کند، سمفونی‌هایی را بازمی‌آفریند که فقط قدمِ کودک می‌تواند بسازد. دقیقه به دقیقه، ساعت به ساعت، رنگ، زمستان را می‌خواند، تنها جهانی را که می‌تواند جهنم را بترساند. جهنمِ سیاه. سپیدیِ بیابان تا خون خفه‌اش خواهد کرد.
هوای روح
کولاک، باران، توفان. مهم نیست آن ضرب‌المثل «با دل و جان به کار زدن» چه می‌گوید. از زندگی کنار کشیدن. یک تصویر یا هزار تصویر گرانبها و خردمند خشمِ دردی را که فریاد می‌زند پاک نمی‌کنند. حالِ گذرا در پی پیامی نیست جز به اندازهٔ سن، هرچه روح بگوید. قفس را ویران کن بی‌آنکه آسیبی برسد به موجودی که گرامی‌اش می‌داری، خودت یا دیگری. هر روز، بافتن، بی‌ترس، مشغول کار، در عرق، پخته‌شدن، در برابر زندگی خاموش‌شدن.
باغِ رؤیاها
سرم یکی از آن جهان‌های بسیار عجیب است، بیشتر وقت‌ها وارونه. اما مثل قصه‌گویی در کتابی باز... رؤیا در آن زندگی می‌کند و پرسه می‌زند. مثل کودکی که بازی‌هایش پرورده‌اند، روشنم می‌کند... ... دربارهٔ زندگی و رازهای بزرگش. از واقعیت می‌دزدد، شادی یا مصیبت، هر جور تصویری که برایم می‌آورد. برای این یکی هیچ توضیحی نیست! حتی اگر اغراق کند. بر حسب حالش، آن‌ها را به عذاب می‌کشاند. مهم نیست چه پیامی را باید گفت یا نگفت، ترسوی خوش‌قیافه‌ای است که هدایتشان می‌کند. دیوانه‌ای!… چهره‌ای را مثل گلی در حال دعا می‌چیند. از آن چشم‌ها نوری دوستانه می‌تراود، آن‌قدر دلربا، نرم و بیش از همه مغرور است... از خردی که در رگ‌هایش جاری است. اعتراف می‌کنم با رؤیایم، برای این گل همدستم! مقاومت ناممکن است! چه ماجرای دل‌انگیزی!؟ حتی اگر از زندگی و هستیِ او چیز زیادی نداند... جز دیدارهای کوتاهی که مرا می‌آزارند. بی‌تردید باید از آن‌ها عذر بخواهم!... آگاهی آن‌ها را کنار می‌زند! ناخودآگاهم او را ترجیح می‌دهد! لذت‌های نرم را به خیال من می‌لغزاند، و من باغ‌های عدن را می‌بینم. این گلِ رز، زیبا مثل زنی، روح آن را می‌پرستد. بیشتر! باور دارم عشق قلبی سنگی می‌داشت، ... اگر در زندگی‌اش از پیش مردی صادق نداشت، تا در رنج‌هایش همراهی‌اش کند. چنین موجود ظریفی نمی‌تواند بی‌تفریح زندگی کند. چطور رقیبی را تصور نکنم؟ با او روبه‌رو شوم؟ آشوب بیفکنم؟ جهنم را بالا بیاورم؟ در این زوج... هرچه پیش بیاید؟ او را بخواهم به بهای خطر جدیِ رنجاندنش؟ نه! بی‌هیچ تردید! اما در کنار آن... ... باید او را برای آنچه در زمستانِ من هست قدر دانست. درخششِ شاعرانه‌ای که از آنِ خودم کرده‌ام.