روزی روزگاری، در سرزمین بی‌کران رؤیاها، پادشاهی‌ای زیر همهٔ پادشاهی‌های دیگر پنهان بود. چیز خاصی نداشت، جز اینکه فقط موش‌ها در آن زندگی می‌کردند.
آن پادشاهی شبیه دنیای ما بود. پدر و مادرهای موش، بچه‌موش‌ها، روستاها و شهرهای موش‌ها و مرزهایی میان ناحیه‌ها وجود داشت. موش‌ها به دنیا می‌آمدند و می‌مردند. بعضی مشهور بودند و بعضی کمتر شناخته‌شده. موش‌های حیله‌گر بودند و حتی موش‌های درستکار. بعضی کار می‌کردند و بعضی، به دلیلی یا دلیل دیگری، توان کارکردن نداشتند.
چیزی که دنیای موش‌ها را از همه‌جا متمایز می‌کرد شعارش بود: «هرطور می‌توانی خودت را متمایز کن، اما متمایز باش!»
در میان آن‌ها موش پیرِ تنبل و حیله‌گری بود که تمام عمرش تلاش کرده بود به شکلی از دیگران متمایز شود. اما هرگز راهی پیدا نکرده بود تا به شیوهٔ خودش به شعار پادشاهی وفادار بماند.
زندگی‌اش رو به پایان بود و زمان زیادی نداشت. همین بالاخره ایده‌ای به ذهنش رساند: «اگر زمان این‌قدر ارزشمند است، چرا دنبالش نرویم و به دامش نیندازیم؟»
ترفندِ جعبه‌ای برای نگهداری دقیقه‌ها را اختراع کرد. ظاهر جعبه ابتدایی بود و از خمیرِ پخته ساخته شده بود. عمداً حتی کمی هم آن را سوزاند.
در همهٔ مکان‌های عمومی پوستر زد و اختراعش را تبلیغ کرد؛ کاری که فوراً توجه همهٔ رئیس‌ها و موش‌های مهم را جلب کرد.
آن‌ها مخترع را برای نمایش کارش دعوت کردند.
موش پیر خودش را گریم کرد و روی موهای سرش کمی آرد سفید پاشید. عمداً دیر کرد و کمی دوید؛ درست آن‌قدر که نفس‌نفس بزند. بعد وقتی پیش آنان رسید، عذر خواست.
— «موش‌های گرامی، از شما پوزش می‌خواهم. اما داشتم زمانی را که از جعبه‌ای که می‌بینید بخار شده بود، دوباره به چنگ می‌آوردم.»
بی‌درنگ رفت سر اصل مطلب. تند حرف می‌زد، چون پیش‌بینی کرده بود سرعت کلام می‌تواند مجلس را گیج کند. آن‌قدر قانع‌کننده بود که همه باور کردند می‌توانند از زمانِ شکارشده بهره ببرند.
— «حتی مرگتان هم می‌تواند به تأخیر بیفتد!» با صدای بلند اعلام می‌کرد. «فقط کافی است زمانی را که در این جعبهٔ کوچکِ خمیرِ سوخته پس‌انداز کرده‌اید پس بگیرید. متأسفانه این جعبه شکننده است و زمان می‌تواند از آن فرار کند. اگر از طلا ساخته شود، آینده‌تان تضمین خواهد شد.»
— هرقدر طلا بخواهید در اختیارتان می‌گذاریم. حتی اگر بخواهید می‌توانیم جعبه‌ای عظیم بسازیم؛ ساختمانی یکسره طلایی برای نگهداری زمان!...
— اما دست‌کم اصول کار را به ما نشان بدهید، یکی از موش‌های بلندپایه گفت.
موش پیر از آن‌ها خواست رو به دیوار پشت سرشان برگردند. بنابراین هیچ‌کس ندید که پس از پرتاب جعبهٔ شکننده‌اش ــ که هزار تکه شد ــ آرد را از سرش پاک کرد.
کم‌حرف‌ترین اما تیزبین‌ترینِ سرشناسان، میان تکه‌های ریخته روی زمین یک بالش کوچک صورتی دید.
— «زمان کجا رفت؟» یکی از موش‌های اشرافی در حالی که برمی‌گشت پرسید. بعد افزود: «نگویید! خودم می‌بینم، جوان‌تر شده‌اید!»
— «درست است، خودم هم حسش می‌کنم! بخشی از زمانی که ذخیره کرده بودم به من برگشته و بقیه گریخته است. این اتلاف به خاطر کیفیت و شکنندگی جعبهٔ کوچک است.» موش پیر دروغ گفت.
— «پس این بالش کوچک برای چیست؟» چند موش هوشیار پرسیدند.
— «وقتی زمان کاری برای انجام‌دادن ندارد، حوصله‌اش سر می‌رود و خوابش می‌برد. برای جذبش کافی است بالش راحتی داخل جعبه بگذاریم. هرچه زمان بیشتر بخوابد، وقتی به آن نیاز داریم سرحال‌تر و آماده‌تر است. گذاشتن زمان داخل جعبه هم ساده است: فقط کافی است همه‌چیز را سریع‌تر انجام دهیم. آن زمانی که مصرف نمی‌شود می‌رود و می‌خوابد.»
همهٔ موش‌ها جز ستایش از مخترع چیزی برای گفتن نداشتند.
بی‌درنگ سراسر پادشاهی دست‌به‌کار شد: اشراف، کارگران و بیکاران. طبق نقشه‌های موش پیر، جعبه‌ای عظیم از طلا به بلندی یک کوه ساخته شد. او حتی رهبران پادشاهی را قانع کرده بود اقامتگاه بزرگی هم برایش داخل آن بسازند. استدلالش ساده بود: از زمان مراقبت می‌کرد، نمی‌گذاشت فرار کند و دقیقه‌هایی را که جعبه می‌گرفت می‌شمرد.
برای ساخت آن، پادشاهی عجله نکرد. چون زمان جز در جعبهٔ اختراعیِ موش پیر جای دیگری قابل نگهداری نبود، شتاب‌کردن هیچ فایده‌ای نداشت.
روز افتتاحِ شکارچیِ زمان، موش پیر با آسودگی کامل در آپارتمان‌های طلایی تازه‌اش جا گرفت. جز لم‌دادن، خوردن و چرت‌زدن کاری نمی‌کرد. در آن دژ طلایی آن‌قدر راحت بود که دیگر فقط به خودش فکر می‌کرد و از یادآوری اینکه چگونه همه را فریب داده بود لذت می‌برد.
در همهٔ جای دیگر پادشاهی، سرعت اجباری شده بود. همه‌چیز باید مدام سریع‌تر و سریع‌تر پیش می‌رفت تا بیشترین مقدار زمان ممکن شکار شود.
بیماری تازه‌ای در پادشاهی پدیدار شد: نبودِ وقت آزاد بر اثر سرعت دیوانه‌وار. موش‌ها دیگر استراحت نمی‌کردند، دیگر نمی‌خوابیدند. می‌خواستند زمان پس‌انداز کنند. همه‌چیز باید سریع‌تر، فوری‌تر و بی‌درنگ‌تر انجام می‌شد. کار، تصمیم‌ها، بازی‌ها؛ هیچ‌چیز در امان نبود. همه‌چیز آن‌قدر سریع پیش می‌رفت که دیگر هیچ موشی وقتِ زندگی‌کردن نداشت. دیگر نمی‌دانستند خوشبختی را از بدبختی تشخیص دهند؛ حتی فرصت احساس‌کردن تفاوتشان را هم نداشتند.
همهٔ موش‌های پادشاهی آن‌قدر عصبی و گرفتار تنش شدند که شروع کردند کسانی را بکشند که به اندازهٔ کافی سریع نبودند. «این فقط زمان بیشتری برای موش‌هایی که می‌مانند باقی می‌گذارد!» با خود می‌گفتند. و بعد بازماندگان نیز همین کار را با یکدیگر کردند.
آخرین موش، جاه‌طلبی که پیوسته سریع‌تر و سریع‌تر رفته بود، سرانجام از فرسودگی جان داد.
روزی که آذوقهٔ موش پیر رو به پایان گذاشت، تصمیم گرفت از مخفیگاه دنج و آسوده‌اش بیرون بیاید. فقط مرگ و ویرانی دید و فهمید خودش چه نقشی در این فاجعه داشته است.
دلش می‌خواست طلب بخشش کند. تمام وقت دنیا را داشت.
اما دیگر نمی‌توانست: زمانِ موش‌های دیگر به پایان رسیده بود.