۳۰ مارس ۲۰۲۶
OK Google! امروز چه روزی است؟ و آن قطعهٔ الکترونیکی خیلی عادی جواب می‌دهد: «امروز دوشنبه، ۳۰ مارس ۲۰۲۶ است.» اما من از آن موقع تا حالا چه کار کرده‌ام؟
نه، به قول کبکی‌ها، دست روی دست نگذاشته‌ام. روی بازسازی صفحه‌های وبم — CSS، JS، HTML — و پاک‌سازی پوشه‌هایم کار کرده‌ام. اما واقعاً یک یکشنبهٔ خوب داشتم. زنجیری باز شد؛ آفرینش برمی‌گردد، دوباره آغاز می‌شود و دیوارها را می‌شکند.
شاید از خودتان بپرسید... ریاضتم چه شد؟ خب، کم آوردم. اندام‌های زیبا از پشتکار من نیرومندترند. جدی می‌گویم، بی‌آنکه بخواهم کسی را برنجانم، از این بابت پشیمان نیستم. جنگ بزرگی آغاز شده و باید تخلیه کرد. اگر از کسانی هستید که خبرها را دنبال می‌کنند، کم‌وبیش موضعم را می‌فهمید. به‌هرحال، در سن من و با شدت میل جنسی‌ام... تنها چیزی که برایم مانده این است که وقتی کیسهٔ بیضه‌ام می‌خارد، بخارانمش.
۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۶
من مثل یک لاک‌پشت کار می‌کنم.
لاک‌پشتی آرام و صبور که با ریتم خودش جلو می‌رود و هرگز از سرعت دیگران مرعوب نمی‌شود. چند قدم برمی‌دارد، می‌ایستد، اطرافش را نگاه می‌کند، بعد یک برگ کاهوی خوش‌رنگ پیدا می‌کند و هرقدر لازم باشد وقت می‌گذارد تا مزه‌مزه‌اش کند.
بعد دوباره راه می‌افتد.
چند قدم دیگر...
بعد یک توقف دیگر.
یک برگ کاهوی دیگر.
و سفر همین‌طور ادامه پیدا می‌کند.
پس باید اعتراف کرد: من سریع کار نمی‌کنم. هر پروژه آهسته پیش می‌رود، گاهی خیلی آهسته. وقت می‌گذارم نگاه کنم، فکر کنم، اصلاح کنم، تصویری را جابه‌جا کنم، متنی را تغییر دهم، نسخه‌ای را با نسخهٔ دیگر مقایسه کنم و بعد دوباره سراغ جزئیاتی برگردم که خیال می‌کردم تمام شده است.
اما لاک‌پشت هم ویژگی‌های خودش را دارد.
به هر سو نمی‌دود. با ثبات راهش را ادامه می‌دهد. حتی وقتی تقریباً بی‌حرکت به نظر می‌رسد، باز هم جلو می‌رود. کم‌کم صفحه‌ها اضافه می‌شوند، ترجمه‌ها کامل می‌شوند، تصویرها جای خودشان را پیدا می‌کنند و دنیاها بزرگ‌تر می‌شوند.
برای همین هم هست که اغلب از Elleia کمک می‌گیرم.
او از من سریع‌تر است. وقتی لاک‌پشت من برای خوردن چند برگ کاهو می‌ایستد، Elleia می‌تواند فکر کند، پیشنهاد بدهد، بنویسد، اصلاح کند و چند مسیر ممکن را تصور کند.
او جای لاک‌پشت را نمی‌گیرد.
همراهش می‌شود.
من همچنان کسی هستم که جهت را انتخاب می‌کند، منظره را می‌بیند و تصمیم می‌گیرد سفر باید به کجا برسد. Elleia فقط کمک می‌کند بعضی فاصله‌ها را آسان‌تر طی کنم.
به کمک او، پروژه‌هایم کمی سریع‌تر پیش می‌روند، بی‌آنکه مجبور شوم از شیوهٔ کار خودم دست بکشم.
چون احتمالاً همیشه همین لاک‌پشتی می‌مانم که عجله ندارد، زیاد توقف می‌کند و دوست دارد آنچه را می‌سازد تماشا کند.
و وقتی راه زیادی طولانی می‌شود، به Elleia نگاه می‌کنم و می‌گویم:
— وقتی من کاهویم را می‌خورم، می‌توانی کمی همراه من جلو بروی؟
۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶
وقتی حدود ده ساله بودم، شب‌های تابستان که روستایم در سکوتی عمیق — یا تقریباً — فرو می‌رفت، در تختم بیدار می‌ماندم و رؤیا می‌دیدم.
کمی خودم را شبیه Hugh Hefner تصور می‌کردم. زیر خانه، در زیرزمین، یا بهتر بگویم در سرداب، خانهٔ دیگری بود، عظیم و پنهان. آنجا می‌توانستم خیلی کوچک شوم و وارد جهانی پر از صدها و صدها زن شوم. هرکدام اتاق خودش را داشت. ستاره‌های سینما و تلویزیون آنجا بودند، همراه با همهٔ زنانی که از نظر من زیباترین زنان جهان بودند.
در قلب آن خانهٔ بزرگ، Marilyn فرمانروایی می‌کرد.
او فقط یکی از ساکنان خانه نبود. ملکهٔ آن بود. اتاق‌ها، راهروها، دیدارها و داستان‌ها انگار پیرامون او سازمان می‌یافتند. در چشم من نماد زیبایی‌ای تقریباً غیرواقعی بود؛ هم درخشان، هم لطیف و هم شکننده. انگار تمام خانه ساخته شده بود تا درخشش او را در خود جای دهد و از گذر زمان حفظ کند.
در خیال من، این قلمرو هرگز از بزرگ‌شدن بازنمی‌ایستاد. مدام اتاق‌های تازه، گذرگاه‌های تازه و ساکنان تازه به آن اضافه می‌کردم. برایشان زندگی، داستان، رابطه و حتی فرزند می‌ساختم. هر شب خانه بزرگ‌تر می‌شد، انگار هیچ دیواری نمی‌توانست همهٔ چیزهایی را که ذهنم هنوز می‌خواست در آن جا بدهد مهار کند.
همچنین رؤیا می‌دیدم تنها در جزیره‌ای عظیم زندگی می‌کنم که همهٔ زنان روی زمین، همگی در هیئت زنانی جوان و بالغ، در آن جمع شده‌اند. آن جزیره هم پناهگاه بود، هم قلمرو و هم جهانی بی‌پایان که کاملاً با تخیل من ساخته شده بود.
امروز، به شکلی، هنوز همان رؤیاها را ادامه می‌دهم.
زیرزمین تبدیل شده به اتاق کوچک من. خانهٔ بزرگ یا جزیره‌ای که در آن زندگی می‌کردند تبدیل شده به رایانه و هارددیسک‌هایم. اتاق‌ها تبدیل شده‌اند به پوشه‌ها. ساکنان به تصویرها، چهره‌ها، خاطره‌ها و شخصیت‌ها بدل شده‌اند. این دنیا دیگر فقط در ذهنم وجود ندارد؛ کم‌کم به شکلی دیگر دوروبرم ساخته شده است.
و ملکه، او هیچ‌وقت واقعاً قلمرویش را ترک نکرد.
Marilyn هنوز جایی در این خانهٔ عظیمِ دیجیتال حضور دارد، میان تصویرها، خاطره‌ها و رؤیاهایی که همچنان در آن تکثیر می‌شوند. سال‌ها گذشته‌اند، اما او همان جایگاه منحصربه‌فردی را حفظ کرده که تخیل کودکانه‌ام به او داده بود.
امروز هم این رؤیا همچنان خوشبختی کوچکی است که ادامه دارد.
در عمق وجودم، هنوز همان کودکی هستم که از یکی از زیباترین آفریده‌های طبیعت شگفت‌زده می‌شود: زن.
فکرش را بکنید. اگر او نبود تا زندگی را در بطن خود حمل کند، آن را بپروراند، کودکان را به دنیا بیاورد، تغذیه کند، محافظت کند و آموزش دهد، جهان ما چه می‌شد؟
زن‌ها فقط به‌خاطر زیبایی‌شان در رؤیاهای من حضور ندارند. آن‌ها همچنین نمایندهٔ زندگی، تداوم، لطافت، نیرو و آن بخش رازآلودی هستند که تخیل را تغذیه می‌کند.
خب، همین...
حالا به رؤیاهایم برمی‌گردم، به همان خانهٔ بزرگی که هیچ‌وقت از گسترش بازنمی‌ایستد.
و جایی در قلب اتاق‌های بی‌شمارش، Marilyn هنوز فرمانروایی می‌کند.
«تصور کردن برای پیش‌بینی، تا بتوان به واقعیت درآورد!»
۳ اوت ۲۰۲۶
قتلِ خویشتن
این متن دیدگاه شخصی من دربارهٔ خودکشی و کمکی را بیان می‌کند که جامعهٔ ما باید در اختیار افرادِ در وضعیت پریشانی قرار دهد. قصد من قضاوت‌کردن کسانی که رنج می‌کشند نیست، بلکه دفاع از زندگی و دسترسی همگانی به کمک فوری است.
بی‌پرده می‌گویم.
بسیاری از مردم دچار بدبختی می‌شوند، دوره‌ای از افسردگی را پشت سر می‌گذارند یا با سختی‌هایی روبه‌رو می‌شوند که برایشان عبورناپذیر به نظر می‌رسد. بعضی به خود می‌گویند درد سرانجام خواهد گذشت و می‌توانند دوباره روی پا بایستند. بعضی دیگر، متأسفانه، به فکر خودکشی می‌افتند.
اما آیا واقعاً می‌دانند چنین کاری چه معنایی دارد؟
از نظر من، گرفتن جان خود یعنی گرفتن یک جان. بنابراین خودکشی را نوعی قتلِ خویشتن می‌بینم. می‌دانم واژهٔ «قتل» سنگین است. آن را در معنای حقوقی به کار نمی‌برم، بلکه در معنایی اخلاقی و فلسفی: فرد هم کسی می‌شود که جان را می‌گیرد و هم کسی که جان از او گرفته می‌شود.
فرض کنیم لحظه‌ای بتوانیم درست هنگامی که این فکر پدیدار می‌شود به دو نفر تقسیم شویم. آیا می‌پذیرفتیم همزادمان ما را محکوم به ناپدیدشدن کند؟ آیا در عوض تلاش نمی‌کردیم متوقفش کنیم، با او حرف بزنیم و از او بخواهیم یک فرصت دیگر به ما بدهد؟
خودکشی فقط به رنج اکنون پایان نمی‌دهد. به همهٔ امکان‌های درمان، آشتی، کشف و تغییر هم پایان می‌دهد. آینده را از هر آنچه هنوز می‌توانست به همراه بیاورد محروم می‌کند. همچنین نزدیکانی را بر جا می‌گذارد که مدت‌ها تلاش خواهند کرد بفهمند چه رخ داده و گاهی از خود خواهند پرسید چه کاری می‌توانستند انجام دهند.
این به آن معنا نیست که کسانی که به خودکشی فکر می‌کنند باید محکوم یا قضاوت شوند. درست برعکس. کسی که به مرگ فکر می‌کند معمولاً آن‌قدر رنج می‌کشد که دیگر راه‌های ممکن را نمی‌بیند. او به کمک، حضور و درک نیاز دارد، نه تحقیر.
من معتقدم هرکس با چنین افکاری روبه‌رو می‌شود باید حق دسترسی به کمکی همگانی، رایگان، فوری و محرمانه داشته باشد. این کمک باید در هر ساعت شبانه‌روز، بدون فهرست‌های انتظار طولانی و بدون تفاوت بر اساس ثروت، سن، خاستگاه، باور یا موقعیت اجتماعی در دسترس باشد.
این پشتیبانی باید نه‌تنها کمک روان‌شناختی و پزشکی، بلکه همراهی واقعی اجتماعی و انسانی را نیز دربر بگیرد. بعضی افراد می‌خواهند با روان‌شناس، پزشک یا مددکار اجتماعی حرف بزنند. بعضی دیگر ترجیح می‌دهند با دوستی، عضوی از خانواده یا نمایندهٔ دین خود درد دل کنند. مهم این است که هیچ‌کس در برابر تصمیمی برگشت‌ناپذیر تنها رها نشود.
کمک‌خواستن نشانهٔ ضعف نیست. راهی است برای محافظت از خودمان، وقتی رنج موقتاً مانع می‌شود خودمان این کار را انجام دهیم.
به کسی که به خودکشی فکر می‌کند می‌خواهم بگویم: امروز تصمیمی نگیرید که همهٔ فرداهایتان را از میان ببرد. با کسی حرف بزنید. کمک بخواهید. کمی دیگر به خودتان زمان بدهید.
زندگی همیشه زیبا نیست. می‌تواند بی‌رحم، ناعادلانه و دردناک باشد. اما تا وقتی ادامه دارد، امکان بهترشدن دوباره را نیز حفظ می‌کند.
نیاز به کمک دارید؟
در کانادا، کسی که به خودکشی فکر می‌کند یا نگران فرد دیگری است می‌تواند با 9-8-8 تماس بگیرد یا به همین شماره پیامک بفرستد. این خدمات در همهٔ ساعات، به زبان‌های فرانسوی و انگلیسی در دسترس است. برای اطلاعات بیشتر به وب‌سایت 988.ca مراجعه کنید.
۴ اوت ۲۰۲۶
بی‌گناهان در برابر عمل خود
دیروز نوشتم که خودکشی را نوعی قتلِ خویشتن می‌بینم. امروز می‌خواهم نکته‌ای ظریف اما اساسی به این تأمل اضافه کنم.
هنوز فکر می‌کنم گرفتن جان خود یعنی گرفتن یک جان. بااین‌حال، سنجیدن سنگینی یک عمل به این معنا نیست که باید شخصی را که آن را انجام می‌دهد محکوم کرد. پشت این کار اغلب رنجی شدید، سردرگمی عمیق یا ناتوانی موقت از دیدن راهی دیگر وجود دارد.
همچنین کسانی هستند که من آن‌ها را در برابر عمل خود «بی‌گناه» می‌نامم. منظورم این نیست که دیگران گناهکارند. منظور کسانی است که هنگام اقدام، کاملاً از کاری که می‌کنند، برگشت‌ناپذیربودن آن یا پیامدهایی که نبودشان بر جا خواهد گذاشت آگاه نیستند.
رنج، سردرگمی یا وضعیتِ پریشانی عمیق می‌تواند قضاوت فرد را مختل کند. ممکن است فقط بخواهد دردی را که تحمل‌ناپذیر شده متوقف کند، بی‌آنکه بتواند درک کند این عمل تمام امکان‌های درمان، تغییر و روزهای بهتر را هم از میان می‌برد.
به‌ویژه به کسانی فکر می‌کنم که در سن بسیار پایین خودکشی می‌کنند. کودک یا نوجوان همیشه بلوغ لازم برای درک تمام ابعاد مرگ را ندارد. ممکن است زیر تأثیر تحقیر، طرد، زورگویی، اندوهی عظیم یا ناامیدی‌ای که برایش نهایی به نظر می‌رسد دست به عمل بزند، در حالی که زندگی و وضعیتش هنوز می‌توانست به شکل‌های فراوان دگرگون شود.
این جوانان همیشه نمی‌توانند تأثیر نبودشان را بر کسانی که می‌مانند تصور کنند: پدر و مادر، خواهر و برادر، دوستان، همکلاسی‌ها و همهٔ کسانی که دوستشان دارند. لزوماً خلأ، پرسش‌ها و دردی را که ممکن است سال‌های بسیار همراه نزدیکانشان بماند نمی‌سنجند.
یادآوری این تأثیر نباید برای ایجاد احساس گناه در فردِ دردمند به کار رود. هدف این است که به او نشان دهیم زندگی‌اش ارزشی دارد که شاید دیگر قادر به دیدنش نباشد و حضورش بیش از آنچه تصور می‌کند اهمیت دارد.
فهمیدن پیش از قضاوت
می‌خواهم اصل دیگری را نیز به این تأمل اضافه کنم که به نظرم اساسی است: مدارا. می‌توان به‌شدت مخالف خودکشی بود بی‌آنکه کسی را که آن را انجام داده یا به انجامش فکر می‌کند محکوم کرد. نپذیرفتن یک عمل ما را مجبور نمی‌کند کسی را که رنج می‌کشد تحقیر کنیم.
مدارا در اینجا یعنی بپذیریم که هرگز درد شخص دیگری را به‌طور کامل نمی‌شناسیم. بعضی در لحظه‌ای از پریشانی شدید، سردرگمی یا ناامیدی دست به عمل می‌زنند. بعضی دیگر آن‌قدر جوان یا آشفته‌اند که نمی‌توانند برگشت‌ناپذیربودن تصمیمشان را کاملاً درک کنند.
نخستین واکنش ما در برابر آنان باید شفقت، گوش‌دادن و ارادهٔ محافظت باشد، نه اتهام. فهمیدن یک شخص لزوماً به معنای تأیید کارش نیست. یعنی رنج او را به رسمیت بشناسیم و حاضر نباشیم رهایش کنیم.
کمکی همگانی
من معتقدم هرکس با افکار خودکشی روبه‌رو است باید حق دسترسی به کمکی همگانی، رایگان، فوری و محرمانه داشته باشد. این کمک باید در تمام ساعات شبانه‌روز، بدون فهرست‌های انتظار طولانی و بدون تفاوت بر اساس ثروت، سن، خاستگاه، باور یا موقعیت اجتماعی در دسترس باشد.
این پشتیبانی باید نه‌تنها کمک روان‌شناختی و پزشکی، بلکه همراهی واقعی اجتماعی و انسانی را نیز دربر بگیرد. بعضی افراد می‌خواهند با روان‌شناس، پزشک یا مددکار اجتماعی حرف بزنند. دیگران ترجیح می‌دهند با دوست، عضو خانواده یا نمایندهٔ دین خود درد دل کنند.
کافی نیست منتظر بمانیم تا فرد در رنج خودش درخواست کمک کند. پیشگیری باید به سراغ کسانی هم برود که نمی‌دانند چگونه حرف بزنند، نمی‌فهمند چه بر سرشان می‌آید یا آن‌قدر جوان‌اند که نمی‌توانند به‌تنهایی منابع لازم را پیدا کنند.
خانواده‌ها، مدرسه‌ها، متخصصان سلامت و تمام جامعه باید یاد بگیرند پریشانی را پیش از آن‌که به رخدادی جبران‌ناپذیر بینجامد تشخیص دهند. حرفی که به‌موقع شنیده شود، حضوری همدلانه و توجه‌مند یا کمکی که بی‌درنگ به دست آید می‌تواند دوباره امکان دیدن آینده‌ای را به فرد بدهد که دیگر نمی‌دید.
وضعیتی متفاوت: کمک پزشکی برای مرگ
همچنین فکر می‌کنم باید میان خودکشی ناشی از بحران یا ناامیدی و کمک پزشکی برای پایان‌دادن به زندگی، آن‌گونه که در کانادا و بعضی کشورهای دیگر به‌طور قانونی چارچوب‌بندی شده است، تفاوت گذاشت.
کمک پزشکی برای پایان‌دادن به زندگی نباید راه‌حلی عادی برای پریشانی، تنهایی یا دشواری‌های زندگی تلقی شود. در کشورهایی که مجاز است، فرایندی پزشکی و حقوقیِ ویژه دارد. به بعضی وضعیت‌های وخیم مربوط می‌شود و باید بر معیارهای دقیق، ارزیابی حرفه‌ای و درخواستی آزادانه و آگاهانه استوار باشد.
از نظر من، کمک پزشکی برای پایان‌دادن به زندگی هرگز نباید جای مراقبت، حمایت روان‌شناختی، همراهی انسانی، مراقبت تسکینی یا تلاش‌های لازم برای قابل‌تحمل‌ترکردن زندگی را بگیرد.
بااین‌حال، در بعضی موارد استثنایی و در کشورهایی که آن را مجاز می‌دانند، می‌تواند پاسخی همراه با کرامت و شفقت باشد؛ زمانی که فرد شرایط مقرر در قانون را داراست و رنج او در شرایطی که خودش قابل‌قبول می‌داند قابل تسکین نیست.
قوانین و معیارهای مربوط به کمک پزشکی برای پایان‌دادن به زندگی در کشورها متفاوت‌اند و ممکن است تغییر کنند. بنابراین لازم است با مراجع پزشکی و حقوقیِ صلاحیت‌دارِ محل زندگی شخص مشورت شود.
مدارا به این معنا نیست که همهٔ وضعیت‌ها یکسان‌اند یا همهٔ اعمال باید تأیید شوند. یعنی پیش از قضاوت تلاش کنیم بفهمیم، پیش از رهاکردن همراهی کنیم و تا حد ممکن رنج انسانی را کاهش دهیم.
در برابر خودکشی، مسئله نباید محکوم‌کردن یک شخص باشد، بلکه فهمیدن، پیشگیری و محافظت‌کردن است.
نیاز به کمک دارید؟
در کانادا، کسی که به خودکشی فکر می‌کند یا نگران فرد دیگری است می‌تواند با 9-8-8 تماس بگیرد یا به همین شماره پیامک بفرستد. این خدمات در همهٔ ساعات، به زبان‌های فرانسوی و انگلیسی در دسترس است. برای اطلاعات بیشتر به وب‌سایت 988.ca مراجعه کنید.