اشک‌های نثر

خدایا! این اشک‌های نثر چیستند... ...که بر چهره‌ام می‌درخشند؟ زندگی‌ام که بازتاب ماه را به آغوش می‌گیرد، در گذر از راز عشق؟ آیا رازی است پوشیده در پیامی، چون اشک‌های نور زیر رون‌ها؟ واژه‌هایی از قلب او، ثروت من خواهند بود!

اشک‌های جوهر که یکی پس از دیگری یکدیگر را سیراب می‌کنند، می‌بالند و می‌ترکند، کمبودهایم را پس می‌زنند، یکی دیگری را می‌خوانید، آن یکی را بازمی‌گردانید. فریادی چون بانگ پایان شکار، از سایه تا تصویر، پوشیده در مرگی که می‌ترساندم و من جرئت می‌کنم... جرئت می‌کنم آشکارا فال‌هایش را دوست بدارم. اما خدایا!... آیا مرگ منبری است؟

آیا پیش از آنکه گم شوم باید با او سخن بگویم؟ خود را چون اخگری به خیال شیرینش بسپارم. به داسی که در مصاحبه تهدیدهایش را می‌پاشد، وقتی می‌پرسد: «ای غبار، شما کیستید؟» پاسخ خواهم داد: «شاهزاده‌ای منزوی و گوشه‌نشین، که از بدنی گم‌شده از نظر تبعید می‌شود. Persona non grata در زندگی خودش، نه بیش از این!»

و زیر نگاه نافذ و بزدلانه‌اش، که بااین‌همه می‌کشد... آیا چون افسانه‌ای فراموش‌شده می‌افزودم: «سن است؟... به یاد دارم، به ملکه‌ای بی‌عهد وفادار بودم. آری، من، شاهزاده‌ای بی‌حقِ شبِ نخست، در جست‌وجوی ملکه‌ای بی‌پادشاه، در این سرزمین مقدر، این دشت بی‌رحم که تنهاییِ شکارشدهٔ من است. که اکنون در پایان می‌گریزد؛ انزوایی کم‌مشقت‌تر!»

شنلش را بالا می‌زند، چون فرشته‌ای بد و حسود، و نتیجه می‌گیرد: «اما منتظر چه هستید؟... بروید به آن ۹۹ زن و مرد دیوانهٔ دیگر بپیوندید! حالا که این‌همه دیوانه بودید که آن بالاتنهٔ لباس را می‌پرستید، من تیمارستان ابدیِ ستایش شما خواهم بود! شما، آن ۹۹ دیوانهٔ پراکنده در هر سو، شما پارسایان، رؤیای زنِ ۹۹چهره را خواهید دید!»

به او پاسخ می‌دادم: «پیش از آن!... پس!... آری، ای غول‌زن! من پهلوانی بودم در جست‌وجوی درون و بیرون. جز همان‌جا که روبه‌رو، ایستاده، مانده بودم. تنها با چیزی زندگی می‌کردم که مرگ می‌پنداشتم! آن‌ها ۹۹ نفر بودند! از آن پس ما صد نفریم! صد نفر برای یکی‌شدن، پیوستن و ازدواج با سراب... سرابِ امپراتریسی که امشب خود را به تقدیر می‌سپارد.»

سایهٔ سایه‌ها زیر زبانم فرو خواهد ریخت، و شل و لرزان و غرق عرق به خواب خواهد رفت! با چشمی نیمه‌بسته پلک می‌زند و صورتم را نشانه می‌رود، چون لبخندی که خواب تلخش را شیرین می‌کند، مثل لالایی ساده‌دلانه و احمقانه‌ای از شگفتی‌ها، و چون مرا هیولایی هولناک ببیند که زشتی‌اش را پنهان کرده، در برابر این چالش بی‌همتا، کار خود را بیهوده خواهد دانست.

حروف زرین

باشکوه! ستاره نامی زراندود دارد، که روزها در آسمان لاجوردی می‌درخشد، و نام نویسنده... King Arthur را از تخت به زیر می‌کشد. ماه و شهرت او شبِ ماندگارم را روشن می‌کنند، بیش از جادوی هنر یا ورزش. بیش از همهٔ الهه‌ها یا قهرمانان. حتی گاربو، مدونا، لنون یا دی‌ماجیو!

شرم بر من! نام او نام مرا بی‌رنگ می‌کند. طنینی آهنین، اما به رنگ قلع، هنگام غسل تعمید گویی آن را در کف دستم تف کرده بودند. بعدتر آن را بر کف دستم مُهر کردم، و به جای صدقه، طلسمی بر خود افکندم. آری! آرامگاه سرنوشت را هتک کردم، و سنگ ماه را با خون «Côme» لکه‌دار ساختم.

نام آن ۹۹ ستایشگر مکار چیست، که الدورادویِ پیکر او را می‌ستایند؟ آنان که امیدوارند به آن مرهم دلپذیر، که بر سرنوشت ما سقفی خواهد کشید، نام ما را کنار نام او زراندود خواهد کرد، پایان آرگونوت‌وارمان را تقدیس خواهد کرد، پس از آخرین لغزش!...

بلوزِ بیوپسی

سال‌ها پیش، ملکه پر کشید، و در شوکِ آرام‌گرفتنش بر جا گذاشت، دلدادگان آویخته و دشمنان هراسان را. هر رعیت، دیگری را زیادی می‌دید، و وظیفه دانست خود را متمایز کند، با کتاب‌ها، گل‌های رز و گلدان‌ها، اما هیچ‌کس به طمع تاجش اعتراف نکرد.

پس تاریخ، در گذر زمان، برمی‌گزیند، شاهزادگان همسر را از میان عاشقان خوشبختش. اما به سهو فراموش می‌کند یا کنار می‌گذارد، آن ۹۹ دیوانه و مرا، در انزوایم. ما که از سر عشق به آن ستاره چسبیده‌ایم. ما، از هر سو، که به شیوه‌های فروتنانه... زندگی‌ها و ناف‌هایمان را برق می‌اندازیم... تا بدرخشند.

لعنت! «Fuck and shit!» برای دیگران! در عیاشی یا معصومیت، بگذار غلت بزنند! من از هر دو، تنها، در زمین خودم سهم می‌برم. زیرا رسول دیوانهٔ مأموریتم هستم. پیامبر آخرالزمان خود و شاهد پایان خویش. نه میان عشق او و شراب من انتخابی هست. زیرا جام مقدس و پیاله از آنِ ماست!

اما چگونه خود را به ابدیت پیوند بزنم؟ چگونه خلأ را پُر کنم بی‌آنکه به بی‌نهایت خیانت کنم؟ نه با حلقه‌رقص خدایان اینجا!... از تهدیدهایشان بیزارم و به تضمین‌هایشان شک دارم! ملغمه‌ای جهانی از بقاها؟ برایم اهمیت دارد! پس از مرگ، دموکراسی است! تکیه‌گاهم؟... فقط زندگی اوست.

گواهش... حتی ناخودآگاه هراسانم، به تناسخ‌شدن اهمیتی نمی‌دهد. و آگاهی رهاشده‌ام نیز، به اینکه در رستاخیز ستایش شود! راهی جز رسیدن تا امر مقدس نیست. در برابر مرگ بالدار، چاره‌ای نیست، جز جنگیدن و رویارویی با آن.

آری! اعتراف می‌کنم! من، افسون‌شده، به این عشق ابدی و مقدر باور دارم. بگذار مسخره کنند و از ته دل بخندند! بگذار دیوانه‌ام بدانند، اگر بگویم: «دیوانگی منطق مرا آشکار می‌کند.» برای این رؤیای والا خواهم جنگید، حتی اگر تخیلم را خونین کنم؟

خوشبختی را فرا خواهم خواند، به نیابت... به یاری این ترفندهایی که مرا پیوند می‌دهند، که با یادِ زندگی او مرا گهواره‌وار می‌جنبانند. با افسون‌زدایی از قلبم... ...توهم را دگرگون خواهم کرد، و روحم را خواهم نوشید... تا تهِ رسوب.

کلیشه / عکس.

اغوای نامجاز... این عکس‌ها که می‌گذارند نگاهشان کنیم. که زندگی او را باورپذیر روایت می‌کنند. و فکرکردن به پایانش، بی «خداحافظ!» آری! همه‌چیز را برای ناممکن به خطر انداختن. همه‌چیز را برای بارقه‌ای از امید آزمودن. حتی دوست‌داشتنش بی‌آنکه بتوانم به او ثابت کنم.

اما من اینجا هستم، در زمان، و در آن چون مترو سفر می‌کنم. و در این قطار سال‌ها، به یکی از عکس‌هایش نگاه می‌کنم. آب از دهانم راه می‌افتد و در حرکت عرق می‌کنم... ...در حرکتِ نگاه روشنِ شهوت من. «بگویید... آیا در گذر زمان، من زیادی‌ام؟»

وقتی چشمانم انگار فقط لوازم جانبی‌اند، و روی کاغذ سوزان می‌رقصند؛ مرگ با لباس شب بر من ظاهر می‌شود، و ابدیت، آن آینه، را لمس می‌کند. آن‌گاه خودم را در آن تصور می‌کنم، بازتابیده، پنهان زیر نقاب شنی‌ام، و رؤیاهای یخیِ پرحرفم.

مثل «Chaplin»های قدیمی است. وقتی آن فیلم‌های کهنه جان می‌گیرند، به گذشته قهقهه نمی‌زنیم، با بازیگر، دلقک، هنرمندِ پانتومیم... می‌خواهیم برای تفریح، زندگی‌کردن را فراموش کنیم! و چون سایه‌هایی ناچیز فرافکنده شویم، بر پردهٔ سپید و بی‌لکهٔ ابدیت!

پرواز زندگی.

نشانه برو!... به زمان، این مگسک، جوش خورده‌ام. Bull's eye! به بی‌نهایت خواهم رسید! آنجا با هم خواهیم بود یا ازدواج‌کرده؟ هر روز همان میل‌ها. خودم را با همان شادی‌های رؤیایی عذاب می‌دهم. چنان‌که آبی که جذب می‌کند، می‌تواند خاموش کند آتشی را که گرم می‌کند...! من او را می‌خواهم!

اما اینجا، مردمک‌هایم که دیگر لذتی ندارند، از دست‌های بی‌گرمایم تیره می‌شوند. نه زیبایی، نه شهوانیت. هیچ بدنی نیست که زیر قلبم بگذارم... نه صدا، نه واژه؛ چیزی برای شنیدن یا بازگفتن نیست. هیچ‌یک از نفس‌هایم با آه‌های او درنمی‌آمیزد، حتی دمِ ساعت آخرم.

پیش می‌روم بی‌آنکه بیندیشم، بی‌آنکه فکر کنم، که همیشه رؤیایش را خواهم دید، بی‌برخورد، بی‌مزاحمت، بی‌سستی. و این، با وجود آن احساس عجیب گناه، از برملاکردن رازی که باید به آن خیانت کنم. آیا او رازِ آنچه پس از آن می‌آید را فراموش خواهد کرد؟ ببخشید! من کوچک نیستم، پستم!

آه! شما، اندیشه‌های زندانی من! شما که هزارساله می‌نمایید، که در روحم می‌لرزید و بال می‌زنید، شما که چون سیلاب جاری می‌شوید، از موج‌هایتان مست می‌شوم. بروید، ای خیال‌ها! تلخ‌کامانه شما را فرامی‌خوانم.

آرام و بی‌سوءتفاهم رهایم کنید، با سرعت آرزویم، این نسیم. دور شوید! بروید به پیش، به پس، یا یک‌باره، همگی به میل خود. قلبم شما را هم‌آهنگ می‌کند، و با انسجامِ آنچه بر آن شرط می‌بندد زراندودتان می‌کند.

بر دریا بتازید، از کوه و دره و جوها بگذرید. چون دعایی، دلِ آن یتیم را نرم کنید. مانند مانترایی آشوبگر، شعاری باشید، از سر ترحم به آن که نشانه گرفته‌ام برسید. آن که وجودم در خیال خواستارش می‌شود. به او بگویید: «دوستت دارم، مریلین!»

پرواز خیال‌ها.

سرانجام، اینک تویی، ای ملکهٔ زیبا! مدت‌هاست در سفر هستیم، از سمت‌الرأس تا افق‌ها در جست‌وجو، شفاف در رنگ‌های لطیف. ویبراتویی ظریف که ترجیعی ساده می‌سازد، روح تو، چون نفسی بی‌نفس، آمینِ همسرایان ما را با خود می‌برد.

هدف ما فریادکردنِ دعاست، دعای ارباب رؤیابینمان که درمان می‌خواهد. ما دعایی بیهوده‌ایم که تو را نزد او می‌آورد، آخرین شانس او. مأموریت ما. نجاتش از این شکنجه‌ای که در آن دست‌وپا می‌زند، همهٔ ما، اندیشه‌های او، از سر وظیفه امید داریم، با شرافت، که از رنجش رهایی یابد.

برای رسیدن به تو، به بندرِ تو، به قطره‌های باران بدل شدیم. سپس با آن سرچشمهٔ نابِ زندگی آمیختیم، در صبحی از عدن که از آن می‌نوشیدی، و جاری، درون تو نفوذ کردیم. این لطافت که روحت هرگز نچشیده، عشق مردی ناشناس است، دوست ما.

صدای او و واژه‌هایش که از صافی مرگ گذشته‌اند، در فریادها و درخواست‌ها خواهند لرزید، با رهایی در پژواک رازآلود آن‌سوی مرگ. و هرگز، در گذر زمان، در آن مکانِ ممنوع بر هرچه از سنگ و تن است، چنین صدایی، در آرزوی بقا، بر دیگر صداها پیشی نگرفته است.

بسیار تردید داریم بتوانیم قانعت کنیم، که به این قلب خنده‌آور گوش بدهی، بر شکایت‌های زنده‌اش گریه کنی، از آرزوهای دیوانه و آشفته‌اش بنوشی، یا از شادی‌های مخملینش سرگرم شوی. بااین‌همه، این سخن ماست، چون کتابی مقدس... چند واژه برای آشکارشدن...

واژه‌های غریبه.

...به امید آنکه واژه‌هایم، حتی اگر بی‌منطق ترجمه شوند، ذهن‌های رسمی را برآشوبند و آشفته کنند. خواه شکوه خدا باشند، از نیکی او یا هاله‌اش. خواه درخشش شیطان را داشته باشند، یا عذاب آتش او را.

عشق ما، این شور پیش‌بینی‌ناپذیر، هر دو را حتی در توطئه‌شان خواهد فریفت. آن دو که با تبانی خاموش، چون جاسوسان، هم‌آوایی را میان خود تقسیم کرده‌اند. برای علت پیش‌پاافتاده‌ای از جنس کار؟ نه! برای تقسیم این محصول. قدرت وصف‌ناپذیر احساس.

ما چون پیوندِ زناشوییِ کهکشان‌ها خواهیم بود، رؤیاهای عجیب من مایهٔ شیفتگیِ آنان خواهد شد، موج‌های تو خنده و والایش خواهند زاد. آن‌گاه سرانجام خواهند فهمید، که ما مسیحای خودمانیم. زیرا تو آلفای منی، بهشت آنان. من اُمگای ما هستم، داراییِ تو.