Powstrzymując się z trudem od śmiechu, Obierki zwróciły się do Henriego z kamienną twarzą…
— Zanim wskażemy panu ostatnie miejsce zamieszkania, mamy pytanie, które aż nas pali… żeby je zadać: dlaczego właśnie ta osoba, Marilyn Monroe?
— To najcudowniejsza istota na świecie. Oczywiście po was! — zaśpiewał Henri, jak gdyby z wielkim wdziękiem po włosku wychwalał zalety i przymioty swej idolki. — Była tym tchnieniem, którego nigdy nie poczułem, choć tak bardzo go pragnąłem — westchnął, dając wyraz uczuciom niezwykłym jak na potępieńca stojącego dwa kroki od Edenu, ale tylko jeden od piekła.
— Nie jest nam obce jej istnienie, panie Toutrec — powiedział anioł, pocierając skrzydłami o pulpit, jakby się drapał. Po chwili dodał: — Wie pan, istnieją miriady dusz. Czy wpłynęła zatem na przebieg pańskiego życia?
Obierki Ziemniaczane zastanowiły się przez moment, patrząc Henriemu Toutrecowi prosto w oboje oczu.
— Budzi pan w nas litość. Dobrze, wyświadczymy panu przysługę. Sprawdzimy, czy przechadza się po raju, czy też smaży się w ogniu u nieprzyjaciela…
Obierki wybrały tom szczególnej encyklopedii: „Encyklopedii półksiężyców”. Dostojnymi gestami i niezrozumiałymi słowami wydobyły z niej olbrzymie drzewo o dziesięciu milionach liści pokrytych kryształowym pismem.
Spokojnie zaczęły badać każdy z napisów, nieczytelnych dla wszystkich poza aniołami.
— Każdemu znakowi odpowiada w istocie charakterystyka tych niespokojnych dusz, które nazywamy niekompletnymi półksiężycami. Albo dusz wzbogaconych, jeżeli udało się je połączyć w pary.
Anioł stróż radził sobie całkiem nieźle, choć dopiero odbywał nowicjat u wejścia do raju (którego bramy, nawiasem mówiąc, nigdzie nie było widać).
Obierki Ziemniaczane próbowały szybko odczytywać napisy w żyłkach liści, niczym chiromanta błądzący po liniach dłoni. Nieco przeszkadzał im jedynie zamęt wywoływany przez wentylatory.
— … Zobaczmy, do którego ogonka liściowego przypięto tę kartotekę. Marilyn Tremblay, Marilyn Hilnefopa, Marilyn Smith…, Marilyn Wong… Nareszcie! Jest! Norma Jean, znana lepiej jako Marilyn Monroe. Urodzona w Los Angeles pierwszego czerwca 1926 roku. Przyjęta do raju w 1962 roku. Oszczędzimy panu jej numeru identyfikacyjnego: odczytywanie go zajęłoby nam całe tygodnie.
Anioł stróż szeroko otworzył oczy, jakby chciał widzieć jeszcze lepiej.
— Panie Toutrec!… Panie Toutrec, proszę się obudzić!
Henri wcale nie zasnął. Jak dziecko bawiące się z nianią w chowanego, ukrywał myśli pod powiekami.
Wszyscy trzej.
— Hej, proszę się obudzić, szczęściarzu!
— Dlaczego nazywacie mnie szczęściarzem?
— Ona rzeczywiście jest półksiężycem, który wędruje po raju. Nadal ma pan szansę się tu dostać. Marilyn nie jest kompletna.
— Czy można jaśniej? Brakuje jej jakiejś kończyny? — spytał Henri, ledwie panując nad wzruszeniem.
— Sytuacja może się panu wydawać niepojęta. Ale zgodnie z aneksami… Rozwiązanie jej przypadku to prawdziwa tortura. U wszystkich strażników wywołuje wysypkę wokół aureoli. Aby ułatwić panu zrozumienie, a nam życie, obdarzymy pana instynktownym pojmowaniem rzeczy.
Henri zdjął liczydło zawieszone na szyi, wyobrażając sobie, że został ocalony.
Anioł sprawdził własne tętno, jakby szukał potwierdzenia boskiej zgody. Jego głowa i oczy poruszały się tak, jakby krążyła wokół niego niewidzialna pszczoła. Przytłumione dźwięki i wymowne milczenie oznajmiły koniec olśnienia. Przestał się ruszać; konsultacja z czystą nieświadomością dobiegła końca. Nie pozwalając Henriemu ani na komentarz, ani na pytanie o swoje zamiary, wykonał w jego stronę niepozorny gest. Jak gdyby rozdawał moce, opróżniając zwyczajną szklankę wody.
— To rozwiązanie tymczasowe, ale będzie skuteczniejsze, a przede wszystkim sprawiedliwsze. W każdym razie, zanim wyruszy pan do krainy płomieni, odbierzemy panu ten mały cud. Proszę tu zaczekać, panie Toutrec. Oddalimy się na kilka chwil!
— Nigdzie mi się nie spieszy. Zresztą gdzie miałbym się teraz ukryć? Na razie wycieczka do ciepłych krajów mnie nie pociąga… Ani pierwszą klasą, ani czarterem — westchnął Henri, zaczynając rozumieć, że niekoniecznie czeka go los, jakiego pragnął.
Z prawdziwym zmysłem teatralnym anioł wdzięcznie wzbił się ku najwyższej półce biblioteki. Z namaszczeniem chwycił okazałą księgę, z której wytrysnęło białe światło. Chwila przerwy niczym modlitwa. Potem, ku zaskoczeniu wszystkich, z rozmachem wyrzucił księgę nad głowę, w stronę tego, co na ziemi nazwalibyśmy… niebem. Nastąpiła wspaniała przemiana, przywołująca całe piękno świata. Księga zmieniła się w dwoje ogromnych, świetlistych wrót, które powoli opadły tuż obok nich.
Nad wrotami widniała tablica ze złotymi literami. Ostrzeżenie zapisano w języku anielskim: „Minat Gudgit Areoul”, co znaczyło: „Nie każdy, kto chce, może tu wejść!”. Henri zobaczył dwa kroki przed sobą… bramy raju.
Anioł skłonił się nabożnie. Bramy otwierały się powoli. Jedną ręką przeżegnał się, kreśląc koło i nie łaskocząc przy tym samego siebie; gęsta chmura zasłoniła sekrety, które miały pozostać ukryte. Przeszedł przez bramę i niemal natychmiast wrócił. Henri niczego nie zdołał dojrzeć…
Henri zagwizdał w stronę książek, chcąc zobaczyć, jak fruwają. Krótkie oczekiwanie.
Wreszcie Marilyn, jak ktoś, kto z uwagą stawia każdy krok na nieznanym gruncie, przekroczyła próg i z wielką delikatnością uchyliła bramy szerzej. Jej ruchowi towarzyszyła cicha, powolna muzyka, przypominająca „Gymnopédie” Erika Satiego. Nie spiesząc się z powrotem do środka, przymykała za sobą bramy, po czym znów je otwierała. W gruncie rzeczy bawiła się nimi, wydobywając muzykę jak didżej z gramofonowych płyt.
Oszołomiony, oniemiały, szczęśliwy, z głupawym wyrazem twarzy, Henri wreszcie ujrzał zbliżającą się Marilyn.
Była bosa i miała na sobie białą togę, bo tak właśnie chciała. Gdyby zechciała, mogłaby być zupełnie naga. Mogłaby nawet włożyć kilt. Ubranie powstawało zgodnie z nastrojem rajskich wybrańców. Tymczasem jego nagle olśniło! Widział ją w czerwonej kraciastej koszuli, lekko rozpiętej, dżinsach podwiniętych do połowy łydek, krótkich czerwonych skarpetkach w groszki i nieskazitelnie białych tenisówkach.
Zatopiony w marzeniach, nie zauważył zaniepokojonego spojrzenia, które rzuciła mu, strzepując wdzięcznym ruchem obłok rozpływający się wokół niej.
— Fantastycznie! — wyrzucił z siebie, dosłownie unosząc się ze szczęścia.
Jego nauka lewitowania trwała krótko. Henri szybko stanął twardo na nogach, gdy Marilyn zwróciła się do anioła.
Mówiła w języku anielskim (po tylu latach… zdążyła się go nauczyć) i usiłowała uczynić rozmowę jeszcze bardziej hermetyczną. Przekonana, że Henri nie rozumie ani słowa, bez najmniejszego skrępowania wyraziła aniołowi głębokie rozczarowanie tym, co uważała za zupełnie niepotrzebne zakłócenie spokoju.
— Nurrium birdiall ariseff! Vumi pohiur… — wyjaśniała Obierkom przez dłuższy czas.
Henri krzywił się, dąsał, nerwowo mrugał i spoglądał ze smutkiem. Źle znosił ten język, zwykle niezrozumiały, o absurdalnym brzmieniu.
Obierki przerwały Marilyn bez dalszego zwlekania i zwróciły się do niej.
— Usprawniliśmy porozumiewanie się, obdarzając tego człowieka… instynktownym pojmowaniem rzeczy, a więc również znajomością języków. Słyszy, analizuje i rozumie wszystko, co można powiedzieć. Cud jest jednak tymczasowy. Po zakończeniu rozmowy odbierzemy mu ten dar. Żaden święty, żadna dusza, żaden z nas nie ma prawa do takiej zdolności, nawet my sami. Czysta nieświadomość zezwoliła na to, ponieważ stanowicie problematyczne półksiężyce.
Marilyn zamilkła. Chwila krótkich rozmyślań i przeciągłych westchnień. Potem zaczęła na nowo, nie przejmując się rozpaczliwymi reakcjami wielbiciela.
— Kim jest ten ptak nieszczęścia, ten zwiastun złego losu? Jakiś niedopasowany półksiężyc. Phi! — rzuciła Marilyn niemal bezczelnie.
— Proszę tak nie reagować. Proszę zauważyć, że to „pierwszy” półksiężyc, który uniósł się na pani widok, co dowodzi jego oryginalności. Kandydat ma numer siedem milionów trzynaście. Zajmuje ostatnie miejsce w kolejce zalotników — opowiadał anioł, starannie notując wszystko w notesiku z przetworzonej aury.
— Co? Jeszcze jeden! I myślicie, że on mógłby… Przecież dopiero co pozbyłam się trzydziestego trzeciego, zanim zdążył dokończyć swoje pochwały! — powiedziała Marilyn, oszołomiona i zaszokowana tą zdumiewającą liczbą.
— Dokończyć?… Siedem milionów trzynaście?… Dość tych konszachtów! Co oznacza ta liczba?… Wygraną na loterii? Numer faktury? — wtrącił pośpiesznie Henri, u którego niepokój zaczynał niebezpiecznie ocierać się o paranoję.
— Czy pan Toutrec spieszy się na swoje spotkanie? — zapytały Obierki z obojętną miną.
— Jakie spotkanie?… Ach!… Nie, nie, niebo może poczekać.
Anioł Obierki uśmiechnął się pod nosem i zaprosił oboje bohaterów, aby usiedli na porzuconych nieopodal skrzydłach cherubinów.
— Wszystkie te małe aniołki są takie same. Pierzą się, gdzie popadnie! — skomentowała beztrosko Marilyn.
— Panno Monroe, skoro nie musi się pani skupiać na stanie swojej duszy, pozwalam pani poczytać — dodały Obierki, obdarzając ją aprobującym spojrzeniem.
Anioł uniósł palec wskazujący niczym nauczyciel przestrzegający ucznia.
— Tylko przypominamy! Proszę korzystać wyłącznie z pierwszej półki. Pozostałe są dla pani zakazane. Leżą tam komiksy humorystyczne, które czytamy podczas przerwy.
Bez słowa i nawet nie spojrzawszy na Henriego Toutreca, natychmiast się zastosowała. Nastawiała jednak ciekawskiego ucha i zbierała każde wymienione słowo.
— Wróćmy do naszych baranków. Zapewne nie wie pan, czym jest… półksiężyc, a może pół-księżyca? — zagadnęły Obierki, marszcząc brwi.
— Środek cyklu?… Rodzaj ciastka?… Niepewność co do rodzaju gramatycznego słowa „półksiężyc”?… Połowa całości? — wyrzucił z siebie mały brodacz, jak gdyby utracił dar instynktownego pojmowania rzeczy.
— Spokojnie! Spokojnie! To nie teleturniej. Niech pan wie, że tutaj większość dusz spędza całą wieczność szczęśliwie w parach. Każda para posiada „Lulum”, maleńką, niedostrzegalną kulę, która nieustannie przemieszcza się i odbija od jednego partnera do drugiego. Dzięki niej pozostają ze sobą w kontakcie, nawet jeśli dzieli ich nieskończoność. Mówimy wtedy, że są półksiężycami żyjącymi w harmonii.
— Dziwne, że używacie słowa „Lulum”. To przecież zwyczajna zbitka początków francuskich słów „lune”, czyli „księżyc”, oraz „lumière”, czyli „światło” — zauważył Henri, obdarzony dzięki nowemu darowi większą intuicją.
Obierki już ubolewały nad tym boskim przywilejem, podarunkiem czystej nieświadomości dla Toutreca. Ale cofnięcie się oznaczałoby słabość wobec możliwego potępieńca. Natychmiast więc kontynuowały objaśnienia.
— Jak się pan domyśla, w raju są dusze niekompletne i samotne, odosobnione półksiężyce. Niektóre mają swoje dopełnienie w piekle. Przyczyną ich stanu bywają także miłości, które nie zdążyły rozkwitnąć. Do tej grupy trafiają ludzie umierający bez miłości albo przeżywający miłość niemożliwą.
— W jakiej sytuacji była Marilyn w chwili śmierci? — zapytał zaciekawiony Henri.
Anioł spojrzał na piękną blondynkę i powiedział:
— Powiedzmy, dla pańskiej wiadomości, że… jej ostatni ukochany podróżuje właśnie w podróży poślubnej z innym półksiężycem.
— Ten nowy księżyc… wędruje obecnie po raju? Kto to taki?… — deklamował Henri niczym klaun z niemą rolą, zapędzony do egzaminu ustnego.
— Wolimy przemilczeć nazwisko tej osoby. Potrafimy zachowywać dyskrecję.
— Ja też umiem milczeć! Ani mru-mru, dusza na kłódkę! — zawołał Henri, już bez obawy przed mrugnięciem okiem. — A więc ja również jestem półksiężycem. Wszyscy nimi jesteśmy. Czy Marilyn posiada tę wędrującą kuleczkę? Czy mogę zatem ubiegać się o to, by półksiężycować z Marilyn…?
Odezwał się w nim przedsiębiorca. Zapominając, że jego sprawa z aniołem wciąż nie została rozstrzygnięta, wykazał się arogancką głupotą.
— Ha! Bardzo mi się podoba ten pomysł biura matrymonialnego. Czy planujecie otwierać filie w piekle?
— Biedny pan! — powiedziała Marilyn głosem, który łagodnie i delikatnie się załamał, po czym ostrożnie zamknęła książeczkę, z której dobiegał kpiący śmiech dzieci.
— Biedny ja?… Dlaczego?! — wykrzyknął Henri.
— Sczernieje pan jak pieczeń zapomniana w wielkim piecu hutniczym.
— Smutny los dla kogoś, kto zdążył zostać wegetarianinem — odparł, spuszczając oczy zaczerwienione od lęku przed karą. Kwaśnym tonem wyryła mu te słowa w samym sercu.
Anioł powoli pokiwał głową. Przypominał małe figurki, do których wrzuca się monety, a które kiwają głowami nawet na wietrze, albo słynne bobbleheads stojące w samochodach. Ani nagana, ani aprobata. Jakby przyglądał się zachowaniu dwóch królików doświadczalnych. Obserwacja prowadzona z przebiegłą dyskrecją.
Pochlebstwem Henri okazał Obierkom pewien brak szacunku; tymczasem anioł przybrał nagle wyjątkowo nieprzenikniony wyraz twarzy.
— Uważam, że te wysiłki, by łączyć ludzi w pary, świadczą o ogromnej wrażliwości i niewyobrażalnym altruizmie.
— Dziękujemy! Zresztą, gdyby przyszło panu rozpocząć tutaj swoją wieczność, przedstawilibyśmy panu naszą towarzyszkę Guili-guili.
— Czy Guili-guili ma płeć? — zapytał Henri, zdumiony, że Obierki Ziemniaczane nie śmieją się przy wymawianiu imienia własnej żony.
— Wątpi pan, że ją mamy?
— Na Ziemi wszyscy tak mówią!…
— Umieliśmy zachować ostrożność i niemal chorobliwą dyskrecję. Ale może przejdźmy do konkluzji? Zawiłość przypadku półksiężyca Monroe polega na liczbie jej… omdlewających wielbicieli. Zakon zobowiązuje nas do znalezienia dla niej niezbędnego dopełnienia wśród tych admiratorów. A pan, panie Henri, jest na samym końcu listy.
— Wiem… siedem milionów trzynaście! Niech to piorun!… Z góry jestem przegrany. Proszę powiedzieć, jesteście pewni, że nie jestem już w piekle?
— To ja urządzę panu piekło! — wtrąciła Marilyn bez ogródek. — Czy naprawdę sądzi pan, że mógłby być moją drugą połówką na wieczność? Że jesteśmy yin i yang?… Ma pan charakter kiepskiej karykatury. Jakże miałabym zostać połączona z takim wychudłym kurduplem? — argumentowała, przerażona myślą, że Lulum mógłby związać ją z tym karzełkiem.
— Współczujemy pani, panno Monroe — oświadczył anioł, bawiąc się reakcjami obojga, z palcami na pulsie i kołyszącą się głową, ponownie zasięgając rady czystej nieświadomości.
Potem, z szybkością aktuariusza składającego sprawozdanie, oznajmił:
— Ten człowiek rzeczywiście wyprowadza z równowagi! Ale musimy zmierzyć się z niepodważalną prawdą, Marilyn Norma Jean. Spośród licznych dusz ubiegających się o panią musimy odrzucić kandydatury zdezorientowanych heteroseksualistów, którzy tworzyliby Lulumy pozbawione orientacji. Zresztą oni… znajdują się niżej. Musimy także wykluczyć osoby pozostające w związkach małżeńskich, zarówno mężczyzn, jak i kobiety. Nie pomijamy też tych kilku niestałych kawalerów, których sama pani wyeliminowała i którzy zostali natychmiast połączeni między sobą, w tym owego trzydziestego trzeciego. Wniosek: koniec rachunków. Pozostał tylko jeden kandydat. Ostatni. Pan Toutrec.
— Drobny szczegół… A jeśli mi się nie spodoba? — zapytała Marilyn.
— Musimy zwrócić pani uwagę na jeszcze jeden nieznaczny szczegół, madame… Każda sława z czasem blednie. Krótko mówiąc, miliony kobiet, jedna piękniejsza od drugiej, zaczynają przyćmiewać pani gwiazdę. Stopniowo usuwają panią z piedestału i wciągają w wir zapomnienia. Będzie pani musiała cierpliwie czekać, aż zakocha się w pani kolejny Toutrec.
Ale dziwnym trafem nie roi się od nich na niebiańskich wysokościach — odważyły się zakończyć Obierki Ziemniaczane.
— Żadna nie zdoła zabłysnąć jaśniej od niej! — dorzucił zręcznie Henri, z mocą i przekonaniem.
Przez kilka minut niepodzielnie panowała cisza.
Na usta niepewnego Henriego cisnęło się palące pytanie:
— Przepraszam… Coś mnie niepokoi… Kiedy już będę grzał stopy w ogniu… czy zachowam możliwość ich ochłodzenia… przychodząc tutaj na zaloty?
— Uważamy pańskie pytanie za trafne. Jeśli ostatecznie panią przyjmie… nie będzie pan musiał tego rozważać. Będziecie kochać się na odległość. Ona tutaj, a pan tam, na dole.
— A jeśli mnie nie wybierze? — spytał pośpiesznie Henri.
— Powiedzmy, że skreślimy wtedy słowa „kochać”, „okres” i… „ochłodzić”.
— To czyste szaleństwo! Sama myśl, że miałabym pochylać się nad przepaścią, aby słuchać skarg i jęków tego „pana”, kiedy będzie się smażył, doprowadza mnie do furii!
Potem Marilyn zdawała się niemal wycofywać ze swoich słów:
— Przez całą wieczność bez miłości, nawet dla niego. Biedny człowiek! Biedna dusza! — powiedziała, uświadamiając sobie, że wieczność to nieuleczalna otyłość czasu.
Obierki spojrzały na Marilyn z uznaniem, dostrzegając w niej rozsądek. Następnie uśmiechnęły się do niej.
— Zdecydowanie moja dusza nie ma szczęścia — powiedział cicho Henri, łaskocząc się bezwiednie piórkiem cherubina. Nagle wpadł na pomysł, by niepostrzeżenie zbliżyć się do Obierek Ziemniaczanych, które patrzyły na hollywoodzką gwiazdę, i z całej siły je połaskotać.
Trzeci śmiech anioła!
Co dzieje się, kiedy anioł zaśmieje się trzy razy podczas wykonywania obowiązków służbowych?… Następuje zaskakująca przemiana.
Zmienia się w kwiat lotosu i przez niezliczone godziny rozmyśla o powadze swojej niewielkiej posady…
Henri, przekonany, że anioł dostał ataku apopleksji, najpierw chciał pospieszyć mu na pomoc. Przez ułamek sekundy wyobrażał sobie nawet reanimację metodą usta-usta! Potem przeniósł wzrok na Marilyn, która podziwiała kwiat lotosu. Przez jego głowę przemknęła szaleńczo śmiała myśl. Ogarnął go zachwyt: nie było już anioła, który odczytałby jego trzecie oko.
Marilyn pochyliła się nad kwiatem lotosu, starając się uchwycić woń anioła przemienionego w kwiat.
— Dla pani pachnie perfumami, a dla mnie już czuć swąd spalenizny! — szepnął Toutrec, obracający się niczym chorągiewka ku każdemu wezwaniu wolności i ucieczki. Nielegalna przepustka!
Bez nadmiernej przemocy, lecz stanowczo, wciągnął swoją idolkę do raju przez bramy, których nie zdążyła zamknąć. Henri ciągnął ją za nadgarstek przez próg.
— Co pan wyprawia?! — wykrzyknęła.
— Próbuję pociągnąć diabła za ogon… Porywam panią! Będzie pani moją zakładniczką!… Proszę nawet nie próbować mnie oszukać. Bo pożałuje pani!