W raju latano naprawdę nisko. Eskadry Rose des Vents przemieszczały się bez przeszkód i oporu, z rogami dumnie wystawionymi naprzód. Poza przybyszami z piekła nikt nie latał, nie pływał ani nie chodził. Ani komar. Ani anioł. Ani święty. Z wyjątkiem grupki przebywającej w ziemskim ogrodzie…

— Hej! Słyszycie te ciche, sadystyczne chichoty w oddali? — przerwał gwałtownie Henri, ucinając nauki twórcy przysłów.

Potem przyłożył otwartą dłoń za ucho i spojrzał na Marilyn, jakby zachęcał ją do nasłuchiwania. Oboje zdawali się przerażeni tymi coraz wyraźniejszymi, demonicznymi odgłosami.

— Słyszę jakieś nienormalne hałasy… Jestem pewna, że wobec czasu, jaki upłynął od mojego porwania, aniołowie musieli już zostać zaalarmowani. Ale to są sadystyczne śmiechy — mówiła nerwowo Marilyn.

Na pociemniałym obliczu Tonton Maxime’a pojawił się wyraz rozczarowania i gniewu.

— Została pani porwana? Kto ośmielił się zrobić coś takiego? — warknął mieszaniec, z trudem nad sobą panując.

— Ja — wyznał po prostu Henri, doskonale świadomy, że nie ma już drogi odwrotu.

Na swoją obronę zapewniał, że było to zwykłe niezręczne posunięcie… błąd w ocenie sytuacji. A poza tym, a nawet przede wszystkim, że przeklął go pewien proboszcz, który źle znosił wino mszalne. Zwłaszcza kiepskie wino!

Tonton Maxime krótką łapką kilkakrotnie potarł dziób, jakby miało mu to pomóc w przemyśleniu sprawy.

— Nie do mnie należy osądzanie pana, panie Henri. Czy wie pan, że nasz Stwórca kocha sztukę, i wcale nie jako dyletant, proszę mi wierzyć. Niejednokrotnie miałem sposobność podziwiać Jego arcydzieła, a przede wszystkim wyciągać z nich nauki. Wystawia dzieła oryginalne, lecz wykonuje również kopie — trzeba przyznać, nadzwyczaj udane. Oglądając Jego prace, nauczyłem się raczej rozumieć niż wydawać wyroki. Zresztą, w przeciwieństwie do aniołów u wejścia, nie dano mi zdolności oceniania cudzych win.

— Dziękuję za współczucie, ale co teraz pan ze mną zrobi? — zapytał Henri z niepokojem.

Tonton Maxime miał właśnie odpowiedzieć, gdy przerwał mu Obierki Ziemniaczane. Zbliżał się zrozpaczony na czworakach, próbując poruszać zwiotczałymi, lepkimi skrzydłami.

Jego wzrok natychmiast spoczął na Henrim.

— Nie możemy już nic przeciw panu zrobić, panie Toutrec. Pokonał nas pan całkowicie! Piekło najeżdża raj, zalewa go i przejmuje nad nim władzę! Nieszczęście, jakie nieszczęście!!! — wyrzucił z trudem z siebie anioł Obierki, mozolnie się podnosząc.

Na szczęście na jego skrzydłach było niewiele melasy. Ponieważ aniołowie zazwyczaj wolą latać, przymusowy marsz doszczętnie go wyczerpał. Żadne zmęczenie ani cały smutek niebios nie powstrzymałyby go przed odnalezieniem Henriego Toutreca. Był przekonany, że mały człowieczek uczestniczył w piekielnym planie inwazji, w niespodziewanym ataku.

— Jak mnie pan odnalazł? — spytał zaciekawiony Henri.

— Rozpoznałem pana podobiznę na inuksukach i szedłem ich śladem.

— Proszę posłuchać, panie Obierki, nie życzę panu nic złego. To, że dotarłem aż tutaj, nie oznacza jeszcze, że zaatakowałem raj — bronił się Henri, sądząc, że diabliki usilnie go poszukują.

— Prawda jest taka, że Rose des Vents i jego wojsko sieją wszędzie w raju zamęt i nieszczęście! Bramy!… Weszli przez bramy! Nie dopełniliśmy obowiązku! To my powinniśmy znaleźć się na pańskim miejscu, panie Toutrec! My! — płakał anioł, usiłując złapać oddech.

Wszyscy zamarli z przerażenia. Nawet Henri, który nigdy nie zdążył zaznać szczęścia swobodnego korzystania z raju. Kobieta przerwała milczenie, próbując pocieszyć udręczonego anioła.

— Wszyscy ponosimy za to winę. Ale w jakim pan jest stanie? Proszę nie czuć się upokorzonym. Niech pan nie płacze. Proszę się opanować — zachęcała łagodnie Marilyn, przykucnąwszy obok niego. Ze współczucia łzy spływały jej na włosy anioła, które delikatnie gładziła.

— Cierpienie choć w połowie ukojone sprzyja szczęściu — ukuł mniej lub bardziej udane powiedzenie Tonton Maxime, starając się ukoić chwilę przepełnioną rozpaczą.

— Proszę powiedzieć Toutrecowi, że nie musi nigdzie uciekać. Jest u siebie, piekło jest tutaj — szepnął anioł do ucha współczującej Marilyn.

— Z całym szacunkiem, Obierki, nie zasługuję na piekło. Nawet jeśli twierdzi pan, że jestem godzien zamieszkać w ciepełku tego chaosu i że należy mi się ono z mocy prawa. Zależy mi tylko na tym, żeby być z Marilyn — oznajmił szczerze Toutrec, który usłyszał ponure zwierzenia anioła.

— Nic mnie nie zobowiązuje, by zostać pańską konkubiną. Zwłaszcza na całą wieczność — zauważyła oschle Marilyn, coraz mniej rozumiejąc niepokojącą natarczywość duszy swego zalotnika i porywacza.

Czy to przeklęta obecnością demonów sytuacja w raju sprawiła, że nagle stała się tak nieustępliwa?

— Chyba nie zacznie pani znowu tego samego — odparł Henri.

Instynktowne rozumienie rzeczy czyniło go bystrzejszym. Myślał sprawniej. Zdając sobie sprawę, że musi coś udowodnić i za coś przeprosić, Henri sięgnął po wszystkie dostępne środki, z zainteresowaną ambicją pragnąc pokazać się z jak najlepszej strony.

— Ruszajmy z nimi walczyć! Zniszczmy te potwory, te smoki! — zawołał, wskazując wszystkie miejsca, skąd dochodziły nieprzyjemne odgłosy, niczym Don Kichot.

Te wysiłki zaskoczyły anioła, który stopniowo odzyskiwał siły. Opowiedziawszy o tym, czego był świadkiem, spodziewał się, że Henri Toutrec spróbuje się wymknąć albo nawet go zaatakuje. A jednak nie zrobił nic podobnego. Zdawał próbę.

— Sądząc po tym, jak ci kolekcjonerzy wideł świętują, zapewne niedługo zechcą to oblać. Moglibyśmy skorzystać z okazji i paru z nich załatwić. Co sądzicie o zorganizowaniu partyzantki? — zaproponował antybohater.

Anioł, dochodząc do siebie, zaczął uważnie przyglądać się Tonton Maxime’owi, którego wygląd wprawiał go w coraz większe zakłopotanie.

— Chcielibyśmy wiedzieć, czy nie jest pan dezerterem z piekła — zapytał bez ogródek, pragnąc się uspokoić, choć ryzykował niezręczną sytuację.

— Anioły nie jedzą kokosów razem ze skorupą! Nazywam się Tonton Maxime. Nie rozumiem, co pana nagradza… Co ja gadam?! Drażni. Pan wcale nie jest lepszy, mówiąc o sobie, jakby było was kilku. Jak pan robi rachunek sumienia? Mówi pan: „Popełniliśmy błąd…” czy „Zgrzeszyłem pychą”?

— W takich chwilach mówimy o sobie w trzeciej osobie. Używamy słowa „on”. Potem powiadamy: „On popełnił drobną gafę…”. Zakon Aniołów sądził, że w ten sposób uchroni nas to przed wyrzutami sumienia i poczuciem winy. Ale ta tragedia nazbyt przypomina apokalipsę, żebyśmy mogli uniknąć odpowiedzialności — odpowiedział Obierki, odwracając twarz, by otrzeć łzę.

Mimo bólu, powagi sytuacji i opłakanego stanu piór anioł mrugnął figlarnie do małego człowieczka. Chciał humorem dodać odwagi naiwnej brawurze Henriego.

Tonton Maxime natychmiast wystąpił z zadziwiającym, wręcz niewyobrażalnym pomysłem.

— Cała nasza czwórka schroni się u mnie, w bezdeni… Co ja gadam?! W nicości.

— My!… My nie wiedzieliśmy, że nicość istnieje! My… My… — wyjąkał oszołomiony anioł.

— Czy to pora na rozprawianie? Nie mamy ani jednego cudu, który by nas z tego wyciągnął! — wtrącili pośpiesznie i jednogłośnie Marilyn oraz Henri.

— Do mojej wielkiej gęsi… Co ja gadam?! Gęby! Szybko!

— Do pańskiej gęby? — zdumieli się towarzysze niedoli.

— Co? Nie wydaje się wam dość duża i gościnna? Opróżnię umysł, żeby zbliżyć się do nicości. Wskoczycie mi do gęby. Potem wywrócę się na drugą stronę, zaczynając od pośladków, nie zapominając o łopatkach… Co ja gadam?! Łapkach. Następnie, uważając, żeby się nie zadławić, wywrócę resztę mojego losu… Co ja gadam?! Ciała… aż po dziób, który odwrócę na końcu. Wreszcie, kiedy nie będę już niczym, znajdziemy się w samym środku nicości. W miejscu, gdzie zniknę, pozostanie tylko maleńka dziurka, nie większa od najdrobniejszego pyłku. Uspokójcie się! Nawet jeśli opróżnię głowę, jest jeszcze moja przyjaciółka Clarence. To mój mały pająk pod sufitem… Kiedy staniemy się już tylko bezdenną otchłanią, utka sieć na tej małej dziurce, żebym nie połykał chochli… Co ja gadam?! Much. To właśnie nazywam moją zirgouille!

Wszyscy troje byli zafascynowani, ale tylko Henri wciąż potrafił droczyć się z Tonton Maxime’em i zastawiać na niego pułapki.

— Rozumiem. To trochę tak, jakby wywrócić skarpetki na lewą stronę i zwinąć je w kulkę przed schowaniem.

— Nie mam żołądka! W moim wnętrzu wszystko jest dzielne… Co ja gadam?! Wydrążone. Pustka nie do obliczenia. W istocie karmię pustkę swoją obecnością, kiedy w niej przebywam. A ona z kolei karmi mnie swoją pustką. Zwłaszcza gdy mam widzialną postać, tak jak tutaj, teraz, przed wami.

— Skomplikowane!… Czy w nicości będziemy nieobecni czy obecni? — próbowała zrozumieć Marilyn, aż drapiąc się po duszy z niepokoju.

— Będziecie i nie będziecie, nie będąc do końca ani jednym, ani drugim. Porozumiemy się ze sobą przez wargi… Co ja gadam?! Przez sny! Tylko sen potrafi pogodzić się z nicością — wyjaśniał Tonton Maxime najlepiej, jak umiał, przywołując całą dostępną mu logikę.

— My… My słyszymy, że nadchodzą wielkimi krokami. My… My uważamy pańskie wyjaśnienia za pouczające i fascynujące, ale przede wszystkim zastanawiamy się, kiedy wreszcie będziemy mogli się schować — drżał anioł.

— Wygląda na to, że ten zakątek raju jest chroniony. Ale jak długo? Prędzej czy później hordy demonów wyczują naszą obecność — mówiła zlękniona Marilyn, z trudem analizując sytuację.

Odpowiedź nadeszła natychmiast. Tuż obok rozległy się chrapliwe, wrzaskliwe głosy.

— To już! Koniec z nami, znaleźli nas! — wykrzyknęła przyciszonym głosem przerażona Marilyn.

— Teraz! Właśnie teraz was zabieram. Zaraz potem wywrócę się na drugą stronę, od środka. No już… skaczcie! Niczego się nie bójcie! — rozkazał Tonton Maxime, który ponaglany pobliskim zgiełkiem ujawniał nienaturalną rozciągliwość swej gęby.

Mieszaniec, strażnik nicości, miał, dosłownie, ogromną paszczę… Nie zabrakło uprzejmości, ale też lęków i wątpliwości przed daniem się połknąć… Jednak jak ujęła to Marilyn, pierwsza, która schroniła się w nicości:

— Istnieje tylko jedna gęba wyjściowa… Exit to nothing!

Anioł wszedł jako drugi, odmawiając psalmy i nadal kiwając głową w geście skruchy. Henri, ostatni, który rzucił się w paszczę… Tonton Maxime’a, pogwizdywał dla fasonu, sądząc, że zrobi wrażenie na Marilyn, która i tak go już nie słyszała. Potem Tonton Maxime wywrócił się na drugą stronę.

Ucieczka udała się w ostatniej chwili.

Kilka sekund później liczne demony, należące do najplugawszych istot, jakie znało piekło, wtargnęły do ziemskiego ogrodu i biegały we wszystkie strony niczym łowcy nagród.

Rose des Vents, niesiony przez swoich podwładnych, z uśmiechem pod młodzieńczą bródką ryczał z próżnej dumy. Powiadają, że czas zaciera wiele rzeczy. Ale aż do tego stopnia?! Rose nie rozpoznał ogrodu Edenu, w którym bywał w młodości pod postacią całkiem przekonującego gada.

Dalej »