Tuż obok niepokojącego laboratorium znajdowało się ogromne pomieszczenie, którego ściany pokrywały wielkie, zakurzone lustra. Zauważyli porozwieszane wszędzie tabliczki. Widniały na nich napisy wyłącznie w demonicznym dialekcie, który Henri Toutrec z łatwością odczytał. Przetłumaczył je pozostałym: „Nie rozrzucajcie wszędzie swoich grzechów”. — „Traktujcie potępieńców z przyjemnością”. — „Po użyciu odstawiajcie grzeszników na miejsce, choćby w nieładzie”. — „Wzorowe piekło wymaga chorobliwej jakości i wydajności”. — „Zdradzić to całować i lizać brudne stopy generała”.
Szybko zrozumieli, że trafili do sypialni… prezydenta piekła… Rose des Vents. Stało tam łoże z baldachimem w stylu rokoko-barokowo-kiczowatym, łączące w jednym meblu wszystkie style wszystkich epok. Nikt nie odważył się usiąść na posłaniu generała ani nawet go dotknąć. Anioł uznałby to za nieczyste. Tonton Maxime twierdził, że cuchnie. Henri widział brudne, poplamione prześcieradła. Marilyn nie znosiła wystroju składającego się z rozmaitych, sprzecznych ze sobą stylów.
Zostawszy sami w tym zakazanym miejscu, zaczęli je oglądać. Stały tam jeszcze inne meble wydzielające lekką woń siarki, niczym zapach, którym nie sposób oddychać. Szezlongi, kanapy, rozkładane fotele — wszystko, co potrzebne do wypoczynku. Bardzo długie zasłony z purpurowego aksamitu były lekko rozsunięte. Za nimi niebawem dostrzegli na starym drewnianym warsztacie, nadgryzionym zębem czasu, księgę wielkości stołu dla czterech osób. Na okładce z różowej skóry Henri odczytał napis sporządzony czerwonym atramentem: „Nie czytać tego dziennika! W przeciwnym razie zatłukę was po tyłkach moją rozpaloną ceramiczną pałką!”. Podpisano… Rose des Vents.
Był tam wprawdzie zamek, który miał powstrzymywać diabliki przed czytaniem dziennika. Lecz spiesząc się z najazdem na raj, Rose des Vents zapomniał go zamknąć.
Henri bardzo ostrożnie otworzył księgę i zaczął przerzucać strony, czytając po przekątnej w poszukiwaniu czegoś, co mogłoby skompromitować prezydenta piekła. Znalazł jedynie przechwałki.
— Aha! Proszę spojrzeć… — powiedział, zwracając uwagę na parę słów zapisanych maczkiem. — „Dzisiejszego wieczoru przeżyłem najsilniejszy orgazm mojego istnienia. Masturbowałem się, choć nie mam narządów płciowych, potajemnie wpatrując się w Dawida Michała Anioła, którego model pozował bez erekcji”.
— Spójrzcie, tutaj! — wskazał Henri, jak gdyby troje jego towarzyszy niedoli potrafiło zrozumieć zapisany tam tekst.
— Ale co jest dalej, Henri? — spytała zaciekawiona Marilyn, przysuwając się trochę do tłumacza.
— „Ukryłem się przed moimi małymi diabełkami, żeby zjeść końskie łajno przywiezione z bitwy pod Waterloo, bez względu na to, po której stronie walczyły konie”.
— Proszę spojrzeć, tam, w rogu strony. Widzimy wklejony obrazek małego papierowego aniołka. Dochodzimy do wniosku, że ma on w sobie odrobinę czułości. Ale lubi się z nią ukrywać — zauważył Obierki Ziemniaczane, rozbawiony tym szczegółem.
— Chyba wydrążyliśmy coś interesującego! Co ja gadam?! Odkryliśmy. Zabierzmy tę ogromną księgę do mojej miłej nicości, żeby skonfrontować Rose des Vents z jego własnymi zapiskami.
Marilyn, obdarzona znakomitym słuchem i niezwykłą intuicją, szepnęła pozostałym:
— Słyszę, że diabły wracają. Szybko, uciekajmy przez te drzwi po lewej stronie warsztatu.
W mgnieniu oka przekroczyli próg. Tonton Maxime zdążył jednak połknąć pamiętnik pokracznego władcy, a Henri zabrał leżącą obok tej obrzydliwej, ogromnej i niemoralnej księgi lalkę voodoo. Była to śliczna laleczka, w którą w wielu miejscach powbijano mnóstwo drobnych igieł. Przed wejściem do sąsiedniego pomieszczenia Henri ostrożnie wyciągnął kilka z nich i upuścił je na lustrzaną posadzkę. W miarę jak je wyjmował, sklepienie piekła stawało się jaśniejsze, co zdumiało ich wszystkich. Wyciągnął jeszcze kilka igieł, tym razem niczego nie zauważając. A jednak przy każdej z tych ostatnich czynności na jakiejś planecie znikał pewien obrzęd religijny, sekta albo szkodliwy zwyczaj — jak okaleczanie żeńskich narządów płciowych czy polowanie na czarownice.
Za wspólną zgodą podjęli ryzykowną decyzję, by jeszcze trochę przeszukać piekło. W końcu nieczęsto zdarza się człowiekowi postawić tam stopę z własnej woli. Musieli przejść przez plątaninę tysięcy taśmociągów, po których krążyły niezliczone, niedobrane walizki. Każda nosiła etykietę z nazwiskiem właściciela i krótkim opisem jego losów, jakby bagaże streszczały życie istot, które trafiły do tego ostatniego miejsca, tego gorącego punktu końcowego. Widniały tam również informacje dla małych demonów, grzechy w puszkach, złe uczynki gotowe do skonsumowania bez kuszenia i tak dalej. Całość przypominała olbrzymie, nieproporcjonalnie rozrośnięte lotnisko, pełne podróżujących podstępów.
Towarzysze czuli się coraz bardziej osaczeni, rozdrażnieni i zestresowani nieustannym hałasem. W tle jednak bez przerwy płynęła natrętna muzyka. Miała właściwości zniewalające i hipnotyczne. Co więcej, pewna technika właściwa piekłu sprawiała, że mimo ogromnego natężenia pozostałych dźwięków można było słyszeć ją doskonale.
— Kto by pomyślał? Tutaj też jest muzyka! — zauważył Henri.
Na repertuar składały się pioseneczki o ckliwych, usypiających melodiach, wykonywane i zapowiadane tym samym potwornie fałszującym, chropowatym głosem. Niezwykła barwa śpiewaka przyprawiała intruzów o dreszcze i sprawiała, że zgrzytali zębami przy każdej z jego częstych wypowiedzi. „Wysłuchaliście właśnie moich najnowszych kompozycji. W kolejności: «Iskierka na pośladkach»… «Odrobina siarki moim nozdrzom nie zaszkodzi», a na zakończenie tego bloku… «Moja mała otchłań rozkoszy». Pierwszy diabełek, który do mnie dotrze i zdoła wyssać mi ogon, będzie miał szczęście wziąć udział w wielkim konkursie ustawionym z góry. Nagrodą będzie urocze i wspaniałe śniadanie z moją chwalebną i fantastyczną osobą, podczas którego skosztujemy z jednego kielicha płynnego cienia raju. Przypominam, że potępieńcy są wyłączeni z losowania. Nie przyprowadzajcie ich ze sobą”.
Rozbrzmiewał bowiem głos samego Rose des Vents.
Nagle w odległości kilku kroków przebiegła cała gromadka demonów. Śpieszyły do generała Rose des Vents w raju, by wziąć udział w kuszącym konkursie. Byli to ostatni przedstawiciele zła pozostający w piekle, o czym czwórka tak różnych przyjaciół nie miała pojęcia.
Kątem oka Henri dostrzegł znaczący szczegół. Płomienie wystające z kieszeni małych demonów już ich nie interesowały. Piekło opustoszało zupełnie ze swoich katów.