Zgodnie z planem wszyscy zgromadzili się na wernisażu oprócz samej Fleur-Bóg, Rose des Vents i jego żony Sixcentsoixantesaucisses, australopiteczki o wyjątkowo rozwiniętym darze gadania, stworzonej dla niego przez Fleur-Bóg. Nie zjawiła się także Marilyn. Te nieobecności zaniepokoiły Henriego. Lulum mógł sobie wędrować tam i z powrotem… droga do odnalezienia drugiej połówki wcale nie była oczywista.

Burmistrza Joujou City szczególnie dręczyło tempo postępów Rose des Vents: wszystkie etapy psychoanalizy w trakcie jednej, choć długiej, sesji. Freud i Jung tak skutecznie popracowali nad Rose, że ich pacjent wydawał się im niemal uczłowieczony. Jego wysiłki, by wyjść na prostą, zostały pięknie nagrodzone pojawieniem się Sixcentsoixantesaucisses. Czy był szczery? A może to pułapka?

Teraz, gdy miał płeć i partnerkę… co zrobi? Sisse, jak nazywał ją Rose, stworzona specjalnie dla niego, była otyła, rudowłosa i niezwykle inteligentna. Podobnie jak kiedyś żebro Adama, Bóg wykorzystała do jej stworzenia jeden z rogów Rose, tuż przed udzieleniem mu błogosławieństwa. Rose jako jednorożec? Nie, pozbawiony jednego rogu mógł teraz nie zwracać na siebie uwagi.

Henri opowiedział Tonton Maxime'owi, Obierkom i Guili-guili o dramatycznej sytuacji, która nie dawała mu spokoju.

— Dobrze, Henri. My przeszukamy północ, południe, zachód i wschód. A pan niech uda się ku piętrom niebios.

— Tonton, nie zapomnij użyć swojej wspaniałej, niezawodnej zirgouille! — próbował uspokoić się Henri Toutrec.

Myślał jednak także: „Czy Rose i Sisse porwali Fleur i Marilyn?”.

Henri wyruszył więc na poszukiwanie Marilyn i Fleur-Bóg, coraz bardziej zaniepokojony.

Idąc, przypominał sobie porwanie, którego sam się dopuścił. Wyobrażał sobie siebie na miejscu Rose.

Próbował odgadnąć, jak Rose mógłby w tej chwili postąpić.

— Ale dokąd mógł się udać?… Jak mógłby ukryć Marilyn przed wszystkimi? I w jaki sposób zapanowałby nad Fleur? Za pomocą kolejnej lalki voodoo? W końcu… co dwie głowy, to nie jedna… Zapewne razem z żoną wymyślił jakiś nieprawdopodobny fortel. Jak tu nie popaść w paranoję? — rozmyślał Henri, próbując zachować zimną krew.

Nic nie mógł na to poradzić. Cała jego troska skupiała się na losie Marilyn.

— Z tego niepokoju zapomniałem, gdzie mam szukać! W niebiosach!

Henri skierował się więc ku kamieniowi skrywającemu szóste niebo i wszedł pod niego. W jednej chwili znalazł się piętro niżej. Dziwnie było mu spadać z siódmego nieba. W rzeczywistości nie był to jednak upadek z wielkiej wysokości. Zaledwie dwa metry.

Dopiero gdy spojrzał ku sklepieniu szóstego nieba, zrozumiał, że to cud: od firmamentu nie dzieliły go dwa metry, lecz bezmiar przestrzeni. Jak miał sobie poradzić, skoro i tak nie należał do wysokich?

Wrócić na siódme niebo? Jak? I czy powinien?

Nie zamierzał jednak rozpamiętywać swego losu. Myślał wyłącznie o swojej drugiej połówce. Zastanawiał się, w którą stronę ruszyć w szóstym niebie. Jego Lulum pojawił się i zaraz zniknął.

— Gdzie jestem? To na pewno szóste niebo? — zagadnął myśl, która akurat przelatywała obok.

— Jest pan w krainie zagubionych myśli. O! Właśnie jedną widzę. Ani słowa. Zamknąć się! Ja też milknę!

Myśl rzeczywiście zamilkła, ale nadal krążyła wokół Toutreca, któremu zaczynało się kręcić w głowie. Kiedy zagubiona myśl odleciała, rozmowa została wznowiona.

— No! Poszła sobie! Na czym stanęliśmy?

— Mówiła mi pani, że jesteśmy w raju zagubionych myśli…

— Zgadza się! Są tu wszystkie: dobre i złe, łagodne i pokręcone, genialne i paskudne. Najniebezpieczniejsze są te, o których zapominamy najłatwiej, choć powinniśmy je pamiętać. Na przykład: „Gdzie ja położyłem klucze?”. Albo: „Co to ja miałem zrobić?”. „Jak on się nazywa?”. Wszystko, czego nie potraficie sobie przypomnieć. Bóg jest zbyt sentymentalna. Nie sądzi pan?

— Do licha! Fleur-Bóg! Marilyn! Muszę szukać gdzie indziej! — wykrzyknął przerażony Henri Toutrec i natychmiast zaczął kopać, skoro nie mógł wspiąć się ku niebu. Kopał i dmuchał, pragnąc całym sercem odnaleźć ukochaną, swój kamień węgielny, swoją Normę Jean. A nade wszystko miał nadzieję, że poniżej istnieje kolejne niebo i że nie podąży za nim żadna zagubiona myśl.

Przebicie warstwy oddzielającej szóste niebo od piątego okazało się równie łatwe jak poprzednio. Nie zajrzał nawet na dół, nim skoczył. Nie zabolało go bardziej. Sklepienie tego nieba wznosiło się równie wysoko jak w dwóch poprzednich.

Czekał na niego kolejny świat, jeszcze dziwniejszy od poprzedniego: raj emocji i uczuć.

Henri widział siebie niczym ducha pośród obrazów i dźwięków. Potężne wspomnienia. Emocje, których w różnych epokach doznawały odmienne istoty.

Im starsze były te emocje, tym bardziej bolały. Natknął się jednak również na własne uczucia. Ponieważ zwykle je tłumił, wolał na nie nie patrzeć. Dla psychoanalityków Rose des Vents byłby to doprawdy fascynujący świat. Ujrzał nawet zaburzenie przywiązania, które skłoniło go do dalszego kopania… przypominało mu bowiem miłość do Marilyn. Kopał i dmuchał, nie tracąc nadziei, że odnajdzie ją niżej.

Tym razem podczas upadku skręcił stopę. Siedząc, nie podnosząc głowy, rozcierał kostkę. Wściekły, pytał sam siebie: „Jak można być takim idiotą, żeby zrobić sobie krzywdę, będąc duszą?”. Wreszcie podniósł głowę i rozejrzał się. Rośliny i zwierzęta były tu takie same jak na siódmym niebie. Czy po tym niebie unosiły się zapomniane uczucia?

Henri zobaczył tylko niewielką grupkę osób, które spokojnie ze sobą rozmawiały.

Jeden z nich dostrzegł Henriego z obolałą kostką, wstał i podszedł:

— Skaleczył się pan? — spytał mężczyzna w długiej białej szacie, wyglądający jak rabin.

Następnie bez słowa położył dłonie na zranionej stopie.

Wreszcie się podniósł.

— Proszę, jest pan uzdrowiony.

— Dziękuję, stopa już mnie nie boli. Ale kim pan jest? — zapytał Henri z ulgą.

— Uwaga! Proszę się schylić! Oto kolejna bajka! — zawołał szybko mężczyzna, nie okazując zdenerwowania.

Lis i krętacz przeleciał obok ze świstem.

— Skąd się biorą te teksty? Co to za bajka?

— Nadlatują zewsząd. Być może nawet z bardzo odległej przeszłości. Nigdy ich nie wypowiedziano, nigdy nie opowiedziano na głos. Zostały jedynie pomyślane, rozważone, natchnione. Mogli je ułożyć mądrzy ludzie, kobiety i mężczyźni, znani albo nieznani. Proszę jednak uważać, żeby któryś nie przeleciał przez pana, bo stanie się pańską obsesją. Oto następna!

Kotka i nornik przemknęła obok nich, leniwie zygzakując.

— Pozwolę sobie się przedstawić: jestem Jezus z Nazaretu. Może pan już o mnie słyszał?

— Któż pana nie zna?

— Och, mnóstwo ludzi, proszę mi wierzyć. Czytam w pańskich myślach. Nazywa się pan Nom de Plume.

— Proszę mówić mi Henri.

— Jest pan nowym bogiem?

— Bogiem? Ja?!… Dlaczego pan o to pyta?

— Bo tutaj… są sami bogowie. Proszę ze mną! Przedstawię pana kolegom.

Jezus i Henri Toutrec dołączyli do grupy. Henri osłupiał, gdy Jezus przedstawił go jej członkom pochodzącym z różnych epok.

— Przyjaciele, przedstawiam wam Henriego! Zaprawdę powiada, że nie jest bogiem, a jednak znalazł się między nami.

Gdy tajemnicze postacie to usłyszały, nie mogły powstrzymać śmiechu. Bo nawet prorocy się śmieją. Kiedy się uspokoili, Jezus kontynuował przedstawianie.

— Henri, pozwoli pan, że przedstawię moich towarzyszy, idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara słonecznego. Oto Budda, najmądrzejszy z nas. Thor, nordycki bóg; śpi, bo zażywa za dużo melatoniny. Mahomet, prawdziwy brat dla mnie. Ten wysoki naprzeciw pana to Wielki Manitou. Kobieta w żołnierskim hełmie to Atena. Pilnuje porządku, gdybyśmy nie mogli się dogadać. Abraham, jeden z moich cennych przodków. Ta ubrana jak egipska bogini to Hathor; specjalizuje się w miłości cielesnej. W głowie ma trochę zamętu. Żartujemy nawet, że jej myśli błądzą od Thota do Thora i z powrotem. To wszyscy, którzy uczestniczą w naszych rozważaniach. Bez przechwałek powiem, że jesteśmy jedną z najpłodniejszych grup dyskusyjnych. O, nadlatuje cytat! Wszyscy się schylić! — zawołał Jezus.

Wszyscy usłuchali bez słowa.

„Każdy przekaz istnieje wyłącznie w funkcji czasu” przepłynęło nad nimi zwartym blokiem, rozsypując wielobarwne znaczki, które znikały po dotknięciu ziemi…

— Najpłodniejszych?… Ale co właściwie robicie? I z kogo składają się pozostałe grupy? — podjął Henri Toutrec, jakby nigdy nic.

— Ileż pytań naraz! Nie wie pan, że prostota jest jedyną latarnią, która pozwala bezpiecznie żeglować? Mimo to spróbuję odpowiedzieć… Inne grupy tworzą rozmaici bogowie z innych miejsc. Niektórzy posiadają dar wszechobecności i należą do kilku mitologii. Potrafią jednocześnie spać i wygłaszać kazania. Co do pierwszego pytania, my jedynie dyskutujemy o mądrości. Dziś jest dla nas wielki dzień. Dowiedzieliśmy się, że Stwórca jest teraz… Stwórczynią i że usunęła, unicestwiła zło we wszechświecie. Proszę sobie wyobrazić, zapraszamy nawet kilku filozofów na konsultacje; wygłaszają niezwykle porywające wykłady na tematy dotyczące…

— Zaprosiliście Tonton Maxime'a?

— Zna pan Tonton Maxime'a, strażnika nicości?

Mędrców ogarnęło zdumienie, po czym Budda nie mógł powstrzymać się od komentarza.

— Powiem ci coś, Jezusie. Ten mały bóg z pewnością jest najprostszy spośród nas i najbardziej zręczny. Widzisz, zadziwia nas swoimi myślami, nie próbując nawet podawać się za boga.

— Ale ja nie jestem bogiem! Cholera!

— Cholera?!… Oto dowód, że nie jest pan bogiem. Ale wobec tego co pan tutaj robi?

— Ścigam diabła, który porwał moją drugą połówkę.

Henri nie śmiał jeszcze bardziej zaniepokoić grupy wiadomością o ponownym zniknięciu Boga.

— Możecie mi pomóc odnaleźć diabła? — spytał Henri, zastanawiając się, jak długo rozmawia już z tymi bogami.

Machinalnie znów się pochylili, bo jedna za drugą nadlatywały bajka i sentencja.

Maleńka dziewczynka i miła sowa, a zaraz po niej uroczyście: „Dusza odpowiada jedynie na szczere wezwanie, na miłość absolutną”.

— Odnaleźć diabła?! Chyba pan żartuje! Od zawsze próbujemy go unikać. Ale gdyby zjawił się przed nami, może pan być pewien, że strofowalibyśmy go aż do końca jego wieczności…

Henri czuł się kompletnie zagubiony pośród tych uczonych, mądrych, a tak różnych bogów. W pewnym sensie wykraczali poza granice największej niewinności. Starając się zachować własne myśli dla siebie, postanowił nie być nazbyt przejrzysty i szczery. „To wyznanie dowodzi mi, że go nie widzieli. Muszę teraz ruszać dalej. Jeśli będę tędy wracał, opowiem im całą tę nieprawdopodobną historię. Muszę znaleźć Marilyn. Czas nagli! Trzeba dokopać się do trzeciego nieba”.

Kiedy zaczął kopać, nieśmiało otarła się o niego sentencja, która skłoniła go do refleksji nad własną epopeją: „Nieważne, jakie królestwo odwiedzasz; z każdej podróży można wynieść naukę”.

Doskonale świadomy szkody, jaką wyrządziłby filozofującym bogom, gdyby na ich oczach przeszedł z czwartego do trzeciego nieba, udał, że odchodzi na odosobnienie, by medytować przez jakieś czterdzieści dni. Był to pretekst, żeby kopać i dostać się na niższe „piętro”.

W trzecim niebie zdawało mu się, że pada śnieg. Lecz z tych delikatnych płatków promieniowało przyjemne ciepło. Miał nawet wrażenie, że go obserwują. Zafascynowany tym widokiem wyciągnął rękę, by lepiej poznać budowę i naturę drgających drobinek i pochwycić jedną, która na nim osiadła. Tylko jedną!

W chwili gdy jego palce ledwie musnęły płatek, rozległ się głos…

— Jeśli dotknie pan któregoś z tych dzieci, usmaży się pan jak jajko!

— Co? Jak jajko?… Dzieci? Kto mówi?

— Ja, głos strażnika otchłani przed narodzinami. Co pan tu robi? Nikt nie ma prawa straszyć tych zarodków dusz. Niektóre są już nawet gotowe na siódme niebo. Łatwo je wytrącić z równowagi. Szybko, proszę uciekać, zanim pańska obecność na nie wpłynie. Jeśli nie zrobi pan tego w ciągu dwóch niebiańskich chwil, sprowadzę pana do takiego samego stanu jak one. Jeśli nie chce pan zaczynać wszystkiego od zera, radzę posłuchać! Może pan wrócić tą samą drogą. Sklepienie już załatałem. Te maleństwa nie mogą opuszczać trzeciego nieba. No już! Zasypię otwór za panem.

Zmarznięty ze strachu Henri nie kazał się prosić. Nie otworzył też ust, by zapytać o przejście diabła. Pojął kruchość tego miejsca i wrażliwość istot, które czekały, by znaleźć się pośrodku aktu miłosnego lub, przy mniej szczęśliwym trafie, w probówce. A kto wie, czy gdyby został dłużej, nie połknąłby któregoś z tych małych aniołków.

Z największą ostrożnością ponownie wydrążył otwór w podłożu. A kiedy skończył, rzucił się „całym ciałem” w atmosferę drugiego nieba, nie unikając przy tym grudek ziemi z trzeciego, które spadły mu na głowę.

Spadając, Henri miał wrażenie, że nie opuścił trzeciego nieba. Wszystko wyglądało identycznie. Wszędzie wirowały płatki o tym samym przyjemnym cieple. Tym razem nie próbował niczego dotykać. Wiedział, że to żywe istoty.

— Nie jest pan na swoim miejscu. Reinkarnują się tutaj tylko ci, którzy wierzą w reinkarnację. Proszę się nie ruszać! Chwileczkę! Otrzymuję telepatyczną wiadomość od strażnika otchłani — usłyszał Henri. Ten głos był inny, bardziej basowy.

Posłuszny Henri, który od swojej gwałtownej śmierci widział już niejedno, cierpliwie zastosował się do polecenia. Słyszał tylko: „Tak… hmm… rozumiem… hmm… tak… hmm, zgoda! Hmm… okej!… Dobrze! Kiedyś wyskoczymy razem na śniadanie. Na razie!”.

Henri zamilkł. Nareszcie znów odezwano się do niego.

— Cisza! — powiedział do głosu.

— Dlaczego każe mi pan milczeć? Mnie, strażnikowi tego nieba?

— Nie chcę zranić tych dusz.

— Proszę się nie martwić. Dusze przeznaczone do reinkarnacji są odporne na niektóre wstrząsy. Są wytrzymalsze niż nowe dusze przebywające w otchłani. Przywykły do uderzeń. Niejedno przeszły. Chociaż, jak każdy, niezbyt lubią traumatyczne przeżycia.

— Miło mi to słyszeć.

— No, no! Można powiedzieć, że ma pan za sobą niezłą historię! Strażnik trzeciego nieba właśnie mi o niej opowiedział. Dowiedział się jeszcze więcej od kogoś z góry, kto przekazał mu informacje otrzymane od Powszechnego Towarzystwa Bogów i Proroków. Jego członkowie usłyszeli to z kolei od pewnego filozofa, który twierdzi, że przybył z nicości. Czy czegoś podobnego? Czyż to nie śmieszne? Nicość przecież nie istnieje! Krótko mówiąc, przybył nieco z góry, trochę zewsząd. Podobno przechodził też z nieba do nieba, jedząc ratatouille albo wykonując zirgouille. W każdym razie coś w tym rodzaju.

— Może do mnie dołączy? Doskonale wie, że Marilyn z pewnością znalazła się w opałach. A co dopiero Fleur?

Henri zaczerpnął głęboko powietrza, potem raz jeszcze…

— Trudno! Nie mogę dłużej czekać na Tonton Maxime'a.

Lulum pojawił się ponownie i znów zniknął.

— Sam cię znajdę, moja Marilyn. Żegnaj!

Henri, który nabierał większej wprawy w drążeniu otworów między niebami niż w czesaniu włosów, potrzebował zaledwie chwili, by zniknąć i ukazać się piętro niżej.

— Hej! Niech pan zaczeka!… — rzucił głos drugiego nieba, reagujący wyjątkowo powoli, oszołomiony szybkością, z jaką Henri przebił podłoże jego świata. — Co za zestresowany facet! Miałem mu przekazać wiadomość od anioła imieniem Obierki! Ech, trudno! I tak muszę nadrobić zaległości w pracy — dodał do siebie strażnik reinkarnacji i szybko zasklepił wyrwę.

Spadając do pierwszego nieba, Henri tym razem naprawdę boleśnie się potłukł.

Spadł na literę „i”, potem na cyfrę „3”. Potknął się o dwie dwucyfrowe liczby, żeby w końcu wylądować pośladkami na trzech kolejnych literach. Wokół widział tylko litery i cyfry, figury, punkty, znaki oraz linie. Te elementy krążyły w niezliczonych poziomych, pionowych i ukośnych rzędach pod wszelkimi kątami. We wszystkich kierunkach! X, Y, Z! X’, Y’, Z’ i tak dalej. Pierwsze niebo poświęcone było podartym sprawozdaniom finansowym, wymazanym zdaniom, przekreślonym, skreślonym, usuniętym, zapomnianym i pominiętym słowom oraz liczbom, błędom rachunkowym i matematycznym — popełnianym w myślach, na piśmie i w mowie — wszelkim wypowiedzianym słowom i wszystkiemu, co w całym wszechświecie powiedziano lub napisano, zanim to odrzucono, a także zaniedbanym naukom i sztukom dawnym i współczesnym.

Henri ujrzał strażnika. Nie był to sam głos ani po prostu anioł. Przypominał zarazem Prousta i Einsteina, ponieważ miał inne wąsy z każdej strony twarzy: z jednej Marcel, z drugiej Albert. Strażnik uprzejmie zaprosił Henriego do wspólnego czytania i liczenia wszystkiego, co znajdowało się w pierwszym niebie.

— Niech pan zostanie ze mną! — zawołał strażnik pełniący podwójną funkcję. — Moglibyśmy połączyć te szczątki i stworzyć nowe hipotezy, nieznane dotąd teksty.

— Moje instynktowne pojmowanie rzeczy mówi mi, że Marilyn tu nie ma — oznajmił Henri, ponownie kopiąc i dmuchając w podłoże.

Ponieważ przywykł już do upadków, tym razem obyło się bez siniaków. Może dusza trochę ucierpiała, ale nic ponadto. Wylądował obiema stopami na Ziemi, dokładnie pośrodku głównej arterii Joujou City, przemianowanej po jego śmierci na bulwar Adolph Teresa.

Ponieważ był już tylko duszą, nikt go nie zauważał.

Dziwne i fascynujące pytania wirowały niczym wiry morskie w głowie byłego prezesa.

— Jak to? Wszechświat i Ziemia są zaledwie początkiem mojego świata? Materialnym fundamentem? A może fundamentem o nieskończonych możliwościach? Dlaczego ludzkość nigdy nic o tym nie wiedziała? Marilyn? Mój Boże! Fleur! Ale po co miałbym ich szukać tutaj? Jak Rose mógłby je sprowadzić na Ziemię? Jeszcze trudniej będzie je znaleźć tutaj niż w nieskończonych rajach. Tonton przyjdzie mnie odszukać. Dobrze, że Obierki obdarzył mnie instynktownym pojmowaniem rzeczy. Uff!

Jedno tylko pocieszało go w nieszczęściu i otchłani, w którą wpadł: nadzieja, że odnajdzie je całe i zdrowe, a nade wszystko obejmie aurą swoich ramion piękną Normę Jean.

W Joujou City wszystko było zamknięte. Sklepy, restauracje, przedsiębiorstwa — wszystko. Nawet sklep z zabawkami i zoologiczny miały zamknięte drzwi. A przecież pogoda była bardzo przyjemna. Słońce wydawało mu się jaśniejsze niż przed śmiercią, owego dnia, gdy ciężar jego pomnika przebił podłogę, na której go ustawił, a rzeźba spadła mu na głowę. Mimo spóźnionych ptaków wędrownych, które nie mogły już ubrudzić go odchodami, Henriemu nie było do śmiechu.

Wyobrażał sobie Marilyn zaczarowaną przez Rose des Vents, przygotowującą przysmaki na kolację we dwoje z Sixcentsoixantesaucisses.

— Jak wrócę do nieba? Jak odnajdę Marilyn? Niżej zejść już nie mogę. Ale gdzie ona jest?

Jakby tęsknota za Marilyn nie była wystarczająca, opanowała go również nostalgia za własnym miastem. Henri postanowił więc udać się na półksiężyc Queue fringante i sprawdzić, co spadkobiercy zrobili z jego domem.

Im bliżej był dzielnicy, której wszystkie ulice nosiły nazwy psów, tym więcej ludzi szło w tym samym kierunku. Rozpoznawał swoich pracowników, właściciela sklepu żelaznego, właścicielkę salonu kosmetycznego. Wszystkich.

W coraz liczniejszym tłumie, w miarę zbliżania się do dawnego domu, słyszał komentarze, które nie były niemiłe jego ego. Co chwila dobiegały go słowa:

— To u tego wariata wydarzyło się coś takiego!
— Ciekawe, co założyciel fabryki ma z tym wspólnego…
— A jednak wszystkie te zjawiska zaczęły się wkrótce po jego śmierci!

W przeciwieństwie do pozostałych Henri nie musiał czekać, by zobaczyć, co dzieje się w jego domu. Zdumiał się, odkrywszy, że budynek w ogóle nie istnieje. Nie rozumiał, jak w tak krótkim czasie można było zaplanować i wznieść coś nowego. Zastanawiał się, ile czasu minęło od jego śmierci. Jeden dzień.

Nowy budynek w kształcie latającego spodka miał tylko dwa ozdobne elementy: wielkie bramy podobne do tych rajskich. Nic więcej! Przez jedną wchodzili ludzie o zatroskanych twarzach, drugą wychodzili z szerokimi uśmiechami.

Po obu stronach wejścia i wyjścia stało na baczność czterech garbusów wysokich jak rosłe anioły. Nosili długie białe płaszcze przeciwdeszczowe sięgające pięt. Henri naprawdę by się ich przestraszył, gdyby jeszcze żył. Podszedł więc do środka, żeby sprawdzić, czego szukają tam mieszkańcy Joujou City.

— Hej, pan tam! — zwrócił się do Henriego najbliższy garbus.
— Co?… Pan mnie widzi?
— Naturalnie, że widzę. Za kogo mnie pan bierze, za ślepego anioła?
— Wcale nie. Ale niech pan powie, gdybym wyznał, że jestem duchem, a nawet zjawą bohatera tego miasta, który mieszkał tutaj jeszcze całkiem niedawno… Czy nie przeraziłoby to pana?
— Ja miałbym bać się duchów? Palec w oko pan sobie wsadził! I to w trzecie! — burknął garbus, któremu chciało się siusiu.

Garbus odwrócił się do Henriego i delikatnie położył mu dłoń na ramieniu, uważnie, jakby pragnął wyznać mu sekret. Henriego dziwił spokój strażnika.

— Zmarli mnie nie przerażają. Spotykam ich codziennie… Muszę się panu do czegoś przyznać: nie wiem, skąd pan przybywa, ale to nie jest muzeum. To dworzec. Bardzo szczególny dworzec. Dworzec do niebios.

— Dworzec do niebios?
— Czyż nie mówiłem, że jest szczególny? A skoro może pan jest duchem i chciałby nawiedzać mieszkańców tego uroczego miasteczka, na pańskim miejscu nie wchodziłbym do środka. Bo kiedy raz pan wsiądzie, może już nie zechce pan wracać.
— Ale dokąd trafia się po wejściu do tego miejsca?
— Na tamten świat, proszę pana! Na tamten świat!

Henriego przepełniały radość, zachwyt i entuzjazm, ku wielkiemu zdumieniu garbusa. Być może odkrył sposób na powrót do siódmego nieba, dzięki czemu łatwiej odnajdzie Marilyn. Być może. Jego Lulum wracał coraz wolniej. A zatem oddalił się od Marilyn. Teraz jednak tak go poniosło szczęście, że rzucił się garbusowi na szyję.

— Hej! Ostrożnie z moimi skrzydłami, proszę pana!
— Skrzydłami?! A więc naprawdę jest pan aniołem?

— Nie tak głośno! Ludzie nie powinni się bać. Tak, jestem aniołem. I co z tego?
— Zna pan Obierki Ziemniaczane i jego ukochaną Guili-guili?
— Co?! Zna ich pan osobiście?
— Oczywiście! Przecież przybywam z raju. Mogę nawet powiedzieć, że całkiem niedawno miał pan zapewne skrzydła umazane melasą.
— To prawda! Ale co pan tutaj robi?
— Nie mam czasu wyjaśniać. Muszę teraz odnaleźć Fleur-Bóg i Marilyn Monroe, moją Normę Jean. Więcej powiedzieć nie mogę. Ten pomysł Boga, by żywi mogli odwiedzać inne światy bez umierania… może właśnie on pozwoli mi odnaleźć moją drugą połówkę.
— Skoro nie tylko zna pan Obierki Ziemniaczane, ale i cieszy się łaską Boga, proszę wejść! — zakończył anioł przebrany za garbusa, wskazując Henriemu tabliczkę podobną do mapy, na której wymieniono nieba dostępne żywym. Było tam pierwsze, następnie od czwartego do siódmego. A nawet piekło.

— Tak będzie chyba łatwiej niż kopać dziury między niebami. Zobaczmy, co mówi mapa… Piekło: piętro „H”; szóste niebo: „C”; piąte: „D”; siódme: „B”; domena boska: „A”. Pozostałe piętra… niedostępne.
— Aha! To coś w rodzaju windy — szepnął rozmarzony, czytając plan podróży przeznaczony dla żywych. Następnie bez wahania wybrał piętro „A”. W mgnieniu oka znalazł się na miejscu. Drzwi się otworzyły. Naprzeciw niego stała mała tabliczka, a na niej drukowanymi literami napis: „Czekamy na pana”.

Czytając tę wiadomość, Henri poczuł słabość. Pomyślał, że Rose des Vents znów opanował zaświaty i rozpoczął nowy atak na raj. Wydawało mu się, że napis skierowany jest osobiście do niego. Jednak bez dalszego roztrząsania uznał, że Bóg mogła już odzyskać całą swoją moc, a przezorna kobieta-Bóg jest podwójnie przygotowana. Najpewniej coś takiego nie mogłoby się powtórzyć. Uspokoił się, lekko przechylił głowę i ruszył naprzód.

Gęsta mgła otulająca boską domenę natychmiast się rozwiała. Na szczęście Henri zaznał już śmierci i wiedział, że ten widowiskowy efekt należy do dekoracji. Drzwi windy zatrzasnęły się za nim, choć nikt ich nie dotknął.

Przeżył największą niespodziankę swego życia po śmierci. Wszyscy tam byli i czekali na niego. Tonton Maxime zaprosił nawet kilku „filów” z czwartego nieba. Wciąż dyskutowali ze sobą, ale przyciszonymi głosami.

Liczyła się jednak wyłącznie ona, Marilyn w całym swoim blasku. Stała tuż obok Fleur, piękniejsza niż kiedykolwiek. Na tę okazję Fleur towarzyszyła urocza Azjatka.

Henri podbiegł do Marilyn i namiętnie objął ją ramionami. Potem powoli przesunął dłonie wzdłuż jej ramion i nie przerywając dotyku, cofnął się o krok, żeby spojrzeć jej w oczy.

— Ale co się stało? Tak się niepokoiłem, byłem zagubiony i przerażony! Rose des Vents nagle doznał olśnienia i was uwolnił? A może Bóg go powstrzymała?
— Nic podobnego! Prawie skończyłam przygotowania do wernisażu, kiedy przyszła po mnie Fleur. Kiedy zobaczyła mnie w tej olśniewającej sukni, którą Yves Saint Laurent zaprojektował i uszył dla mnie z liści eukaliptusa, poczuła natchnienie. Poprosiła więc, żebym poszła z nią pozować. To niewiarygodne! Fleur wybrała właśnie mnie, Normę Jean, na swoją modelkę!
— A więc przez cały ten czas pozowałaś Bogu. To mi się bardziej podoba. Tak się bałem, że Rose cię torturuje albo robi nie wiadomo co!
— Rose! Ha! Ha!… Był czymś bardzo przejęty, bardzo niecierpliwy. Ale nie dlatego, że miał nas zobaczyć razem. Mmm! Zgadnij, gdzie się znajdował. Najpierw tam, za krzakiem! Potem za kolejnym. I za następnym. Chyba zaliczył wszystkie zarośla raju. Tak, za krzakami, ale ze swoją australopiteczką!… Oni tam…

— Co?! A ja wyobrażałem sobie najgorsze!
— Naprawdę mnie kochasz, prawda?
— Nie wiem, jak mógłbym to udowodnić jeszcze bardziej.

Bóg „Fleur”, dotychczas milcząca, by pozwolić zakochanym nacieszyć się spotkaniem, zrozumiała, że Marilyn nie potrafi już wyjaśnić pewnych spraw ani uczynić ich jaśniejszymi dla Henriego. Z całym majestatem swej energii i wdziękiem kobiecego ciała poprosiła ich oboje, by poszli za nią.

— Henri, wyjątkowo przyznam panu przywilej obejrzenia dzieła, do którego natchnęła mnie Norma Jean. I to jeszcze przed wernisażem, który nastąpi po pańskim ślubie z Marilyn, skoro wasz związek już ożywia Lulum.
— Ślub? Jak najbardziej się zgadzam! To dla mnie zbyt wielki zaszczyt!

Cała czwórka przechadzała się wśród arcydzieł Boga, aż wreszcie stanęła przed słynną rzeźbą. Henri nie szczędził zachwytów.

— To absolutnie wspaniałe! Genialne! Boskie! Naprawdę! Oddała pani w granitowej Marilyn cały urok i wdzięk, który ją otacza. A suknia, którą nosi, te linie, krzywizny, wgłębienia… niesamowite! Czy jednak mogę dodać małą uwagę? Właściwie mam raczej pytanie.
— Proszę, Henri! Niech się pan nie krępuje — odparła Fleur-Bóg, która nie spodziewała się żadnych pytań.
— Otóż, jak mówiłem, Marilyn jest absolutnie olśniewająca. To wielka sztuka. Nie rozumiem tylko, co skłoniło panią do wyrzeźbienia wokół niej dwunastu małych cherubinów, którzy spoglądają na nią, jakby była ich matką. Dlaczego?
— To proste, panie Toutrec, sam odpowiedział pan na swoje pytanie.
— Naprawdę nie rozumiem — odparł Henri, blednąc, jakby właśnie pojął coś, co przed nim ukrywano.

Wtedy odezwała się Marilyn, przywołując miłość, jaką darzył ją Henri.

— Te cherubiny, kochanie, przedstawiają moje dzieci. Te, które powinnam była mieć na Ziemi, i te, które dałeś mi ty.

Fleur początkowo milczała, po czym stwierdziła…

— Czy naprawdę sądzi pan, panie Toutrec, że ja, Bóg, mam tak niewielką moc, a przede wszystkim tak mało miłości do życia, by odmówić mojego światła tym istotom, które teraz żyją w raju?

Cisza.

Następnie Fleur-Bóg podjęła:

— To te małe dusze, które odeszły wskutek poronienia lub w innych okolicznościach. Zna pan historię Normy Jean. Tak, cherubiny przedstawiają jej dzieci. Tak, chociaż Marilyn nie mogła być matką na Ziemi… tutaj nią jest. Jej dzieci naprawdę istnieją. I proszę mi wierzyć, Norma Jean nie jest jedyna w takiej sytuacji.

Znów cisza.

— Nie był to przywilej przyznany tylko jej. To zasada. — Na Ziemi istnieją siła i prawo. — Tutaj istnieją siła i życie!

— Ale jak to możliwe? Rozumiem, jeśli chodzi o te ziemskie dzieci, ale my kochaliśmy się tak niedawno! To przecież cud. Nie było mnie nawet przy porodzie! Co pomyślą o mnie te maleństwa? Że ich nie kocham?… Gdzie teraz są? — wyrzucał z siebie Henri, oszołomiony, lecz szczęśliwy.

Oczy Marilyn zaszkliły się łzami radości; w ich tajemnym blasku można było odczytać nieskończoność.

Ich tęczowy Lulum przemienił się w małe żywe słońce otoczone wszystkimi kolorami.

Ona, Norma Jean, spokojnie podeszła do Henriego, który otworzył ramiona. Pocałowali się jak wszyscy świeżo upieczeni rodzice, którzy się kochają i potrafią to odczuwać. Po tym długim, czułym pocałunku długo patrzyli sobie w oczy, jakby rozmawiali bez słów…

Potem Henri spojrzał na Fleur-Bóg w taki sposób, by pojęła, jak niemożliwe, niemal bezcelowe wydaje mu się dziękowanie za jej dobrodziejstwa: radość przewyższała wszystko, czego kiedykolwiek doświadczył. Wreszcie, nie mogąc wytrzymać, przerwał ciszę, której w świecie materialnym nie dałoby się odtworzyć ani opisać.

— No dobrze! Mamy ślub do urządzenia! Rajski związek małżeński. Boże, czy może mi pani teraz wyświadczyć łaskę i sprowadzić nasze dzieci, żeby były obecne na ceremonii? I proszę się nie martwić o swoje żywe dzieła. Podczas wernisażu będę się bawił z maleństwami, troskliwie się nimi zajmował, pilnował ich. Będę je kochał równie mocno jak Marilyn Normę Jean. Proszę, niech się pani pośpieszy… pośpieszy, bo nie mogę się doczekać spotkania z nimi.

— Proszę się nie martwić, panie Toutrec. To nie potrwa długo. Są tuż wyżej, w dziewiątym niebie.

— Co?! W dziewiątym niebie?

— To pana dziwi? Jest ich nieskończenie wiele i mnożą się wykładniczo, a te nieba same są wieczne, nieskończone i wykładnicze. Za kogo pan mnie właściwie uważa?… Za zwykły deszczowy dzień?

KONIEC

Początek »