Nasyciwszy się łapczywymi haustami duchowego pokarmu, wznowili ucieczkę ze zdwojoną energią. Syropowaty płyn rzeki dodał im sił, a przede wszystkim owej lekkości, bez której nie dotarliby do wielobarwnych gór. Zapuszczali się coraz głębiej w raj, przemierzając baśniowe krainy, bujne doliny i równiny przesycone zapachami. Rozkosz dla oczu, upojenie dla węchu.

Kiedy mijali zgodnie zespolone połówki księżyca, Henri prosił Marilyn, żeby trzymała go za rękę. Nie odmawiała. Podstęp służył dwóm celom: pozwalał im pozostać niezauważonymi, a jemu — dotykać aury Marilyn.

Wszystko stało się pretekstem, by jego dusza mogła ocierać się o duszę ukochanej zakładniczki. Posunął się nawet do twierdzenia, że wbiła mu się w kciuk drzazga. Marilyn, jakby przystając na tę zabawę, udawała, że ją wyciąga. Manipulowała czymś, czego nie było, niby niewidzialną porcelaną. Jej gest był tak delikatny, że rana zdawała się prawdziwa.

Czasami próbował jej zaimponować albo ją rozśmieszyć, by jeszcze bardziej ją sobie zjednać.

Henri, skory do żartów, budował z małych rajskich kamyków inuksuki w dziuplach niektórych drzew. Jedną z figurek wykonał na własne podobieństwo, dokładnie taki, jaki był: nagi, dzięki podłużnemu kamyczkowi umieszczonemu w stosownym miejscu.

Tak posuwali się naprzód, bez większych przeszkód, aż dotarli w okolice gór. Jak twierdzili Isaac Newton i jego towarzyszka, pani McIntosh — dwie połówki księżyca spotkane po drodze — całkiem niedaleko znajdowała się strefa zakazana.

Nic nie wskazywało na to, że wstęp na ten teren jest wzbroniony. Jego granicę wyznaczała długa ścieżka, poznaczona koleinami wydeptanymi przez stada krów o miękkich, przezroczystych rogach. Zanim przekroczyli granicę, usłyszeli w myślach głęboki, dudniący głos. Nakazywał im zawrócić.

— Wracajcie, skąd przyszliście! I to prędko!

Nie widząc innej drogi dalszej ucieczki niż złamanie zakazu, zlekceważyli surowe ostrzeżenie i weszli na zabroniony teren. Zdumieni, znów usłyszeli ten sam głos. Tym razem rozbrzmiewał naprawdę, docierając do ich uszu…

— Skoro już tu jesteście, chodźcie na paluszkach. Fałszywi pobożnisie… Lepiej mieć gościa, który stąpa cicho, niż hałaśliwego podglądacza. Co ja gadam?!

Henri był niespokojny, bo wszystko mogło mu się przydarzyć. Marilyn wydawała się raczej zaskoczona i zaciekawiona. Spoglądała na osobliwego porywacza, czekając, aż ją uspokoi. Znaleźli się w krainie, której nikt nie odwiedzał. Nie było tu ani błogosławionych, ani połówek księżyca, a tym bardziej aniołów.

Z głowami zakapturzonymi niewiedzą postawili stopy na cudownym obszarze należącym do Boga. W ziemskim raju. Niegdyś wegetowali tu ludzie. Nie mieli nazwisk, tylko dwoje powszechnie znanych imion, zapewne dla ochrony prywatności: Ewa i Adam. (W raju wymienia się ich w tej kolejności, bo tu ceni się dobre wychowanie).

Bóg, powodowany nostalgią, przesadził ten doczesny ogród do wieczności. To tutaj nadgryziono słynne jabłko. Choć obszar ten miał imponujące rozmiary, przypominał maleńkie bonsai na tle rozległej, nietkniętej Amazonii pełnej niezliczonych sekwoi.

Ani wiedza Marilyn, ani niebiańskie legendy nie zdradziły jej istnienia tego boskiego zakątka zagubionego w wieczności. Nikt niczego jej nie wyjawił. Pozostała jedynie drobna wątpliwość dotycząca białych chmur na błękitnym niebie. Nieustannie płynące i zmieniające kształty, służyły za ruchome mapy geograficzne wieczności. Pewnego dnia… zauważyła jedną, która nigdy się nie zmieniała. Niezmienną.

Głos umilkł. Panowała absolutna cisza. W pobliżu nie było żywej duszy… Henri niemal przestał już obawiać się nieszczęść. Śmierć nie mogła go dłużej przerażać, lecz wieczność owszem: bał się, że spadnie do piekła.

Nie zważając na te myśli, pogwizdując wdrapał się na jedno ze wzgórz pierwszego parku ludzkości. Potem przystanął. Spokojny niczym mistrz zen. Gdy patrzył ku horyzontowi, po policzkach potoczyły mu się łzy, łagodne jak małe wodospady.

W oddali niezwykle piękny zachód słońca zdobił zakątek raju. Jak świadkowie, jak wspólnicy, tysiące innych słońc uczestniczyły w tym widowisku. To słońce, które chwilowo przyćmiewało pozostałe, rozświetlało cały raj. Gwiazdy, jedna po drugiej, bawiły się z horyzontem w chowanego.

Wszystko składało się na niekończący się, niezwykły spektakl. Słońca przypominały Henriemu karuzele zawieszane nad łóżeczkami niemowląt. Wirowały walcem, krążąc wokół jeszcze większej światłości. Wyglądało to na choreografię energii. Zakochani wystawiali się na widok gwiazd. Zależnie od kąta oglądania mogli zajrzeć wprost w rzeczywistość. Kosmos albo zwykłe rozgwieżdżone niebo — według kaprysu zachwytu.

Marilyn dołączyła do Henriego. Pomimo wszystkiego, co ich dzieliło, ta przypadkowa para wpatrywała się w czarodziejski horyzont.

U podnóża wzgórza, kiepsko ukryte za drzewem pozbawionym jednego owocu, obserwowało ich dziwaczne zwierzę. Mieszaniec. Nieruchome stworzenie było owocem niebywałego skrzyżowania. Przypominało olbrzymiego pingwina obdarzonego genami dziobaka, którego któryś dziadek lub babka flirtowali niegdyś z makolągwą, pozostawiając mu po sobie jej maniery. Miało jednak wzruszające spojrzenie.

Z oczami wielkimi jak balony niedobrana para powoli odwróciła się w jego stronę. „Co to takiego?” — pomyśleli oboje, nie spuszczając wzroku z osobliwości.

Zwierzę ani drgnęło. Niewzruszone. Jakby pogrążone w odmiennym stanie świadomości. Zahipnotyzowane niespodziewaną obecnością gości w tym odludnym zakątku boskiej posiadłości.

Toutrec wreszcie otrząsnął się z osłupienia. Dumny i szczęśliwy, że może wystąpić jako obrońca swej piękności, wypiął pierś niczym paw na sterydach. Zwrócił się do bestii tonem tak rozkazującym, jak tylko pozwalał mu charakter. Rezultat był daleki od groźnego. „Buuu! Buuu!” — pohukiwał Henri niczym zachrypnięta sowa.

Stworzenie odziedziczyło po dziobaku dziób podobny do kaczego. Bardzo utrudniało mu to artykulację i odbierało możliwość wyraźnego porozumiewania się. Mimo tej wymownej przeszkody zwróciło się do nich słowami i zwrotami, które ostatecznie dało się zrozumieć.

— Nie bać! Nie chowajcie śię… się. Nie panikować wy. Co ja gadam?! Klap! Klap! Jakby poprawiało sobie dziób niczym zbyt luźną protezę zębową.

— Całe szczęście, że posiadłem dar języków! — pochwalił się Henri.

Zamilkł jednak, uświadomiwszy sobie głupotę własnej uwagi. Tym bardziej że właśnie spostrzegł, iż paszcza stworzenia była zupełnie pusta. Ani języka, ani zębów. Nawet śladu migdałka.

— Niełatfo… łatwo mówić z dziobem. Zwłaszcza gdy prak… brak wprawy. Poczekajcie chwilęczfę… chwileczkę. Co ja gadam?!

Bestia, równie onieśmielona ich obecnością, odwróciła się plecami. Przez dłuższą chwilę wykonywała rytmiczne ćwiczenia głosowe, wprawki dykcyjne, rozgrzewkę mięśni twarzy i gwałtownie kłapała dziobem. Gdy ponownie się odwróciła, dostrzegła oboje rozmówców wybuchających śmiechem. Rozbawiły ich starania skądinąd sympatycznego zwierzaka, który ćwiczył poprawną wymowę. Niczym dzieci przyłapane z ręką w słoiku konfitur, pochylili głowy i popatrzyli ukradkiem w bok, przybierając figlarne, przymilne pozy.

— Drwiący duch nie zasługuje na drwiny duchów. Co ja gadam?! Nie będę was beształ. Ale może wolicie, żebym mówił do was telepatycznie, jak przed chwilą? — wyartykułowało stworzenie z oszałamiającą wyrazistością.

Zaskoczeni, zawstydzeni i nieco skruszeni, odpowiedzieli przeczącym ruchem głowy.

— Sam Bóg pozwolił mi przychodzić tutaj dla odmiany. Podziobać trochę przyjemności w tym rajskim zakątku. Co? I pełnię tu straż. Wiecie, wieczność w nicości jest długa i monotonna.

— Co skłoniło Boga do stworzenia nicości? — zapytali chórem Henri i Marilyn, jakby prowadzili surowe przesłuchanie.

— Nie miał powodu, to był bałagan… Co ja gadam?! Przypadek. Nie pamiętam dnia, ale pewnego dnia, gdy zabierał się do stwarzania, zdarzyła mu się chwila nieobecności… Nagle miał głowę pustą od pomysłów, niczego nie stwarzał i tak wymyślił nicość. Bojąc się, że jakieś istoty mogą się w niej zagubić, wykrzyczał mnie. Co ja gadam?! Stworzył… żebym nikomu nie pozwalał tam wejść.

— Ale skoro pan tam jest, to już nie jest nicość, bo coś się w niej znajduje! Nie uważa pan? — wtrąciła Marilyn, usiłując doszukać się logiki w niedorzecznych wypowiedziach Tonton Maxime’a.

— Ach, proszę! Nie pomazałem… pomyślałem… Co ja gadam?! W każdym razie nicość jest tak wielka, nieskończona jak sama nieskończoność, że ja sam jestem w niej zupełnym niczym. Bóg mnie zmotoryzował. Co ja gadam?! Upoważnił, żebym mógł odpoczywać w jego królestwie. Co sądzicie o moich najnowszych maksymach? — zapytał Tonton Maxime.

Marilyn, która uwielbiała jego powiedzenia, nie trzeba było dwa razy prosić.

Henri natomiast słuchał najnowszych pomysłów Tontona jednym uchem. W rzeczywistości zastanawiał się, w jaki sposób ten gawędziarz mógłby mu pomóc.

Dalej »