Gdzie indziej, nieopodal bram raju, w głębi tych niebiańskich krain…
Wszyscy ocaleni wiedzieli, że możliwa jest tylko jedna strategia: zaatakować, błogosławiąc wszystkie diabliki pomagające Rose des Vents. Razem — Obierki Ziemniaczane, dawni potępieni, zgodnie złączone połówki księżyca, samotne połówki i święci wszystkich epok — pamiętali potworności, jakich doznali z ręki Rose'a.
Postanowili udawać, że niczego już nie pamiętają. Potem mieli błogosławić, nie okazując gniewu, bo cóż warte byłoby błogosławieństwo bez szczerego, dobrowolnego szczęścia? Pozostawał jednak drobny problem: owa czarnoskóra kobieta, wciąż szukająca bratniej duszy. Oczywiście nie pamiętała, kim jest, lecz jak zareagowałby demon, gdyby w samym sercu raju zapytała go: «Czy to pana szukam?»
Wobec tej trudności Marilyn zauważyła:
— W gruncie rzeczy to niewielki kłopot. Przecież pomyślą, że są u siebie.
Ocalone dusze z przekonaniem wyszły naprzeciw diablikom i innym złowieszczym ptakom. Zanim ci odrażający przeciwnicy zdążyli powiedzieć choćby słowo — albo wyrządzić zło — otrzymali błogosławieństwo.
W tej samej chwili ich rogi zaczynały topnieć, a ogony kurczyły się i znikały aż po kość ogonową. Robili się niebiescy ze wstydu, niczym anioł przyłapany na maczaniu palców w misce jagód. Odtąd diabły, które przestały być diabłami, przypominały ludzi. Jeden przekazywał wieść drugiemu i sami zaczynali błogosławić. Jak gdyby poddano ich błyskawicznemu egzorcyzmowi, który nieodwracalnie odmienił ich osobowość. Stali się po prostu aniołami bez skrzydeł. Bez żadnych mocy — podobni do ludzi, którzy przyszli na świat już jako dorośli.
Ten niezwykle prosty plan omal jednak nie spalił na panewce, gdy pewien zielony diabeł dostrzegł kilka metrów dalej sylwetkę Tontona Maxime'a. Dziwaczny dziobak dopiero co zakończył wysadzanie pasażerów i nastawiał sobie paszczę na miejsce, czym zachwiał logiką rogatego obserwatora.
«To pewnie zmiana powietrza albo przesunięcie stref grozy wywołuje u mnie halucynacje. Jeśli powiem Rose des Vents, że widziałem czteronożną kaczkę z ogonem jak korkociąg i dziobem długim na setki metrów, uzna, że jestem zdeprawowany. Nie! Lepiej nikomu o tym nie wspominać. A już zwłaszcza jemu. Oblałby mnie melasą albo, co gorsza, usunął mój śliczny tatuaż przedstawiający widelec do fondue, który noszę na udzie» — pomyślał tuż przed otrzymaniem błogosławieństwa.
Tonton i Henri, mimo powodzenia natarcia, pozostawali zamyśleni.
Nadeszła w wieczności chwila, gdy w niektórych miejscach powstały zatory. Nie da się sprowadzić wszystkich potępionych do raju, nie wywołując tłoku. Wyglądało to tam jak godzina szczytu w śródmieściu wielkiej metropolii: ludzie trąbili, powtarzając owo słynne pytanie. Rozgrzeszenia pełniły funkcję zielonych świateł na skrzyżowaniach. Potem przychodziła niezmierzona radość z odzyskanej swobody. Prawdziwa eksplozja uniesienia, jak po wielkich zwycięstwach w hokeju albo futbolu.
Później, gdy tylko nadarzyła się sposobność, ci łagodni rewolucjoniści obmyli anielskie skrzydła źródlaną wodą, używając mydła, które znajdowało się na aureolach świętych.
— No proszę! To był znakomity pomysł. Wszystko wróci do porządku — nie mogli się powstrzymać od stwierdzenia czterej towarzysze niedoli.
— To, co nie istnieje, przemieszcza się szybciej niż myśl czy materia — oświadczył Tonton Maxime, tym razem się nie myląc.
Następnie zaprosił Henriego i Marilyn na poszukiwania Rose des Vents. Wkrótce wszystko było gotowe, by wytropić tego podłego, przebiegłego generała. Tonton Maxime rozwarł paszczę na całą szerokość. W ostatniej chwili, tuż zanim Tonton wykonał zirgouille, czarnoskóra kobieta szykowała się do skoku w nicość.