Pajęczyca Clarence kończyła tkać sieć, zasłaniając w ten sposób wejście do nicości. Każde z nich próbowało przywołać pozostałych. Tylko Tonton Maxime nie próbował, wiedział bowiem, że to przedsięwzięcie daremne, niemal beznadziejne. W końcu ogarnęło ich wielkie znużenie, jakby nawet w absolutnej pustce każde zachowało jeszcze ciało. Wkrótce zapadli w twardy sen i wszyscy zaczęli chrapać, nie wyłączając anioła, który spał po raz pierwszy w całym swoim istnieniu.
Nicość zdawała się pusta…
Nie było widać żadnych sylwetek.
A jednak pojawiło się pierwsze senne przeczucie.
— Halo! Mówię do każdego, kto zechce mnie wyśnić! To ja, Henri! Nikt nic nie powie? Niczego nie czuję… Śni mi się, że szukam was w tej nieobecności wszystkiego. Coś zrozumiałem! W nicości sami jesteśmy niczym.
— Kiedy jest się niczym, nic dziwnego, że przestaje się mylić… Co ja gadam?! Czuć! Czekałem, aż któremuś z was coś się przyśni w tym nie-miejscu, żebym mógł się do niego odezwać — uspokajał ich Tonton Maxime, czujący się znakomicie zarówno w nicości, jak i w snach.
— Witajcie! Tu Obierki! Mamy wrażenie, że lewitujemy, jakbyśmy trwali w stanie najwyższej łaski! Spanie jest interesujące, a śnienie jeszcze bardziej. Czy wszyscy śpimy? — śnił niestrudzenie anioł podczas tej osobliwej, sennej telepatii.
Zapadła jakby długa cisza… Jak gdyby ich sny unosiły się bez celu. Henri nagle się zaniepokoił: Marilyn nie odpowiadała.
— Marilyn! Marilyn!… Gdzie pani jest?… Proszę odpowiedzieć!… Czy ktoś słyszał, jak Marilyn śni?… Czy porozumiała się z którymś z was dwóch?
— Nie! Nie otrzymaliśmy żadnego telepatycznego wezwania — odparł anioł.
— Niech pan mówi za siebie, panie „my”! Mam już dość pańskiego przekonania, że jest pan rzecznikiem całej swojej konserwacji… Co ja gadam?! Kongregacji… My tu, my tam…
— Zapomnieliście o Marilyn? Nic z tego nie rozumiem. A przecież to ona pierwsza wskoczyła panu do dzioba, Tonton. Co się stało? Zgubił się pan już kiedyś w tej zapadłej dziurze? — zasypywał go nerwowymi pytaniami Henri.
— Nie! Nigdy. Musicie zrozumieć, że ufam mojej ukochanej nicości.
— Czy to ja was śnię, czy jesteście bladym koszmarem?! — odezwała się wreszcie Marilyn, przynosząc im ulgę.
Natychmiast zasypali ją pytaniami wszyscy trzej towarzysze niedoli.
— Marilyn, pańskie milczenie nas dotknęło; aż drżały nam nasze splamione skrzydła. Dlaczego pani milczała?
— No właśnie, dlaczego nic pani nie wypiła… Co ja gadam?! Nie powiedziała?
— Miałam nadzieję zaznać spokoju, jeśli pozostanę cicho. Nie zapominajcie, że mogę na całą rajską przyszłość uwiązać sobie u szyi pewnego idiotę — rzuciła Marilyn. Lęk znów dawał o sobie znać, odbijając się na jej usposobieniu. — Przyznam, że obecnie jedna rzecz podoba mi się u Henriego: pustka w jego głowie. Powiedziałabym nawet, że sama nicość musi mu jej zazdrościć — dodała ironicznie, obwiniając go o całą katastrofę.
— Proszę mi powiedzieć, pani i pustka pochodzicie chyba z tego samego drzewa genealogicznego, prawda? O, i niech pani jej ode mnie podziękuje. Jest pani jeszcze piękniejsza, kiedy pani nie widzę.
— Mój drogi Henri, czy mogę pieszczotliwie nazywać pana dupkiem?
— Ma pani szczęście, że dzieli nas całe nic!
Ta urocza wymiana obelg dobiegła końca, kiedy Tonton Maxime, któremu zdawało się, że nawet nicość dostaje od niej wrzodów, przywołał wszystkich do porządku.
— Cisza! — rozkazał. Nakaz odbił się echem w snach pozostałych. — Musimy pamiętać, że nieprawdopodobny… Co ja gadam?! Diabeł napadł na raj.
— Jeśli ten stary cap naprawdę rządzi Edenem, nie widzę powodu, żebyśmy stąd wychodzili — powiedział Henri, który zaczynał uważać pustkę za całkiem wygodne miejsce.
— Mam w tej sprawie przedmiot… Co ja gadam?! Pomysł. Chcecie światła?… Tak czy nie?… — spytał od niechcenia mieszaniec.
— Jak mamy to rozumieć?… Ostrzegał nas pan, że w nicości nie możemy się nawzajem zobaczyć. A teraz chce pan nas oświetlić, żebyśmy poczuli się swobodniej! — odparła Marilyn, której sen coraz bardziej przypominał wizję przyprawiającą ją o… zimny pot.
— Czy nie powiedziałem, żeby zrobić z tego księżyc… Co ja gadam?! Rzucić na to światło… Chodziło mi właśnie o wyjaśnienie sytuacji — sprecyzował Tonton Maxime, wzdychając lekko ze zniechęcenia.
— Nie wiem, czy podziela pan moje zdanie, drogi aniele… Mam przeczucie, że te dwie dusze bardzo się lubią. Przecież o pokrewieństwie dusz przekonujemy się dopiero wtedy, gdy coś je ze sobą zespoli. Prawda?
Henri zakaszlał… Udał nawet, że we śnie majaczy o niezależności.
— No, Tonton! Nie rozciągajmy już dłużej wieczności. Co pan proponuje?
— Pamiętacie ten malutki otwór, który Clarence zakrywa pajęczyną?… Dla świata zewnętrznego to nic. Dla nas jest teraz otwarciem w nicości, możliwym wyjściem. Otóż… mogę ten otwór przesunąć — zdradził strażnik absolutnej pustki.
— I co z tego?… — przyśniło im się wspólnie, pod czapkami niedowierzania.
— Nicość ma tę szczególną właściwość, że zawsze znajduje się wszędzie… w tym samym miejscu. Ale dostęp do niej można łatwo przemieścić. To znaczy tę maleńką dziurkę zamaskowaną przez Clarence. Więc idźcie do diabła!… Co ja gadam?! Chodźmy do diabła. Odwiedźmy go i pokażmy mu, na co nas stać! — usłyszał własne słowa zdumiony Tonton Maxime, chełpliwy nie mniej niż Henri.
— Odwagi panu nie brakuje, Tonton — powiedzieli wszyscy razem.
— Kiedy diabła nie ma, potępieńcy harcują. Rose des Vents nie siedzi już w piekle, tylko w łóżku wydarzeń u dobrego ognia… Co ja gadam?! W samym ogniu wydarzeń u dobrego Boga! Droga jest więc wolna, możemy mu spłatać figla. Dajecie mi zielone światło na przesunięcie otworu?…
— Co pan kombinuje, Tonton Maxime? Zanim zdążymy powiedzieć „ach!”, spłoniemy w płomieniach! — zapytała z niepokojem Marilyn.
— Nicość nie może płonąć i nigdy nie stanie się balonem porywanym przez ogniste tornado. Mogę zatem sam zdecydować, gdzie się zatrzymamy, przy jak najmniejszym ryzyku — odparł niewzruszenie, z siebie zadowolony.
Plan mieszańca był niezwykle prosty: odnaleźć coś, do czego Rose des Vents był przywiązany. Jakiś stary przedmiot na pamiątkę albo nawet pierwszy płomień piekła! Marilyn wątpiła, by coś takiego istniało. Tonton Maxime odparł, że istota pokroju Rose des Vents jest bez wątpienia zdeklarowanym materialistą.
Zanim reszta niewielkiej grupki zdołała to zauważyć, Tonton Maxime przesunął już tę drobinkę prześwitu, mniejszą niż tysięczna część główki szpilki, przez którą można było dostać się do reszty świata.
— Już, jesteśmy na miejscu. Pierwszy raz tu jestem… Razem z wami łamię miejsce… Co ja gadam?! Lody — oznajmił przestraszony.
— Mam nadzieję, że te lody nie stopnieją zbyt szybko. Co? Już?! Co pan widzi w siedzibie diabła? Jaki tam jest ogień?… Gorący?… — pytał bojaźliwie Henri, zdławionym głosem, ochrypłym ze zdumienia.
Przerażony i nagle przekonany, że trafił tu po to, aby spalić resztę swych dni, Henri uznał, że wyprawa do piekła kończy się wyjątkowo sprawnie i szybko.
— Ogień jest, ale nie ma dymu. Tylko… te płomienie! Nie ma gdzie skoszarować… Co ja gadam?! Nie sposób powstrzymać ich zaciekłości! — opisywał Tonton Maxime.
Anioł Obierki, choć się nie przebudził, nagle okazał niemal naukowe zainteresowanie.
— Zastanawiamy się, jaka energia podsyca ten ogień — zapytał więc.
— Sądząc po kolorze… powiedziałbym, że to gaz propan? Co ja gadam?! Profan… Ale… och! Co za nieszczęście! Co ja zrobię? — jęknął Tonton Maxime niczym zdyszany brzuchomówca.
— Co się stało? — śnili nadal Obierki, Marilyn i Henri.
— Jakie to smutne! Przyjrzałem się zbyt blisko i zahaczyłem o pajęczynę mojej pajęczycy. Moja biedna przyjaciółka… ona… wpadła w płomień! Nie śmiem już patrzeć — rozpaczał, pogrążony w żalu.
— Dzielimy pana smutek, Tonton. Proszę się trzymać — pocieszała Marilyn, próbując we śnie wyobrazić sobie łzy strażnika nicości. Diamenty? Woda? Nic?…
Henri spróbował szybko dodać otuchy swoim niezwykłym towarzyszom. Uznał, że najlepiej będzie odwrócić uwagę mieszańca.
— Dlaczego pan przestał opowiadać? Już pan nie patrzy? Niech pan znajdzie miejsce, którędy moglibyśmy wyjść… To znaczy wylądować, nie przypiekając sobie palców u nóg.
— Ma pan rację. Muszę odsunąć na bok własne uczucia i emocje, żeby ocalić nas wszystkich. Przynajmniej mogę dalej prowadzić rozpoznanie ku pamięci mojej czułej i wiernej pajęczycy!
Tonton Maxime odzyskiwał odwagę i już węszył drogę ucieczki.
— Ach, mała łobuziara! — wykrzyknął Tonton Maxime z radością tak ogromną, że niemal wybuchową.
— Co się stało? Zobaczył pan demona w kwiatki?
— Nie! Moja pajęczyca żyje! Coś podobnego!… Nie zgadniecie, co robi! — śnił, zaglądając przez maleńki otwór prowadzący do piekła. — Wie pan, Obierki, ona nigdy nie przestanie mnie zadziwiać. Płomienie nic jej nie robią. Może mi nie uwierzycie. Tka sieć na płomieniach, żeby je uwięzić. Przygotujcie się na przebudzenie. Wyprowadzę nas przez moją zirgouille.
Zanim którekolwiek z nich zdołało zareagować, wszyscy wydostali się z nicości.
— Widzicie! Piekło nie wyrządza jej krzywdy. A jak mi się zdaje, nam także nie.
Ku ich zdumieniu ziemia nie parzyła, była tylko ciepła. Pajęczyny Clarence służyły za izolację termiczną. Piekło okazało się raczej gorące, lecz bynajmniej nie rozżarzone. Obierki nie mógł się nadziwić, a Henri, rzecz jasna, odetchnął z ulgą. Wszystkie wyobrażenia utrwalone od zarania dziejów i cały mityczny obraz piekła rozsypywały się jak kostki domina.
Otoczenie było jednak metaliczne i hałaśliwe. Żadnych krzyków, skarg ani daremnych nawoływań, tylko zgrzytające bloczki, szczęk, tarcie metalowych części i niedostatecznie nasmarowanych trybów. Żadnego duszącego zapachu siarki, za to wszędzie wciskała się woń oleju napędowego i rozgrzanej gumy. Mało dymu, mnóstwo kurzu. Jak stara fabryka wymagająca pilnego remontu. Barw prawie nie było. Dominowała rdza. Cała czwórka zatrzymała się przy Clarence, która więziła jeden płomień po drugim.
Tkała z oszałamiającą szybkością.
Tonton spróbował słodkim, niemal nieprzyzwoicie przymilnym głosem nakłonić pajęczycę do powrotu do jej mieszkanka.
— Chodź, moja piękna Clarence, chodź do swojego przytulnego podniebienia — mówił, prezentując jej szeroko otwarty dziób.
Clarence zupełnie go zignorowała i dalej tworzyła liczne sieci. Haftowała w tempie zaiste piekielnym. Powstawała prawdziwa koronka z Brugii, utkana z jedwabiu zarazem wytrzymałego, skomplikowanego i wyrafinowanego. Wyznaczała im drogę. Fenomenalna natura niebiańskiego świata podlegała intuicyjnej logice.
— Ruszajmy! — powiedzieli towarzysze, wkraczając z nikłą odwagą pomiędzy płomienie zatrzymane przez pajęczyny Clarence.
Docierały do nich przenikliwe dźwięki, podobne do przeciągłego szorowania ostrymi paznokciami po tablicach łupkowych. Odgłosy te towarzyszyły narodzinom nowych przywar.
Posuwali się powoli alejkami wyściełanymi przez pajęczycę. Wokół ciągnęły się labirynty skomplikowanych konstrukcji z rur, dźwigni, powyginanych belek i śrub bez końca, niczym sceneria końca świata. Ze strachu przeszły ich ciarki.
Przed nimi… olbrzymia hala z powietrzem zatrutym wilgotnym pyłem. Przypominała brudne, szare laboratorium, którego ściany — rzecz dziwna jak na piekło — zdawały się sączyć wilgocią. Kilka małych diabłów pracowało tam bez zapału, wydalając przyszłe grzechy. Ubrane w czerwony lateks i czarny winyl, w sadomasochistycznym stylu, próbowały wynajdywać nieznane dotąd pokusy. A przy tym przysłuchiwały się przenikliwym dźwiękom własnej produkcji.
Henri zauważył, że ci chemicy zła mieli kieszenie pełne płomieni. Byli chyba nieco skąpi. Co chwila przystawali, by je przeliczyć. Przez nieuwagę jeden z diablików nadepnął na płomień, który upadł na podłogę. Ponieważ języki ognia łaskoczą demony, zaczął się skręcać ze śmiechu. Wszyscy rzucili się na siebie, próbując wydrzeć sobie ów cenny i zabawny płomyczek.
Tonton Maxime, para Toutrec–Monroe… i anioł odnieśli jednak wrażenie, że ci chorowicie wyglądający, ale wytrzymali robotnicy, drobni technicy zła, stale usiłują rzucać wyzwanie kierownikowi laboratorium i go prowokować. Po każdym rozkazie konsultowali się z jednym ze współtowarzyszy, zawsze tym samym. Przedstawiciel rogatej braci sprawdzał w grymuarze, czy dochowano piekielnej procedury. Następnie, zależnie od własnej interpretacji chaotycznego układu zbiorowego, kłuł albo nie kłuł szefa laboratorium w pośladki ostrzami jego własnego trójzębu. Ci wynalazcy moralnych tortur narzekali na wszystko i na nic, zwłaszcza na warunki pracy badawczej. Im głośniej wysuwali żądania, tym bardziej komplikowały się ich zadania.
Henri usłyszał, jak ich kierownik oznajmia: „Po co robić coś prosto, skoro można to zrobić po piekielnemu?”. Marilyn, której wszystko tłumaczono, naiwnie uznała, że piekło działa na opak, jak każda nadmiernie zbiurokratyzowana instytucja.
Awantura między diabłami stała się tak gwałtowna, że porzuciły swoje zajęcia i wszystkie poszły nieco dalej wychylić kieliszek mocnej gorzałki.