Anioł Obierki Ziemniaczane przebudził się po swojej przemianie. Unosił się od niego jedynie słaby zapach kwiatu lotosu. I nic więcej.
Czuł się niczym ktoś wybudzony z hipnotycznego transu; ze złości i bezsilności przybierał barwę ultramaryny. Rozgniewany zniknięciem Toutreca i zdziwiony nieobecnością Marilyn, poczuł się oszukany. Ani przez chwilę nie przyszło mu do głowy, że doszło do porwania. Wyobrażał sobie możliwe nagany. Trzykrotny wybuch śmiechu na służbie, pozostawienie bram raju otwartych i umożliwienie ucieczki przyszłemu potępieńcowi oznaczały długie kazanie. Wiedział o tym. Co gorsza, przez długi czas kazano by mu nosić czapkę z małych szarych chmurek.
— Weźmy się w garść! Nie damy się oskubać! Jeśli dopadnę Toutreca, zrobią z niego zapasową zapałkę w piekle! — wybuchnął w gniewie.
Anioł natychmiast wleciał do raju z szeroko rozpostartymi skrzydłami. Czy pozostawił za sobą otwarte bramy? Nie zaprzątał sobie tym głowy: odnalezienie małego burmistrza nie mogło potrwać długo. Zresztą jako strażnik korzystał ze szczególnych przywilejów. Bramy miały więc pozostać otwarte na oścież!
Przysięgając sobie, że Henri zobaczy diabła… nie przypuszczał, iż właśnie staje się prorokiem nieszczęścia.
Kilka chwil wieczności wcześniej, przy trzecim wybuchu anielskiego śmiechu, niepostrzeżenie zbliżyła się pewna wyjątkowo przebiegła i złośliwa postać. Nikt jej nie zauważył. Minus Cule, mały czerwony diabełek, był leniwy, niepozorny i niezwykle psotny. Uwielbiał szpiegować przy wejściu do raju. Rozkoszował się podglądaniem i zaglądaniem pod szaty aniołów pełniących służbę przy bramie. Można rzec, jego ulubione zajęcie.
Minus ujrzał właśnie coś zakazanego. Czuł się jak myśliwy, który ustrzelił najwspanialszą zdobycz w całej karierze. Zobaczył coś, czego nigdy nie powinien był oglądać: śpiącego anioła, panikę towarzyszącą jego przebudzeniu, opuszczone wejście do raju i — o, niespodziewany dar losu dla rogatego podglądacza! — bramy otwarte na oścież!
Zapomniawszy nawet, że mógłby nacieszyć oczy widokiem, pognał zawiadomić przełożonego o niezwykłej okazji: droga stała otworem.
Co za potworny zwierzchnik! Cokolwiek by o nim sądzić… jego prawdziwe imię brzmiało Rose des Vents, czyli Róża Wiatrów.
Usłyszawszy to imię, niejeden mężczyzna nadmie się z dumy i oznajmi, że od razu podejrzewał, iż potwór jest kobietą. Tymczasem choć nosił imię rodzaju żeńskiego, jego ciało przypominało mężczyznę. Uwaga: niech kobiety nie spieszą się z oskarżeniami ani śmiechem. Panie i panowie! Rose des Vents był istotą bezpłciową. Stąd jego straszliwa frustracja. Jakiej broni najchętniej używał, by dać upust rozchwianemu popędowi? Posługiwał się seksualnością innych, wypaczając ich fantazje.
Rose przypominał zatem wysokiego rogatego mężczyznę! Łysy, z dumą — rzecz jasna — prezentował młodzieńczą bródkę. Zamiast kopyt miał stopy zakończone czterema wielkimi paluchami, które zdawały się wzajemnie na siebie obrażone. Oczy poczerwieniały mu od niezdrowego zmęczenia i nadmiernego spożywania podłego alkoholu. Skórę miał zdumiewająco białą, bielszą nawet niż skóra albinosa. Podobno z braku szczęśliwych chwil na słońcu. Imię Rose des Vents pasowało do niego znakomicie, bo wiatry puszczał z niezwykłą łatwością. Czyż nie mówi się, że coś tu diabłem śmierdzi?
Od setek stuleci Rose niestrudzenie marzył o najechaniu raju. Może było to dawne dziecięce marzenie? W początkach świata, gdy miał mniej zajęć, opracował prosty i dokładny plan inwazji: „Atakować!”. Oto nadarzała się sposobność, by zetrzeć w proch wszelką radość i sparaliżować raj. Rose i jego mały pomocnik-donosiciel myśleli tylko o jednym: „Do ataku!”.
Wynurzając się z ciemności, generał Rose rzucił się z widłami na oślep do dzieła zniszczenia. Za wodzem w tej dzikiej inwazji nadciągały diabliki, demony, uskrzydlone paskudztwa, diabelskie dziwolągi i inne ponure wynalazki. Na dole pozostało zaledwie kilku dozorców o spiczastych ogonach, by pilnować potępionych.
Pierwszym sprofanowanym miejscem stała się ogromna, baśniowa biblioteka w przedsionku Edenu. Grabieże! Dewastacja! Rozboje! Banda bez opamiętania wyrywała kartki ze wszystkich ksiąg i mieszała je ze sobą. Spisy, rejestry, inskrypcje, uniwersalne listy żywych i umarłych, wszystkie święte księgi wszelkich wyznań i religii, jakie się tam znajdowały, zostały z lubością splugawione. Cała biblioteka wraz ze swą zawartością stała się jednym wielkim fałszerstwem.
I tak w starożytnej świętej księdze, liczącej kilka tysięcy lat, można było znaleźć fragmenty wychwalające wolność seksualną propagowaną przez współczesne sekty. Podobnie diabły przypisywały świętym cuda dokonane przez kogoś innego. Wszyscy prorocy rozdzielali wody w poziomie. Pojawiła się nowa wzmianka: ukrzyżowano Śiwę, stąd kłopot z krzyżem w kształcie siedmioramiennej gwiazdy. Nawet fałszywi prorocy zaznali lekarstwa Rose des Vents: wreszcie zaczęli mówić rzeczy inteligentne.
Poczynania te wywołały wielkie zamieszanie wśród żywych. Na Ziemi wszystko potoczyło się tak, jakby Henri był ostatnim zmarłym.
Mimo wyszukanego planowania, prowadzonego niemal przez tysiąclecia, plan miał zasadniczą wadę. Efekt odwrotny do zamierzonego. Zmiana czasu w nieprzewidziany sposób uniemożliwiła ludziom umieranie. I tak w świecie żywych egzekucje ciągnęły się bez końca. Zdarzały się zwykle śmiertelne wypadki bez ani jednej ofiary, niedokończone morderstwa i konający, których nie sposób było dobić. — Niełatwo jeść śniadanie z kulami w żołądku!
Trudno też po wypadku wracać do domu kompletnie pijanym, z nogą pod pachą! Zakłady pogrzebowe bankrutowały. Cudotwórcy tracili zatrudnienie. Grabarze odsprzedawali trumny za rozsądną cenę… jako skrzynki na mydło.
Rozgorączkowani kaznodzieje nie potrafili już wywrzaskiwać swoich kazań. Ich utarte groźby i argumenty traciły sens. Wygłaszali jedną niedorzeczność za drugą. Sypali perłami, od których nawet nieuczeni jubilerzy pękaliby ze śmiechu. — Pójdziecie prosto do piekła, jeśli nasze zyski nie wzrosną do przyszłego tygodnia! — Nawróćcie się, ubodzy duchem! — Niech pokorni pysznią się swoją pychą…
Rose dotknął białymi palcami drzewa o srebrzystych liściach. Zmieniły one barwę niczym podczas okrutnej, sztucznie wywołanej jesieni. Zaczerwienione liście natychmiast opadły. Generał Rose des Vents chętnie miałby pod ręką kilku aniołów, żeby posłuchać ich bluźnierstw na widok tego bałaganu.
Ale gdzie był Bóg? Czy w ogóle jeszcze istniał?
Po zasianiu chaosu przy wejściu do raju pierwsi piekielni niszczyciele ruszyli w głąb. Triumfalnie przeszli przez bramy, kalając próg swoją niepożądaną obecnością. Posuwali się jednak bez hałasu i wrzasków, pewni, że zaskoczą mieszkańców i ustanowią swoje rządy.
Okrucieństwa, sadyzm. Każdego napotkanego anioła hojnie polewano najgęstszą, najbardziej lepką melasą. Lot po pomoc… udaremniony! Diabliki wlewały świętym do aureoli różowe mydło w płynie. Ich modlitwy ulatywały w mydlanych bańkach, które nie chciały pękać.
Małe demony miały w zanadrzu niejeden podstęp. Jak w Halloween częstowały dusze specjalną gumą do żucia, którą żuło się dobrowolnie albo pod przymusem. Specjalność szatańskiej cukierni: pod smakiem starych miętowych cukierków kryła się straszliwa substancja wywołująca amnezję. Nikt nie pamiętał swojego imienia!
Przysłuchajmy się takiej rozmowie…
— Dzień dobry, nazywam się… Nazywam się?… Eee… Proszę najpierw podać swoje imię…
— Oczywiście! Nie pamiętam go. Nie, pan pierwszy!
— Dobrze, moje imię to…
— Czy my się znamy?
— Owszem! Nie pamiętam pana.
— Ja też nie! Nie pamiętam nawet siebie!
— Czy pamiętamy, kim jesteśmy?
— Pamiętam jedynie, że niczego nie pamiętamy.
— To już coś! O czym to rozmawialiśmy?… Ale kim pan właściwie jest?
Od grupki do grupki ta powszechna amnezja wywoływała niespotykane dotąd poczucie déjà vu. Niezwykłe! Demony sypały też piaskiem w oczy: każda rzecz i każda dusza, której dotknął, natychmiast przybierała wygląd lustra. Ten magiczny talk dawał do myślenia!
Kolejna plaga… Za sprawą dokuczliwego zaklęcia puszczano przez dziwaczne megafony najnowsze nagrania Rose des Vents. Przypominały studzienki kanalizacyjne, z których sączyła się muzyka jeszcze bardziej wyblakła niż w starych windach.
Nie przeciągajmy tego w nieskończoność…!
Ale gdzie właściwie podziewał się Bóg?… Diabeł najwyraźniej nie zadawał sobie tego pytania.
Jego armia posuwała się przez raj z niewyobrażalną szybkością. Kontratak sił dobra wydawał się nie do pomyślenia — żaden, niemożliwy. Rose wiedział, że będzie się bawił jeszcze długo, bo nigdy nie uda mu się podbić całego raju. Jedną z zasad wieczności jest bowiem to, że jest… nieskończona.
Żaden anioł, żaden święty, żadna rajska dusza nie uwierzyłaby, że taka katastrofa jest możliwa. Nie istniała żadna obrona, ponieważ nikt nie potrafił wyobrazić sobie takiego przewrotu.
Wierzyć, że wie się wszystko, znaczy nie wiedzieć tego, co najpotrzebniejsze. Rajski ogród na Ziemi, w którym ukrywali się Marilyn i Henri, pozostał nietknięty przez inwazję. Czy był to skutek boskiej magii?… Żaden diabeł tam nie wtargnął. Jeszcze nie.