ROZDZIAŁ VII

Damien pełnił wartę, żywiąc nadzieję, że choć na chwilę ujrzy swoją muzę. Nieustannie pielęgnując cierpliwość, sekunda po sekundzie układał miłosne scenariusze, w których jedynymi bohaterami byli on i Nielle. Odtwarzał wszystkie fabuły z dzieciństwa, aby ocalić w nich ukochaną ze szponów smoka.

Późnym wieczorem, uspokojony i syty po zjedzeniu jedynego tego dnia posiłku, wracał do czuwania, do swoich pragnień…

Serce waliło mu w piersi: właśnie zobaczył, jak przedmiot jego obsesji powraca w pobliże. — Drobne rozczarowanie. — Towarzyszył jej Lou.

— Chciałbym mówić do ciebie łagodnie, Nielle, naśladować głos anioła i wyjawić ci wszystkie te marzenia… Ale wystarczy mi, że raz dziennie oglądam Lou! Poza tym wydajesz się milcząca. Jakiemu zmartwieniu składasz w ofierze swoją radość życia?

Aby wyraźnie usłyszeć kroki ukochanej i móc je odczytać, Damien nieruchomiał, unikając wszelkich rozproszeń, które mogłyby zakłócić odbiór tej niewidzialnej wiadomości, tego tajnego porozumienia, do którego przywykł.

Nienaturalnie szybki rytm kroków na zewnętrznych schodach wskazywał na jakiś kłopot. Nerwowe dreptanie, kiedy szukała kluczy na dnie torebki, zdradzało zakłopotanie. Uderzenia czubków butów Nielle o podstopnice wewnętrznych schodów mówiły jeszcze wyraźniej. Była rozdrażniona do granic.

Jej irytacja wzrosła o kilka stopni, więc dała upust frustracji: rozładowując adrenalinę gwałtownym kopnięciem w ścianę oddzielającą klatkę schodową, zawołała: „On!… On!… Mam już dość!”. Potem, wciąż z Lou u boku, mrucząc słowa, które uważała za niezrozumiałe dla marzyciela, zabrała swój gniew do mieszkania.

Ta słowna agresja, to uderzenie w ścianę, rzeczywiście były wymierzone w niego. Jak gdyby na ułamek sekundy, wystarczający, by go zranić, dzieląca ich przegroda wyparowała.

Echo tego nagłego gniewu wciąż rozbrzmiewa w uszach sennopaty. Jakby przez wszystkie minione lata tamten wstrząs ani na chwilę nie przestał drżeć. Z rozbitym ego i zdeformowaną świadomością napiętą niczym gumowa taśma rozciągnięta między dwiema dekadami obejmuje czaszkę obiema dłońmi, próbując stłumić uporczywy pogłos. A czas, coraz cenniejszy, upływa wraz z kolejnymi etapami analizy…

— Co skłoniło Nielle do tak gwałtownego wybuchu? — Czy kucharz opowiedział jej mój sen, zmieniając przy tym jego treść niczym przepis kulinarny? — Czy wysnuła o mnie fałszywy osąd? — Czy uznała ten sen za podłe kłamstwo?… Za zaplanowaną prowokację, niejasną intrygę uwzględniającą nawet reakcję Lou?… A może przez cały dzień czuła się osaczona, duszona falami, które ku niej wysyłałem? Te baśnie, te historie, te rojenia — jedyne pieszczoty, jakimi mogę ją obdarować.

Z rozgorączkowanymi neuronami źle znosi rozdrażnienie, zmęczenie i agresję współobywateli ugrzęzłych w godzinach szczytu. Ten zorganizowany rozgardiasz przemawia wszystkimi mechanicznymi głosami: drobnych silników i potężnych maszyn, zachrypniętych klaksonów i przenikliwych syren drażniących tłum, nie wyłączając ludzi czekających na ratunek; kakofonią rozgłośni radiowych na wszelkich częstotliwościach oraz podziemną wojną ambicji, toczoną przez opuszczone szyby z samochodu do samochodu. A jednak dzięki temu tumultowi, który kiedyś sam wygaśnie z braku chętnych, wie, że jego podświadomość nigdy nie dręczyła Nielle. Inaczej natychmiast użyłby jej, aby uspokoić społeczeństwo. — (Czyżby chwilowy powrót Kristosa rozsierdzonego ulicznym tłokiem?)

Bezsilny wobec tego wszystkiego, mimo nieznośnego upału, sennopata zamyka okiennice. Odpoczynek jest niezbędny. By umożliwić podświadomości najkorzystniejsze rokowania między uzdrawiającym snem a własnym „ja”, zanurza się w milczenie nocy, która, podobnie jak dni, wyznacza granice jego wspomnieniom. Zaznaje nawet szczęścia, jakie dawał mu sen pod stopami ukochanej. Nieoczekiwana, lecz namacalna korzyść z tej podróży wstecz: każdy odpoczynek w przeszłości przynosi mu wytchnienie w teraźniejszości.

Musi skrócić tę złudną kurację, pomimo jej dobrodziejstw, nawet jeśli odezwą się jeszcze inne wspomnienia. Godzi się zatem ze swoim rozdwojonym ego.

Nielle zapukała do jego drzwi.

— Cześć, Damien! Mia przekonała mnie o twoim talencie ilustratorskim. Ale zanim zdecyduję się na ewentualną współpracę, chciałabym omówić sprawę z przyjacielem, którego dziś wieczorem przyjmuję… Czy możesz pożyczyć mi te oryginały, które z przyjemnością oglądała moja siostra?

— A czemu nie! Zaczekaj tutaj, zaraz je przyniosę.

Damien nie szedł do pracowni po rysunki; unosił się ku swojemu paszportowi. Bał się nawet, że Nielle dostrzegła jego wzburzenie. Dlatego, narzekając pod nosem na ponurą jesienną pogodę, poświęcił kilka chwil, by ochłonąć i powrócić na ziemię.

— Proszę, oto one! Jestem przekonany, że oglądanie ich sprawi ci przyjemność… A jeśli masz lupę, koniecznie jej użyj. Dostrzegasz wtedy znacznie więcej szczegółów niż gołym okiem.

— Dobrze, zadzwonię do ciebie.

Dzień, niemal okrutny, wlókł się niemiłosiernie. Wieczorem przybycie gościa, owego przyjaciela Nielle, wprawiło w ruch mechanizm niepokoju.

Znajome sygnały pozwalały Damienowi śledzić przebieg intymności, którą zawłaszczał, a tym samym panować nad własnymi obawami. Brzęk naczyń, przesuwane krzesła, kroki Nielle i, niepotrzebnie, kroki innych, wreszcie urywki rozmów, spośród których lśnił jedynie głos muzy.

Po posiłku akcja, co zdumiewające, przeniosła się na trzy piętra budynku, do trzech położonych jeden nad drugim salonów: Nielle, gdzie życzliwie rozmawiała ze swoim doradcą; marzyciela, który rozpaczliwie próbował wychwycić ich uwagi; oraz salonu państwa Brouillette piętro niżej, gdzie również trwało nasłuchiwanie, a głośno grający telewizor zagłuszał głosy dochodzące z góry.

Do analitycznego zamętu na górze i medialnego bełkotu na parterze dołączył dzwonek telefonu.

— Halo, Damien! Tu Nielle. Możesz wejść na chwilę? Nie dzwoń, po prostu wejdź. Drzwi są otwarte.

— Dobrze! Już idę!

Nie trudząc się przystrzyżeniem brody ani zmianą ubrania, zamiarów czy nastroju, Damien zjawił się natychmiast, pokrzepiony zaproszeniem Nielle i bliskością dzieła.

W kuchni ukochanej dwie osoby popijały kawę: dyskretna Mia i gość Nielle.

— Cześć, Damien! Moją siostrę znasz. A to Marc, on jest moim…!

Nie dokończyła zdania ani nie dodała żadnego wyjaśnienia. Jakby chciała wzbudzić w umyśle marzyciela pytanie, a może nawet niepokój. Najwyraźniej jej się udało: artysta oniemiał i nie przestawał wracać myślami do tego przedstawienia: „On jest moim…! Jest moim…! Moim kim?…”.

Nagle wszystko zniknęło. Znów znalazł się we śnie rozgrywającym się w Los Angeles, pośród kolumn i zwiewnych zasłon. Mężczyzna, z którym tańczyła tam jego muza, też miał na imię Marc. Przerażająca przepowiednia!

Ta trwająca ułamek sekundy wizja wślizgnęła się między słowa, które Nielle wypowiadała dalej.

— …i po rozmowie z Markiem rozważyłam wszystkie za i przeciw. Zgadzam się więc współpracować, ale pod pewnymi warunkami!… Sine qua non! Musisz pozostawić mojej wyobraźni pełną swobodę. Nie chcę żadnych ograniczeń twórczych. O pozostałych zasadach… powiadomię cię później.

— Cóż mam odpowiedzieć? Ufam ci bezgranicznie. Możesz dowolnie potraktować istniejący już scenariusz. Ryzykując, że zabrzmi to zarozumiale, powiem, iż byłem tak pewny twojej zgody, że przyniosłem kopię dokumentu, żeby łatwiej ci się pracowało. Kiedy zamierzasz zacząć?

— Nie wiem, ale daj mi trochę czasu.

— Doskonale! Zostawiam was. Miłego wieczoru!

Zamknąwszy za sobą drzwi, sprawdził, czy naprawdę to zrobił. Bo nic już nie wydawało się oddzielać go od muzy. Nawet ten nowo przybyły mężczyzna, którego relację z nią przemilczała. Liczyło się wyłącznie to, jak Nielle poprawi tekst, gdy on sam w wyobraźni będzie oglądał scenariusz zupełnie innego rodzaju…

Sennopata, naznaczony między innymi historią własnego wyczekiwania, zadaje sobie pytania w milczeniu. Odcinki pamięci, w których nie widzi ani nie słyszy ukochanej, nazywa czarnymi dziurami. Od jednej pustki do następnej przegląda wspomnienia z tamtych czasów dla rozrywki. Zamykając oczy bez najmniejszego wysiłku, znów widzi Nielle chodzącą, mówiącą albo wspinającą się po schodach. Podziwia ją jak czasopismo, którego kartki przewraca się jedna po drugiej.

A jednak musi przeżyć te czarne dziury na nowo. Są ważnymi ogniwami zaburzenia, które go więzi.

— Nielle! Daj jakiś znak życia, zaczynam się zamartwiać na śmierć!… — Żadnych wieści, żadnych informacji o jej pomysłach, ani jednego słówka! Niepewność co do postępów nad tekstem doprowadza mnie do obłędu nie tyle, co niemożność poczucia jej ciepła. Czy łudzę się, czując, jak w jej obecności drżę w milczeniu, skoro to ona przywraca mi oddech życia? A te niepokojące kroki, niczym porozumiewawcze mrugnięcia zapowiadające możliwą wizytę, są tylko niekończącą się serią fałszywych alarmów.

Zagubiony w jej milczeniu, czuł, jak wszystko więdnie. Ożywiony krokami Nielle, widział wszystko w blasku. Pospiesznie porządkował bałagan w mieszkaniu. Za każdym razem bez skutku, bo ona zawsze szła dalej, prosto przed siebie.

Radość, która nie nadeszła, cios obuchem w złudzenia. Lecz humor szybko wracał: przynajmniej było posprzątane.

— Nieuniknione, te ogłupiające telefony! Zresztą mam tylko ten letni sposób, by się uspokoić.

— …Dzień dobry, Mia, tu Damien! Czy twoja siostra jest w domu?

— Nie! Wyszła!

— Możesz jej powiedzieć, że się niepokoję?… Nie mogę posunąć pracy naprzód, bo wciąż nie dostałem od niej tekstu.

— Dobrze, Damien! Obiecuję, że przekażę wiadomość. Zaproponuję jej nawet, żeby jutro do ciebie zajrzała. Uspokoiłeś się?…

— Tak, ogromnie dziękuję, miłego dnia, Mia!

Odkładając delikatnie słuchawkę na widełki, tym razem telepatycznie obdarowywał Mię fantazyjnymi myślami, dziękując za jej hojność, takt, a przede wszystkim gotowość wysłuchania.

***

Sennopata bada pęknięcia biegnące wzdłuż belek stropowych, jedyne odpowiedzi na liczne myślowe przesłania. Cynicznie, dla chorego marzyciela pogrążonego we wspomnieniach, te rysy przywodzą na myśl inne pęknięcie, które próbował najlepiej jak umiał załatać: rozbite małżeństwo. Często podczas nieobecności Nielle, aby oderwać myśli i — jak mawiał — odnowić samego siebie, odwiedzał rodzinę, która na nowo ułożyła sobie życie: Mylène, François i Lysianne.

Wlókł za sobą cierpienie, lecz obowiązek pchał go naprzód. Dla dobra wszystkich, a nade wszystko córki, pragnął podtrzymać i ulepszyć to doświadczenie, tworząc możliwie najlepsze warunki wzajemnych stosunków. Czuł się rozdarty: jego uczucia chwiały się między żalem po rozwodzie a miłością do Nielle.

Zresztą często zwierzał się Mylène, rozsądnej doradczyni w sprawie tych bezprecedensowych relacji i niepokojących zdarzeń z sąsiadką z góry. Nielle — syrena równie uwodzicielska, lecz bardziej namacalna niż tamta druga postać, umieszczona jeszcze wyżej… Marilyn.

Każdy powrót do pracowni kończył się zdławionym wyznaniem miłości…

— Damien wrócił, kochanie!

Potem, kierując się źródłem odgłosów, siadał tam, gdzie słuch podsuwał mu najlepsze duchowe fantazje.

— Przeczuwam, że jesteś tam na górze, Nielle. Słyszę twoje drogocenne kroki.

Ale co Lou Jobim robi w smokingu na moim tylnym balkonie? Czyżby już został twoim kochankiem i przez delikatność czekał na ciebie, jak ja bym czekał, zapłakany, zastanawiając się, dlaczego na schodach nie rozłożono czerwonego dywanu? Do licha!… Ciekawość kłuje mnie w najbardziej wrażliwe miejsce: logikę. Najlepszą maścią na uśmierzenie tej zagadki będzie zebranie informacji.

Nie zwlekając, Damien wyszedł do kucharza, który na głos rozmyślał nad prostym sposobem szorowania naczyń.

Drzwi prowadzące na trzecie piętro były otwarte i odsłaniały strome schody. To wąskie przejście wyzwalało w marzycielu uraz, utajony symbol rozpaczy.

Nie chcąc sprawiać wrażenia wścibskiego, Damien zagadnął kulinarne zjawisko o swoich egzystencjalnych wątpliwościach, starannie ukrywając ich rzeczywiste źródło: wspólną sąsiadkę.

W przypływie geniuszu, któremu najwyraźniej sprzyjał jego elegancki strój, kucharz natychmiast rozwiązał rozterkę Damiena.

— Wiesz, kiedy człowiek stoi nad przepaścią, najlepiej w nią skoczyć!… Jeśli zdoła wyjść, dociera do krawędzi urwiska i ma wrażenie, że wydostał się z niego na dobre. A jeśli nie da rady, próbuje ponownie w następnym życiu.

Zdumiony twierdzeniem Lou, ale wciąż przytomny, Damien zręcznie wypytał o przyczynę tak oficjalnego stroju.

— Wybieramy się właśnie na degustację potraw syczuańskich…

— Wybieramy?!

— …Tak, Nielle i ja. Spotkamy tam ludzi z wielkiego świata. Zainwestowałem nawet w niesłychanie szykowne, modne wizytówki, żeby zaimponować tej śmietance towarzyskiej. Obecność Nielle z pewnością mi nie zaszkodzi…

…O, zresztą, już jest!… Nielle, idziesz?…

Rozmowa dobiegła końca, a strategia Damiena sprowadzała się teraz do milczenia, w którym dokonywał swoich wewnętrznych obserwacji.

— Ale dlaczego nie schodzi? Stąd jej nie widzę. — Czemu stoi nieruchomo na szczycie schodów? Spojrzenie Lou i ciche skrzypnięcia ostatniego stopnia wyraźnie świadczą, że naprawdę tam jest! — Dlaczego on ukrywa ją przede mną za każdym razem, kiedy najmniejszy ruch mógłby mi ją odsłonić? Z zazdrości zatrzymuje ją dla siebie.

Zupełnie nic do zobaczenia? Nie! Bez wątpienia była cudownie piękna i pociągająca, promieniała. Damien niczego już nie rozumiał. Zwykle taka wizja nawiedzała go jedynie w najwznioślejszych fantazjach.

Dzięki sile wyobraźni pozwalającej mu porzucić ciało, od ducha do ducha opisywał ją i obsypywał pochwałami.

— Czyżby to właśnie znaczyło „lśnić nieobecnością”?… Dostrzegam anielską poświatę bijącą z miejsca, w którym się ukrywasz, pogodna i spokojna jak łagodny poranek. Smukła, z klasą, prezentujesz się dumnie w eleganckiej czarnej satynowej sukni wieczorowej z głębokim wycięciem na plecach, odsłaniającym cię aż do lędźwi. Dostojnie nosisz na szyi bezcenny naszyjnik niczym przywilej, rodzinną pamiątkę, którą odzyskałaś. Najbardziej czarującą damą na tym modnym przyjęciu będziesz ty!

Dziękuję, Nielle! Dziękuję, że dajesz mi przeżyć chwilę tak osobliwie niezapomnianą. To baśniowe światło pozostanie niezdobyte w mojej duszy, nawet gdy na wieczność znikniesz z zasięgu mojego wzroku.

Rozczarowanie, że nie ujrzał muzy odchodzącej na towarzyskie podboje, nie zachwiało nim: właśnie przekroczył granicę pozorów.

— Dobrego wieczoru, Lou, wracam do siebie. Och! Pozdrów ode mnie Nielle… dobrze?

Tej nocy prawie nie spał, podekscytowany tym, co odczuł poprzedniego wieczoru, a przede wszystkim myślą, że nazajutrz Nielle się do niego zbliży. Prawdziwe widzenie i żywa rzeczywistość. Promienna Nielle rozświetli mu dzień.

A jednak po przebudzeniu pojawiły się wątpliwości. Czy to przez ascendent w Raku? Przez nadaktywny czarny księżyc? A może, idiotycznie, przez brak chińskich ciasteczek z wróżbą!… Pytania bez sensu.

Skupiając całą pomysłowość na uzyskaniu wyglądu w miarę przyzwoitego, umiarkowanie świeżego, Damien denerwował się coraz bardziej. Przyczyna widoczna: kawa; prawdziwa: niepewność co do wyniku rozmowy. I wtedy…! Wreszcie Nielle stanęła w jego progu, stukając w drzwi trzykrotnie, delikatnie.

— Dzień dobry! Wejdź, proszę. Usiądź!

Bingo?… Raczej lodowisko! — Nigdy dotąd nie wydawała mu się tak zimna, daleka i wyniosła. Skutek spotkania z burżuazją?… Z jawną pogardą oglądała krzesło, które wskazał jej Damien. Usiadła tylko na samym brzegu, jak gdyby ograniczenie kontaktu nie pozwalało zawiązać się żadnej więzi i ułatwiało jej odwrót. Czy chciała udaremnić diabelską moc uwodzenia godną Rasputina, której artysta, jak widać, wcale nie posiadał?

Wreszcie odezwała się głosem cienkim jak lodowaty strumień.

— No dobrze! (Jak ostrzeżenie).

— Przyszłam ustalić dalsze szczegóły naszej współpracy. Jej oczy były pozbawione blasku. Nie mrugała. — Po pierwsze!… Chcę, żeby wszystko między nami było absolutnie jasne: stosunki zawodowe i nic więcej! — podkreśliła. — Rozumiesz?… Jeśli zauważę, że żywisz do mnie jakiekolwiek uczucia, natychmiast zerwę współpracę. Jasne?…

Niewzruszony, zmobilizowany koniecznością chwili, sięgnął po cały niewielki zasób pragmatyzmu, jaki przyznawała mu osobowość. Z naiwną miną, choć nie wiedział nic o ewentualnym talencie pisarskim Nielle, której wielką erudycję uznawał, spróbował wytrącić ją z równowagi, przechodząc do sedna sprawy.

— Zaczęłaś już pracować?… Pisać?…

— Nie!… Niezupełnie… Ale wydaje mi się, że mam pomysł bardziej oryginalny niż twój. Zamiast czarownicy przemieniającej się we wróżkę pójdźmy w drugą stronę. Niech wróżka stopniowo staje się czarownicą w toku opowieści. — Dobrze!… Pasuje?… Idę już. Cześć!

Bez słowa więcej wyszła z nory ilustratora, zapomniawszy wymienić pozostałe punkty umowy. — Osłupiały! — Damien siedział nieruchomo, patrząc ze smutkiem, jak odchodzi, i kontynuował pytania, które zadawał sobie jeszcze przed przybyciem ukochanej.

— Dlaczego byłaś tak zdystansowana, Nielle? Dlaczego?… Jestem odpychający! Ale czy jestem trędowaty?

W gruncie rzeczy to normalne, że przychodzisz z tak zdecydowanie zawodowym zamiarem. — Czy jednak musiałaś mnie ogłuszyć tą aluzją, tym „i nic więcej!”?

Nie rzuciłbym się na ciebie ani, co gorsza, nie zgwałcił! Poza tym zraniłaś mnie, wyrywając, wyżymając z tej rozmowy wszelkie ludzkie uczucie; ty, nagle stoicka i niezmienna.

W krótkiej przemowie nie doceniłaś miłości, którą już cię darzyłem! Cel twojego zachowania — najwyraźniej zaplanowanego i świadomie przyjętego, by ostudzić mój przyszły zapał — sam się niweczy. Znów cię zobaczyłem. Znów poczułem ten zapach, który jak łagodny czerwcowy powiew otaczał twoje ciało. Ujrzę cię jeszcze, a ty okryjesz moje marzenia czułymi wrażeniami, wonią, która w mojej duszy staje się ci niewierna.

To wspomnienie wypite „on the rocks”, ze zbyt dużą ilością lodu, nie wróży dobrze następnym. Milcząca teraźniejszość usuwa się przed gadatliwą przeszłością. Chłód Nielle poraził go w stopniu, jakiego się nie spodziewał.

Niczym zombie sennopata chwyta flamaster pozostawiony przez obecnego lokatora na jednym ze stolików wsuwanych jeden pod drugi. Na najmniejszym. — Zupełnie zapomniawszy, że mieszkanie nie należy już do niego, kreśli dwie grube czarne kreski na pustej ścianie salonu. Dwie pionowe linie, dwa znaki oznaczające dwa dni oczekiwania. Dwa niekończące się dni bez widoku Nielle. Uwięziony w miłości, zatopiony w wirze fantazji, widzi teraz na ścianie więzienia swojej pamięci wizerunek czarownicy o skórze wróżki, przywołujący myśl o celi wyłożonej jednym olbrzymim plakatem z rozkładówki.

Sennopata już ma nakreślić następną linię, kiedy myśli o trzecim dniu…!

Przedłużając przy czwartej kawie rozkosz pierwszego porannego łyku, Damien przyjmuje niespodziewanych gości. Jego niezwykła współpracowniczka przychodzi z „mistrzem kuchni”, który natychmiast zaczyna mówić.

— Oto nasz artysta!… Oddaję ci tę antologię humoru, którą mi pożyczyłeś. Bardzo mi się podobała!… Zwłaszcza rozdział o czarnym humorze, a dokładniej…

Lou mówił, opisywał, zanosił się śmiechem, rozsiewając wszędzie drobinki śliny.

Forma analizy literackiej?… Damien tego nie wiedział. — Temat najbliższy sercu stał przed nim. Nielle znów promieniała.

A wokół?… Prawie zupełna pustka. Głos kucharza doznał pozornego zaniku. Rzeczywistość umykała, uciekając razem z meblami! Jeśli rzeczywistość uciekła, marzenie wydało owoc. — Ani słowa. Patrząc na nią, Damien majaczył w myślach.

— Kocham twoje oczy, Nielle. Moje spojrzenie w nich pływa. Nie!… Tonie w nich, szamocze się. Unoszą mnie ku zachwytowi i milcząco podpowiadają namiętność nabożną, oddaną czułości. Oratorium! — Kocham twoje kręcone włosy. Moje palce tańczyłyby w nich zawsze, swobodnie i powoli, muskając te same loki i kołysząc się przy lekkim dotyku skóry głowy. — Kocham twoje usta, ani wąskie, ani wydatne. Są rozkosznie wymowne. W spoczynku zapraszają do pocałunku; w ruchu rozpalają niebezpieczny pożar. Kuszące jak twoje życie! Gdyby los dał ci istnieć w epoce renesansu, ów czas przebudzenia sztuk byłby jeszcze wspanialszy i bardziej niezapomniany. Boltraffio potrafiłby namalować najskrytszy odblask twojej duszy. Lecz jak straszliwe męki przeżywałby mistrz Leonardo da Vinci, wściekły na własną niezdolność odtworzenia twojego uśmiechu.

A jeszcze dalej w przeszłość…! Wdzięk i siła natchnienia zaklęte w kamieniu, elegancja form i sposobu, równowaga i wierność: takie cele postawiłby sobie legendarny grecki rzeźbiarz Pigmalion, gdyby stanęła przed nim taka modelka jak ty…

Stali naprzeciw siebie…; on widział jej uśmiech, ona czuła, że gdzieś odpływa. Rozbawiona pełną uwielbienia postawą Damiena nie mówiła nic, pozwalając się podziwiać.

Nagle kryształowa fantazja roztrzaskała się na tysiąc kawałków. Lou, dostrzegłszy odosobnienie, na które marzyciel mimowolnie go skazał, poczuł się urażony; pożegnał się podniesionym głosem i wyprowadził Nielle na zewnątrz.

Zazdrościł kucharzowi roli najbliższego sąsiada. Ten układ, ta rola, ten łut szczęścia pozwalały Lou obcować z Nielle każdego dnia.

— Drażnią mnie wszyscy ci faceci, którzy mają szczęście się do niej zbliżyć. Doprowadzają mnie do furii ci, którym wolno z jeszcze mniejszej odległości wdychać zapach jej ciała, ci wybrańcy, którym dzięki Nielle dane jest przeniknąć tę przeklętą wieczną kobiecość, co mnie prześladuje i podcina mi skrzydła.

Muzo! Muzo, która nakładasz kaganiec rozkwitowi łajdackiego samca, jakim jestem! Kobieto pełna sprzeczności, skąpa w uwagę, płodna w oznaki obecności, dlaczego obdarzyłaś mnie drugim piorunującym zakochaniem?… Aby zapewnić sobie moje względy? — zakończył Damien, odważając się posklejać na nowo swoje rojenia.

Zmęczenie zaczyna ogłupiać sennopatę. Nie może już sięgnąć po dziennik, przedmiot budzi w nim odrazę. Nie może patrzeć na fotografię: jak niekonsekwentny sędzia odrzuca ona jego skargę. U kresu cierpliwości wobec własnego alter ego — sobowtóra pod skórą, owego „on”, którego się lęka — uświadamia sobie, że naprawdę boi się samego siebie. Nie może już znieść widoku mieszkania, oślepiającego go starymi scenami, wspominanymi tak długo, aż obróciły się w pył. Zamyka oczy.

Od kilku godzin muzyka milczy, ustąpiwszy miejsca ulicznym hałasom i drganiom starej lodówki w mieszkaniu.

Dalej »