ROZDZIAŁ XVI
Ta fanaberia, by wielbić miłość niemożliwą, która otaczała go mroczną aureolą, stopniowo traci oddech w rytmie powracających fal wspomnień. Wciąż trzyma go przy niej jedno: zbyt wiele dramatyzowania.
Choć był wolnościowcem, gdyby mógł wybrać manię i przez wszystkie te lata bez wytchnienia prześladować swoją ofiarę, przynajmniej dałoby się uzasadnić jego podniecenie. Ale on, w całej swej damieniczności, agresje, które ona miałaby znosić, wyobraża sobie jako serenady, prozę albo aleksandryny.
Przez ponad dziesięć lat Nielle tkwiła w jego umyśle jak złowrogi anioł stróż. Nieprzewidziana, widmowa obecność muzy wielokrotnie krępowała mu ruchy. Niczym trzcina uginająca się pod wiatrem albo obelisk wyzywający wieki, przenikała niepostrzeżenie i wegetowała pośród czułości oraz słów miłości ofiarowanych innym kobietom, które po niej następowały, nigdy jej nie zastępując. Najbardziej zaskakujące pieszczoty i najwymyślniejsze alkowy ledwie odrobinę zacierały jej pozy w pamięci. Ponieważ wspomnienia i ich następstwa kazały na siebie czekać, nieznajomość tych ostatnich dawała wymówkę, by trwać nadal…
Sennopata wspomina Mylène, byłą żonę, która wezwała go zaledwie sześć tygodni po jego pośpiesznej, nieuniknionej przeprowadzce. Podczas spotkania nalegała, by przejął opiekę nad Lysianne, która czasami się o niego dopominała. Mylène, tłumacząc, że musi gdzie indziej spróbować innego życia, dodała dla umocnienia argumentu, że żadna możliwa ugoda między Lysianne a jej kochankiem nie złagodzi częstego napięcia między nimi.
W istocie z przyjaźni poświęcała matczyną miłość, stanowczo pragnąc, by Damien zasypał dół, który sam sobie wykopywał; niezawodny instynkt mówił jej, że nie umie się pozbierać. Bez więzów, a zarazem przykuty; pozbawiony Nielle.
Jadł i spał mniej niż przed gwałtowną wyprowadzką. Poza tym wahał się przed poznawaniem nowej dzielnicy. Nie mając ani odwagi prawdziwych imigrantów, ani ich wytrwałości w walce o miejsce pod słońcem, osuwał się ku niebezpiecznemu punktowi bez powrotu.
Ostatecznie Damien wracał na ulicę Paix Glorieuse jako głowa niepełnej rodziny. Rodzice Lysianne, utrzymując pokojowe relacje, uznali, że lepiej nie wyrywać dziecka z korzeniami. Anioł… i kochanek odeszli.
Nie zdając sobie z tego od razu sprawy, nie kojarząc kluczowych dat własnego życia, drugą pośpieszną przeprowadzkę, powrót do domu z Lysianne, odbył piątego kwietnia. — Uciekł daleko, za daleko od kroków muzy, piątego lutego. Przypadek? … — Rok wcześniej to zgodne rozstanie, koniec związku Mylène i Damiena… piątego lipca. Zbieg okoliczności? … Fizyczna śmierć Marilyn Monroe — piątego sierpnia. — Bez związku!
Na duchu podnosiła go myśl o zaczęciu od nowa w tej Dzielnicy Melasy, która kleiła się… do jego losu. Był podwójnie szczęśliwy: zamieszka z Lysianne i zyska szansę choćby ujrzeć Nielle.
Była żona słusznie oceniła sytuację: małe trzypokojowe mieszkanie w dzielnicy Plateau-Mont-Royal podkopywało jego siły, oplatając i dusząc niczym wąż, niczym imadło. Ten maleńki, zbyt ciemny lokal na parterze miał od frontu tylko jedno średniej wielkości okno, którego światło przecinały schody zasłaniające je przechodniom. Z tyłu również było tylko jedno okno, a za nim panował cień i zardzewiała blacha szopy.
Czas ciągnął się niemiłosiernie w tej źle podzielonej i źle położonej klatce. Pocieszała go jedynie kotka. Ale nadal odnosił wrażenie, że słyszy ruchy Nielle nad sobą. W wyobraźni te niespodziewane złudzenia odzyskiwały całą niewinność i prawdziwość kroków ukochanej. Pielęgnował pragnienie tak uporczywie, że śmiałość jego marzeń pozwoliła mu przypuścić, iż może ona podążyła za nim.
Czasami widywał prawdziwych sąsiadów! Od tego momentu głosy nie śpiewały mu już w uszach, tylko paplały albo się kłóciły. To nie były już te same kroki, które z nim rozmawiały, ani te same stopy, które niemądrze zahaczały o stopnie schodów; nie ten sam sposób i nie te same godziny zwykłego zmywania naczyń. Nawet orgazmy nie miały już dawnej subtelności!
Nie umiał się niczym zająć. Rysowanie i pisanie przestały go pociągać. Jedynym zajęciem było podgrywanie na skrzypcach, które ojciec wykonał własnymi silnymi, szorstkimi i zręcznymi dłońmi. Skupienie potrzebne do grania trudno było utrzymać nie tyle przez brak talentu, ile przez nieobecność inspiratorki. „Cóż byłaby warta sztuka bez muz?” — powtarzał sobie.
Marzyciel odpierał niewdzięczność czasu tylko łzami i psychicznymi fotografiami, migawkami muzy robionymi w myślach, które odbijały się i znów uciekały, z każdym pojawieniem coraz bardziej rozmyte, jakby zużyte. Spieszył się łatać ubytki wyobraźni poprawkami dekoracji; cerował wspomnienia, zanim rozsypały się w strzępy. W sumie od przeprowadzki piątego lutego, od owego nieprzewidywalnego, lecz wówczas koniecznego porzucenia, upłynął nieco ponad tydzień — wart dla niego całe miesiące.
Damien nie oczekiwał od Nielle niczego poza coraz bardziej ulotnymi snami, które mimo jej woli wywoływały rany zadane mu przez nią podczas tej gry. Zwolniony z wszelkiej „pokuty”, uwolniwszy muzę od swojej podłej osoby, pytał: w jakich barwach podróżowałyby jej wspomnienia i wrażenia, gdyby w ogóle jakieś zachowała?
Wyróżnić się spośród innych miłości życia Nielle, odsunąć od tych hołubionych mężczyzn przewijających się między chwilowymi lukami w jej pamięci, kiedy stanie się stara, krucha i piękna nadchodzącą wiecznością. Ulżyć także własnemu końcowi, zanim on się zestarzeje, zrzędliwy i oszpecony piekielnym życiem w depresji; zamienić nierówność wobec ukochanych Nielle w choć odrobinę niepokojącą odmienność, która pozwoliłaby wpisać go, choćby na samym końcu, do maleńkiego pozłacanego karnetu balowego. A po ich tyrańskim tangu móc wreszcie objąć się do nieskończonego walca.
Wciąż po uszy w biedzie, z oszczędnościami roztrwonionymi na odkażenie duszy Nielle splamionej jego obecnością marzyciela, wahał się: czy pieniądze wyparują w połowie butelki szkockiej whisky, czy otulą się zapachem kwiatów? Mógł zaryzykować? Niewiele.
— Idiota! Kwiaty, nic bardziej oryginalnego? Rysunek? … Nie, podrze go tak jak poprzedni. — Wiersz? List? … Czy kiedykolwiek mnie przeczyta? — Co ofiarowali jej inni, skąd mam wiedzieć? … Nie wiem… — Na pewno coś znacznie lepszego, to oczywiste! — Trudno, niech kwiaty staną się łagodnym pożegnaniem — ocenił, nie biorąc pod uwagę upływu czasu…
Przed południem czternastego lutego sam zajął się ich dostarczeniem: cztery wspaniałe chryzantemy odmiany fuji, a jako podpis — kwiat strelicji, rajskiego ptaka. Róże? … Nie. Nie znała go jako człowieka ortodoksyjnego. Ekscentryczność deptała mu po piętach. A przecież były walentynki.
Podczas tej wizyty nie chciał nikogo zobaczyć, bo przesyłka, znaczenie, które niósł niemal z nabożną ostrożnością, onieśmielały go. Serce waliło mu ze strachu. Te szare schody, które niegdyś dla zabawy odśnieżał, ułatwiając muzie zejście lub wejście, drzwi na samej górze w gorzko-błękitnym kolorze, spiski i oskarżenia o szaleństwo wracające i atakujące go jak dwugłowe Cerbery — wszystko to sprawiało mu ból. Spocone dłonie zdawały się zapadać aż do kości, nogi drżały.
Z trudem opanowując zawroty głowy, które zakłócały nawet najzwyklejsze ruchy, bezszelestnie wstawił łodygi bukietu do niezamykanego na kłódkę pudełka pocztowego, które zamieniło się w wazon. Potem zadzwonił i, zgodnie z innym swoim nawykiem, zbiegł przerażony.
Podarowane kwiaty stały się duchowym pokarmem jego marzeń podczas niekończących się ponurych dni. Powstrzymywały jego myśli samobójcze aż do powrotu na dawną ulicę. Paix Glorieuse…
***
Zadziwiające: po ponownym zamieszkaniu w dawnym domu z córką jedną z pierwszych decyzji Damiena było odwiedzenie starego Brouillette’a, który już remontował miejsce będące świadkiem jego kryzysów.
Rozmawiali zwyczajnie o ulepszeniach tego miejsca, które prześladowało marzyciela i wywoływało u niego dreszcze sprzeciwu.
— Dużo ma pan pracy, panie Brouillette?
— Nie! Nie jest tak źle! Z gipsowaniem skończyłem, malowanie pójdzie szybko. Wszystko będzie białe. Nie kolorowe, jak u ciebie było. O nie! — A o tym swoim rysunku na ścianie zapomnij! … Już go nie ma! … Miałem niezłą mordęgę, żeby zakryć go białym podkładem. Już nie pamiętam, co tam napisałeś, i nie wiem, co za farbę w tym „psik-psik” miałeś… Cały czas przebijała. Musiałem trzy razy dawać podkład.
No i zapomniałem o szlifowaniu! Żeby pozbyć się śladów pędzla, musiałem szlifować jak diabeł! … (Czy wiedział, że malowidło zostało poświęcone? Czy aż tak zawodziła go pamięć, że zapomniał trzy krótkie słowa? „Kocham cię, Nielle!”)
Gadatliwy, jak nakazywał mu charakter, właściciel przechodził od szczegółu do szczegółu. Damien, wierny swojej naturze, udawał uwagę i zainteresowanie, choć jego myśli wędrowały gdzie indziej…, zaledwie piętro wyżej…
Ścigał kroki krążące nad jego głową. Muza znów go czarowała tym żałosnym stąpaniem. Umierał na miejscu: tak bardzo brakowało mu tej muzyki. Oszołomiony, wywnioskował, że zakochał się w czarujących rytmach tych kroków nawet bardziej niż w duszy, z której czerpały uwodzicielską transcendencję. Ale te kroki, niczym drapiące go ciernie, wciąż chodziły tam i z powrotem, jakby wyrażały przejmującą niecierpliwość bezowocnego oczekiwania.
(— Kroki mojego życia, wy, oprawcy! Paradoks miłości — brakowało mi was! Wasza melodia obnażyła moją duszę ze wszystkich strun prócz tej należącej do muzy, którą wielbicie. Ale oddalcie się, zanim upadnę w modlitwę z łez. Uciekajcie, zanim wypluję serce na świadectwo miłości!) — zaklinał w myślach, oszalały, już więziony przez ssącą siłę marzeń.
Z uroczym posłuszeństwem kroki oddaliły się, pełne obaw i wahania, kierując ku zakazanym schodom. — (Podbródkowy cios w myśl, sierpowy prosto w serce.) Rozświetlone odsłoniętym rytmem, z uporem snując opowieści, miały zaraz zdradzić swoje pragnienia. Stopień po stopniu ich poezja obnażała rymy i podteksty w delikatnie ułożonych frazach. — (Stop!) Przerwały drogę swych zamierzeń, by wyniosłym ukłonem zamknąć przyjemność dalszego dyskretnego przekazu w dodatkowym języku.
Pełna wzruszenia nowa tłumaczka przemawiała na próżno: obciążona troską ręka muzy szukała, z podrażnioną ciekawością, w pustce skrzynki pocztowej, mając nadzieję znaleźć tam zaprzeczenie. Rozczarowane i niespokojne palce wróżki gorączkowo stukały w to, co nazywały pocztową szkatułką, przekazując swoim językiem: „Co? Nic! Ani kwiatów, ani wiadomości? Szkatułka jest pełna smutku, którego nie umiem pojąć. Mnie również rani pustka. Co zrobiłam? … Ja, która po jego powrocie rościłam sobie prawo do radości, zostałam oskarżona przez zaplanowaną obojętność, którą okazywałam. — Ten drań! — Ukradł mi naszą miłość!” I nic więcej! Ani kroków! Ani słowa! Jak błyskawica śmiertelna cisza poraziła Damiena w tym zamroczeniu podobnym do ostatniej podróży.
— Jakiś ty blady, Damien! Wszystko dobrze? — martwił się były właściciel, który usłyszawszy odpowiedź twierdzącą, z jeszcze większym zapałem wrócił do wyliczania planów remontowych.
Potakując od czasu do czasu mechanicznie, żeby sprawiać wrażenie uważnego, Damien wracał do swoich myśli. „Nielle, czy tymi gestami okazywałaś mi radość z bukietu, który dziś z pewnością już zwiędł? Czy może chciałaś wzbudzić we mnie litość? …”
Zanim zemdleje albo niespodziewana reakcja naruszy obraz normalności, który tak usilnie przedstawiał niezmordowanemu rozmówcy, Damien pożegnał się z tym starym, sfrustrowanym klaunem, który zresztą miał wszelkie powody, by zachować dobre stosunki z artystą nadal urozmaicającym ponurość ulicy ekscentrycznymi zachowaniami.
— Cieszę się, że się za nami stęskniłeś — powiedział gospodarz.
— Tak, właśnie, panie Brouillette, za wami… Za wami — zakończył marzyciel, zamykając za sobą drzwi, nie bez ostatniego spojrzenia ku sufitowi, zostawiając Nielle samą z jej oczekiwaniami, jakiekolwiek by były.
***
Sennopata ocenia, że niemal się wydostał. Trumna najokrutniejszego wspomnienia na zawsze utkwiła w błotnistym dole. Zbrukana ziemia oczyszczająca to, co nieczyste. Choć wciąż istnieje kilka nękających, niekontrolowanych widm, nie zna ich kresu. Musi jednak wrócić do swoich ciemności.
Wspomina częste wyprawy… aż do progu drzwi. Tylko po to, by zobaczyć światełko. Przemieszczając się między domami, z pierwszego mieszkania do pracowni, nadal miał nadzieję na blask dobiegający z jednego kierunku. Z lewej! Zawsze patrzył w lewo. Tam, gdzie mieszkali Brouillette’owie, gdzie najwięcej marzył; gdzie, jak pragnął wierzyć, nadal żyła Nielle.
Żywił nadzieję, że dostrzeże muzę w tym wejściu od podwórza, szarym tunelu budynku, przez który musiała przechodzić, by wrócić lub wyjść do swoich zajęć i osobistych prób.
Mściwy los zatruwał mu myśli: nigdy nie widział, by pojawiła się albo szła ku niemu. Nigdy! … Nic! Nawet podczas spacerów, gdy chimeryczna szansa na spotkanie jej zamieniała się w zniewagę. Rozświetlał te szyderstwa tylko fantazjami o niedorzecznych historiach, które chrzcił numerami. „Utopia Nielle 2500!” Osobliwość tych snów polegała na tym, że coraz bardziej oddalały się od wszelkiego rozsądnego prawdopodobieństwa rozgrzania jego serca.
Nie, nic nigdy od rozpoczęcia tego, co mogło być jego drugim życiem na ulicy Paix Glorieuse.
Wyczerpawszy na ten dzień zapas marzeń, spacerował po dzielnicy blisko domu i wahał się między rozpoczęciem „Utopii Nielle 2501” a drzemką, by uzupełnić zapasy nieświadomych, niepublikowanych scenariuszy. Znów rozwiązało mu się sznurowadło; zawiązał je machinalnie, nie przerywając rozmyślań. W końcu uznawszy ten spacer za bezowocny, zawrócił. — Niezwykłe osłupienie. — Gdy mijał dom Brouillette’ów, ogarnęło go uniesienie: usłyszał głos muzy poza labiryntem swojej wyobraźni.
Była to idealna okazja, by zaskoczyć obojętną kobietę w jej naiwności. Jednak skrupuły przed zaskoczeniem jej wahały się między zakłopotaniem a strachem. Los, jak zawsze przebiegły, rozstrzygnął za niego. Nie przeczuła obecności marzyciela i wymknęła się do mieszkania, rzucając jeszcze jedno zdanie, radę brzmiącą jak błaganie.
— Tylko nic nie mówcie Damienowi!
— Przysięgamy, Nielle!
Głos muzy, ta krótka prośba, zdradził ją, a następująca po nim obietnica ujawniła scenę. Odtworzenie kontekstu stało się dla marzyciela dziecinną igraszką.
(— „Nielle siedziała na stopniu schodów, otoczona nastolatkami, którzy stawali się mężczyznami przez pułapki życia. Były to te same popękane głowy, z Bruce’em na czele: ta sama banda, dzięki której mogłem kosztować fałszywych rozkoszy, na szczęście coraz rzadszych. Ta mała grupa chuliganów, dla których — niestety dla mnie… — wierność obietnicy jest najwyższą cnotą, a zdrada sekretu wymaga ostatecznej nagany!”)
Przenikanie tych fal do każdej z jego czakr nie tylko nie zakłopotało podświadomości, lecz siedmiokrotnie zwiększyło zdolność marzenia. Nie musiał już iść spać dla odzyskania sił: właśnie otrzymał pożywkę na całe miesiące. Miliony „Utopii Nielle”?
Mięśnie twarzy zdawały się zalane cementem pod wpływem głosu muzy i ciężaru jej słów. Do domu trafił wyłącznie dzięki odruchom wyrobionym podczas dawnego życia na tej ulicy. Na szczęście Lysianne odbywała już wakacyjne oczyszczenie z miasta, tracąc swą miejską naturę na wsi, co zwalniało go z obowiązków. Córka nie będzie świadkiem jego otępienia.
Słowa Nielle rykoszetem tłukły mu w bębenki, kiedy usiadł przy pianinie Lysianne, chcąc wyładować emocje narzucone mu przez przypadek. Początkowo bezwładny, w końcu uległ kojącemu działaniu muzyki, niestrudzenie powtarzając niemal te same dźwięki. — (Sol, sol, sol, sol krzyżyk, la, sol. Półpauza. I bis, i „rebis”…) Ta fraza bezlitośnie opanowała przestrzeń akustyczną. Niczym dwie równoległe linie czarne nuty i jąkane onomatopeje nuciły w znajomym stylu: „Ba, Ba, Bi, Bo, Bi…”
To barwne jąkanie, pochodzące z ostatniej chwili wspólnego życia z Mylène, ów dadaizm używany czasem jako postscriptum w wielu bezcelowych listach, ta przekręcona wiadomość sprowadzała go do rzeczywistości. Ożywiała jak policzek przywołujący dawne dziecięce kary.
W tym nieustannym korowodzie tych samych klawiszy z każdym uderzeniem w struny rozbrzmiewały dysonansami krępujące pytania.
— Co to za sekret zagwarantowany słowem honoru? … Jaka zniewaga albo obawa powołała go do istnienia? … Dlaczego przypadł mi tylko ostatni znak ujawnionej tajemnicy? … Pytania raz po raz tryskały i wybuchały. Dotyczące faktów, podpisane przeszłością Damiena albo krwawiące w teraźniejszości sennopaty, osaczały go zarówno wtedy, gdy leżał na kanapie ze wspaniałym widokiem na rozwijane szczątki wspomnień, jak i wtedy, gdy skulony przy pianinie pozwalał drobnym łzom perlić się na kości słoniowej klawiszy.
***
Przez godziny i dni barwa głosu muzy, odciśnięta w pamięci słuchowej, obdarzała go obfitymi olśnieniami. Bawił się nimi jak dziecko kulkami noszonymi w kieszeni, tocząc je jedną o drugą, w sekrecie przed światem, niby odwracając uwagę od rzeczywistości.
Odbijające się echem aż do jesieni podsłuchane słowa — „Tylko nic nie mówcie Damienowi!” — wskutek snów i jego sztuczek przemieniły się w: „Tylko nic nie mówcie Damienowi, że go kocham!” Były to kredyty uczucia, których nigdy nie miał szczęścia spieniężyć. Jedyne, co otrzymał w tym ostatnim sezonie, sprowadzało się do przytłaczającej, bolesnej informacji. Muza z kolei także uciekła; wiadomość pochodziła z pewnego źródła. — Jak mógłby nie wierzyć Mii, która donosząc o przeprowadzce siostry, podkreśliła, że nastąpiła niedawno, a zatem już po jego psychodramatach…? Te dwa ujawnienia były niczym przepustka, zielone światło na nieznane drogi.
Sfrustrowany Damien coraz trudniej znosił dobrowolną ascezę i onanizm poświęcony duchowi Nielle, której domniemana niewdzięczność przyprawiała go o mdłości. Samiec, skoro już nie święty, z libido marzyciela tracącego panowanie, pozwolił się uwieść plugastwu zwyczajności.
Poznał te zafałszowane miłości zbyt krótkich nocy, wonne, pełne uszanowania pieszczoty, kobiety o nietrwałych słowach miłości. Z odrazy do własnej niewierności muzie i pod ciężarem rozczarowania w końcu sam zastawił na siebie pułapkę związku, który już zawczasu uważał za męczący. Pogłębił tę relację, zatracając ciało i duszę…
Wyższa od niego, niższa od Nielle. Nauka przerwana już w wieku nastoletnim. Była członkini podejrzanego gangu motocyklistów i tancerka za pięć albo dwadzieścia dolarów, zależnie od muzyki… Życie ciężkie i gorzkie, naznaczone dezorientującymi i okrutnymi próbami, których surowość skrywała się za siłą charakteru. Z pozoru, krótko mówiąc: „Sex and drugs, and rock’n’roll… and bad money!” Oto Bichoune.
Nic ich naprawdę ku sobie nie pociągało; nic ich przy sobie nie trzymało. Tyle że seksualnie doskonale do siebie pasowali. Bez sprzeciwu przestrzegali zalecenia: dwa lub trzy razy dziennie, każdego dnia. W razie potrzeby receptę odnawiano.
Jakie uczucia Bichoune żywiła naprawdę do Damiena? … Miał to serdecznie gdzieś. Jego uczucia do niej znajdowały się nieco poniżej pępka.
Mieszkała niedaleko, przy ulicy poprzecznej do Paix Glorieuse. Żeby do niej dotrzeć, Damien musiał się zmusić do przejścia obok owego bunkra mglistych obrazów, gdzie kiedyś rozpaczał. Domu, w którym Mia symbolizowała teraz wspomnienie zanikłej obecności Nielle, której pobyt dobiegł końca zbyt wcześnie. Smutna ambiwalencja, bliska przyjaciółka zwątpienia, wypaczała jego uczucia przy mijaniu budynku.
Zwalniając lub przyspieszając krok zależnie od nastroju dnia, z uśmiechem przyklejonym do twarzy i podszytym rozczarowaną rozkoszą, z jednej strony pragnął poprzez siostrę zademonstrować Nielle obojętność, z drugiej zaś w głębi serca drażnił go absurdalny sen: że z jednego z okien trzeciego piętra padnie zaproszenie.
Bezwstydna obłuda. Udawał szczęście, chcąc przez plotki wzbudzić zazdrość Nielle. Udawał nawet, że szczerze kocha bujną kobietę. — Chwile szczerości stawały się rzadkie, poza rozmowami z Lysianne. — Kiedy brakowało mu słów, by wyjaśnić nadmiernie dynamiczny związek z nadaktywną kochanką, a porównania nasuwały się same, niezmiennie kończył rozmowę z córką zapewnieniem, że nadal i na zawsze kocha dawną sąsiadkę o niebieskich oczach. Tę Nielle, która odtrąciła go odwrotną stroną duszy…!
***
Jak na brudnej i opróżnionej palecie malarza, z feerii żywych barw jesieni pozostała już tylko monotonia nudnych szarości. Żywiołowość pierwszych kolorów wskrzeszało nagłe poruszenie jarmarku: Halloween i mali upiorni goście. Zombi z oczami błyszczącymi energią, nieszkodliwe czarownice o nieodpartych uśmiechach, piraci z tekturowymi szablami oraz naiwne, karykaturalne kopie modnych bohaterów — cała ta gromada zjaw wszelkiego rodzaju wyciągała już przepełnione torby, pragnąc napełnić je po brzegi. Jakby za każdym razem młodzi żebracy zdawali egzamin z kursu zanurzenia w młodzieńczym kapitalizmie.
Tego dnia Bichoune i marzyciel prowadzili przyjacielską rywalizację. Każde u siebie liczyło rozradowane dzieci proszące o łakocie albo datki dla UNICEF-u. Przegrany lub przegrana miał nocować u drugiego. — Na zmianę z Lysianne, która wolała dawać, niż dostawać, Damien wymieniał zawijane cukierki toffi na żarty i rymowanki; nie nalegał jednak wobec dzieci zanadto onieśmielonych mężczyzną w ich własnym wieku…
Ze wszystkich okazjonalnych żebraków najbardziej zdumiewający okazał się bez wątpienia los przebrany za pecha.
— Buuu! Uuuu! … Halloween! Dasz mi cukierki? — spytała około dziesięcioletnia wróżka Carabosse, trzymająca przed sobą plastikową dynię.
— Przykro mi! Zostały mi już tylko miętówki — odpowiedział Damien, zakłopotany, że zastała go niemal bez zapasów.
— Miętówki? Daj spokój! Zbieram tylko prawdziwe słodycze. Zresztą trzy razy już wracałam do domu opróżnić dynię… Powiedz, naprawdę lubisz miętę? — spytała, idąc dalej, by dokończyć cenne żebranie, i nie czekając na odpowiedź. Zrobiła ledwie dwa kroki, gdy odwróciła głowę do obserwującego jej podskoki marzyciela. — Proszę pana… to pan chodzi z moją kuzynką Bichoune… to pan jest jej chłopakiem?
— Tak, to ja. — A co do pytania… Tak, uwielbiam miętę! („L’amante” — kochankę, bawił się francuskim brzmieniem tego słowa.)
— No to dobrze, jeśli tak bardzo ją kochasz, cześć! — zawołała, spiesząc odzyskać te kilka bezowocnych sekund.
Nie odwzajemnił pożegnania dziecka. Nie mógł. Bo naprzeciw jego domu chodnik właśnie przekroczyła prawdziwa zjawa…
Bez maski, makijażu ani wróżkowego kostiumu: jego muza. Nielle szła ze spuszczoną głową, smutna jak dziecko szukające zgubionego cukierka. Zagubiona, a zarazem skupiona na sobie, zdawała się również rozmyślać. Być może nad urywkiem zdania usłyszanego przez zwykły przypadek. Zwykły, ale przeklęty zbieg okoliczności.
Osłupiały i niemy patrzył bezradnie, jak oddala się ku szaremu tunelowi domu Brouillette’ów, niczym pechowa dziewczynka przeklinająca los psujący jedną z jej rzadkich wizyt.
Sennopata także szaleje z gniewu. „Przeklęta! Przeklęta! Przeklęta! … Po trzykroć przeklęta!” — krzyczy, gwałtownie uderzając w kanapę obiema zaciśniętymi pięściami, aż paznokcie wbijają mu się w dłonie. Wie, że powróci wspomnienie podobne do tego: cudowne w obfitości jego odzyskiwanych marzeń, lecz niezwykle rzadkie i faktycznie krzywdzące uczucia obojga ludzi z powodu niekonsekwencji marzyciela.