ROZDZIAŁ XIV

Po przebudzeniu Damien odruchowo wyjrzał przez okno. Nowa warstwa śniegu przykrywała starą, poszarzałą już od opadającego pyłu węglowego, jakby zima sama się wybielała.

— Byłaby to znakomita okazja, żeby zamaskowana łopata zdobyła uznanie, gdyby ci prześladowcy z niższych pięter nie zamknęli mnie w domu! — ryknął Damien, wciąż pełen goryczy po widmie z poprzedniego dnia. Strachu na wróble o złodziejskich skłonnościach.

Męskie kroki rozległy się na wewnętrznych schodach! Damien nie zwrócił uwagi: zapinał koszulę. Drzwi otworzyły się i zamknęły! Damien spokojnie wkładał spodnie. Wreszcie nieznajomy po cichu zszedł po zewnętrznych schodach. Damien wiązał buty.

Jednak głosy wślizgnęły się przez maleńkie otwory wentylacyjne w dolnej poprzeczce starego podwójnego drewnianego okna. Wśród podwórkowego gdakania marzyciel wychwycił imię nieznajomego kręcącego się wokół jego muzy. Zatrzymany przy wyjściu przez starego Brouillette’a, mężczyzna musiał z grzeczności podjąć rozmowę. To imię wciąż rozdzierało ucho rozdrażnionego marzyciela.

Ciekawy i niedowierzający, ostrożnie przysunął się do okna, dość blisko, by móc obserwować, pozostając niezauważonym, i próbował przekonać siebie, że jednak była to jedynie złuda słuchowa. Ale zaciskając szczęki tak mocno, że niemal ścierał szkliwo z zębów, stwierdził prawdziwość usłyszanego imienia i po raz kolejny spełnienie przepowiedni ze snu.

— Do jasnej cholery!… Jonathan! Ten profesor! — wściekał się w duchu.

Jak na złość do wykładowcy i ojca Brouillette’a dołączył Bruce. Przywitał hołubionego lokatora niemal całując go w rękę, w haniebnym uniżeniu. Wiernie kopiując sposób zaczepiania ludzi przez własnego ojca, bezmyślnie przytakiwał każdemu słowu profesora, który, stojąc na pierwszym stopniu schodów, gdakał, starając się obu oczarować.

Zdezorientowany Damien próbował pojąć obecność tego modnego intelektualisty u Nielle. — Rozwód czy romans? — Cofając się powoli niczym chorowity uliczny kot, który woli odwrót od bójki, wrócił na tapczan, by rozmyślać nad zachowaniem w nowej sytuacji.

A jednak bez żadnego słusznego powodu miał Nielle za złe, że przyjmuje uczonego w swym gniazdku. Nic nie powstrzymywałoby jego chorobliwej zazdrości o tę parę, ale odkrycie tożsamości wczorajszego intruza przeważało nad pragnieniem, by i on sam spędził czas w satynowej pościeli.

Nie znajdując odpowiedzi i tonąc we własnych westchnieniach, pobiegł do Mylène i François po pocieszenie dla swej na nowo kruchej duszy.

Po kilku szklankach napojów orzeźwiających i porcjach rad wracał do domu wyposażony w sposoby relaksacji, uspokajające zioła, kadzidła i cały zestaw płyt pożyczonych przez kochanka Mylène. Od Genesis po Reggianiego.

Z rękami pełnymi tego muzycznego sprzętu i łagodnych leków, z głową nabitą słowami: „Ta dziewczyna nie jest dla ciebie! To syrena! Wamp!”, próbował wydobyć klucze z kieszeni zimowej kurtki. Wyginał się, żeby nie upuścić płyt. Końcem paznokcia dotknął zimnego metalu kółka od kluczy, gdy drzwi Brouillette’ów lekko się uchyliły.

— O, cześć, Damien! No i?… Jak leci? — Pośpiech, z jakim gospodyni dowiadywała się o samopoczucie marzyciela, brzmiał raczej jak stwierdzenie faktu.

Uwięziony wśród pakunków wolałby pomocnej ręki niż wyrzutu ukrytego w pytaniu. Ale kobieta jakby intuicyjnie pojęła jego niewypowiedzianą prośbę, na chwilę przejęła część ciężaru i zaproponowała, by wstąpił do niej, kiedy już otworzy własne drzwi.

— Zanieś se te rzeczy, a potem chodź na piwko z moim chłopem. Dawno żeśmy se nie pogadali.

To uprzejme polecenie dawało Damienowi świetną okazję, by niby mimochodem zbadać sprawę kradzieży. Jeżeli nie uda mu się dojść do prawdy, jakieś wnioskowanie bez wątpienia skieruje jego podejrzenia na jednego czy dwóch prawdopodobnych sprawców.

Kiedy znalazł się w mieszkaniu gospodarzy, uznał, że nie ma szans mierzyć się z doświadczeniem owej cesarzowej balkonu, rywalizować z jej podstępami i zręcznymi pytaniami. Tym bardziej że nie była sama: jej dramaty i ciężary rządziły nią z kulis. Mąż rozmawiał przez telefon głosem cichym, łagodnym, ledwie słyszalnym, najwyraźniej z pewną nową, młodą i piękną znajomą… Ich niedowidząca córka Nadine wpatrywała się w telewizor, usiłując rozpoznać cienie filmu klasy B, który oglądała po raz trzeci.

Zapomniawszy o propozycji piwa, pani Brouillette beznamiętnie postawiła przed marzycielem kawę, mleko i cukier. Z zupełnie zrozumiałą niegrzecznością zajęła się codziennymi sprawami. Zaczynając pogawędkę na rozmaite tematy, pozwoliła Damienowi pieścić ich otyłą sukę między jednym a drugim błahym zdaniem.

— No pewnie! No pewnie! Wiesz, Damien, że ta gruba Esther…

— Esther?

— No pewnie! Ta młoda bulimiczka z sąsiedztwa, co pracuje w fabryce na północy miasta…

— A, już wiem która.

— No pewnie! Wyobraź se, chłopcze, że każdego dnia chodzi na parę godzin do Simone, tej starej lesbijki. Ciekawe, o czym one mogą gadać?… A skoro już o tej starej chłopczycy! Ostatnio widziałam na jej sznurze do bielizny staniki. Ale śmieszne, aż strach! Wszystkie takie trochę żółte, usztywnione mrozem. No i wcale nie małe. Wielkie, o mateńko Jezusowa!

A kumple Bruce’a nawet chcieli zrobić Simone podły kawał i ukraść jej biustonosze. Jak nie uważają z tymi swoimi narkotykami i kradzieżami, to wszyscy skończą w więzieniu.

Zakończywszy najwyraźniej z zadowoleniem swą sekretną rozmowę telefoniczną, pan Brouillette — ten, który w domu nosił spodnie, lecz poza domem je zdejmował — podszedł do Damiena z kpiącą miną.

— Może małe piwko?

— Dziękuję, mam już kawę…

Nie zastanawiając się nad przyczyną ironicznego uśmieszku, marzyciel darzył sympatią tego mocno posiwiałego mężczyznę. Z upodobaniem słuchał opowieści patriarchy, choć to właśnie on, niegdyś, swoimi niestworzonymi historiami jako pierwszy obudził w nim paranoję. Nieumyślnie, z naiwności, a może nawet dla zabawy, zmyślenia wplecione w osiedlowe anegdoty budziły w nim przerażenie.

Pani Brouillette, wyczuwając szczególny podziw Damiena dla męża, uznała marzyciela za rozproszonego i postanowiła rozbić klosz, przechodząc do ataku frontalnego, choć niepozbawionego pewnej subtelności.

— No i co, Damien?… Jak tam z twoją byłą żoną?… A ta mała Lysianne, ależ ona śliczna z tymi rudymi włoskami! — Jakby potwierdzając własne trafne spostrzeżenia, dodawała z przyzwyczajenia: „No pewnie!… No pewnie! No pewnie!… No dobra!”. W końcu jej strategia doprowadziła do tematu, który najbardziej ją nurtował: dobrostanu lokatora, który, rzecz jasna, zaczynał się od jej własnego. — No i co?… Lubisz to swoje małe mieszkanko?… Spokojnie tu, co?… Myślę, że ci dobrze na drugim piętrze. Często słyszę muzykę… Lubisz ją, co?… Ach, wiesz, nam to w ogóle nie przeszkadza!… Wcale, a wcale!… No pewnie! Możesz puszczać tak głośno, jak chcesz, my nic nie słyszymy. Prawda, ludzie?

Zręczna i przebiegła śledcza w kapciach przyspieszała ruch wahadła, stosując metodę hipnozy przez ogłuszenie ofiary.

— Mnie się widzi, że ty w nocy za wiele nie śpisz… Coś nie tak?… Wiesz, możesz nam powiedzieć, jak ci coś leży na sercu. No, Damien?

Damien wcisnął się głębiej w krzesło, udając swobodę, i jednym łykiem przepuścił przez gardło ostatnią kroplę kawy. Dzięki temu przez kilka sekund trzymał w niepewności ciekawską matronę, zastygłą w oczekiwaniu na płacz marzyciela i zwierzenia, które mogłaby dopisać do swego kalendarza plotek.

— Tak, wszystko dobrze! — odpowiedział po prostu na tę długą tyradę.

Widząc nieskuteczność i jałowość przesłuchania prowadzonego przez żonę, stary mąż wtrącił się w sposób bardziej bezpośredni, bardziej męski.

— Ładne dziewczyny na trzecim piętrze!… Eee! Mia, chciałem powiedzieć… Tamtej już nie ma!… W każdym razie ja… gdybym był młodszy…

Ostatnie zastrzeżenie dotyczące wieku padło wyraźnie po to, by uspokoić żonę co do jego reputacji „playboya”, uwodziciela, którą sam starannie podtrzymywał wśród mężczyzn z ulicy Paix Glorieuse.

Ta niezgrabna interwencja głowy rodziny wyraźnie sprzyjała Damienowi, który wyraził niepokojącą niespodziankę z tego ranka, choć jego głos zdradzał nerwowość.

— Profesor wrócił. Widziałem go dziś przed południem. Chyba mieszka u Nielle… I zdaje mi się nawet, że widziałem pana rozmawiającego z nim, prawda, panie Brouillette?…

— Ależ nie! Przywidziało ci się! Pewnie widziałeś, jak gadam z facetem Mii, tym Portugalczykiem. Obaj mają wąsy… On i Jonathan.

— Ale kiedy tutaj mieszkał, nie nosił wąsów! — wykrzyknął marzyciel.

— Nie wiem, czy ty naprawdę widziałeś profesora, ale myśmy go nie widzieli — dodała gospodyni, dostrzegając wyraźną lukę w słowach męża. — A Nielle, mówisz?… Nielle?… — Nielle! — No pewnie!… Siostra Mii. Ta, co tu była wcześniej. Tobie się chyba śni, bo ona już tu nie mieszka. A Jonathana znała tylko ona. Ona i my. No nie!… No nie!

Wyposażona w szósty zmysł, który rekompensował jej niedowidzenie, Nadine — dotąd niewtrącająca się do rozmowy — już wyczuwała w artyście niszczące skutki nieporozumienia wywołanego wygładzonymi kłamstwami rodziców. Zaprzeczyła więc ich słowom, tym obelgom pod adresem inteligencji artysty.

— Profesor!… Dzisiaj w południe powiedział mi dzień dobry! Był z…

— No pewnie! Mężu, zapomniałeś? Musimy iść na targ po zakupy. O, mateńko Jezusowa! Jak ten czas leci! Wybacz nam, Damien, ale musimy wyjść! — ucięła pani Brouillette, unikając kąpieli w okropnych przeprosinach i plątaninie mglistych wyjaśnień.

Pożegnawszy gospodarzy ukłonami w japońskim stylu i fałszywym, głupawym uśmiechem, marzyciel również uciekł z sytuacji bez wyjścia. Powoli, niemal z trudem, wszedł do siebie. Każdy pokonany stopień skłaniał go do myśli o współczuciu młodszej córki, o dowodzie serdeczności, jaki otrzymał od Nadine Brouillette, tej, która mimo swego ograniczenia widziała lepiej od rodziców.

Wreszcie zrzucił krępującą go zimową skórę i, rozkoszując się fizyczną lekkością, pozwolił sobie cicho posłuchać płyty… bardzo znaczącej. Zwyczaj zdawania się na przypadek wchodził mu w krew. Rowki były starte, nadgryzione, zniszczone, a pierwsze trzaski przypomniały mu kłujących przyjaciół z dołu. Ale kiedy głos piosenkarza przemienił krótki muzyczny wstęp, jego myśli powróciły do niemal normalnego ruchu w górę. Ku Nielle.

— Powiedz mi, Nielle!… W czym tkwi tajemnica twojej charyzmy? Jak udaje ci się jednoczyć wszystkich, którzy zamierzają zdusić we mnie życie? Potraficie zatkać mi synapsy, popchnąć mnie ku nieodwracalnemu rozpadowi psychicznemu. — Może zechcesz okazać mi litość, kiedy z szaleńca wyobraźni przemienię się w człowieka całkowicie złamanego umysłowo?

Tak kołysany muzyką, przez następną godzinę opatrywał ranę po próbie oszustwa ze strony starszego małżeństwa. Powoli starał się oddalić wrażenie, że Nielle odwzajemnia uczonemu po stokroć uczucia, które on sam żywi do swojej muzy. Z umiarem przyjmował poczucie odrzucenia wywołane niezręczną interwencją Brouillette’ów. Ekstatyczne drżenie Nielle przy Jonathanie poprzedniej nocy nabierało niepokojącej wymowy.

Mimo całej gorliwości, z jaką usiłował się rozluźnić, nie przestawało go dręczyć jedno zjawisko: czuł się schwytany w kleszcze, unieruchomiony w pułapce na myszy. Mógłby zwymiotować, ale niczego by to nie zmieniło. Jego dusza była żywą raną. Obdarta ze skóry! Krzyki, które mógłby wydać, przeminęłyby; niestety szloch i łzy zbierające się w kącikach oczu nie chciały wyjść na zewnątrz.

***

Wreszcie na wszystkich piętrach na kilka godzin zagościły nocne siły odnowy i przezroczyste wizje snów. Niektóre, o wątpliwej wadze, naznaczały symboliką parter. Inne, bardziej magiczne, przejrzyste i wyraźne, zapragnęły piętra trzeciego i drugiego…

Traum! Sen! Dream!

(— „Zawieszone w jasnej przestrzeni, pozbawione wszelkich szczegółów, ukazują się nieskazitelne trzy koperty płyt. Trzy białe kwadraty. Z tych trzech kształtów wysuwają się trzy płyty… Marzyciel czuje, że wnika w Nielle. Miękko i wilgotno. Jakby to było naprawdę”.)

Marzyciel spał. — Szatan zaś czuwał nad ziarnkami piasku… Diabeł nie znosił tego boskiego ruchu tam i z powrotem, tej łaski nieświadomości, więc przesunął, przeniósł świadomość Damiena w stan półprzebudzenia. Wymierzając rozżarzony trójząb w marzyciela, nakłaniał go do natychmiastowej zemsty, od jednej podświadomości ku drugiej. Licząc na jego tchórzostwo i pewną słabość, książę ciemności wmówił mu, że wycierpiał już o wiele za dużo, i sprawił, że uległ prawu odwetu.

Od boskiej rozkoszy po diabelską zwierzęcość marzyciel wywołał w chorym umyśle obraz innej kobiety niż Nielle, obraz upadłej miłości; potem wytrysnął, opróżnił, przelał falę swej płodnej cielesności w ślepą uliczkę. W nigdy niewidziane ciało zagubionej marzycielki, dawno porzuconej na krańcach jego fantazji.

— Nie! To niemożliwe! Nie!

Ten głos nie należał do Damiena, lecz, jak na ironię, do Nielle. Rozdzierający ciszę nocy kłopotliwy alarm, okrzyk bólu i niepokoju rozległ się dokładnie w tej samej chwili, w tajemniczej zbieżności z plugawym odwetem. — Profesor, Mia i pozostali śpiący na górze pospieszyli uspokoić Nielle po gwałtownym przebudzeniu wywołanym koszmarem.

— Wszystko będzie dobrze, Nielle, miałaś po prostu zły sen. Tylko tyle. — Teraz lepiej? — Chcesz nam opowiedzieć? Łatwiej zaśniesz, jeśli nam go opiszesz?

— Nie!… Chodzi o to, że… Nie, naprawdę nie chcę o tym mówić. — Jest już znacznie lepiej. Przepraszam, że wszystkich was obudziłam. Dziękuję, wracajcie spać.

Kilka ziewnięć przywołało ciszę i odzyskany spokój, zapraszając sen i nowe dzieła marzeń sennych.

Na piętrze poniżej Damien tłumił płacz w poduszce, oszałamiając się szaleńczymi aktami skruchy.

— Boże! Jaka zniewaga!… Miłości, racz mnie ukarać, mnie, który jestem samą podłością. Słodkie ciepło na zawsze stracone jak Atlantyda szczęścia, pochłonięta przez urazę. Niewinna miłość pragnęła napełnić nasze dusze, nasze serca łaknące siebie nawzajem, nawet bez naszej wiedzy. Niech nędza, która już mnie dopadła, przeżre mi wnętrzności!

Tylko wspomnienie penetracji zmniejszało ciężar lamentów i łagodziło okropną bladość, jaka jeszcze pokrywała jego twarz po własnym przyznaniu triumfu zła. Dusza skradziona. Pustka otaczała jego przygnębiony umysł, wina go dusiła, wyrzuty sumienia przebijały na wylot. Z gębą pełną skruchy, stojąc twarzą w twarz ze strachem, znajdował jedyne schronienie w wątpieniu i kluczeniu.

— To niemożliwe, żeby tak było! Jakie mam dowody, by łączyć mój sen z koszmarem Nielle?… Czy między nią a mną pojawił się nieświadomy most podprogowy?

Dla równowagi pragnął spokoju, zmierzając pośrednio do opanowania fal mózgowych. Chciał milczeć wszelką myślą, jakiegokolwiek rodzaju, skierowaną ku Nielle; pragnął przestać niepokoić ją we śnie, powstrzymywał się nawet od wysłania z umysłu prośby o przebaczenie. Udawało mu się milczeć tylko przez jeszcze większe obarczanie siebie winą.

— Groza!… Przekleństwo!… Nie śmiem już wypowiadać jej imienia. — Jestem zgnilizną, odpadem, niczym więcej. Ja, który tak bardzo pragnąłem przekroczyć granicę jej wrażliwości! Cały ten czas zakopany w urazie; cała ta wytrwałość, uporczywe dążenie, by dotrzeć do jej duszy… wszystko rozwiało się w jednej mściwej rozkoszy. Hańba mi!… Jak mogłem na zawsze okaleczyć własne sumienie? Jak odpokutować?

Lęk przed jej nieobecnością, łzy wylane dla niej, perfidię pasożytów, którzy ją wspierają… wszystko to pokonałem. Nasze podświadome siły miały ukoronować serca wydłubane przez nieporozumienia. Tę bezkresną drogę najeżoną drwinami i wyboistymi kłamstwami… przeszedłem na próżno. Całą tę drogę przebyłem po nic, dając jej nauczkę, na którą nie zasłużyła.

Boże! Czy nie jesteś już zmęczony pozwalaniem żyć temu karłowi, temu bezimiennemu homunkulusowi, którym jestem? Ludzkiemu strzępowi, który śnił o utopijnej miłości. Mnie, temu wrakowi, którego ośmieliłeś się wysłuchać w całym swym majestacie… O! Zlituj się! Uderz piorunem w zwierzę, którym jestem. Zlituj się! Zgładź je!

Rozczarowany, że pod znakiem wendety sprowadził do banału tyle wezwań życia — życia, które zapraszało go do apoteozy — splunął na własną dłoń, odtąd znak całkowitej profanacji… zniewagi wyrządzonej Miłości.

W łóżku zburzonym przez udrękę, skulony jak płód, znajdował schronienie i pociechę jedynie w autosugestii mglistego wspomnienia matczynego łona. Zdołał zasnąć dopiero nad ranem, kiedy na nowo uczył się wymawiać imię odtąd święte. Nielle.

Nazajutrz pracował nad rzeźbą, nie potrafiąc się odpowiednio skupić. Krótkie spacery i lekki podwieczorek. Żadnych innych rozrywek: ani muzyki, ani wymyślanych pięknych opowieści. Przeżuwał myśl, że dusza odeszła do piekła, by dołączyć do tych, którzy sprzysięgli się przeciwko niemu. Nie wyobrażał sobie nawet jej ponownego zamieszkania w ciele, które karał.

***

Zarówno w tym déjà vu, jak i w obecnej rzeczywistości sennopaty narzucają się rozdarcie i upadek jego sił. Uparcie szamocze się z introspekcją, której nie widać końca. Źródło jest tutaj, ropiejące; pije zło, które pielęgnował przez te wszystkie lata. Paradoksalnie zaspokaja pragnienie tą samą trucizną, która wysusza mu umysł. Samobójstwo rozciągnięte na lata. Seppuku igłami czasu. — Ma to głęboko gdzieś! — Sen łączący go z Nielle, ta zawieszona alkowa snu, może właśnie jest początkiem udręki. Noc kryje wspomnienie tego etapu wyznaczającego jego mroki.

Na starym tapczanie rozmyśla nad zdarzeniem, którego bieg zmienił, i nad radością, która najpierw uniosła go do nieba. Nielle w pewnym sensie wreszcie się do niego odezwała. Ten powiew oczarowania sennopata utrwala. Z zamkniętymi oczami wyobraża sobie Nielle przed sobą.

Przywołuje ją w umyśle, kilka kroków dalej, zupełnie nagą. Kąpie się w jej aurze, w ekstatycznej woni, w zapachu czerwca idealnie zharmonizowanym z aromatem jej kobiecego ciała. Wtedy… po prostu tonie w jej uśmiechu.

Zbliża się ostrożnie, gładzi jej twarz i odkrywa jej miękkość, ledwie muskając opuszkami jakby ślepych palców lekko umalowaną skórę.

Gładząc jej kręcone włosy, przesuwa je niedostrzegalnie, tak lekki jest to ruch. — Podchodzi nieco bliżej. — Jego dłonie swobodnie, bezszelestnie odkrywają. Ledwie muskają szyję, którą wdycha, tę przystań, gdzie toną skradzione pocałunki; pozwala, by oddech wpłynął w pory pożądanego ciała, jak przystało natchnionemu poecie.

Usta, które chcą dołączyć do dłoni, składają się w ofierze tam, gdzie szyja zapada w sen, bez wstydu odsłaniając bezgraniczną zachłanność.

Wybucha radością, dotykając przyzwalających ramion, miękko poddających się tańcowi jego zręcznych palców. Obejmuje muzę najpierw delikatnie, potem coraz bardziej żarliwie. Poryw i doświadczenie łączą się we wspólnych, rozkosznych pieszczotach. Kiedy ich spojrzenia się spotykają, zauważa, że niebieskie oczy Nielle wilgotnieją od wzruszenia. Święto trwa. Narodził się wszechświat.

Drży odrobinę, zaledwie. Jego usta, rzucając wyzwanie, krążą wokół niebezpiecznej pokusy trapezów ramion. Delikatnie przygryza napięte mięśnie, które skrywają raj uniesienia. Nie zatrzymuje się, lecz dreszcze niczym fale nadal zalewają piękną.

Rytualne gesty. Bałwochwalcze dłonie wielbią jej skórę jak grzech, na który oboje przystają, i ponownie wzywają usta do spotkania z piersią o subtelnych reakcjach. Zdumione dłonie i usta smakują ciepło jej biustu, ucząc się z wymownych westchnień Nielle rozpoznawać odpowiedzi ciała muzy. Dotyka, gładzi, całuje, wędruje po krągłych kształtach zwieńczonych najbardziej napiętymi brodawkami i baśniowymi otoczkami. Te wzgórza, gotowe dać się zdobyć, przyzywają szczerą aurę i nieprzerwane czułości.

Dłonie kierują się teraz ku plecom, które lekko się wyginają, pozwalając sercu przemówić przyspieszonym biciem. Nielle pochyla się, jakby jej brzuch zaklinał usta marzyciela, by opóźniły ekstazę, jakby pragnęła wysławiać ten potok delikatnych pocałunków.

Chciałby zagubić się na miękkim brzuchu, który napina się w tej zabawie, ale instynkt zaprasza go, przyzywa jeszcze niżej. Dłonie wędrują za prośbami i sygnałami wysyłanymi przez ciało muzy. Pod ich dotykiem pośladki lekko drżą; napinają się, jakby zaskoczone odkryciem.

Dyskretnie drżą jej boskie nogi, zdradzając podniecenie całej istoty. Powoli się wyciąga, starając się nie spłoszyć uprzywilejowanej chwili. Marzyciel uspokajającym pocałunkiem daje do zrozumienia, że pojął ten powściągliwy sygnał. — Intuicja, wrażliwość po obu stronach. — Wszystkie jego zmysły nie przestają wzdychać przed ciałem porwanym przez uniesienie.

Gorący brzuch i biodra Nielle unoszą się, zdradzając rosnącą niecierpliwość; jej uda, obejmujące i współdziałające, przyjmują strumienie dotknięć i pocałunków, domagając się jeszcze… jeszcze…

Jak zwiadowcy palce artysty wyruszają na rozpoznanie; wyczuwając zamiary, kierują się ku zachwycającemu wyniesieniu bujnego owłosienia. Tak upragnionemu. Idąc za śladami ciepła pozostawionymi przez zaczarowane dłonie, usta marzyciela zaledwie przesuwają się po naskórku, a potem wyrafinowanym gestem pochylają się pokornie, nie tracąc pewności siebie, i uwalniają język, który wyznaje, że nie potrafi oprzeć się woniom.

Boska przyjemność dotyku. Magiczne oczarowanie zapachem. Wyraz oczu… owacja dla natury. Nieodparty aromat Ewy doprowadza podniecenie do szczytu; jedwabisty, lśniący gąszcz wzmaga oddane żary kochanka. Zmysłowość ust artysty pragnie połączyć się z wrażliwością wilgotnych już warg muzy, przeznaczając je do eksplozji pragnienia, jeszcze silniejszego, jeszcze większego.

Wzywa, pożąda, pobudza, podnieca czule, muskając, nigdy nie szarpiąc tego delikatnego, wrażliwego miejsca. Pieczęci bezwarunkowo kobiecej wolności. Nie porzucając maleńkiego grymuaru bez stron, egzorcyzmującej łechtaczki, przywodzi do ust, zatraconych w pragnieniu, ów Święty Graal błogosławiony przez wszystkie dziewice i nie-dziewice świata. Spragniony! Rozradowanym językiem liże i pieści brzegi i ścianki konsekrowanego kielicha; pije smakowity napój, nektar o smaku nieśmiertelności, krzyżmo o „aromacie” pierwszej fantazji Boga.

Ona to docenia, ona kocha! Kocha, doznaje rozkoszy! On jest zachwycony.

Wychwytuje delikatne zmiany w melodyjnych westchnieniach wołających o wyzwalające upojenie. Usta odsuwają się wtedy od źródła młodości, pozwalając dwóm ciałom stopić się w jedno. Jakby zbierał pieszczoty przed ostatecznymi porywami, okrywa ciało swej inspiratorki, aby na zawsze zapamiętać język, którym do niego przemawia.

Ona kocha, on także!

Po prostu. Z miłością. Całuje ją, dzieląc z nią ekstazę, której przed chwilą skosztował, ów smakowity eliksir, którym wciąż rozkoszuje się z widoczną radością. W tym samym uniesieniu oboje powierzają sobie najwyższy intymny sekret: czuć drugą osobę u granic apoteozy. — Łagodny język odciska się w chwilach… Język igra w ruchach. Język płynie coraz szybciej. Język wiąże kochanków. Język odmienia czas. Język potężny. Język. Język. Język.

Język olśniewa! Śpiewa! Krzyczy! Potwierdza podniecenie wywołujące orgazm, który dźwięczy echem jak przebudzenie świadomości ku szczęściu zaświatów.

Nastaje odpoczynek. Miraż rozwiał się, osiągnąwszy apogeum. Sennopata, samotny i odprężony na wąskim tapczanie, ociera wyznanie swej namiętności. — Nasienie bez owocu, chyba że w nicości. — Ale stawia na płodność snu, na moce podświadomości. Choć żadnego potwierdzenia odbioru nie dostaje, jest głęboko przekonany, że przez samo przywołanie miłość podczas tego interludium wzniosła się ku jednej prostej myśli Nielle o nim. Jednemu śladowi w codzienności ukochanej, któremu towarzyszyłoby miłe łaskotanie w uszach, odczute przez nią z zaskoczeniem, oraz niezwykłe wrzenie, podobne do bardzo słabego i krótkiego samozapłonu w jej pochwie.

Zagubiony w wyolbrzymieniu tego lubieżnego ujścia, zapominając o godzinach intensywnych poszukiwań i odzyskanych wspomnień… wyczerpany, zapada w sen zakłócony egzorcyzmem, któremu sam się poddaje. Zziębnięty, nerwowy, dusi się, jakby pragnął zapomnieć, że oddycha. Nieustannie się porusza, jęcząc ze strachu w koszmarze, który go napada, niczym chory psychicznie w ataku, przygotowywany do lobotomii.

Splunął na świętość. Jego brak czci wobec miłości powoli go dusił; nieodwracalnie zaciskał się węzeł. Musi odetchnąć głębiej, jest przerwa…!

Jego dwadzieścia cztery godziny upłynęły. Wyznaczony czas dobiegł końca. Jest północ!… Zakończenie jego dramatu wciąż czeka za kulisami…!

Dalej »