ROZDZIAŁ XII

Nagła decyzja. Kierunek: kuchnia!… Zielona sałata, naprędce. Jeden kęs, drugi… i ani kęsa więcej, do tego szklanka mrożonej herbaty. Ponieważ przez cały dzień nic nie jadł, kończy tym samym krótki rwetes psychopaty i post upokorzonego marzyciela.

Na ulicy przemęczone dziecko przewraca się i rani; zdarte lewe kolano. Nie potrzebuje modlitwy, samo podnosi się z ziemi. Tak wygląda nauka życia. Rośnie jego próg odporności na ból.

Damien natomiast zerka na fotografię Nielle leżącą płasko na podłodze. Niczym przezroczyste widmo fantazji daje ona świadectwo, że przetrwała katastrofę marzyciela. A jednak przedmiot go nuży. To spojrzenie na zawsze skierowane w lewo, nieprzeniknione i uparte, przypomina mu, że nigdy nie podążali w tę samą stronę. Ku tym samym marzeniom…

W nieustannych rozmyślaniach wyrzeka się pustki minionych dni; godzin pozbawionych kroków Nielle i nieudanych pozorów, które zdradzały jej obecność.

— To zbrodnicze oczekiwanie mnie torturuje! Gdybym mógł, wygnałbym ten sklerotyczny czas, który hipnotyzuje mnie niczym klepsydra każdym ziarnkiem piasku… ruchomego od koszmarów.

Potrącony przez własny cień wyprowadziłem się, wycofałem z życia Nielle. Teraz wyczerpuję siły, próbując powstrzymać własne widmo i jego złe zamiary. Gdybym umiał przewidzieć podstępne widmo samotności i nienawiść rozchodzącą się wokół mnie, spętałbym je i wymiótł te złowrogie wypukłości mojej osobowości. Po co jednak! Wobec tego rozkosznego obłędu, tego szaleńczego i dziecinnego uwielbienia dla urody Nielle, zapadam w narkozę.

A jednak ona, naiwnie niewinna, ofiara mojej cierpliwości zwyrodniałej pod wpływem uroku i jego zapowiedzi, ona, ocalona przed moją niszczycielską wytrwałością w zabiegach o odzyskanie jej, chciała mi pomóc.

Dlaczego nie dostrzegłem jej szczodrości w drobnych uprzejmościach, którymi mnie obdarzała?… Zaufania do innych, którego chciała mnie nauczyć bez narzekania, bez frustracji?… Czy intuicyjnie, jako kobieta, nie próbowała wykorzenić we mnie tego dziwaka, który chorobliwie, opętany, wspinał się ku niej w miłości? Krótko mówiąc: oswajanie wbrew rzeczywistości i jej oczekiwaniom, w nadziei na autentyczną, prostą komunikację.

Dziś odtrąca mnie tak, jak odtrąca się zatruty miód! Szalony, bredzący artysta!… A przecież mam tylko trochę zamętu w głowie. To wszystko!

Zegar wskazuje dwudziestą pierwszą. Znów lęk przed czuwaniem. Jeszcze trzy godziny i będzie można zapomnieć o dniu wzburzonym przez zjawy wystawiające na próbę rozum, tę resztkę logiki. Jego ciało zaczyna odczuwać skutki akinezji. Zmęczenie?…

Objawy psychicznego rozszczepienia, choć dotąd nad nimi panował, wzmacniają muzykę unoszącą się w eterze jego powykręcanej, puchnącej wyobraźni. Nic nie staje się jaśniejsze, wszystko za to bardziej namacalne. Męki, rany… wszystko jest tak żywe i rzeczywiste, że czaszkę zdają się przeszywać grobowe modulacje. Te cienie, kroki, nieskazitelne głosy unieruchamiają resztki jego racjonalności. Przypomina sobie, jak wyniósł głupotę na szczyt doskonałości…

Wyskoczywszy ze snu i parząc kawę niby dopisek do nocy, Damien dał się przyciągnąć białawemu światłu poranka. Padał śnieg. Brudnoszara zbroja miasta zaczynała pięknieć białą pustynią. „Piętnaście centymetrów opadów…” — podawało radio.

Bojąc się, że Nielle poślizgnie się, upadnie albo zrani, ale też smutno ciekaw, czy będzie miała trudności z wymknięciem mu się, Damien postanowił ułatwić jej zejście po schodach, wyjście, codzienną ucieczkę.

Z pustym żołądkiem i sercem, które podeszło mu do gardła, chwycił ciężką łopatę o trzonku szczękającym w obsadzie i oddał się fantazjom, spełniając dobry uczynek. Jeden ruch łopatą, jeden poryw marzenia… Kolejna porcja śniegu pełna kryształowych czarów, podsuniętych przez wszystkie przesunięte płatki, jeszcze jedna, jeszcze i jeszcze… Wreszcie u stóp odśnieżonych schodów zalśnił nie surowy wynik przysługi — pospolity kopiec śniegu — lecz poetycka suma pocałunków, myśli i potajemnych dotknięć. Incognito pożądanie, olśniewająco białe.

Skończywszy pracę i odzyskując oddech, zastanawiał się, czy poinformować Nielle, że był sprawcą tej miłej harówki; że to dla niej pozwolił zamieci trochę pomarzyć.

Pragnąc zostawić adnotację w czasie, Damien „Kichot” obciążył oręż magicznym śniegiem i z całym impetem zaatakował smoczą paszczę. Drzwi na trzecim piętrze. Cerber nie cofnął ani pazura, ani kła; nawet nie ryknął. Zuchwały Don Damien zdjął mokrą rękawicę i zesztywniałym z zimna palcem wskazującym napisał na opalizującym śnieżnym puchu, który hipnotyzował potwora udającego martwego, następujące prześmiewcze epitafium: „Łopata w masce”. Liczył, że królowa Nielle uchwyci brzmieniowy żart podpisu, nawiązujący do francuskich słów „La pelle masquée” i „L’appel masqué” — „zamaskowana łopata” i „zamaskowane wezwanie”.

Następnie z rycerskim ukłonem wycofał się, zapraszając łopatę, by wspierała go w kolejnych zimowych potyczkach; nazwał ją, rzecz jasna, „Sancho”. Tyle że tamtej zimy prawie wcale już nie padał śnieg.

***

Im dalej wędruje przez swoje „przypomnienia”, tym bardziej ze strachem przyswaja błędy tamtej epoki, nazywając je błazeńskimi złośliwościami, i tym wyraźniej widzi, że zamykał się w skłonności do lęku przed porzuceniem. Wataha, do której pragnął należeć i z którą chciał się utożsamić, brutalnie go odpychała. Wyrzucała go za byle co, skazywała na rodzaj niekończącej się kwarantanny, aż dała mu odczuć, że chciałaby, aby zdechł jak anemiczne, zaraźliwe zwierzę. Plugawa, jadowita, lecz podniecająca samica, która mogłaby przywrócić mu wigor i ochotę do podskoków, jawiła się jako niekwestionowana władczyni stada, zniewalająca dumę marzyciela…

Uderzając wskazówkami zegara, zbliżały się urodziny. Osiemnasty grudnia: fatalna data przypominająca dzień, w którym Ziemia nie przestała się obracać na dźwięk pierwszego krzyku Damiena. Odciąć kolejny rok, samotnie przekroczyć następny odcinek życia — burzyło mu to porządek niczym profanacja tradycji.

— Za pięć dni moje urodziny! Będzie wielka impreza!

To oświadczenie Damiena nie zagłuszyło ani jednego z jego płytowych komunikatów, ani tym bardziej cichego mruczenia kotki, która pocieszała go, kiedy nie spała. Zresztą z humorem i wdzięcznością wpisał ją, podkreśloną i w nawiasie, na sam szczyt listy gości. Na pierwszym miejscu, jako przywilej żartobliwie droczący się z imieniem córki; dla przekomarzania się umieścił imiona Mylène i jej kochanka; z figlarnym ukłonem wobec wzajemnej lojalności — imiona wspólnych przyjaciół; jako ustępstwo na rzecz powierzchowności — imię studenta o winiarskiej poezji; a na końcu, w akcie rozpaczy, „Nielle”.

Przez kolejne godziny z zapałem nastolatka wydającego kieszonkowe w salonie gier robił zakupy. Dzwoniąc potem do bliskich, podbijał licznik własnej wartości aż do zwycięskiego dźwięku automatu. Ale zawzięcie walczył z bezgłowym czarnym bohaterem, swoim cieniem, który usiłował zmusić go do porzucenia obserwacji pojawień się muzy. W takim nastroju przygotował się do przyjęcia dziewiętnastu gości w przearanżowanej i ozdobionej klitce, z całą fantazją, na jaką pozwalała mu utopijna nadzieja, że przyjdzie sąsiadka. A jednak, według zapewnień informatora Carlosa, nie miała uczestniczyć w przyjęciu.

— Jeśli ją spotkam, zaproszę ją na twoją imprezę! — zapewniał, po czym dodawał rozwlekłe wyjaśnienia: „Nie wiem, czy przyjdzie; prawie nigdy jej tu nie ma”. Pośrednio potwierdzało to Damienowi, że Nielle przynajmniej czasem przebywa w swoim mieszkaniu.

Mimo życzliwego uspokojenia, jakie przyniosła mu dwuznaczna wypowiedź studenta, marzyciel, gospodarz pogodny z natury, nie przestawał żywić nadziei, że Nielle dołączy do grona przyjaciół. Chciał, by zaprzyjaźniła się z Lysianne i dowiedziała się od Mylène, anioła jego zwierzeń, nie bez pewnego zaskoczenia, że skrywa nieprzeczuwane zalety. Przewidywał te radości, które zapadały się w sobie wobec oczywistego wycofania, rozczarowania nieobecnością ukochanej. Jak umiał, odpowiadał na uśmiechy i odpierał życzenia jakimś suchym dowcipem.

Całe ludzkie ciepło, cała serdeczność zgromadzonych nie chroniły go przed wzgardą, przed chłodem płynącym z trzeciego piętra. Jawna wesołość przyjęcia w najmniejszym stopniu nie łagodziła osobliwego lodowatego odzewu. Ta przedłużająca się, choć przewidywalna nieobecność muzy; ta rysa w harmonii jego urodzin; ta pustka w sercu; słowem, ta łaska, która gardziła nim jak surowy jansenista, sprawiała, że jego bujność uczuć odpływała w stronę coraz bardziej posępnych tonów, aż po pierwszych pożegnaniach zaczął ociekać dramatem.

Ten smutny, przykry dla otoczenia nastrój poprawił się dopiero przy wyjściu ostatniego gościa, w połowicznej euforii. Choć alkohol nie lał się strumieniami, ostatecznie zatopił Carlosa, który przez cały wieczór ani na sekundę nie zaznał przyjemności złączenia górnej i dolnej wargi. Już od pierwszych łyków, pod panowaniem wina, niepokoił najlepszych przyjaciół Damiena, jakby chciał zasiać niezgodę, chwaląc się przed nimi, że jest jego najbliższym towarzyszem.

Oszukując samotność przy pomocy kotki, która ostrożnie wyszła z kryjówki, gdy ucichł rwetes, w surowości złagodzonej nocą, ciągnął dalej swoją kalwarię, od której wydarzenia nie dawały mu wytchnienia.

***

Sennopata odważa się patrzeć tylko na wschodzący księżyc; przypomina mu zmodyfikowany zegar wodny działający na światło, zbyt niedokładny, by nie kraść cennych sekund, ale dość oficjalny, żeby oświetlić wybiórczy obraz epopei.

Dotychczas, dzięki samodzielnie wypracowanej mnemotechnice, dwa zdarzenia naprawdę wstrząsnęły nim swym powrotem: muzyczne wyznanie — Ferré, „Avec le temps…” — oraz nieuchronna, rozbrajająca frustracja wywołana podstępem Lou i Carlosa przechwytujących listy miłosne. Pierwsze podkreślało pewien altruizm ukochanej, drugie należało po prostu do sfery niesprawiedliwości. Krótka próba uporządkowania spraw, zanim rzuci się dalej ku wspomnieniom, które pozostały do rozszyfrowania…

Wzdragając się przed natychmiastowym przywróceniem porządku w klitce po przyjęciu — według opinii gości udanym — Damien powrócił do zwyczajów dopiero następnego dnia, późnym popołudniem. Wielkie sprzątanie, mały smutek. Zresztą ledwie co: rozproszony tu i ówdzie kurz jakby sam wrócił do dawnych zakamarków.

Kotka, która sama wyznaczyła sobie wartę przy salonowym oknie, odpoczywała po służbie, podczas której czuwała czujnie i wyraźnie widoczna na ramie okiennej. Na podobieństwo pana po wypełnieniu obowiązku kładła się bez jedzenia w wiklinowym koszyku i zasypiała w legowisku, śniąc ze schowanymi pazurkami.

Zaniedbawszy straż, Damien odpoczywał w kuchni w towarzystwie swoich dwóch najwierniejszych… i najbardziej toksycznych podpór: kawy i papierosów. Upiększały one jego powrót na łono zwykłych rozterek.

— Dlaczego nie przyszła na moje urodziny? Wystarczyłoby zejść z jej góry. Bała się, że jej się spodoba? Obawiała się kpin przyjaciół albo przemocy tych podstępnych czułości, na których opierają się moje fantazje? W tej mrocznej relacji nie jest już bardziej dziewicza ode mnie ani bardziej niewinna, nawet jeśli nasze rzadkie kontakty przenikała i rozbijała dziwność…

Ledwie zaczął obarczać się winą, kiedy jego uwagę przyciągnęła, wysoko nad nim, na zenicie jego almukantaratu, nagła aktywność i osobliwy hałas w kuchni muzy. W zamieszaniu od czasu do czasu rozbrzmiewały śmiechy: Mii, Lou, Carlosa i Nielle. Miała prawo do zabawy, do przyjmowania, kogo zechce, i do wykluczania go ze swoich fantazji, jeśli tego pragnęła; przyjmował to, choć nie bez trudu, z rodzajem instynktownej mądrości.

Na paśmie FM, gdzie nastawiono muzykę klasyczną, odpędzano samotność wspaniałym wykonaniem utworu Schuberta. Śpiąca kotka, odzyskany ład, miła muzyka i tęsknota za delikatnymi rysami muzy — wszystko to, pozostając w równowadze, sprawiło, że uznał okoliczności za sprzyjające pisaniu… napisaniu kolejnego listu. Pomimo upartego zagrożenia ze strony złodziei słów, pomimo pstrokatego towarzystwa, w którym Nielle w tej chwili naiwnie znajdowała przyjemność.

Z ołówkiem w dłoni wskazał przestrzeń, jakby pokazywał natchnieniu miejsce, z którego powinno wytrysnąć. Przeszkadzały mu dowcipy krążące i odbijające się od wspólnej ściany, żarty ludzi z góry. Skierował więc ołówek ku sufitowi, celując poprzez niego, niby falowym eliksirem, w głos Nielle.

Nagłe wybuchy głosów zniszczyły błogość słuchania. Zjadliwe słowa pojawiły się niczym ujadanie, przecinając przyjemność — właśnie te żrące uwagi, które potrafiły zrujnować beztroskę Damiena. Carlos, chcąc odzyskać dobre imię, a głosem nie zdradzając ani śladu wczorajszego picia, obgadywał marzyciela, wykrzykując pod jego adresem nieprzyzwoite zapowiedzi, od których tamten drżał.

— …A ja mam go kompletnie gdzieś! I jeszcze pomogę mu wynieść jego gówniany dobytek!

Podpisał tę depeszę wybuchem śmiechu, który wywołał powszechną wesołość i zadowolenie sąsiedzkiego grona.

Przyrośnięty do krzesła wpatrywał się głupio w płaszczyznę przecinającą przestrzeń — sufit — która na razie chroniła go przed szaleńczymi groźbami Carlosa. Wciąż widział studenta alkoholika, zatruwającego mu spokój, jak przykłada obie rozwarte dłonie do policzków i ciska to brutalne oświadczenie w kierunku niższego piętra. Osłupiały marzyciel z trudem nadążał za własnymi emocjami, próbując wyrwać je z traumy, w której się zakorzeniły.

— Carlos! Carlos! Jak mógłbym nie dostrzegać własnych win? Ale co ja tobie zrobiłem? Czy ta nieusprawiedliwiona nienawiść, którą mnie obdarzasz, nie spadnie w końcu na twoją własną głowę? Może broniłbyś się, demaskując moją podwójną grę, podkreślając, że wykorzystuję cię jako posłańca uczuć? Przypomniałbym ci wtedy o twojej odpowiedzialności za nieporozumienie między nami i o olbrzymiej stracie listów skradzionych twoimi rękami… twoim sumieniem.

Pociesz się, Carlos, nie ty jeden mnie nie znosisz. Rozejrzyj się. Ale czym są warte wasze słowa w swoich złośliwych piruetach, czym jest twoja sarkastyczna „przyjaźń”? Niczym w porównaniu z jałową pustynią, na której Nielle wysusza mi duszę! Zobaczyć jej oczy nie jest już pragnieniem ani obsesją… stało się motywacją do życia!

Wstał i ruszył ku pracowni, ocierając rodzącą się w kąciku oka łzę i starając się powstrzymać następne. Nie będzie płakał. Stawiał silny opór i przekonywał samego siebie, że żadna złośliwość go nie zrani; że odważna postawa, ograniczająca skutki tych napaści, być może zmieni opinię Nielle o nim. Za wszelką cenę… udawać niewiniątko.

Kiedy napór łez minął, wrócił do ołówka i kartek w kuchni, przypomniał sobie bowiem, że przed tą niespodziewaną prześladowczą sceną zamierzał pisać do swojej kpiącej ukochanej.

Na górze nadal się śmiali, lecz coraz mniej, stopniowo oddalając się od ulubionego tematu: Damiena, kozła ofiarnego.

Nie musiał już wskazywać ołówkiem otaczającej przestrzeni, by zdobyć natchnienie. Zamierzony list miał zawierać wyznania pokorne i makiaweliczne, ułożone tak, by działały jak katalizator fałszywych nieobecności Nielle i jej skoordynowanego milczenia. W istocie Damien postawił na strategię samej muzy, przekonany, że rozbudziwszy jej ciekawość, zmusi ją do ujawnienia się.

Niczym orzeł na łowach marzyciel krążył nad słowami. Dostrzegał najbardziej wzruszające i rzucał się na nie z rozpostartymi szponami. Potem zakrwawione ofiary — pojmane wyrazy — niósł na szeroko rozpostartych skrzydłach do gniazda z wybielonej masy papierowej, gdzie układał je niczym trofea kłusownika. Od najczulszego do najpewniejszego… Od najbardziej ujmującego do najbardziej krytycznego… Od najprostszego do najbardziej złożonego…

(…Od współczucia po dumę Nielle. Skoro Damien był niższy od Nielle, które z nich powinno mieć kompleks? Od skrywanej tajemnicy do śmiałego ujawnienia śmiesznej deformacji: jednej łydki zanikłej, drugiej nadmiernie rozwiniętej. Kto tu jest Laurelem, a kto Hardym? Od skrajnej nietolerancji do wypracowanej cierpliwości. Ujawnić, że kiedy słyszy się wszystko, wie się wszystko; albo jak wmieszać własny czas w echo drugiego człowieka? Od pożądania do skruchy. Przestać ścigać ukochaną? Na zawsze? Nie będąc kochanym, przyjąć litość? Decyzja odwołalna?…)

Po zakończeniu porannych rytuałów włożył do jednej ze swoich najbardziej pożółkłych kopert krótki tekst, któremu pozwolił nasiąknąć nocnymi radami. Miłość w zamian za współczucie… niczym środek płatniczy.

Żeby odwrócić podejrzenia muzy, upozorował wyjście na długi spacer za pomocą wymownych odgłosów: fałszywych telefonów, w których powiadamiał ciągły sygnał o późnym powrocie; a na wypadek, gdyby Nielle go dostrzegła, ubrał się tak ciepło, że ledwie oddychał.

Udając wyjście z domu, zatrzymał się na rogu ulicy i czuwał tam, pozwalając zimnu zaczerwienić twarz, a mrozowi uszczypnąć policzki. Następnie zawrócił i sunął wzdłuż domów, plecami przy ścianach, niczym ścigany przestępca, aż dotarł do sceny swoich nieszkodliwych występków. Złożył wyznanie w starej drewnianej skrzynce, którą inni przed nim już sforsowali i ograbili z bezcennego uczuciowego skarbu: uśmiechu Nielle.

Rozproszony tymi samymi pytaniami i powodami, które zmuszały go do tak ostrożnych czynów, do tej hipotetycznej obłudy, zatupał butami na schodach, brukając zimowy spokój. Ledwie skrył się pod balkonem, gdy szybki trzask zasuwki zabezpieczającej trzecie piętro dopełnił perkusyjnego rytmu.

— Czy zostałem zauważony?

Przyciągnął uwagę. Drzwi się zamknęły. Wysunął się i kątem oka sprawdził, czy koperta nadal tkwi w skrzynce… Zniknęła! Ktoś ją zabrał. Ale kto?

Obawiając się przykrych konsekwencji damienowego doręczenia, pozostał pod schodami, poza zasięgiem wścibskich spojrzeń, jakby chciał wierzyć, że te minuty bezruchu na wietrze i mrozie zatrą jego podpis. Przejęty niepowodzeniem wybiegu i niepomny roli spacerowicza, do której sucha zamieć powinna go przecież szybko zmusić, w ciągu dwóch minut zabrał z mieszkania książkę psychologiczną pożyczoną od byłej żony. Był to sposób na podtrzymanie ich dawnych, przedrozwodowych więzi intelektualnych.

Stając przed dawną parcelą, zaledwie sto metrów od kruchego schronienia, zmobilizował stosowny spokój, by porozmawiać z Mylène bez nadmiaru emocji w gardle i bez urażonej dumy, choć nadal uważał ją za godną zaufania powiernicę.

Kiedy nacisnął dzwonek, dreszcz przeszedł mu przez całe ciało, jakby ktoś czesał mu nerwy. Bez wyraźnego powodu przypadek skierował jego spojrzenie ku pracowni, najpierw w niebo, potem ku oknom trzeciego piętra. Nielle, z listem w dłoni, szpiegowała Damiena.

Niczym kret wrażliwy na dzienne światło, instynktownie zaszywający się w tunelu dla bezpieczeństwa, zamknęła okiennice i wycofała się z odrazą.

Zaskoczenie podwoiło się, a świadomość marzyciela pogalopowała poza ramy: halucynacyjna aura muzy pozostała przyczepiona do okna. W radości chwili, w ogromnej euforii, śmiało wspiąłby się na mury pałacu… Ale nie było potrzeby: gorące wzruszenie ustępowało już szczęśliwym wnioskom. Zbyt ciekawska, właśnie zachwiała, a może nawet rozsadziła fundamenty kartelu kłamstw; obdarzając Damiena tym przypadkowym pojawieniem się, ironicznie zaprzeczyła wszystkim, którzy negowali jej obecność.

Czy jednak złamała własne postanowienie, chcąc sprawdzić jeden z najbardziej wstydliwych sekretów Damiena: deformację nóg? Czy wpadła w pułapkę, by z litości jeszcze raz spojrzeć na artystę, uspokojona obietnicą, że już nie będzie jej nagabywał? A może po prostu patrzyła na niego, życząc mu nieszczęść i pecha, ponieważ wciąż wrzała ze złości na myśl, że sąsiad z dołu może słyszeć równie dobrze jak ona wszystko, co mówi się na drugim piętrze?

Prawdziwy, namacalny i zdrowy inny rodzaj miłości zagwizdał mu melodię rzeczywistości…

— Cześć, tato!

Lysianne pocałowała go w progu i zaprosiła do środka.

— Cześć, Damien! Ależ radosna twarz! Musisz mieć dobre wieści!?

Matka dziecka zauważyła to od razu. Przyjacielsko pocałowała byłego męża, zaciekawiona jego rzadkimi chwilami wesołości.

— No właśnie!… Cześć! Wejdźże. Przy takim mrozie dom szybko stygnie.

Dodał kochanek swym głębokim głosem, przerywając czułości dawnej rodziny energicznym uściskiem dłoni.

— Wybaczcie, szczęście mnie rozprasza… Może na dworze nie jest ciepło, ale mój nastrój wskazuje co najmniej trzydzieści stopni Celsjusza powyżej zera!

Zebrani we czworo przy naparze z werbeny wysłuchali opowieści Damiena o ostatnich przygodach. Z wielką dokładnością i pasją opisał układ najnowszych oszustw i wynikających z nich kłamstw, treść listu i osobliwą technikę posłańca; nade wszystko jednak, w uniesieniu, z uczuciami kotłującymi się pod słowami, zawiadomił ich o niespodziewanym, przypadkowym i uśmierzającym ból ukazaniu się Nielle.

— …Cudowne! To wyraźny dowód, że nie jestem wariatem! Ona się nie wyprowadziła; nadal tam mieszka! Rozumiecie? Przejrzałem ich strategię pomimo podłości, pomimo podstępu mającego mnie zmylić i wmówić mi, jak idiocie, że mieszka gdzie indziej. Nawet ona…

— …Ona naprawdę nieźle tobą potrząsnęła.

Rzucił François i sam zdumiony własną reakcją na emocje marzyciela, subito presto skierował rozmowę ku bardziej konkretnym sprawom, jak gdyby nigdy nic.

— Damien, mam do ciebie prośbę…

— Z przyjemnością. Jaką?

— Chciałbym dokończyć kasetę z piosenkami Beatlesów, której tutaj nie udaje mi się skończyć…

— Chcesz skorzystać z mojego gramofonu?

— Tak. Igła w moim jest źle ustawiona, a twoja nowa. Zależy mi na jak największej wierności dźwięku, na jak najlepszej muzykalności.

— E tam! Nie widzę przeszkód… Ale musisz pilnować głośności, żeby Nielle nie uznała twojego wyboru nagrań za wielką ofensywę uwodzenia. To mogłoby pogłębić zamieszanie i zniweczyć skuteczność moich negocjacji z jej wrażliwością.

Powiedział Damien, drapiąc się w kark, jakby w podświadomości szukał jeszcze dodatkowych zaleceń.

— Nie martw się, zachowam ostrożność, choć nadal uważam, że ona jest tylko kobietą-syreną, która chce cię zniszczyć.

— Proszę cię!…

Żeby zapomnieć, jak bardzo zraniła go ta prawda, nie pozwolił upłynąć ani sekundzie i zwrócił się do Lysianne.

— Spakuj jutro rzeczy; pojedziemy na wieś na Boże Narodzenie, dobrze, córeczko?

— Tak, tato!… O której przyjedziesz po mnie?

— Nie wiem dokładnie. Ale na pewno pod koniec popołudnia.

— Już nie może się doczekać. Od co najmniej tygodnia mówi, że znów zobaczy kuzynkę Natashę.

Oznajmiła Mylène, a głaszcząc długie włosy córki, potwierdzała jej entuzjazm bardziej matczynym gestem niż słowami.

— Powiedz mi, Damien… gdybyś zostawił mi klucze do mieszkania, mógłbym nagrywać pod twoją nieobecność…?

— Dobry pomysł! Zresztą Lysianne ma zapasowy komplet.

Damien czuł się swobodnie w tym środowisku nieprzystającym do ówczesnych norm społecznych. Czasami ta przedziwna mieszanina nadawała mu nawet postać patriarchy; jednak mieszkanie, po którym chodził przez prawie dziesięć lat, nużyło go. Ciążyła mu pustka. Pożegnał więc domowników pocałunkami ojca i zwyczajowymi błazeńskimi ukłonami, by w ciszy kryjówki odnaleźć zagubione fale, ułamki życia, które Nielle rozsypie na skrzydłach. Tam będzie badał własne niebo, osobisty firmament, choć przysłonięty chmurą białych drewnianych desek. Lecz radar jego serca znowu pochwyci blask gwiazdy. Jednej jedynej. Zbiegłej z ciemnej mgławicy… Wciąż tam, pod promieniowaniem tego ciała niebieskiego, marzenia będą się skupiać, łączyć ze sobą, tworząc coś więcej niż planetę… raj! Eden nie do opisania, pełen całych światów i cudów. A potem obrazy z innego wszechświata polecą ku muzie, aby zasilić ją energią w nadziei na nowy początek, jak wieczny cykl, nieskończony pokarm.

Marzyciel miał jednak apetyt drapieżny, gargantuiczny; opychał się, łapczywie pochłaniał wszystkie odgłosy i słowa Nielle, nigdy nie mogąc się nasycić. Lecz ten głód słuchania, to nieszkodliwe szczęście, właśnie tamtego wieczoru przybrało nieszczęśliwy kierunek, niczym wada cnoty, nad którą nie ma się już kontroli.

Po ostatnim liście musiał zarządzić odwrót, porzucić wszelkie poetyckie i muzyczne pochwały muzy, całkowicie zrezygnować z nieoficjalnego uwodzenia. Nie mógł już sięgać po muzykę, żeby wyrwać się marzeniom i próbować zagłuszać pragnienia; w tym cierpieniu o pozorach ekstazy odtąd miał powstrzymać się od porozumiewania. Zmusić się do milczenia i skryć się jeszcze głębiej niż Nielle.

Początek tego okresu odwyku cechowała niemal całkowita bezsenność. Udawało mu się zasnąć tylko wtedy, gdy wyobrażał sobie łagodny szelest satynowych prześcieradeł muskających ciało bogini i pieczętujących jego popędy na noc.

***

Południe. Jak alarm: kroki na schodach. Odruchowo, jeszcze bardziej niż z przyzwyczajenia, rzucił się do okna salonu. Nieskrępowany własną nagością — marzyciel zawsze śpi nago — ujrzał po drugiej stronie ulicy Nielle, Marca i jego syna, szykujących się do wyjazdu na świąteczny urlop.

Wszyscy troje starannie i porządnie układali bagaże Nielle obok swoich w tylnym bagażniku samochodu należącego do najregularniejszego kochanka muzy. Ta urocza, okazjonalna matka zdawała się samą obecnością pobudzać rosnące libido syna Marca. Niewinny i naiwny, z twarzą rozświetloną marzeniami podobnymi do marzeń Damiena, chłopiec nie przestawał się uśmiechać, kiedy do niej mówił. Tymczasem Nielle wyglądała na wyraźnie zatroskaną. Jej uwaga dzieliła się między rodzinną atmosferę szczęścia a artystę, którego bez złych intencji podglądała kątem oka.

On, wciąż bez skrępowania, jednocześnie widz i widowisko, stał nieruchomo i gratulował sobie wczorajszego genialnego posunięcia. Był pewien, że muza o nim myśli, ale nie z powodu bladej, umytej skóry, którą uwydatniały promienie słońca, ani z powodu napisanego do niej listu pełnego wyznań i pożegnania. Nie. Był przekonany, że jej stan wynika po prostu z tego, iż jest kompletnie wytrącona z równowagi: nie musi się już przed nim ukrywać albo, co gorsza, nie wie, jak to zrobić w obecności tych ludzi. Bliskich jej osób, które przecież nie mogły od ręki zostać nowymi wspólnikami. Dzięki wyobraźni Damien odczytywał zakłopotanie Nielle, kiedy zastanawiała się nad techniką asystentek iluzjonistów: jak potrafią złożyć się w ogromnych skrzyniach, w których na pozór przepiłowuje się je na pół. Ale jej walizki były już spakowane, ułożone.

Gdy stary europejski samochód Marca zniknął z pola widzenia, wyjazd przypomniał Damienowi, że i on powinien zacząć przygotowania do świętowania Bożego Narodzenia z Lysianne u swoich rodziców.

Dalej »