ROZDZIAŁ XIII

Czoło marszczy mu się od pytań. Myśli ostre niczym brzytwy rozcinają mu rozum, jak osty negatywnej energii splatające się i piętrzące w mózgu w prawdziwą magmę. Wyczerpanie, które niczym ostrzeżenie podkreśla dwie marne godziny psychicznej pracy pozostałe mu na wydobycie się z matni, hamuje jego pierwotny zapał. Ostatni wysiłek, nikłe odzyskanie panowania nad sobą.

Na oślep pozwala losowi zakłócić nocny spokój, wybierając przypadkową płytę. Dba tylko o to, by opuścić diamentową igłę na stronę A. Pierwsze dźwięki… nudne! Dopiero gdy uderza się gwałtownie w pierś, by przekonać samego siebie, że musi z tym skończyć, rozpoznaje marne melodie starego, banalnego jazzu, od którego zaczęła się ta dzika kuracja. Ulegając słabości, ponownie kładzie się na swym pojeździe do podróży, starym tapczanie, rodzinnej pamiątce liczącej ponad sto lat. Pod takimi auspicjami próbuje podnieść kurs swoich akcji pamięciowych.

Z kilku dni spędzonych na wsi uwzględnia tylko jedno wspomnienie; zachowuje z tego okresu jedynie możliwość uporządkowania własnych spraw.

Choć mimo krótkiego odwyku jego krew nadal była skażona narkotykami, czyste powietrze i powrót do otoczenia dzieciństwa przywróciły mu siły. Miał nadzieję, że Nielle dostrzeże tę nową oznakę zdrowia nawet z daleka.

Bardziej jeszcze niż jego kondycja odnowiły się jego zamiary. Ledwie przekroczył próg mieszkania, uniósł dumnie głowę i cichym szeptem powitał samotność niczym wyzwaniem.

— Witaj, samotności! Co, naśladujemy się nawzajem?… Chowamy się w ciszy? No dobrze! Będziesz musiała niepostrzeżenie wtopić się w ósemki, trzydziestodwójki i klucze wiolinowe przy ściszonym dźwięku, bo odtąd będę słuchał płyt tak cicho jak sklepowej „muzak”. Koniec z zatruwaniem duszy Nielle moimi frustracjami. Muzyka przywdzieje szaty litanii, a moja miejska pustelnia się z tym pogodzi.

I przysięgam mojej ukochanej wyobraźni: koniec z nieustannym czatowaniem w oknach!

Nagłe zakłopotanie przyhamowało te obietnice, choć naprawdę nie chciał rzucać słów na wiatr…

— Ale co, do cholery, zrobię z całym swoim czasem?! Nagle straciłem orientację! Dalsze zwierzenia w dzienniku nieuchronnie sprowadzą mnie do rozmowy o sąsiadce. — Dokończyć komiks?… Za bardzo przypominałby mi moje gafy i niecierpliwość. — Odśnieżać wejścia i znów wcielić się w Don Kichota, w zamaskowany apel?… Nawet gdybym robił to tylko dla rozruszania kości, mógłbym znowu wpaść w środek burzy.

Każde z tych zbyt żywych zajęć, każda rozrywka przywoływałaby moją muzę bez wytchnienia, z każdym słowem, pociągnięciem kreski czy łopaty!

Powoli obrócił dłonie wnętrzem ku górze, jakby prosił niebo, by wyczytało z nich przyszłość. Subtelne spostrzeżenie: ujrzał w nich jedynie symbol swej zręczności. Ponawiając wezwanie, wyobraził sobie Najwyższą Istotę wykonującą ten sam gest przed stworzeniem świata. Rozwijając tę niezwykłą fantazję, doszedł do wniosku, że granica twórczej mocy Boga tkwiła w jej apoteozie. Ewa, pierwsza kobieta.

Z tej archaicznej wizji wydobył rozkosz, która być może przeszyła Boga dreszczem przy ukończeniu dzieła, i szczęście, które on sam, Damien, powinien odnaleźć. Odkrył w nich inspirującą symbiozę. Stworzyć drugą Lilith. Pokusę, której uległby świadomie. Inną kobietę, by odciągnęła go od udręki miłości do Nielle. Przez skojarzenie wszystkie jego pragnienia zmierzały ku jednemu, innemu lirycznemu obrazowi… już widzianemu… Marilyn.

Jednak odtworzenie w trzech wymiarach harmonijnej twarzy aktorki spod znaku Bliźniąt byłoby tylko powtórką. — Dawniej jedna taka próba już się nie powiodła. Liczne wysiłki włożone w modelowanie okazały się bezowocne. Zbiegiem okoliczności pierwsze wypukłości zaczęły wyłaniać się z tworzywa właśnie wtedy, gdy Nielle pojawiła się na ulicy. Ich dwie urody, ścierające się apatycznie w duszy artysty, osłabiały jego skupienie i odwracały uwagę od technicznych umiejętności rzeźbiarskich.

Damien wyznaczył więc sobie dzięki tej przyjemnej pracy zadanie: ujarzmić estetyczną fascynację Nielle.

Kilka minut później wyszedł ze starej szopy przylegającej do domu, dźwigając ciężki pakiet zimnej plasteliny, niemal zamarzniętej.

Kiedy wchodził na kładkę łączącą na wysokości drugiego piętra zrujnowany schowek z galerią, przyjrzało mu się trzech nieznajomych idących schodami na trzecie piętro. Jeden z nich, dość wysoki mężczyzna, mówił do pozostałych po angielsku, nie umiejąc ukryć silnego portugalskiego akcentu. Otworzył drzwi towarzyszącej mu parze. — Damien nie odważył się snuć domysłów, bo bał się dojść do wniosku, że Nielle się wyprowadziła.

Dopiero po kilku godzinach materiał nadawał się do kształtowania. Podczas gdy masa osiągała odpowiednią temperaturę, marzyciel przeglądał posiadane biografie gwiazdy. Z wielu źródeł ikonograficznych wydobył obraz Marilyn bardziej poranionej niż dojrzałej wskutek miłosnych rozczarowań. Fotografię kobiety przytłoczonej niemożnością przeżycia związku szczerego, zwyczajnego i jawnego wobec świata…

W następnych dniach Damien musiał zdwoić wysiłki, bo ledwo potrafił nie zwracać uwagi na liczne ruchy na górze. Choć stawiał wszystko na swoje dzieło, nie mógł nie zauważyć, że w królestwie jego pięknej rozproszenia sypały się jak deszcz. Carlos i Lou, którzy wciąż żyli ze sobą w zgodzie, regularnie dołączali do odnowionej grupy.

Bez trudu rozpoznawał kroki Mii, lecz na próżno starał się ignorować kroki Nielle. Nawet skupiony na pracy, umiał zakodować wszystkich bohaterów tej perkusji, dawnych i nowych. Z wyjątkiem jednej postaci, która dołączyła do tego nieortodoksyjnego rytmu podczas jego nieobecności. Miał wrażenie, że już wcześniej słyszał te uderzenia obcasów, choć nigdy nie próbował z nikim ich łączyć, więc nazwał obraz ukryty w tych krokach „Wstrzemięźliwością”.

Ilekroć je słyszał, żeby nie pogrążyć się w dręczących pytaniach, dodawał sobie otuchy zawsze tą samą intonacją, jakby z nagrania, powtarzając, że popiersie zaczęło mu się przecież znakomicie udawać.

***

Wspominając bolesny styczeń i przybycie posiłków najemników, nowych graczy, sennopata wzdryga się. Wie, że wtedy nieodwracalnie zapadał się w cuchnącą otchłań uczuć rozstrojonych przez niezrozumienie cudzych reakcji. Strach przed nieznanym. Zło ledwie go musnęło, a miało go zranić. Całkowite upokorzenie czekało za kulisami. Banalność muzyki wydaje mu się jeszcze bardziej mdła. Przyzwyczajenie?… Rutyna?… Już?!

Jego dłonie energicznie ugniatały masę, nadając jej coraz doskonalszy kształt. Dostrzegał wyraźną poprawę swego osądu podczas przenoszenia linii ze wzoru fotograficznego na modelowaną bryłę. Nabierając upodobania do tej formy wyrazu, zaczął nawet marzyć o wykonaniu z pamięci płaskorzeźby przedstawiającej profil Nielle.

Wciąż oddawał się temu niedorzecznemu rojeniu, kiedy wyrwał go z niego niespodziewany telefon.

— Damien! Tu Lou Jobim. Jeśli masz teraz chwilę… chciałbym cię poprosić o drobną przysługę.

— Mów! O co chodzi? — odpowiedział zaciekawiony i uważny, jednocześnie wycierając z tłustych śladów plasteliny słuchawkę.

— No więc… kupiłem od Bruce’a gram haszyszu, ale nie ma czasu dostarczyć go do Gula Lupus. Wystarczy, że wpadniesz do niego po towar i przyniesiesz go tutaj!

— No dobrze! Zgoda! Już idę!… Do zobaczenia!

Widząc w tym wyłącznie szansę przypadkowego spotkania z Nielle, Damien ani przez chwilę, nawet w myślach, nie roztrząsał prośby i odłożył na bok swój pretensjonalny sposób odreagowywania.

Choć pozornie beztroski i podejrzliwy zarazem, czuł narastający gniew. Ta jedyna od wielu miesięcy przysługa, o którą go poproszono, niosła przecież ryzyko. Ledwie Bruce powiedział mu, że pilnie trzeba dostarczyć Lou placebo, wyruszył do restauracji. Poszedł pieszo. Równo dwa kilometry. Tysiąc udręk do przebycia w umyśle marzyciela.

— Chętnie dam wam spokój, ale nie nadużywajcie swoich niecnych pomysłów, bo nie wiem, z jakich głębin mogą wypłynąć moje reakcje. — Przeklęci!… — Ten nieoczekiwany wypadek nie może zamknąć mnie w kalectwie rozgoryczenia, a tym bardziej pogłębiać zamętu i marazmu w głowie. — A jednak!… Może zastawiają na mnie pułapkę? Chcą, żebym został aresztowany i zamknięty? — Nie, Damien! Przestań szkalować ludzi w myślach, skończ z tymi dodatkowymi podejrzeniami. Lou nigdy nie naraziłby Bruce’a Brouillette’a, syna właściciela domu, wikłając go w tak makiaweliczny plan.

Przebył już połowę drogi przez labirynt miasta i własny napięty układ nerwowy. Kroki niosą go naprzód, wyobraźnia schodzi z toru, pobudzona zimnym światłem latarni i ich cieni, przypominających cmentarz pomników z białego kamienia.

— Jeśli Lou zacznie mnie prowokować, to skoro będę na jego terenie, wyjdę tylnymi drzwiami. Nie mam odwagi ani determinacji Wilhelma Zdobywcy. Nie, dziękuję, żadnej bitwy pod Hastings! — Gdyby Nielle miała zdolności telepatyczne, wyczułaby szczerość mojej miłości i zrozumiała, że rozsądnie jest bać się jej i jej pułku. A do diabła! Jej dzielni rycerze mogą mnie wszyscy pocałować gdzieś!

Unosząc prawe ramię, pokazał Najwyższemu środkowy palec, błagając, by przekazał tę wiadomość komu trzeba. On sam, tchórz, nie miał dość tupetu.

— No, jest restauracja!… Jeszcze tylko poszukam w kieszeniach, może znajdę resztki krzywego uśmiechu.

Dotkliwa bieda nie pozwalała mu bywać w restauracjach, toteż uprzejme i właściwe maniery były mu nieco obce. Nieśmiałość nadrabiała brak obycia: grzecznie czekał przy wejściu, aż ktoś wskaże mu miejsce.

Wydając pomocnikowi polecenia kulinarne, Lou znaczącym gestem nakazał dostawcy snów w kostce odczekać kilka minut.

Nie mając pieniędzy nawet na kawę, Damien zabijał czas, czytając kartę dań i drażniąc zazdrością własne kubki smakowe. Tylko maść z cen umieszczonych na końcu każdej linijki mogła ukoić jego swędzący język.

— Cześć, Damien! I… widziałeś Bruce’a?…

— Tak! — Krótki znak potwierdzenia, podkreślony niezauważalnym aktem przekazania ukradkiem towaru.

Lou, wszedłszy w posiadanie magicznego kwadracika, zadowolił się w podziękowaniu uśmiechem absolwenta odbierającego nagrodę za wybitne osiągnięcia. Zaraz też chciał odprowadzić marzyciela do wyjścia.

— Dzień dobry, dawny sąsiedzie! Jak życie?… Co nowego? — Tak wtrąciła się Rachelle, była lokatorka Brouillette’ów, miłośniczka kotów i współwłaścicielka restauracji.

Z dumy czy z przyzwyczajenia? Lou, który nigdy nie gardził przyjemnością bycia w centrum uwagi, postanowił uciszyć artystę, pierwszy zabierając głos i zaczynając swoje bajdurzenie.

— Och, on wciąż mieszka na drugim piętrze… Nadal między Nielle a Bruce’em… — Kucharz rozsądnie przerwał na kilka sekund, by domysły zdążyły dojrzeć w ciszy, zanim Damien otrzymałby sposobność do odpowiedzi. — Właśnie, artysto! Nie opowiedziałem ci najnowszej wiadomości… Wyobraź sobie, że Mia, siostra Nielle, niedługo wyjdzie za cudzoziemca. Pomyśl tylko: mieszka w Kanadzie zaledwie od sześciu tygodni.

— Skąd pochodzi? — spytała Rachelle, urzeczona egzotyką tego małżeństwa.

— Jest Portugalczykiem. Podobno jego rodzice są zamożni. Zresztą ja już wyrobiłem sobie zdanie. Wszędzie jest to samo!… Wielu imigrantów korzysta z tej legalnej drogi, żeby dostać obywatelstwo.

Zobaczycie, Mia ledwie założy obrączkę, a już będzie po rozwodzie. Nie jestem przeciwko imigracji, ale trzeba uważać!

Gdy Rachelle próbowała złagodzić społeczno-polityczne poglądy Lou na imigrację, marzyciel zaciskał wargi, żeby nie wrzasnąć na całe gardło: „Ksenofob!”.

Lou zorientował się, że swoim bełkotem mógł stracić w oczach szefowej. Wykręcił się więc wzmianką o luksusowym czasopiśmie, które ostatnio przeglądał. Podkreślił, że zauważył w nim wspaniałe fotografie mieszkańców Papui w wojennych malunkach. Następnie, prowadząc swego kuriera ku wyjściu i poganiając go, poprosił Damiena, żeby podziękował Bruce’owi.

Nie bogatszy przy powrocie, bo nie zażądał prowizji za przewiezienie cennego, lecz niepotrzebnego skarbu, marzyciel wracał do swojej codziennej nędzy. Ani czerwone światła, ani taksówki prowadzone przez osobowości godne kierowców Formuły 1 nie potrafiły odwrócić jego uwagi od plotek opowiedzianych przez kronikarza kuchennego z Gula Lupus.

— Niech będzie przeklęty ten Lou… wilkołak! Przy nim ciągle mam wrażenie, że mówi z podtekstem, że używa słów po kucharsku… na wolnym ogniu, pod przykryciem.

Z jakiego przewrotnego powodu sugerował, że wciąż jestem między Nielle a Bruce’em Brouillette’em? Dlaczego to… „wciąż”?… Czy stałem się przeszkodą w dwuznacznej relacji między Nielle a tym nastolatkiem, który buduje swój urok na minach rockowych piosenkarzy?

Nielle, prześladujesz moje myśli!… A przecież przysiągłem sobie nie myśleć o tobie, rozkoszna sąsiadko. Co się stało z moją noworoczną obietnicą?

Nie przerywając marszu, Damien zapala papierosa. Z uroczystą miną zaciąga się po raz pierwszy, jakby palił fajkę pokoju, gdyż odrzuca myśl o wznowieniu wojny z innymi lub samym sobą. Musi jednak wydobyć odłamki plotek, które Lou przed chwilą odsłonił mu w obecności Rachelle.

— Ten bliski ślub Mii z Portugalczykiem… po co w ogóle mi o tym mówił? Po nic! — Ale gdybym pozwolił myślom dryfować, podstępnie wylądowałbym na wrzosowiskach burleskowego Damienizmu i wyreżyserował długi orszak płaczek ukrytych pod długim trenem młodej panny Mii; wyglądałyby niczym widma niespełnionych nadziei odlatujących wraz ze ślubną ceremonią.

Z oddalonych wysokich gór chór wagnerowski obwieściłby, że chcąc zdobyć jedną, uwiodłem drugą.

Zręcznie wrzucił niedopałek do szczeliny wentylacyjnej studzienki kanalizacyjnej, pozbywając się zarazem śladów tego krótkiego obłędu.

— Nie przestaje mnie zadziwiać, z jaką łatwością roję sobie historie o miłości. Gdy rodzice mnie poczynali, musieli być pod władzą Morfeusza!… Ach! — Ależ czuję się śmieszny! Podobno noc przynosi radę! Czy przypadkiem nie bardziej sen? — Postanowił więc po skromnej przekąsce wcześnie się położyć.

Na pościeli nie był sam. Leżąca obok niego bezsenność wpatrywała się weń nieruchomo, bez mrugnięcia okiem, i porywała go w niezliczone epopeje.

***

Sennopata nie wie, czy dotrze do granic wyzwolenia. Do końca wyznaczonego czasu pozostało już tylko kilka minut. — Neurony rozgrzane do białości, masochizm niezbędny z powodu przypływu adrenaliny, jakiego dostarcza; na przesiąkniętym niezdrowym potem tapczanie zwraca się ku ostatnim wspomnieniom. — Koniec strony A jazzowej płyty. Strony B nie będzie. Niczym ciemna strona księżyca wypełni własne mroki zakopanymi obrazami, które drżą z radości, że po powrocie na powierzchnię będą mogły popełnić samobójstwo.

— Psiakrew! Nie mogę zasnąć. Najgłupsze, że znam przyczynę. Świerzbi mnie, żeby znowu skontaktować się z Nielle!

Zły na siebie bezsenny marzyciel wstał i powoli wypił szklankę chłodnej wody, żeby się uspokoić. Następnie podszedł do rzeźby i zaczął nad nią pracować, próbując odwrócić uwagę od zawrotu głowy, który nim owładnął.

Im dłużej dotykał kształtu coraz bardziej podobnego do twarzy Marilyn, tym bardziej pragnął, nieuczciwie wobec niej, by wypukłości wygładzane, poprawiane i pieszczone pod jego dłońmi należały do jego strażniczki, tej, która uwięziła go w czasie i w jednym uczuciu. Jednym z najpoważniejszych i najbardziej nieuporządkowanych: miłości!

Obudził się późnym popołudniem, zdrętwiały po śnie na zbyt ciasnym i niewygodnym tapczanie. Chciał jedynie odpocząć od nocnej pracy, a zasnął natychmiast po położeniu się. Zdezorientowany godziną, pozostał tak jeszcze przez kilka minut, leniwie planując resztę dnia. Wtedy przypomniał sobie sen.

(Nielle stała się nową bohaterką jego komiksu, on zaś starym mędrcem. „Rozmawialiśmy językiem zagadek. Zachwycała mnie tak bardzo, że wyrastały mi skrzydła”.)

Zaskoczony poetyckim remakiem zafundowanym mu przez podświadomość, nie rezygnując z symbolicznej analizy, przygotował jeden ze swoich okropnych napojów rozpuszczalnych i wypił go jednym haustem. Ponieważ resztki kawy działały na niego jak potajemny środek psychotropowy, sączył drugą filiżankę tej paskudnej trucizny. Ta niezwykła toksyczność podsunęła mu pomysł zaintrygowania Nielle hermetycznym przesłaniem.

— Dziś wieczorem, moja piękna, wsunę szalone wyznanie do tej drewnianej skrzynki przymocowanej do twoich drzwi kilkoma zardzewiałymi śrubami. — Nie obchodzi mnie, czy Carlos spróbuje przechwycić liścik, bo ukryty we mnie uczeń czarnoksiężnika będzie miał satysfakcję, wprawiając go w zakłopotanie. Zwłaszcza jeśli ten złodziej Carlos wróci pijany.

Wpatrując się w ostatnią kroplę stygnącą na dnie filiżanki i zastanawiając się, czy powinien ją połknąć, rozważa układ słów, który pozwoli właściwie wniknąć snem do nieprzyjacielskiej twierdzy.

— Po pierwsze: krótko! Po drugie: powiązać Nielle bezpośrednio z postacią. Z wróżką mojego snu, bohaterską kobietą z komiksu. Wreszcie podpisać się tak, by tylko ona mogła połączyć ezoteryczny szyfr pseudonimu ze mną.

Żeby zagłuszyć odgłos długopisu skrobiącego po papierze i wyrzuty wyryte w sumieniu, ostrzegające, że zaraz ulegnie i złamie obietnicę, dyktował sobie słowa niczym leniwy król mruczący oficjalny list do nieco przygłuchego skryby…

(— „Wróżka N. ukryta w cieniu. Czy mam milczeć w milczeniu?

Kocham cię. Sfinks!”)

Przez kilka minut nie odrywał oczu od zagadkowego wyznania. Przeczytał je raz, drugi, sto razy. Damien pragnął nawet transmutacji niebieskiego atramentu w alchemiczne złoto albo przemiany tych słów w afrodyzjakalny eliksir. Ten niezwykły kult własnej kreatywności przeciągnął się do późnej pory, kiedy ludzie wybierają między wieczornymi wiadomościami a staroświeckim seksem na zakończenie dnia.

Nie starając się zachować ciszy, poszedł wsunąć tajemnicze zdanie do puszki Pandory, w której została już tylko nadzieja — skrzynki pocztowej, zdartej od jego oczekiwań. Równie niedbale zamknął drzwi, wracając do fantazjowania; marzenia wylewały się z jego klitki i nie pozwalały mu być dyskretnym. — Śnił na głos. — Słodycze umysłu, przejrzyste, lecz żywe jak echo w górach, urwały się przy trzasku zatrzasku.

Natychmiast scena ożyła odgłosem szybkich, rytmicznych kroków na zewnętrznych schodach. Damien, zdyszany, z sercem bijącym z pożądania, powrócił do niewinnego, choć umotywowanego podglądactwa. Spieszył się ukryć, żeby swobodnie podziwiać wracającą Nielle. — Radość pełna żółci. — Dziwna sylwetka zaparła mu dech: ktoś chwycił jego list, zbiegł gwałtownie po schodach i nagle zniknął z podwórza. Równie szybko otworzyły się frontowe drzwi Brouillette’ów, by zaraz zamknąć się w tym samym rytmie, który nadawał niezwykłej chwili pozory potwierdzającej wszystko logiki.

— Przeklęty! Kimkolwiek jesteś! — wrzasnął w stronę rabusia, który na jego oczach ukradł tajemnicze słowo przeznaczone dla muzy.

Zamarł bez ruchu, ściskając zasłony chroniące go przed cudzym wzrokiem, jakby chciał je rozerwać. Rozluźniał palce jedynie wtedy, gdy ponownie opisywał sobie wygląd istoty wrogiej jego pragnieniom.

— Wygląda jak androgyn w ubraniu od stóp do głów, z zamaskowaną twarzą; nie mogę rozpoznać płci. Czapka naciągnięta na uszy, szalik zakrywający resztę oblicza. Drań albo suka opatulona była grubym ciemnym płaszczem i nosiła wielkie zimowe buty. Cudze buty. Buty starego Brouillette’a. Te, w których odkuwa lód z balkonów, ganków i chodników; te, które zakłada do pracy.

Ale dlaczego, Boże?… Kto wśród Brouillette’ów jest tak nieludzki, by nienawidzić mnie do tego stopnia, wtrącać się w moją udrękę i jeszcze bardziej mnie mącić?

Przykuty do zdumienia i wściekłości, że nie potrafi nazwać stracha na wróble w zimowej graciarni, zamknął się w sobie, gardząc brakiem względów ze strony sąsiadów mieszkających poniżej.

— Czy ten przeklęty dom zamieszkują wyłącznie najgorsi obłudnicy? Wy, z piekła na dole, wy, którzy słyszycie moje wiadomości uwznioślone muzyką, posyłane ku mojemu rajowi. Czy tak bardzo obraziłem was swym intrygującym szaleństwem, że uznaliście za słuszne ograniczyć moją wolność?… Niech wirus złośliwości, który was zaraża, wyrucha was wszystkich!

Usiłując za wszelką cenę się odprężyć, wpatrywał się w podłogę, jakby chciał zalać niższą kondygnację falami własnych myśli.

— Nie obawiajcie się, jestem przy zdrowych zmysłach. Po prostu jestem zakochany! Ale musicie zrozumieć mój lęk wobec niesprawiedliwości, którą mnie obrzucacie, jakbym był gównem!

Odwracając wzrok w drugą stronę, Damien, wstrząśnięty przechwyceniem kolejnej wiadomości, ponownie uznał nieskuteczną przecież telepatię za jedyny możliwy sposób rozwiania emocjonalnej mgły, która wyciskała z niego jęki.

— Nielle, kocham cię. Po prostu cię kocham!

Jak nieznośny ból, który trzeba wyrzucić z trzewi, tak i świeża frustracja ścisnęła mu gardło, aż głosem zdolnym przestraszyć jego kotkę i zatrząść murami krzyknął z całych sił:

— Ungerechtigkeit!

Rzucone niczym bluźnierstwo niemieckie słowo oznaczające „niesprawiedliwość” rozbrzmiało pośród pokrętnych oszczerstw sąsiedztwa. Łzy szybko zaznaczyły swą obecność w ciszy, która szlochała na swój sposób, jakby pocieszała przyjaciela.

Damien osunął się na nogach i zatęsknił za wygodą łóżka, pragnąc złagodzić w nim twardość tej nagłej udręki.

W środku nocy wynurzył się z niespokojnego, krótkiego i ledwie regenerującego snu. Pomijając zwyczajową dawkę kofeiny, podszedł do niedokończonej rzeźby. W tym domu przypominającym szpital wariatów czuł się bardziej niż samotny; był jak kanapka ściśnięta między spleśniałym pieczywem, w które zmienili się Brouillette’owie, a konsekrowaną hostią, jaką zawsze była jego piękna. Zwrócił się więc do niedokończonej kopii tej, której już nie było, swojej zastępczej muzy Marilyn, aby się jej zwierzyć.

— Ty naprawdę jesteś jedyną, która mnie rozumie, panno Monroe. Twoje życie miłosne również roztrzaskały burze. A jednak… myślę, że moje zapewne nigdy się nawet nie zacznie. Wiesz, co musiałem wczoraj znosić?! Powiedz, dlaczego używają kleszczy hańby, by usunąć choćby najmniejszą cząstkę mojej nadziei na zbliżenie się do twojej rywalki?

Po co to wszystko! Tak samo jak Bóg nie odpowiadasz mi. Boję się, że Lucyfer ostatecznie okaże się silniejszy! Tyle problemów na świecie… tyle zła w moim własnym.

Wciąż pomstując na wydarzenia poprzedniego dnia, artysta narzędziem do modelowania wyznaczał falowanie włosów amerykańskiej Afrodyty. Pozwoliłby sobie posłuchać dyskretnego jazzu, gdyby noc nie była już tak bliska poranka. Zmusił się więc do mierzenia odstępów czasu między nieprzyzwoitą ciszą domu a jego skrzypieniem. Pośród trzasków wywoływanych porywami wiatru pojawiały się inne, bardziej regularne odgłosy. Mimo coraz większych trudności ze skupieniem nadal rzeźbił włosy w plastelinie.

Te charakterystyczne dźwięki zdradzały niepokojące podniecenie. Początkowo lekkie, subtelne i rozdzielone przerwami, nabierały coraz szybszego rytmu, pozwalając mu rozpoznać ich źródło: dyskretne ujawnienie miłosnych igraszek Nielle z partnerem, którego próba zidentyfikowania tylko pogłębiłaby jego udrękę.

Jeszcze bardziej rozproszony pragnieniem, by samemu znaleźć się w wilgotnym cieple, w niezrównanej miękkości boskiego schronienia, w tej nocnej alkowie, Damien postanowił przenieść rzeźbę do samotnej sypialni. Sen przyszedł do niego, gdy na próżno próbował analizować twórcze błędy wywołane erotycznym crescendo głosu Nielle.

Träumen!… Dreaming!… Śnić!…

(„Jestem tęskniącym zwierzęciem, które wyczerpuje się, znosząc te słodkie westchnienia. Ten «Hymn do radości», którym staje się Nielle w orgazmie. — Z zapałem staram się wymazać, gwałtownie skreślić te minuty przyjemnej rozpusty. A potem Nielle, sunąc na nogach o niepokojących krągłościach, odzianych w czarne nylonowe pończochy, pobiera nauki u akademika, który zręcznie buduje jej zainteresowanie własną osobą — chwalebną postacią, jaką jest — polerując celną satyrą cokół moich pamiętnych niezręczności”.)

Dalej »