ROZDZIAŁ XVII

Po kolejnych udręczonych porach roku bez muzy, kiedy oszukiwał Bichoune nawet w chwilach rozkoszy, które w myślach ofiarowywał wyłącznie Nielle, po miesiącach udawanych zbliżeń w stylu Gainsbourga i fałszywych uniesień poprzetykanych prawdziwym „…kocham cię. Ja ciebie też nie”, podczas których kobieta, której ciało obejmował, nie wyrzucała sobie częstych zdrad, nadeszło następne lato. — Nadszedł słoneczny, przyjemnie ciepły dzień. — Nadeszło zwyczajne wczesne popołudnie, gdy zamyślony wciąż spoglądał na zewnątrz, w lewo…

Niczym w tych fantazyjnych barometrach, z których przed ulewą wychodzi z domku miniaturowy ludzik, a na czas burzy zastyga w bezruchu, Damien spodziewał się, że z przeciwnej strony wyjdzie kobieta pogodnej natury, zwiastująca mu dobrą aurę. Mechanizm był rozregulowany. Muzy nie było. A przecież słońce świeciło przepięknie.

Samochód zatrzymał się naprzeciw wjazdu na podwórze, który nie utracił jeszcze swojej tajemniczości. Model: kombi. Kolor i marka… niewarte zapamiętania, mniej bowiem zasługiwały tu na wzmiankę niż wysiadający pasażerowie.

Nielle? …! Nie, nie było jej wśród nich. Ani Mii, Carlosa, Bruce’a czy kogokolwiek z pozostałych. Obcy ludzie, nieznane twarze.

Nowe twarze, podobieństwem rysów przywodzące na myśl Nielle i sugerujące więzy krwi. Rodzinne podobieństwo nie pozostawiało właściwie wątpliwości. Z trzeciego piętra dobiegały pozdrowienia, na które przybysze odpowiadali uśmiechami tak do siebie podobnymi i wymownymi, że jedynie potwierdzały ich przynależność do tej samej rodziny.

Promienna radość opromieniała wszystkich, gdy spieszyli na górę, by spotkać ukochaną osobę. Damien, równie szczęśliwy z tego wydarzenia, nie znajdował dla ich reakcji wymowniejszego obrazu niż nieme filmy, w których aktorzy oddawali drobne radości nerwowym mruganiem oczu przyćmionych przesadnie długimi rzęsami. Jak w tych dawnych sekwencjach, mógł już rozmawiać tylko z ich projekcjami: aktorzy dawno zeszli ze sceny.

Kim byli? … Kierowca o dostojnej twarzy, łagodnym spojrzeniu i rysach świadczących o hojności: niewątpliwie ojciec jego muzy. Miał ten sam urok pełen życiowych mądrości co starsza pani z długimi siwymi włosami upiętymi wysoko — babka Nielle. Marzyciel przypisywał „swojej babuni”, jak lubił ją nazywać, podobną inteligencję i praktyczny zmysł niemal taki jak u wnuczki. Towarzyszące im potomstwo, bardziej niecierpliwe i skore do rozprostowania nóg, dotarło zbyt szybko na tylne podwórze domu Brouillette’ów, by Damien zdołał zapamiętać ich liczbę i wygląd; pozostał mu w pamięci tylko entuzjazm.

Marzyciel nie czekał, aż połączona z rodziną kobieta, czy to Mia, czy Nielle, wskaże go palcem. Uciekał przed możliwością, że któraś przedstawi go jako sprawcę kłopotów. Myśl, iż uznają go za człowieka psującego wszystkim zabawę, napawała go odrazą. Nie chciał stawiać czoła takiej sytuacji, tym bardziej że wiedział, iż nie wolno mu kochać tych ludzi, których już nigdy więcej nie zobaczył.

Coraz bardziej nienawidząc uwolnienia, jakie niegdyś dawała mu marihuana, pod wpływem silnych emocji pozwolił sobie sięgnąć po nowe ujście dla uczuć. Legalne, dyskretniejsze i skuteczniejsze od narkotyku, było ogromnym pudłem pełnym rozkoszy i szaleństw… fortepianem. Jak w poprzednich okresach przygnębienia, grał na nim przez całe godziny, choć grać nie umiał. Stukał w klawisze, mieszając swoje stłumione uczucia i niepokoje z fałszywymi nutami, nieraz zamierzonymi, żeby uwolnić się od spleenu.

Nieco ukojony środkiem zaradczym z dysonansowych trzydziestodwójek, zamierzał przypieczętować dobroczynne działanie tego naprawczego występu westchnieniem ulgi, kiedy kontrapunktem rozległ się dzwonek telefonu.

— Halo!

— Damien! Tu Bichoune. Nie będę długo gadać, bo… eee! Chciałam tylko powiedzieć, że dziś wieczorem wychodzę z pewną… z koleżanką. Więc się nie zobaczymy. Nie masz nic przeciwko? …

— Wręcz prze… Hm! Nie, bawcie się dobrze. Cześć!

Powoli odłożył słuchawkę i rzucił nieco osobliwą uwagę: „Tym lepiej!”. Pokrzepiony muzycznym odreagowaniem, rozcierając boki szyi i kark, a potem kręcąc głową jak podczas rozgrzewki, przygotowywał się do długiej warty z lewej strony… wolny od przymusu odgrywania własnej seksualności.

Siedząc na progu drzwi na wygodnej starej poduszce, z łokciami wspartymi o podciągnięte kolana, pozwalał ramionom podtrzymywać głowę, jakby chciał zmusić się do przywyknięcia do jednej pozycji, jedynego dopuszczalnego kierunku.

Pierwsze spostrzeżenie: samochód odjechał. Rozczarowanie dręczyłoby go dłużej, gdyby nie pocieszył się rzekomą obojętnością wobec perspektywy pojedynku na dumę z ojcem muzy albo próby podbicia doświadczenia babuni wdziękiem neurastenika chwilowo przebudzonego do życia. Pragnął być Samsonem albo Goliatem, nawet Louisem Cyrem czy Hulkiem Hoganem, żeby samodzielnie wynieść fortepian na chodnik… i zagrać kilka nut między słowami dla pokrzepienia. Rzeczywistość kazała mu jednak ustąpić.

Ulica zdawała się bardziej opustoszała niż zwykle. Światło dnia, niepostrzeżenie wypierane przez cienie sąsiadujących domów, szybko gasło.

Już około dwudziestej trzydzieści Damien oceniał, że ten zwyczajny spokój zakłócało zaledwie siedem samochodów na godzinę, średnio czterech nieznajomych idących pośpiesznie ze strachu przed napaścią, trzech szacownych sąsiadów i dwie lub trzy plotkarki, zawsze te same, zaznaczające swe obchody niemal niezmienionymi obmowami.

Wszystkie te niespokojne elementy… Damien policzył je jak ankieter, tak samo jak nadal liczył niedopałki strącane pstryknięciem palca. Uparcie wpatrzony w ten sam kierunek, obliczał i szacował rozmaite prawdopodobieństwa powrotu kombi, które być może zaparkuje naprzeciw niego.

Od długiego wpatrywania się w jeden punkt na horyzoncie poczuł lekkie skurcze u nasady karku, a optyczna mgiełka, spowodowana zmęczeniem nieruchomego spojrzenia, bezustannie zakłócała ostrość widzenia.

By odzyskać ostrość, delikatnie potarł powieki i rozejrzał się w poszukiwaniu plamy żywego koloru. Wzrok poprawił mu się najpierw na widok roweru w fluorescencyjnych, awangardowych wówczas barwach, któremu nadał równie efektowne przezwisko „Tęcza”. Potem spojrzał na wielkie zewnętrzne malowidło ścienne o ambicjach historycznego fresku. Ta kolosalna bazgranina łechtała jego dumę, gdyż stanowiła ostatnią pozostałość pomysłowości organizatora sąsiedzkiego święta.

Wreszcie, szukając ostatniego punktu do wyostrzenia spojrzenia, zatrzymał wzrok na jaskrawej barwie w krajobrazie. Na końcu ulicy pojawiła się ciężarna kobieta w czerwonej sukience ciążowej. — Czerwień! Pigment zakazu, ostrzeżenia. — Szkarłat! Odcień miłości.

Olśniewające! Niczym oczywista miłość matki do noszonego dziecka. Tak, szkarłatna czerwień! Kolor sukni okrywającej ten cudowny, wielki brzuch zdradzał upragnioną ciążę Nielle. Przyspieszała kroku, wciąż obawiając się nieprzewidywalnych gestów dawnego sąsiada. Ona, uchwycona w chwili wyjątkowego odrodzenia…, również odwiedzała siostrę.

Jedno serce i coś więcej uciekało. Drugie chciało krzyczeć. Lecz ani usta, ani gardło nie odpowiadały na wzruszenie.

Nie obchodziło go, któremu samcowi, teraz obdarzonemu łaską łona Nielle, przypadło ojcostwo. On, Damien, w złudzeniach przeobrażał się w archanioła, w zdrowego ducha…, przypisując sobie pretensjonalnie udział w poczęciu dziecka za tajemnym przyzwoleniem najpiękniejszej z kobiet, wyobrażając sobie, że pragnęła z nim mistycznej bliskości. Marzyciel bezwiednie powielał tę udręczającą sagę własnego dzieciństwa.

Obsypałby Nielle słowami miłości, uniósł ją pochlebstwami, pieszcząc majestatyczne piękno brzucha pełnego obietnic…; lecz okazanie choćby najdrobniejszego znaku, wezwania do życia, na zawsze zgasiłoby jego poddaństwo wobec tej pozornej wróżki, Nielle zamieszkującej jego wnętrze. Tej, którą ukoronował w świętych baśniach swoich snów, której zazdrośnie strzegł w sobie jak skąpy czarodziej alchemicznego złota.

„Do niczego!” — wrzeszczał, siedząc ze skrzyżowanymi ramionami i kołysząc się gwałtownie, jakby musiał uzasadnić obecność własnego ciała. Podobny do rozregulowanego automatu, który przywiązał do siebie duszę skradzioną człowiekowi, ucieleśniał niezdecydowanie, lęk przed uczuciami, strach przed prawdą i grozę niemożności wyboru między miłością do Nielle a fantasmagorycznym bezpieczeństwem przyjętym w zamian.

Godzinami cierpiał, słysząc niesione wiatrem wybuchy śmiechu, okrzyki radości ledwo stłumione odległością, drobne szczęścia, z których był wykluczony, a które promieniowały z ostatniego piętra domu Brouillette’ów. Wychwytywał krzepiące fale tego głosu, który go pochłaniał, spalał i paraliżował. Kiedy powiew zamieniał go w ciszę, szukał w sobie podobnych drgań, oblegających duszę. Zbliżał je do siebie, aż dostawał zawrotów głowy od dreszczy.

Od porównania do konfrontacji, w miarę narastania niecierpliwości, upojenie głosem działającym jak opiat przekształciło się w inne pragnienie. — Oczy Nielle. — Ta zachłanność popchnęła go ku snom… we śnie na jawie.

— Cześć, Damien! Wyglądasz na zagubionego! — rzucił Bruce z cynicznym śmiechem.

— Mm…? Ach! Cześć, Bruce, dokąd tak idziesz?

— Z głową wszystko w porządku? … Jak to dokąd idę? … Lepiej powiedz, dokąd ty idziesz? … Nie zauważyłeś, że stoisz przed naszym domem? …

— …Przed waszym domem…? Marzycielowi zabrakło słów. Głos poprowadził go, rozbudzając i przemieniając tę fanatyczną potrzebę w alegorię, aż pod okna trzeciego piętra. Syreni śpiew przyciągnął go, jak księżyc przyciąga oceany.

Choć zwabiony i osaczony własnym marzeniem, opanował się, udając zwyczajność mimo utraty jasności umysłu.

— …A ty co porabiasz, Bruce?

— Niewiele. Oglądam telewizję… A, przypomniało mi się! … Widziałem twoją Nielle, jak szła do Mii. Wiesz, że jest w ciąży? … No, nieźle się zakochałeś w tej suce!

— Bruce!

— Och! Przepraszam, panie Damien. Może wciąż ją kochasz, nawet z wielkim brzuchem! — wyrzucał z siebie młodzieniec, drażniąc go dla zabicia czasu.

Usiłował opanować gniew, nie zdradzając młodemu Brouillette’owi, że ugodzono go prosto w serce. Odpowiedział potem cichym strumykiem głosu, ze spokojem, który zdumiałby nawet jego samego, gdyby dzięki wszechobecności mógł obserwować siebie z boku.

— No pomyśl, naprawdę sądzisz, że po tylu latach nadal ją kocham? Pewnie znalazła męża. Jest zbyt piękna, żeby żyć samotnie. Ślicznie wygląda w ciąży, prawda?

— E tam! Ja tam…! — Słuchaj! Zaraz znowu puszczą stary film kung-fu z Bruce’em Lee, moim idolem. Chcesz obejrzeć?

— Nie. Ale idź! Siadaj przed telewizorem, a ja… jeśli ci nie przeszkadza, pooddycham tutaj świeżym powietrzem. Można? …

— Nie ma sprawy. Chodnik jest dla wszystkich! — mruknął Bruce, rozczarowany, że nie zwerbował kolejnego adepta sztuk walki.

Podczas gdy „Karate Kid” zachwycał się tajwańską przemocą i źle zsynchronizowanym dubbingiem, Damien bez przerwy, monotonnym głosem roztrząsał wszystko i nic. Ani natężenie, ani tempo wypowiedzi nie rozpraszały telewidza. Słowa nie były skierowane do niego. Marzyciel swoim jednostajnym, nieustannym potokiem mowy przypominał wydobywcę eterycznych osadów własnego stanu ducha. W pewnym sensie śmiał oczekiwać odpowiedzi w łagodności oczu muzy dzięki uporczywemu, mdłemu nietrzymaniu słów.

— Będę deklamował choćby całą noc! Nawet jeśli ktoś ogłuszy mnie doniczką rzuconą z okna — mówił półgłosem, niepostrzeżenie, idealizując swój negatywizm.

Ironiczne zrządzenie losu: zaczerpnął na chwilę powietrza, żeby przelać swoje brednie w donośniejszy ton.

— …!

W górze nagła, zupełna cisza. Choć wieczór niszczał, ustępując nocy, a księżyc nie zaszczycił jej obecnością, dziwnym sposobem morze spokoju przybiło do brzegu jego przerwanej recytacji.

Wtedy Nielle swoją sylwetką przyszłej matki o godnym zazdrości brzuchu podporządkowała sobie światło płynące z otwartego okna. — Znacząco znieruchomiała. — Potem wydała zakodowane wezwanie, które tylko Damien mógł przetłumaczyć, okrzyk, na który jego duch czekał przez tysiąclecia zrodzone w wyobraźni.

— Ba. Ba. Bi. Bo. Bi — zanuciła w tonacji G, pozwalając, by oczekiwanie zawisło w uwodzicielskim spokoju z nutą alarmu.

Zatrzymał się jak wryty. Zaniemówił, osłupiały, nie wydając już z siebie ani błahostek, ani — co smutniejsze — słów zbawiennych czy pełnych woli. Potok mowy ucięty. Nic. Wierzył, że śni. „Złudzenia! Znów złudzenia!” — powtarzał sobie bez powrotu do gadulstwa, licząc, że powtórzy się ta przyjemna, fenomenalna halucynacja słuchowa.

Wciąż czekając na odpowiedź, która nie nadchodziła, sfrustrowana i urażona we własnej dumie wobec Mii i innych gości, Nielle zdawała się przekonana, że Damien kazał jej czekać jak głupiej, zakpił z niej swoją rozpaczliwą ospałością, z głupoty albo zemsty.

— No to spadaj! … Wynoś się! — zawołała Nielle z monarszą stanowczością, skazując na wygnanie poddanego, który i tak był już wykluczony. — Okiennice gwałtownie zatrzasnęły się na jej zrozumiałej, zajadłej irytacji, którą bliscy z trudem usiłowali oswoić. Na parterze rozdrażnienie przepraszało niemal niesłyszalnym płaczem.

— Co im odbiło? … — Damien?! — Poszedł! — Tabarnak, ale z niego nudziarz, odkąd nie ćpa już z nami! — burknął Bruce, nie tracąc zainteresowania napięciem, i znów pogrążył się w oglądanym filmie.

Damien? … — Szedł przez szarawy korytarz ku tej kobiecie o silnym charakterze, prosząc o przebaczenie i pragnąc jęczeć u jej stóp. Brutalny i ironiczny gniew muzy połączył go z rzeczywistością.

Złośliwe cienie zakradające się do niego ze wszystkich stron nie mogły go dosięgnąć. Szedł niepowstrzymany, odczuwając wyłącznie radość z ponownego ujrzenia Nielle: „Niewysłowiona szczęśliwość. Boska rozkosz. Wykwintna radość. Rajski pokój, nareszcie mój!”. Podwórze otwierało się przed nim, wielkie i wolne: „Oto jestem, Hard Headed Woman, muzo wszystkich moich muz, baśniowa inspiracjo, błogosławiona energio. Czuła istoto ludzka”. Śladami swoich kroków pieścił ślady Nielle, jej powrotów i jej ucieczek. Każdy krok podkreślał przeczucie upojenia, którego jeszcze nigdy nie zaznał: „Tak, będę przyjacielem. Tak, będę powiernikiem. Tak, jeśli zdołasz i zechcesz, będę kochankiem, mężem, ojcem dziecka rosnącego w twoim łonie”.

Marzyciel opuszcza tę poezję na chwilę, by w czasoprzestrzeni ocenić swoje atuty i przeszkody.

— Gdybym rozciągnął tę czasową pustkę, może znalazłbym siłę, by zabliźnić rany; poświęcić ten niebyt, uwięziony we mnie, dla dobra żywej, która powróciła. Czy mam kierować się intuicją, zmyślać czy wyznać prawdę? … Potrafię ocenić trafność słów, którymi zahipnotyzuję muzę, odwołując się do naszej wrażliwości.

Cofnąć! Odrzucić! Pochwycić! — „NIE! Nie pójdziesz!” — wyrzucały z ciemności złośliwe widma jego cierpień i kryzysów, które wreszcie go dogoniły. Schody zdawały się wykrzywiać i wzbraniały mu wejścia. Stopy zastygły, jak uwięzione w szybko wiążącym cemencie. Nie sposób wspiąć się po stopniach. Damien dusił się i nagle załamał pod ciężarem wątpliwości.

— …A jeśli chce ze mnie kpić, oderwać się od swoich zajęć? Ależ byłbym naiwniakiem! — Cofnąć się, zanim stanę się pośmiewiskiem! — Nie zniósłbym jeszcze raz ich zjadliwego śmiechu. Jak bym zareagował? … Czy mogę ryzykować katastrofę, szamotać się, straumatyzować Nielle i niewinne życie w niej? — Jeśli odejdę teraz, powie o mnie: „Niezłomny!” i z czasem przyzna, że ta zaleta zatonęła w jej nienawiści!

Bez szmeru, bez marzeń wracał do siebie, by spróbować zerwać nowy łańcuch oplatający go od środka i wyładować się na fortepianie o zamkniętej klawiaturze, który pragnął pozostawić niemym wobec dalszych uczuć.

***

Sennopata zbliża się do pożegnania nicości. Ale pokaże jej język dopiero po tych spóźnionych sekwencjach. Jedno życzenie: ujrzeć wyobraźnię uwolnioną od wszelkich więzów. Wieczny marzyciel nigdy nie stanie się nieugiętym realistą. Wie o tym. Pozostało kilka wspomnień do ograbienia, takich, które go już nie dobiją. Ostatni zakręt. Gong ogłasza ostatni sprint.

Bichoune przyszła do Damiena dopiero dwa tygodnie po niespodziewanym wyjściu z koleżanką… Oboje ceniąc własne przewinienia, nie dopytywali o rozrywki drugiej strony w kolejnych mało ciekawych dniach i miesiącach.

Damien wegetował, pozwalając marzeniom przemierzać pustynne serce, w którym chłodziła go jedna jedyna oaza. Pił tam wodę snu w cieniu palm daktylowych złudzenia. Niewidzialna roślina, zwykle szkodliwa dla rosnących na obrzeżach schronienia świetlistych zbóż, wzrastała przy czystym źródle. W wyobraźni Damiena była nieszkodliwa: „Lychnis githago”, o purpurowych kwiatach i nasionach rozpalonych własną toksycznością, zwyczajowo zwana „nielle”, czyli kąkolem. W jego duszy, wolna od goryczy i trucizny, a nawet poza nią, wydzielała hipnotyczną woń przenikającą codzienność.

Inna roślina, inne pragnienie. Z gałązkami jemioły w dłoniach szedł do Bichoune, by spędzić u niej bożonarodzeniową noc i ustawić na nowo małego wołu i wielkiego osła. Te fantazje podawane na słomie nie odrywały go jednak od myśli o Lysianne; rozumiał też, że Mylène, u której dziewczynka przebywała, miała prawo do swojej części szczęścia.

Dmuchając z większą siłą i czarem w swoją oniryczną trąbkę niczym górski anioł, pragnął, by życzenia rozbrzmiały w sercach najbardziej nieszczęśliwych: biednych, chorych, wydziedziczonych, samotnych; tych, którzy sobie z niego kpili, jak Brouillette’owie na przyjęciu, czy nieznany mu nowy lokator pracowni; albo tych, którzy go zdradzili bądź nienawidzili — zwycięzców, Lou, Carlosa, Jonathana i Mii.

Składał życzenia również wszystkim obcym korzystającym ze zmysłowej szczodrości Nielle. Tym, którzy by wejść do jej królestwa…, nieustraszenie przemierzali ten tunel. Niczym szeroko otwarta brama ku osobliwym przyjaźniom, korytarz widziany z ulicy przypominał obraz malujący zawsze ten sam ponury pejzaż: stare, szare, łatane szopy, zwieńczone koronami młodych drzew rosnących sezonowo na sąsiednich działkach.

W tym obramowaniu, gdzie śnieg ujednolicał płótno, wyłoniła się wysoka sylwetka: Nielle. Zatrzymała się gwałtownie, chroniąc noworodka przyciśniętego do piersi w obawie przed reakcją marzyciela. Bała się tego zwierzęcia ogarniętego wściekłością.

On szedł dalej, pobłażliwy, spragniony i czuły, utrwalając na zawsze w pamięci obie istoty.

— Nielle, kocham cię! Kocham to dziecko, którego nigdy nie pozwolisz mi poznać. — Nie bój się. Nie zaatakuję was ani nie zbliżę się do was przez resztę swoich dni. — Najlepsze życzenia! … Mój szacunek, moje miłości, moja królowo, moja muzo!

Sennopata upamiętnia świeżą niczym rosa łzą tamto odległe i ostatnie spotkanie, które zapowiadało niekończący się pusty okres, trwający do dziś, bez ponownego ujrzenia Nielle. W rzeczywistości dla niego pozostaje to najbardziej mętnym okresem, o zerowej wartości zera. — W powracających fantazjach i snach żył na wyspie własnej wyobraźni, wyolbrzymiając bóle i smutki. Jedynym antidotum, które przy okazji go uszlachetniało, było kochać się z własną samotnością.

***

Damien zerwał z Bichoune w następnym roku. Nie chcąc się pogodzić z rozstaniem, nękała go bez końca. Przyczyna była prosta: porzucenie przez pomysłowego kurdupla…, kieszonkowego intelektualistę i artystę, odbierało blask jej wizerunkowi wampa i osłabiało osobisty prestiż w oczach androgynicznych przyjaciółek.

Gdyby nie interwencja matki, którą gościł podczas hospitalizacji ojca rodziny poddawanego chemioterapii, gdyby nie ostra konfrontacja dwóch kobiet — zderzenie taranów! — dalej gniłby w roli rogacza. Bez tego tchórz nadal zastanawiałby się, czy posiada choć odrobinę odwagi, i nigdy nie zauważyłby, że z otoczenia znika ostatni punkt odniesienia prowadzący do muzy.

Mia, jedyna znana mu siostra Nielle, w jego fantazjach przypominała kątomierz, ilekroć korzystał z jej ostentacyjnych zachowań, by rozkoszować się wdziękami aż do omdlenia. Przywłaszczał sobie, jakby porywał intymność, wszystkie podobieństwa do muzy, aż oblizywał nimi sny. Sięgał nirwany, gdy skazanym spojrzeniem całował pośladki ślicznej diablicy. A ona wkrótce miała zmienić piekło.

Jednak Mia nie urządziła przeprowadzki bez wyłowienia z poczty ostatniego znaku życia. Listu Damiena, w którym tłumaczył sobie motywy intryg przeciwko niemu, wyrażając jednocześnie rozpacz i aprobatę dla tych buntowniczych, opiekuńczych działań na rzecz Nielle. Ubarwił go nawet śmiałymi szczegółami największych występków, pewien, że ją zdumieje. — Na końcu podpisał pożegnanie niemal uroczystym powtórzeniem: miłością do Nielle.

Wyznanie zostałoby powtórzone na bis, gdyby dołączył krótką kasetę, która namagnesowałaby inspirującą słuchaczkę poruszającym „Ba. Ba. Bi. Bo. Bi.” — bez słów, na fortepianie.

***

Gwałtowny podmuch wiatru otwiera tylne drzwi. Jakby eoliczny sędzia rozpieczętował kopertę i objawił wynik długich narad: „…a zwycięzcą zostaje…? … Mały marzyciel! Zbyt słaby, by przyjść osobiście, pan Damien, były sennopata, odbierze trofeum w jego imieniu”.

Odzyskiwanie siebie zakończyło się zwycięstwem. Wszystko przypomniał sobie, niemal przeżył na nowo, nie wypalając sobie mózgu ani nie sięgając po już naładowany rewolwer, zawinięty w ręcznik i noszony w starej walizce wraz z dziennikiem i fotografią…, na wypadek druzgocącej porażki.

Niepotrzebny! Damien, uzdrowiony mały marzyciel, budzi się ponownie do życia. Jego przerażony oniryzm już się stabilizuje. Szybkie uzdrowienie? … Ostateczne? Podejrzewa, że tak. Wyczuwa wolność duszy i euforię w sercu. Dzięki wewnętrznym poszukiwaniom uwolnił się od niewoli niedostępnej muzy. Ale coś jeszcze ważniejszego! Nigdy więcej myśli samobójczych tryskających z jego lat zaciemnionych fatalizmem podczas wspominania pierwszego płaczu. — Koniec! Przeminęły lipcowe i sierpniowe tygodnie, te czasowe korytarze z sufitami najeżonymi mieczami Damoklesa, okresy, które nazywał strefami nostalgii. — Zniknęły! Chwile buntu przeciw sobie i wyrzutów, że opuścił miejsca, w których żył pod krokami Nielle. W końcu czy nie była wtedy bliżej?

Użalał się nad własnym niedostatkiem damienizmu. Ubolewał nad tym, co się nie wydarzyło, nad pięćdziesięcioma krokami, których nigdy nie zrobił. Nad próbą, która zaprowadziłaby go na trzecie piętro, za trzynaście stopni zastawionych pułapkami lęku; nad odległością o cechach nieskończoności, którą mógł pokonać nawet nagi i na kolanach, z kwiatem w dłoni.

Z naprostowanym sumieniem chłodnym pożegnaniem żegnał megalomańskiego marzyciela i szaleńczo zakochanego człowieka w sobie, wystawiając na ostateczną próbę podświadomość przyzwyczajoną do muzy.

— Nielle, gdziekolwiek jesteś, usłysz mnie! … Zapomnienie? … Nie znam! Ale po podsumowaniu wspomnień odtąd będę ronił tylko łzy z kurzu; a samobójstwo, które mi groziło, unicestwiło się własnym złem, jak pilot kamikadze popełniający harakiri w kabinie samolotu.

Próbowałem uzurpować sobie czas, usypiając go w marzeniu między dwiema pikosekundami. Groza! Okazał się większym bezsennikiem ode mnie. Badałem przestrzeń między nami, próbując zmienić jej sprężystość. Była zbyt wytrzymała; zamiast pęknąć, oddaliła nas od siebie na zawsze. Moja wola była tak wielka, a moja moc tak znikoma.

Tak bardzo cię pragnąłem, widmowa muzo, że twój ektoplazmat zadusił moją duszę. Łagodzenie twojej odmowy przez onanistyczne przywieranie do fotografii pozwalało mi jedynie czekać. Za długo?

Umrzeć to często skończyć życie tak, jak się walczyło lub broniło. Śmierć jest ostatnią i najdzielniejszą lekcją życia, jaką można dać innym — tym, którzy nas opłakują, i tym, którym działamy na nerwy. Dlatego będę czekał na noc grobu tak, jak czekałem na ciebie: z rezygnacją. Poddam się jej wyzwoleniu, kiedy nadejdzie. Ona, wiem to, przyjdzie mnie pokochać.

Wątłe pisklęta piszczą ze strachu w swoich koszmarach. Instynktownie się boją, bo po przebudzeniu zostaną wypchnięte z gniazda. — Polecą albo zdechną.

Cały i zdrów po przebyciu własnych ciemności Damien może odciąć sobie skrzydła, teraz zbędne i zawadzające, by odkrywać nowe horyzonty. Lecz jest wyczerpany i blady po oczyszczeniu i przeczyszczeniu umysłu oraz uzdrowieniu pamięci; czuje drętwienie, a klatka piersiowa zdaje się kurczyć. Mimo wszystko potrzebuje świeżego powietrza, on, nowy człowiek.

Dalej »