فصل هفتم
دامین نقش نگهبان را بازی می‌کرد، با این امید زنده که شاید الههٔ الهامش را ببیند. پیوسته صبرش را نوازش می‌کرد و ثانیه به ثانیه داستان‌های عاشقانه‌ای می‌ساخت که تنها قهرمانانشان نیِل و خودش بودند. تمام این سناریوهای کودکی‌اش را از نو اجرا می‌کرد تا محبوبش را از چنگال اژدها نجات دهد.
دیروقتِ شب، پس از خوردن تنها وعدهٔ غذاییِ روز و با شکمی سیر و خاطری آرام، دوباره به کمین و آرزوهایش بازمی‌گشت…
قلبش به تپش افتاد: تازه دیده بود کسی را که ذهنش وسواس‌گونه درگیر او بود دوباره نزدیکش شده است. — اندکی سرخوردگی. — لو همراهش بود.
— دوست دارم آرام با تو حرف بزنم، نیِل، صدای فرشته‌ای را تقلید کنم و همهٔ این رؤیاها را برایت آشکار کنم… اما دیدنِ لو حتی یک بار در روز برایم کافی است! تازه، به نظر خاموش و گرفته می‌آیی. شادیِ زندگی‌ات را قربانیِ چه آشفتگی‌ای کرده‌ای؟
دامین برای اینکه صدای قدم‌های محبوبش را روشن‌تر بشنود و تفسیرشان کند، بی‌حرکت می‌ماند و از هر حواس‌پرتی‌ای که ممکن بود به شنیدنِ این ارتباطِ نادیدنی، این هم‌پیوندیِ پنهانی و آشنای او آسیب بزند، دوری می‌کرد.
آهنگِ غیرعادی و تندِ قدم‌ها در پلکان بیرونی از نوعی نگرانی خبر می‌داد. پا کوبیدنِ عصبی‌اش، تا وقتی که در ته کیف دستی‌اش کلیدها را پیدا کند، ناراحتی‌اش را آشکار می‌کرد. برخورد نوک کفش‌های نیِل با پیشانیِ پله‌های پلکان داخلی معنای بسیار روشن‌تری داشت. به‌شدت عصبانی بود.
خشمش چند درجهٔ دیگر بالا رفت. ناگهان ناکامی‌اش را به زبان آورد و درحالی‌که با لگدی خشن آدرنالینش را روی دیوار مشترکِ پلکان خالی می‌کرد، فریاد زد: «او!… او!… دیگر بس است!» بعد، هنوز همراهِ لو و در حالی که زیرلب چیزهایی می‌گفت که خیال می‌کرد برای رؤیابین نامفهوم‌اند، خشمش را با خود به خانه برد.
این پرخاشِ زبانی و آن لگدِ کوبیده بر دیوار، بی‌گمان متوجه دامین بود. انگار برای کسری از ثانیه، در همان لحظه‌ای که زخمی شد، تیغهٔ میانشان ناپدید شده بود.
پژواکِ آن خشم ناگهانی هنوز بر پردهٔ گوشِ رؤیاپات می‌کوبد. انگار آن ضربه در تمام این سال‌ها از لرزش بازنایستاده است. با ایگویی تکه‌تکه و وجدانی ازریخت‌افتاده که همچون کشی از دهه‌ای به دههٔ دیگر کش آمده بود، جمجمه‌اش را با دو دست می‌گیرد تا پژواکِ ماندگارش را خفه کند. و زمان، هرچه گرانبهاتر، در جریان تحلیل می‌گذرد…
— چه انگیزه‌ای نیِل را واداشته بود این‌گونه خشمگین شود؟ — آیا آشپز رؤیای مرا برایش تعریف کرده و جوهرش را، چون دستورِ پختی که به میلِ آشپز تغییر یافته باشد، تغییر داده بود؟ — آیا دربارهٔ من به نتیجه‌ای نادرست رسیده بود؟ — آیا این رؤیا را فقط دروغی پست می‌دانست؟… یک تحریکِ حساب‌شده، محاسبه‌ای تاریک که حتی واکنش لو را هم پیش‌بینی کرده باشد؟… یا تمام روز از موج‌های من احساس خفگی کرده بود؟ این قصه‌ها، این داستان‌ها، این رؤیاپردازی‌ها، تنها نوازش‌هایی هستند که می‌توانم به او تقدیم کنم.
نورون‌هایش بیش‌ازحد تحریک شده‌اند و تب‌وتاب، خستگی و پرخاشگریِ همشهریانی را که در ساعت شلوغی گیر کرده‌اند به‌سختی تحمل می‌کند. این هیاهوی منظم با همهٔ آوازهای مکانیکی‌اش خود را بیان می‌کند: موتورهای کوچک و ماشین‌های نیرومند، بوق‌های گرفته و آژیرهای تیز که توده را ــ حتی قربانیانی را که باید نجات یابند ــ عصبی می‌کنند؛ همچنین همهمهٔ ایستگاه‌های رادیویی در هر فرکانسی و آن جنگِ زیرزمینیِ ایگوها که از خودرویی به خودروی دیگر، از پنجره‌های پایین‌کشیده‌شده، جریان دارد. بااین‌حال، به لطف همین غوغایی که سرانجام، از کمبود داوطلب، فروکش خواهد کرد، می‌داند ناخودآگاهش هرگز نیِل را عذاب نداده است. وگرنه همان دم از آن برای آرام‌کردن جامعه استفاده می‌کرد. — (بازگشت موقتِ یک کریستوسِ خشمگین از ترافیکِ درهم؟)
چون کاری از دستش برنمی‌آید، با وجود گرمای خفه‌کننده کرکره‌ها را می‌بندد. بازیابی نیرو ضروری است. برای اینکه ناخودآگاهش بتواند میان رؤیای درمانگر و خودِ او بهترین مذاکره را انجام دهد، به سکوتِ شبی می‌پیوندد که مانند روزها، خاطراتش را نشانه‌گذاری می‌کند. حتی حتی آن خوشبختی را چشیده بود که در طبقهٔ زیرِ پای محبوبش بخوابد. مزیتی پیش‌بینی‌نشده اما واقعی از این سفر به عقب: هر استراحت در گذشته، در زمان حال به او مهلتی می‌دهد.
باید این درمانِ توهمی را، با همهٔ سودهایش، کوتاه کند؛ حتی اگر خاطرات دیگری صدایش بزنند. به این ترتیب ایگوی دوپاره‌اش را می‌پذیرد.
نیِل به در خانه‌اش زد.
— سلام دامین! میا من را دربارهٔ توانایی‌هایت به‌عنوان تصویرگر قانع کرده. بااین‌حال، پیش از اینکه دربارهٔ همکاریِ احتمالی تصمیم بگیرم، می‌خواهم با دوستی که امشب مهمانم است مشورت کنم… می‌توانی اصلِ طرح‌هایی را که خواهرم با لذت تماشا کرده بود به من قرض بدهی؟
— چرا که نه! همین‌جا منتظر بمان، می‌روم می‌آورمشان.
دامین به سمت محل کارش نمی‌رفت تا نقاشی‌ها را بردارد؛ انگار به سوی گذرنامه‌اش شناور بود. حتی می‌ترسید نیِل آشفتگی‌اش را دیده باشد. پس درحالی‌که از هوای گرفتهٔ پاییزی غر می‌زد، چند لحظه به خودش فرصت داد تا دوباره روی زمین بیاید.
— بفرما، این‌ها! مطمئنم از موشکافی‌شان لذت می‌بری… راستی، اگر ذره‌بین داری، استفاده کن. جزئیات خیلی بیشتری از آنچه با چشم غیرمسلح می‌بینی پیدا می‌کنی.
— خوب است، بهت تلفن می‌کنم.
روز تقریباً بی‌رحمانه کند می‌گذشت. وقتی شب شد، ورودِ آن مهمان، آن دوستِ نیِل، سازوکارِ اضطراب را به حرکت درآورد.
نشانه‌های همیشگی به دامین اجازه می‌داد روندِ صمیمیتی را که در ذهن خود تصاحبش می‌کرد دنبال کند و در نتیجه نگرانی‌هایش را مهار سازد. صدای برخورد ظرف‌ها، جابه‌جاشدن صندلی‌ها، قدم‌های نیِل و، بی‌فایده، قدم‌های دیگران؛ سرانجام تکه‌هایی از گفت‌وگو که در میانشان فقط صدای الههٔ الهامش می‌درخشید.
غذا که تمام شد، به شکلی عجیب، ماجرا در سه طبقهٔ ساختمان و سه اتاق نشیمنِ روی‌هم جریان پیدا کرد: اتاق نیِل، جایی که دوستانه با مشاورش حرف می‌زد؛ اتاق رؤیابین، که با درماندگی می‌کوشید نظرهایشان را دنبال کند؛ و درست زیر آن، اتاق خانوادهٔ برویِت، که آنان نیز به شیوهٔ خود سرگرم گوش‌دادن بودند و صدای بلند تلویزیونشان گفت‌وگوی طبقهٔ بالا را می‌پوشاند.
به آشفتگیِ تحلیلیِ بالا و یاوهٔ رسانه‌ایِ طبقهٔ اول، زنگ تلفن هم اضافه شد.
— الو دامین! نیِل هستم. می‌توانی چند لحظه بیایی بالا؟ زنگ نزن، فقط بیا داخل. در قفل نیست.
— حتماً! همین حالا!
بی‌آنکه ریشش را مرتب کند، لباس عوض کند، قصد یا خلقش را تغییر دهد، دامین فوراً حاضر شد؛ دعوت نیِل و نزدیکیِ اثر به او آرامش داده بود.
در آشپزخانهٔ محبوبش دو نفر دیگر قهوه می‌نوشیدند. میا که سعی می‌کرد نامحسوس باشد، و مهمان نیِل.
— سلام دامین! خواهرم را که می‌شناسی. اما این هم مارک؛ او… او برای من…!
جمله‌اش را تمام نکرد و توضیح بیشتری هم نداد؛ انگار می‌خواست پرسش، حتی نگرانی، در ذهنِ رؤیابین ایجاد کند. بی‌شک موفق شده بود: هنرمند خاموش مانده بود و مدام همان معرفی را در ذهنش تکرار می‌کرد: «او برای من…! او برای من…! آخر نسبتش با من چیست؟…»
ناگهان همه‌چیز ناپدید شد. خود را در آن رؤیایی یافت که در لس‌آنجلس می‌گذشت، میان ستون‌ها و پرده‌های نیمه‌شفاف. و آن مردی که الهه‌اش با او می‌رقصید نیز مارک نام داشت. پیش‌آگاهی‌ای هولناک!
این تصویرِ کسری از ثانیه میان کلماتی لغزید که نیِل همچنان بر زبان می‌آورد.
— …و بعد، پس از این گفت‌وگو با مارک، سود و زیان را سنجیدم. بنابراین همکاری می‌کنم، اما با چند شرط!… شرط‌های لازم و غیرقابل‌چشم‌پوشی؛ Sine qua non! باید تخیلم را کاملاً آزاد بگذاری. هیچ محدودیتی در آفرینش نمی‌خواهم. دربارهٔ بقیهٔ شرایط هم… بعداً بهت می‌گویم.
— چه باید بگویم؟ کاملاً به تو اعتماد دارم. می‌توانی سناریوی موجود را هرطور می‌خواهی دستکاری کنی. شاید خودپسندانه به نظر برسد، اما آن‌قدر مطمئن بودم که همکاری خواهی کرد که یک نسخهٔ فتوکپی‌شده آورده‌ام تا راحت‌تر کار کنی. کی شروع می‌کنی؟
— نمی‌دانم، ولی به من وقت بده.
— خیلی خوب! من می‌روم. شب خوبی داشته باشید!
بعد از بستن در پشت سرش، بررسی کرد که واقعاً بسته باشد. چون دیگر هیچ چیز به نظر نمی‌رسید او را از الهه‌اش جدا کند. حتی این تازه‌وارد که نیِل ماهیت رابطه‌شان را پنهان کرده بود. تنها چیزی که در آن لحظه اهمیت داشت اصلاحی بود که نیِل قرار بود در متن انجام دهد، درحالی‌که او در تخیلش نوع دیگری از سناریو را تماشا می‌کرد…
رؤیاپات، که از جمله با تاریخِ انتظارهایش نشان‌دار شده، در سکوت از خود می‌پرسد. آن بخش‌های حافظه‌اش که در آن‌ها محبوبش نه دیده می‌شود نه شنیده، برایش «سیاه‌چاله» هستند. از یک خلأ به خلأ دیگر، خاطرات آن زمان را برای سرگرمی مرور می‌کند. چشم‌هایش را می‌بندد بی‌آنکه نیاز به تمرکز داشته باشد؛ نیِل را می‌بیند که راه می‌رود، حرف می‌زند یا از پله‌ها بالا می‌رود. او را مثل مجله‌ای که ورق می‌زنند تحسین می‌کند.
بااین‌همه، باید این سیاه‌چاله‌ها را دوباره زندگی کند. حلقه‌های مهمی از همان اختلالی‌اند که او را به زنجیر کشیده است.
— نیِل! یک نشانهٔ زندگی بده؛ از شدت نگرانی دارم از پا درمی‌آیم!… — هیچ خبری، هیچ اطلاعاتی دربارهٔ ایده‌هایت، حتی به‌اندازهٔ یک حرف! آنچه مرا به‌هم می‌ریزد نه این‌همه عدم قطعیت دربارهٔ تحول متن، بلکه ناتوانی از حس‌کردن گرمای توست. آیا فریب است که در حضورت بی‌صدا بلرزم، تویی که دوباره به زندگی‌ام نفس می‌دهی؟ و این قدم‌های آشفته‌کننده که مثل چشمک، دیداری احتمالی را خبر می‌دهند، فقط رشته‌ای دراز از هشدارهای دروغین‌اند.
گم‌شده در سکوت‌های او، همه‌چیز می‌پوسید. با قدم‌های نیِل که بیدار می‌شد، همه‌چیز می‌درخشید. فوری آشفتگیِ خانه را مرتب می‌کرد. هر بار بیهوده، چون او همیشه مستقیم ادامه می‌داد.
شادی‌ای ازدست‌رفته، ضربه‌ای پتک‌وار بر توهماتش. اما روحیه‌اش زود برمی‌گشت؛ خانه دست‌کم تمیز شده بود.
— اجتناب‌ناپذیرند، این تلفن‌های کلافه‌کننده! در نهایت برای آرام‌کردن خودم فقط همین چارهٔ نیم‌بند را دارم.
— …سلام میا، دامین هستم! خواهرت آنجاست؟
— نه! رفته بیرون!
— می‌توانی به او بگویی نگرانم؟… کارم گیر کرده چون هنوز متنش را نگرفته‌ام.
— حتماً، دامین! قول می‌دهم پیامت را به او برسانم. حتی پیشنهاد می‌کنم فردا بیاید ببیندت. خیالت راحت شد؟…
— بله، بی‌نهایت ممنون، روز خوبی داشته باشی میا!
گوشی را آهسته روی دستگاه گذاشت و این بار از راه تله‌پاتی، به پاسِ بخشندگی، ظرافت و مخصوصاً گوش‌دادنِ میا، خیال‌هایی فانتزی نثارش کرد.
***
رؤیاپات ترک‌هایی را که در امتداد تیرهای سقف دویده‌اند نگاه می‌کند؛ تنها پاسخ‌ها به پیام‌های ذهنی بی‌شمارش. با طنزی تلخ، این شکاف‌ها برای رؤیابینِ بیمارِ غرق در خاطره، یادآور شکاف دیگری‌اند که می‌کوشید تا حد ممکن ترمیمش کند: ازدواجِ شکسته‌اش. اغلب هنگام غیبت‌های نیِل، برای عوض‌کردن حال‌وهوا و «از نو ساختنِ خودش» ــ آن‌طور که می‌گفت ــ به خانوادهٔ دوباره‌تشکیل‌شده سر می‌زد: میلن، فرانسوا و لیزیان.
دردش را با خود می‌کشید، اما وظیفه او را می‌برد. برای خیر همه، اما بیش از همه برای دخترش، می‌خواست با ایجاد بهترین شرایط رابطه‌ای ممکن، این تجربه را حفظ و بهتر کند. در این وضعیت از دو سو کشیده می‌شد؛ دوگانگیِ احساسش میان حسرتِ طلاق و عشقش به نیِل قرار داشت.
اغلب با میلن، مشاورِ منصفِ این روابط تازه و تحولات گیج‌کننده‌اش با همسایهٔ طبقهٔ بالا، گفت‌وگو می‌کرد. نیِل، به‌اندازهٔ یک پریِ دریایی افسونگر، اما بسیار واقعی‌تر از آن چهرهٔ دیگری بود که هنوز بالاتر جا خوش کرده بود… مریلین.
هر بازگشتش به کارگاه با اعترافی خفه‌شده به عشق نقطه‌گذاری می‌شد…
— دامین برگشته، عشقم!
بعد، بسته به سرچشمهٔ صداها، جایی می‌نشست که شنیدن بتواند بهترین خیال‌بافی‌های معنوی را در او زاده کند.
— حس می‌کنم آن بالایی، نیِل. قدم‌های عزیزت را می‌شنوم.
اما لو ژوبیم با کت‌وشلوارِ رسمی روی بالکنِ پشتیِ من چه می‌کند؟ آیا همین حالا معشوقت شده و از سرِ ظرافت، مثل من منتظرت مانده، اندوهگین، و از نبودِ فرش قرمز روی پله‌ها تعجب می‌کند؟ لعنت!… کنجکاوی‌ام حساس‌ترین عضو را می‌گزد: منطق. بهترین مرهم برای تسکینِ معما، جمع‌آوری اطلاعات است.
بی‌درنگ دامین بیرون رفت تا به آشپزی بپیوندد که با صدای بلند دربارهٔ شیوه‌ای ساده برای برق‌انداختنِ وسایل آشپزی‌اش فکر می‌کرد.
درِ منتهی به طبقهٔ سوم باز بود و آن پلکان تند را نشان می‌داد. این گذرگاه باریک زخمی قدیمی را در رؤیابین فعال می‌کرد. نمادِ نهفتهٔ ناامیدی.
دامین برای اینکه فضول به نظر نرسد، به پدیدهٔ آشپزی نزدیک شد و تردیدهای وجودی‌اش را با او در میان گذاشت، اما منبع واقعی‌شان ــ همسایهٔ مشترکشان ــ را پنهان نگه داشت.
آشپز که با خودپسندی از لباسِ مجلسی‌اش الهام گرفته بود، در جرقه‌ای از نبوغ فوراً برای اضطرابِ دامین راه‌حل پیدا کرد.
— می‌دانی، وقتی لبِ پرتگاهی، بهتر است خودت را بیندازی!… اگر بیرون بیایی، دوباره به لبهٔ صخره می‌رسی و خیال می‌کنی برای همیشه از آن بیرون آمده‌ای. اگر جان سالم به در نبری، در زندگیِ دیگری دوباره به خودت می‌آیی.
دامین که از این ادعای لو حیرت کرده اما هنوز هوشیار بود، ماهرانه پرسید چرا چنین لباس رسمی‌ای پوشیده است.
— قرار است به مراسمِ چشیدنِ غذاهای سیچوانی برویم…
— ما؟!
— …بله، نیِل و من. قرار است با چهره‌هایی از محافلِ اشرافی و نامدار دیدار کنیم. حتی برای تحت‌تأثیر قرار دادنِ این افرادِ جامعهٔ اعیان، روی کارت‌های ویزیتِ خیلی شیک و خیلی «in» سرمایه‌گذاری کرده‌ام. حضورِ نیِل هم که قطعاً به ضررم نیست…
…راستی، خودش آمد!… نیِل، می‌آیی؟…
گفت‌وگو قطع شد و دامین راهِ چاره را در سکوت و فروخوردنِ دریافت‌هایش یافت.
— اما چرا پایین نمی‌آید؟ از جایی که هستم نمی‌توانم ببینمش. — چرا بالای پله‌ها بی‌حرکت ایستاده؟ نگاهِ لو و جیرجیرهای خفیفِ آخرین پله روشن می‌کنند که واقعاً آنجاست! — لو چه انگیزه‌ای دارد که هر بار، درست وقتی حرکتی می‌تواند نیِل را به من نشان دهد، او را از دیدم پنهان کند؟ حسود است؛ برای خودش نگهش می‌دارد.
واقعاً هیچ‌چیز برای دیدن؟ نه! بی‌شک به‌شدت زیبا و فریبنده بود و می‌درخشید. دامین دیگر چیزی نمی‌فهمید. معمولاً این توهم فقط در متعالی‌ترین خیال‌هایش ظاهر می‌شد.
به کمک تواناییِ رهاشدن از بدن با نیروی تخیل، روح به روح، او را توصیف می‌کرد و می‌ستود.
— یعنی این همان معنای «درخشیدن به‌واسطهٔ غیبت» است؟… نوری فرشته‌گون از جایی که پنهان شده‌ای می‌بینم؛ آرام و آسوده مثل صبحی ملایم. خوش‌پوش و باریک‌اندام، با غرور در لباسِ شبِ ساتنِ سیاهی ایستاده‌ای که پشتش تا پایینِ کمر باز است. نجیبانه گردنبندی بی‌اندازه گرانبها بر گردن داری، همچون امتیازی، جواهری خانوادگی که دوباره یافته باشی. افسونگرترین بانوی دلربای آن مهمانیِ پرزرق‌وبرق، تو خواهی بود!
ممنون نیِل! ممنون که چنین لحظه‌ای عجیب و فراموش‌نشدنی به من می‌دهی. این نورِ افسونگر در ژرفای روحم دست‌نیافتنی و خدشه‌ناپذیر خواهد ماند، حتی اگر برای ابد از دیدگانم پنهان شوی.
سرخوردگیِ ندیدنِ الههٔ الهام که به سوی فتوحات اجتماعی‌اش می‌رفت تکانش نداد، چون تازه از ظاهر فراتر رفته بود.
— شب خوبی داشته باشی، لو، من می‌روم داخل. آه! سلام من را به نیِل هم برسان… باشد؟
آن شب بسیار کم خوابید؛ از چیزی که روز پیش دریافته بود سرخوش بود، اما بیش از همه از این فکر که صبح نیِل به او نزدیک خواهد شد. تصویری واقعی و واقعیتی کاملاً زنده. نیِلِ درخشان روزش را روشن می‌کرد.
اما صبح، تردیدها سر برآوردند. آیا از طالع سرطانش بود؟ از ماه سیاهِ بیش‌فعال؟ یا احمقانه از کمبود بیسکویتِ چینی!… پرسش‌های بی‌معنا.
دامین که خلاقیتش را صرف پیدا کردنِ سیمایی آراسته و نسبتاً سرحال می‌کرد، هرلحظه عصبی‌تر می‌شد. علتِ محسوس: قهوه؛ علتِ واقعی: سردرگمی نسبت به نتیجهٔ گفت‌وگو. بعد…! سرانجام نیِل با سه ضربهٔ ظریف بر در، در آستانه ظاهر شد.
— صبح بخیر! بفرما داخل، خواهش می‌کنم. بنشین!
بانکو؟… یخ‌بندان! — هرگز او را این‌قدر سرد، دور و متکبر حس نکرده بود. پیامدِ آن گردهماییِ بورژوایی؟… با تحقیرِ آشکاری صندلی‌ای را که دامین نشان داده بود وارسی کرد. تنها بر لبهٔ صندلی نشست، انگار با کم‌کردن تماس، مانع شکل‌گیری پیوند می‌شد و بهتر می‌توانست رهایی یابد. آیا می‌خواست قدرت اغواگریِ شیطانی در حد راسپوتین را نابود کند؛ چیزی که هنرمند آشکارا فاقدش بود؟
سپس با لحنی که رگه‌ای از سرمای یخ‌زده در آن بود، خطابش کرد.
— خوب! (مثل هشدار)
— آمده‌ام جزئیات دیگری از همکاری‌مان را روشن کنم. چشم‌هایش بی‌نور بود. پلک نمی‌زد. — اول!… می‌خواهم میانِ ما روشن و بی‌ابهام باشد: یک رابطهٔ کاری و هیچ‌چیز دیگر! تأکید کرد. — فهمیدی؟… اگر بفهمم هر نوع احساسی نسبت به من پیدا می‌کنی، همان لحظه به همکاری‌ام پایان می‌دهم. می‌فهمی؟…
خونسرد و با انگیزهٔ ضرورتِ لحظه، تا آخرین حد از همان درصدِ اندکِ عمل‌گرایی بهره گرفت که شخصیتش نصیبش کرده بود. با حالتی معصومانه، هرچند از استعدادهای احتمالیِ نیِل در نویسندگی بی‌خبر بود ــ با وجود اینکه دانشِ بسیارش را می‌پذیرفت ــ کوشید با پیش‌کشیدنِ ناگهانیِ اصلِ موضوع، رشتهٔ سخن را از دست او بگیرد.
— شروع کرده‌ای کار کنی؟… بنویسی؟…
— نه!… نه واقعاً… اما فکر می‌کنم ایده‌ای اصیل‌تر از تو دارم. به‌جای اینکه جادوگری تبدیل به پری شود، مسیر برعکس را انتخاب کنیم. پری‌ای که در طول داستان تبدیل به جادوگر شود. — خوب!… راضی‌ای؟… من می‌روم. خداحافظ!
بی‌هیچ کلمهٔ دیگری از اتاقکِ تصویرگر بیرون رفت و دیگر بندهای توافق را هم برنشمرد. — مستِ سعادت! — دامین، سردرگم، همان‌جا نشسته بود و با اندوه رفتنش را نگاه می‌کرد، سپس همان پرسش‌هایی را که پیش از آمدنش آغاز کرده بود ادامه داد.
— چرا این‌قدر دور بودی، نیِل؟ چرا؟… من چندشم‌آورم! اما مگر جذام دارم؟
در اصل طبیعی است که با چنین قصدِ کاملاً حرفه‌ای بیایی. — اما لازم بود با این کنایه، با آن «و هیچ‌چیز دیگر!» چنین ضربه‌ای به من بزنی؟
من به تو حمله نمی‌کردم یا بدتر، تجاوز نمی‌کردم! تازه، با بیرون‌کشیدن و چلاندنِ هر احساس انسانی از این گفت‌وگو زخمی‌ام کردی؛ تو که ناگهان رواقی و تغییرناپذیر شده بودی.
در آن سخنرانیِ کوتاهت، عشقی را که از پیش نسبت به تو داشتم دست‌کم گرفتی! هدف‌های رفتارت، که آشکارا از پیش برنامه‌ریزی و عامدانه برای سردکردن شورِ آینده‌ام انتخاب شده بود، خودبه‌خود باطل می‌شوند. دوباره دیدمت. دوباره آن عطری را حس کردم که مثل نسیمِ ملایمِ ژوئن بر بدنت تاج می‌گذاشت. باز هم تو را خواهم دید و رؤیاهایم را با تأثرهای نرم می‌پوشانی، با همان رایحه‌ای که در روحم به تو خیانت می‌کند.
این خاطره که «on the rocks»، با یخی بیش‌ازاندازه، نوشیده شده بود، برای خاطره‌های بعدی نویدِ خوبی نمی‌دهد. حالِ خاموش کنار می‌رود تا گذشتهٔ پرحرف جایش را بگیرد. این سردیِ نیِل او را تا درجه‌ای پیش‌بینی‌نشده زخمی کرده بود.
با هیئتی که به زامبی نسبت می‌دهند، رؤیاپات یک ماژیک را که مستأجر فعلی روی یکی از میزهای تودرتویش جا گذاشته برمی‌دارد. کوچک‌ترین‌شان. — کاملاً فراموش کرده که خانه دیگر مال او نیست، دو خط سیاهِ پهن روی دیوار خالیِ اتاق نشیمن می‌کشد. دو خط عمودی، دو نشانه برای دو روز انتظار. دو روز بی‌پایان بدون دیدنِ نیِل. زندانیِ عشقش، غرق در گردابِ خیال‌ها، حالا تصویر جادوگری با پوستِ پری را می‌بیند که سلولِ خاطراتش را می‌آراید؛ تصویری که برایش روحِ زندانی را تداعی می‌کند که تنها با یک «سنترفولد» غول‌آسا پوشانده شده است.
رؤیاپات آماده است خط دیگری بکشد که به روز سوم فکر می‌کند…!
دامین با چهارمین فنجان قهوه می‌کوشید لذتِ نخستین جرعهٔ صبح را طولانی کند که مهمانی غیرمنتظره رسید. همکار خارق‌العاده‌اش با «سرآشپزِ اعظم» همراه بود؛ او بلافاصله گفت‌وگو را شروع کرد.
— این هم هنرمند!… آن گلچینِ طنزی را که قرض داده بودی آورده‌ام. خیلی خوشم آمد!… مخصوصاً آن فصل دربارهٔ طنز سیاه، دقیق‌تر بگویم…
لو حرف می‌زد، توضیح می‌داد، قهقهه می‌زد و کمی همه‌جا آب دهان می‌پاشید.
چگونگیِ آن تحلیلِ ادبی؟… دامین چیزی از آن نمی‌فهمید. — موضوعی که برایش مهم بود آنجا، روبه‌رویش ایستاده بود. نیِل دوباره می‌درخشید.
اطراف؟… تقریباً خلأ کامل. صدای آشپز دچار خاموشیِ خیالی می‌شد. واقعیت فرار می‌کرد و اثاثیه را هم با خود می‌برد! اگر واقعیت گریخته بود، رؤیا به بار نشسته بود. — بی‌کلمه. روبه‌رویش، دامین در ذهنش هذیان می‌گفت.
— چشم‌هایت را دوست دارم، نیِل. نگاهم در آن‌ها شنا می‌کند. نه!… غرق می‌شود، دست‌وپا می‌زند. مرا به وجد می‌آورند و بی‌آنکه بگویند، شوری پرستشگر و وقف‌شده به لطافت را القا می‌کنند. یک اوراتوریو! — موهای فرت را دوست دارم. انگشتانم با آسودگی همیشه در آن‌ها می‌رقصیدند، آهسته، در همان انحناها از کنار هم می‌گذشتند و در نوازشِ پوستِ سرت می‌لرزیدند. — لب‌هایت را دوست دارم، نه باریک نه گوشتالو. شهوت‌انگیز و گویا هستند. در آرامش به بوسه دعوت می‌کنند؛ در حرکت، آتشی خطرناک را شعله‌ور می‌سازند. به همان اندازه وسوسه‌کننده که زندگی‌ات! اگر سرنوشت تو را در سدهٔ رنسانس به دنیا آورده بود، آن دورانِ بیداریِ هنری باشکوه‌تر و ماندگارتر می‌شد. بولترافیو می‌توانست صمیمی‌ترین بازتابِ روحت را نقاشی کند. اما استاد لئوناردو داوینچی چه شکنجهٔ هولناکی می‌کشید، خشمگین از ناتوانی‌اش در بازآفرینیِ لبخندت.
دورتر در دلِ قرن‌ها…! لطف و نیروی الهام در سنگ، ظرافت و شیوه در حجم‌ها، تعادل و وفاداری؛ این‌ها هدف‌هایی بودند که پیگمالیون، مجسمه‌ساز افسانه‌ایِ یونانی، در برابرِ مدلی که تو می‌توانستی باشی برای خود تعیین می‌کرد…
آنجا بودند، یکی روبه‌روی دیگری…؛ او لبخندش را می‌دید، نیِل سفرش را حس می‌کرد. رفتارِ سرشار از شیفتگی و ستایشِ دامین برایش سرگرم‌کننده بود، چیزی نمی‌گفت و می‌گذاشت تحسین شود.
ناگهان خیال‌پردازیِ بلورین به هزار تکه شکست. لو که فهمید رؤیابین بی‌اختیار او را از صحنه کنار گذاشته، رنجیده صدا را بالا برد، خداحافظی کرد و نیِل را با خود بیرون برد.
دامین به نقشِ همسایهٔ بلافصلِ آشپز حسادت می‌کرد. این موقعیت، این نقش، این بخت به آشپز اجازه می‌داد هر روز در کنار نیِل باشد.
— این همه مردی که خوشبختیِ نزدیک‌شدن به او را دارند دیوانه‌ام می‌کنند. آن‌هایی که حتی نزدیک‌ترند و اجازه دارند بوی بدنش را استشمام کنند خشمگینم می‌کنند؛ این برگزیدگان که به لطف نیِل شانس دارند از آن «زنانهٔ جاودانی» نفرین‌شده‌ای سر درآورند که مرا تسخیر کرده و بال‌هایم را می‌بُرد.
ای الههٔ الهام! الهه‌ای که بر شکوفاییِ این نرِ پست پوزه‌بند می‌زنی! زنِ متناقض، خسیس در توجه و بارور در جلوه‌ها، چرا دومین صاعقهٔ عشق را نصیبم می‌کنی؟… برای آنکه از ارادت و توجهِ من به خودت مطمئن شوی؟ دامین نتیجه گرفت و جرئت کرد رؤیاهایش را دوباره به هم بچسباند.
خستگی دارد رؤیاپات را کرخت می‌کند. دیگر نمی‌تواند به دفترش پناه ببرد؛ آن شیء پسش می‌زند. دیگر نمی‌تواند به عکس نگاه کند: مثل قاضی‌ای بی‌منطق پرونده‌اش را رد می‌کند. از آلترایگو ــ آن همزاد زیر پوست، آن «او»یی که از او می‌ترسد ــ به تنگ آمده و می‌فهمد که در واقع از خودش می‌ترسد. دیگر نمی‌تواند خانه را ببیند؛ خانه چشمش را با صحنه‌های قدیمی‌ای که از بس به یاد آمده‌اند تا حد گردوغبار فرسوده شده‌اند کور می‌کند. چشم‌هایش را می‌بندد.
چند ساعت است موسیقی خاموش شده و جایش را به هیاهوی خیابان و لرزش‌های یخچال قدیمیِ خانه داده است.