فصل چهاردهم
دامین پس از بیدارشدن، تقریباً بی‌اختیار از پنجره نگاه کرد. لایه‌ای برف تازه روی قبلی نشسته بود؛ قبلی زیر رسوبات گردوغبار کربنی خاکستری شده بود، انگار زمستان خودش را با وایتکس سفید کرده باشد.
— چه فرصت خوبی بود برای «بیلِ نقاب‌دار» تا محبوب شود، اگر این ستمگران طبقات پایین مرا در خانه زندانی نکرده بودند…! دامین با تلخیِ ماندگار شبح روز پیش غرید. همان مترسک دزد.
صدای قدم‌های مردی بر راه‌پلهٔ داخلی نقش بست! دامین اهمیتی نداد؛ داشت دکمه‌های پیراهنش را می‌بست. در باز و بسته شد! بی‌خیال شلوارش را بالا کشید. سرانجام غریبه یواشکی از پله‌های بیرونی پایین رفت. دامین بند کفش‌هایش را می‌بست.
اما صداهایی از سوراخ‌های ریز تهویه در بخش پایینی یک قاب دوگانهٔ قدیمی چوبی نفوذ کردند. میان این قدقد و وراجیِ مرغدانی، رؤیابین نام غریبه‌ای را شنید که دوروبر الههٔ الهامش می‌پلکید. مرد، که پدر برویِت راه خروجش را بسته بود، از سر ادب ناچار شد گفت‌وگویی آغاز کند. آن نام بار دیگر پردهٔ گوشِ رؤیابینِ آزرده را درید.
کنجکاو و ناباور، آرام به پنجره نزدیک شد، آن‌قدر که ببیند و دیده نشود؛ تلاش می‌کرد خودش را قانع کند که در نهایت فقط توهم شنیداری بوده. اما فک‌ها را چنان فشرد که انگار عاج دندان‌هایش را می‌ساید و فهمید نام درست شنیده شده و پیش‌آگاهیِ خواب باز هم تحقق یافته است.
— لعنتی!… ژوناتان! آن استاد! در دلش از خشم فریاد زد.
انگار تصادفی، بروس هم به استاد و پدر برویِت پیوست. تقریباً فقط دستش را نبوسید و با چاپلوسی شرم‌آوری به مستأجرِ بازگشته سلام کرد. بروس درست همان فن‌های معاشرت پدرش را کپی کرده بود و کورکورانه هرچه استاد، ایستاده بر نخستین پله، برای جذب هر دو نفر چهچه می‌زد تأیید می‌کرد.
دامین جاخورده بود و می‌کوشید حضور آن مردِ مدروز را در خانهٔ نیِل توضیح دهد. — طلاق یا رابطه‌ای پنهانی؟ — آهسته عقب رفت، مثل گربهٔ مریض خیابانی که برای پرهیز از دعوا عقب‌نشینی را انتخاب می‌کند، و برگشت دراز کشید تا دربارهٔ رفتارش در این وضعیت تازه فکر کند.
بااین‌حال بی‌هیچ دلیل موجهی از نیِل دلخور بود که آن مردِ فرهیخته را در آشیانه‌اش می‌پذیرد. هیچ‌چیز مانع حسادت بیمارگونه‌اش به آن دو نمی‌شد، اما شناختنِ پرسه‌زنِ شب گذشته بر میلِ خودش برای جاگرفتن در ملحفه‌های ساتن غلبه داشت.
پاسخی پیدا نکرد و در آه‌ها گم شد؛ پس نزد میلن و فرانسوا دوید تا برای این شکنندگی تازهٔ روحش آرامش بگیرد.
پس از چند لیوان نوشیدنی و مشتی اندرز، با مجموعه‌ای از روش‌های آرام‌سازی، دمنوش‌های تسکین‌دهنده، عود و انبوهی صفحه که معشوق میلن قرض داده بود به خانه برگشت؛ از جنسیس تا رجیانی.
دست‌هایش پر از این تجهیزات موسیقایی و درمان‌های ملایم بود و سرش از این جمله‌ها: «این دختر برای تو ساخته نشده! یک سیرنِ افسانه‌ای است! یک زنِ افسونگر و خطرناک!» وقتی می‌کوشید کلیدها را از جیب کاپشنِ زمستانی‌اش بیرون بکشد، بدنش را می‌پیچاند تا صفحه‌ها سر نخورند. ناخنش تازه فلز سرد حلقهٔ کلید را لمس کرده بود که در خانهٔ برویِت نیمه‌باز شد.
— اِ، سلام دامین! خب؟… خوبی؟… شتاب صاحبخانه برای پرسیدن از سلامت روحی رؤیابین بیشتر شبیه اعلامِ واقعیتی از پیش معلوم بود.
در بسته‌ها گیر کرده بود و کمک دست را به سرزنشی پنهان در سؤال ترجیح می‌داد. زن اما بی‌گفت‌وگو حالت هنرمند را فهمید، موقتاً بار را از او گرفت و پیشنهاد کرد تا بازکردن در چند لحظه به خانه‌شان برود.
— برو وسایلت را بگذار، بعد بیا با شوهرم یک آبجو بخور. خیلی وقت است گپ نزده‌ایم.
این دستور مؤدبانه فرصتی عالی بود تا دامین با ظاهری معصومانه دربارهٔ دزدی تحقیق کند. اگر به حقیقت نمی‌رسید، استنتاج دست‌کم او را به یکی دو مظنون احتمالی می‌رساند.
وقتی داخل خانهٔ صاحبخانه‌ها شد، قبول کرد توان مقابله با تجربهٔ این امپراتریس بالکن و رقابت در حیله و سؤال‌های هوشمندانه را ندارد. تازه زن تنها نبود: پشت صحنه، گرفتاری‌ها و بارهای زندگی‌اش از پشت صحنه بر او حکم می‌راندند. شوهرش با صدایی ضعیف و نرم و تقریباً شنیده‌نشدنی با آشنایی تازه، جوان و ظاهراً زیبا تلفنی حرف می‌زد… دختر نیمه‌بینایشان، نادین، چشم به تلویزیون دوخته بود و تلاش می‌کرد سایه‌های فیلم درجه‌دومی را که برای بار سوم می‌دید رمزگشایی کند.
مادر برویِت پیشنهاد آبجویش را فراموش کرده بود و بی‌تفاوت جلوی رؤیابین قهوه، شیر و شکر گذاشت. با بی‌ادبیِ قابل‌فهمی کارهای روزمره‌اش را انجام می‌داد. میان چند حرف بی‌اهمیت، دامین را رها کرد تا سگ چاقشان را نوازش کند.
— آره خب! آره خب! می‌دانستی دامین، آن استرِ چاق…
— استر؟
— آره خب! همان دختر مبتلا به پرخوریِ عصبیِ بغلی، که توی کارخانه‌ای در شمال شهر کار می‌کند…
— آها، یادم آمد.
— آره خب! فکرش را بکن، هر روز چند ساعت می‌رود پیش سیمون، آن لزبین پیر. نمی‌دانم دربارهٔ چه حرف می‌زنند؟… حالا که حرف آن پیرِ مردنما شد! روز پیش روی بند رختش سوتین‌هایش را دیدم. خنده‌دار بود، شوخی نمی‌کنم! همه کمی زرد و از سرما سفت شده بودند. تازه کوچک هم نیستند. به جان مادر عیسی، چه گنده‌اند!
حتی رفقای بروس می‌خواستند سر سیمون شوخی زشتی دربیاورند و سوتین‌هایش را بدزدند. این‌ها اگر با موادشان و دزدی‌هایشان مراقب نباشند، آخرش زندان می‌روند.
آقای برویِت، که ظاهراً با رضایت تماس مخفیانه‌اش را تمام کرده بود ــ همان مردی که در خانه حرفِ آخر را می‌زد و «شلوار می‌پوشید»، اما در بیرون شلوارش را درمی‌آورد ــ با حالت ریشخندآمیزی به دامین پیوست.
— یک آبجوی کوچولو می‌خوری؟
— ممنون، قهوه دارم…
بی‌آنکه دنبال دلیل آن حالت ریشخند بگردد، رؤیابین مردی با موهای تقریباً یکسره سپید را دوست‌داشتنی می‌یافت. از حکایت‌های پدرسالار لذت می‌برد، هرچند همین مرد با قصه‌های باورناپذیرش نخستین کسی بود که در گذشته پارانویا را در او بیدار کرده بود. ناخواسته، از سادگی یا شاید برای سرگرمی، اغراق‌های ذاتیِ حکایت‌های خیابان او را وحشت‌زده کرده بودند.
خانم برویِت که این علاقهٔ ویژهٔ دامین به شوهرش را بو کشیده بود، رؤیابین را حواس‌پرت دید و فرصت را غنیمت شمرد تا سکوت را بشکند و مستقیم، هرچند با اندکی ظرافت، حمله کرد.
— خب؟ دامین!… با زن سابقت چطوری؟… لیزیان کوچولو، با آن موهای قرمز قشنگ، چقدر ناز شده! انگار برای تأیید حرف خودش، از سر عادت اضافه کرد: «آره خب!… آره خب! آره خب!… خب!» سرانجام راهبردش به چیزی رسید که بیش از همه قلقلکش می‌داد: حالِ مستأجرش، که البته اول از همه به حال خودش مربوط می‌شد. «خب؟… خانهٔ کوچکت را دوست داری؟… آرام است، نه؟… فکر می‌کنم طبقهٔ دوم راحتی. زیاد موسیقی می‌شنوم… دوست داری، نه؟… آه! می‌دانی، ما اصلاً اذیت نمی‌شویم!… اصلاً!… آره خب! هرقدر می‌خواهی بلندش کن، چیزی نمی‌شنویم. مگه نه شماها؟»
روش هیپنوتیزم با گیج‌کردن سوژه: بازپرس ماهر و حیله‌گرِ دمپایی‌پوش حرکت پاندول را تندتر کرد.
— به نظرم شب‌ها خیلی نمی‌خوابی… چیزی شده؟… می‌دانی، اگر چیزی آزارت می‌دهد و سرحال نیستی می‌توانی به ما بگویی. نه دامین؟
دامین برای وانمودکردن راحتی روی صندلی خودش را عقب کشید و آخرین قطرهٔ قهوه را یک‌نفس ته حلقش فرستاد. با همین حرکت چند ثانیه زن کنجکاو را معطل کرد؛ زن یخ زده بود و انتظار داشت گریهٔ رؤیابین و چند اعتراف تازه برای دفتر شایعاتش را بشنود.
— بله، خوبم! کوتاه جواب آن سخنرانی بلند را داد.
شوهر پیر که بی‌اثری و پوچی بازجویی همسرش را دید، مستقیم‌تر و مردانه‌تر وارد شد.
— دخترهای طبقهٔ سوم خوشگل‌اند!… اِ… میا را می‌گویم… آن یکی دیگر نیست!… به‌هرحال من… اگر جوان‌تر بودم…
این اصلاح آخر دربارهٔ سن عمداً گفته شد تا همسرش را دربارهٔ شهرت «پلی‌بوی» و دل‌بری‌اش از زنان آرام کند؛ شهرتی که خودش میان مردهای خیابان صلح پرافتخار زنده نگه می‌داشت.
این دخالت ناشیانهٔ رئیس خانواده کاملاً به سود دامین شد و او با کمی لرزش عصبی در صدا، شگفتی نگران‌کنندهٔ صبح را به زبان آورد.
— استاد برگشته. امروز صبح دیدمش. فکر می‌کنم خانهٔ نیِل مانده… حتی خیال می‌کنم شما را هم دیدم که با او حرف می‌زدید، درست نیست آقای برویِت؟…
— نه بابا! توهم زدی! حتماً من را دیدی با دوست‌پسر میا، همان پرتغالی، حرف می‌زنم. هر دو سبیل دارند… او و ژوناتان.
— اما وقتی اینجا زندگی می‌کرد سبیل نداشت! رؤیابین فریاد زد.
— نمی‌دانم واقعاً استاد را دیدی یا نه، اما ما ندیدیم، صاحبخانه افزود و تناقض آشکار در سخنان شوهرش را دریافت. — و نیِل گفتی؟… نیِل؟… — نیِل! — آره خب!… خواهر میا. همان که قبلاً اینجا بود. حتماً خواب می‌بینی، دیگر اینجا زندگی نمی‌کند. تازه فقط خودش ژوناتان را می‌شناخت. او و ما. نه!… نه بابا!
نادین که حس ششمی برای جبران نیمه‌بینایی‌اش داشت و تا آن لحظه نه دخالت کرده بود و نه حرف زده بود، از همین حالا پیامدهای جنون‌آورِ سوءتفاهمی را که دروغ‌های نرم‌شدهٔ پدر و مادرش ساخته بود در هنرمند حس می‌کرد. پس حرفشان، این توهین به هوش هنرمند، را رد کرد.
— استاد!… ظهر به من سلام کرد! با…
— آره خب! شوهرم، یادت رفت؟ باید برویم بازار خرید کنیم. آخ، مادرِ عیسی! زمان چه زود می‌گذرد! ببخش دامین، باید برویم! خانم برویِت این‌گونه سرهم‌بندی کرد تا در دریایی از بهانه‌های ناشیانه و توضیح‌های مبهم غرق نشود.
رؤیابین همراه تعظیم‌های ژاپنی لبخندی ساده‌لوحانه و ساختگی زد و عقب نشست؛ خودش هم از بن‌بست فرار می‌کرد. آرام، تقریباً دردناک، بالا رفت. هر پله بازتابی بود دربارهٔ دلسوزی دختر کوچک‌تر، دربارهٔ آن نشانهٔ محبتی که نادین برویِت به او داده بود؛ کسی که با وجود معلولیتش بهتر از والدینش می‌دید.
بعد پوست زمستانیِ دست‌وپاگیرش را درآورد و از سبکی بدن لذت برد و یواشکی صفحه‌ای… بسیار معنادار گوش کرد. عادتِ تصادف شکل می‌گرفت. شیارها خورده، فرسوده و خراب بودند و نخستین خش‌خش‌ها دوستان خاردارِ پایین را به یادش آوردند. اما وقتی صدای خواننده مقدمهٔ کوتاه موسیقی را دگرگون کرد، فکرهایش حرکت صعودی تقریباً عادی‌ای گرفتند. به سوی نیِل.
— بگو نیِل!… راز جذابیتت چیست؟ چطور همهٔ کسانی را که می‌خواهند زندگی را در من خفه کنند گرد خود جمع می‌کنی؟ شماها سیناپس‌هایم را بند می‌آورید و مرا به سمت فروپاشی ذهنیِ برگشت‌ناپذیر هل می‌دهید. — شاید می‌خواهی وقتی از دیوانهٔ خیال به فروپاشی کامل روانی افتادم کمی ترحم نصیبم کنی؟
درحالی‌که موسیقی آرامش می‌کرد، ساعت بعد زخم تلاش آن زوج پیر برای فریب را می‌بست. رؤیابین آهسته تلاش می‌کرد از این احساس چشم بپوشد که نیِل احساساتی را که خودِ او به الههٔ الهامش داشت، صد برابر به آن مردِ فرهیخته برمی‌گرداند. با اعتدال، احساس طردشدن زاده از دخالت ناشیانهٔ برویِت‌ها را می‌پذیرفت. لرزش سرمستانهٔ نیِل با ژوناتان در شب قبل از معناهای هراس‌انگیز لبریز می‌شد.
با وجود همهٔ کوشش برای آرام‌شدن، پدیده‌ای آزاردهنده رهایش نمی‌کرد: احساس گرفتارشدن در گیره، بی‌حرکت مثل موش در تله. دلش می‌خواست بالا بیاورد، اما استفراغ چیزی را عوض نمی‌کرد. جانش زخمِ باز بود؛ گویی زنده‌زنده پوستش را کنده باشند! فریادهایش می‌گذشتند؛ اما بدبختانه هق‌هق و اشک‌هایی که گوشهٔ چشم را لمس می‌کردند حاضر به مهاجرت نبودند.
***
سرانجام در همهٔ طبقات، چند ساعت بازیابی شبانه و تصویرهای شفاف رؤیا لنگر انداختند. بعضی، با اهمیتی بحث‌برانگیز، بر نمادهای طبقهٔ همکف مُهر می‌زدند. بعضی دیگر، جادویی‌تر، شفاف و روشن، طبقهٔ سوم و دوم را می‌خواستند…
Traum! رؤیا! Dream!
(— «در فضایی روشن و عاری از هر جزئیات، سه جلد صفحهٔ موسیقی، پاک و سفید، معلق ظاهر می‌شوند. سه مربع سفید. از این سه شکل، سه صفحه سر می‌خورند… رؤیابین حس می‌کند وارد نیِل می‌شود. نرم و مرطوب. انگار واقعی است.»)
رؤیابین خواب بود. — شیطان اما دانه‌های شنِ زمان را زیر نظر داشت… ابلیس از این رفت‌وآمد الهی، این لطف ناخودآگاه، بیزار شد و آگاهی دامین را به حالت نیمه‌بیداری جابه‌جا کرد. سه‌شاخهٔ سوزانش را به سوی رؤیابین گرفت و او را تحریک کرد همان لحظه از ناخودآگاهی به ناخودآگاهی دیگر انتقام بگیرد. شاهزادهٔ تاریکی با تکیه بر ترسویی و بزدلیِ تضمین‌شدهٔ او، القا کرد که بیش از حد رنج کشیده و او را تسلیم قانون مقابله‌به‌مثل کرد.
از لذت خدا تا حیوانیت شیطان، رؤیابین تصویر زنی دیگر غیر از نیِل، تصویر عشقی سقوط‌کرده، را در ذهن بیمار خود انداخت؛ سپس انزال کرد، تخلیه کرد، موج مایع زایای خود را در بن‌بستی ریخت: بدن هرگز دیده‌نشدهٔ رؤیابینی گمشده که دوردست در خیال‌هایش رها شده بود.
— نه! حقیقت ندارد! نه!
این صدا از دامین نبود؛ ناعادلانه از نیِل بود. هشدار آزاردهنده، این فریاد درد و آشفتگی، همان لحظه در سکوت شب کوبید و به شکل مبهمی با آن انتقام کثیف هم‌زمان شد. — استاد، میا و دیگر خوابیده‌های بالا پس از بیداری خشونت‌آمیز نیِل بر اثر کابوس شتاب کردند آرامش کنند.
— درست می‌شود نیِل، حتماً خواب بد دیدی. همین. — حالا بهتر شدی؟ — می‌خواهی تعریفش کنی؟ اگر بگویی راحت‌تر دوباره خوابت می‌برد؟
— نه!… فقط… نه، اصلاً نمی‌خواهم درباره‌اش حرف بزنم. — خیلی بهترم. ببخشید همه را بیدار کردم. ممنون، بروید دوباره بخوابید.
چند خمیازه سکوت و آرامش بازیافته را صدا زدند و خواب و آثار تازهٔ رؤیایی را فراخواندند.
یک طبقه پایین‌تر، دامین گریه‌اش را در بالش خفه می‌کرد و در سیلی از «تقصیر من است»های دیوانه‌وار، همان mea culpaهای پی‌درپی، گیج می‌شد.
— خدا! چه توهینی!… ای عشق، لطف کن مجازاتم کن، منی که جز پستی نیستم. گرمای شیرینی که برای همیشه مثل آتلانتیسِ خوشبختی در کینه غرق شده. عشقِ بی‌گناه می‌خواست روح‌های ما، قلب‌های گرسنهٔ یکدیگر را حتی بی‌خبر از خودمان پر کند. بگذار این بدبختی که از پیش به من رسیده روده‌هایم را بجود!
تنها یادِ دخول، از سنگینیِ زاری‌هایش می‌کاست و رنگ‌پریدگی هولناکی را که پس از اعتراف خودش به پیروزی شر هنوز روی صورتش مانده بود کاهش می‌داد. روحش ربوده شده بود. خلأ دور ذهن درهم‌شکسته‌اش حلقه زده بود، گناه خفه‌اش می‌کرد، پشیمانی به سیخش می‌کشید. با دهانی پر از ندامت، در برابر ترس، شک‌کردن و امروزوفردا کردن تنها پناهش بود.
— محال است چنین باشد! بر چه مدرکی می‌توانم میان خواب من و کابوس نیِل رابطه برقرار کنم؟… ظهور ناخودآگاه پلی زیرآستانه‌ای میان او و من؟
در برابر آن، آرزوی آرامش داشت و به‌طور ضمنی می‌خواست بر امواج مغزش مسلط شود. می‌خواست در برابر هر فکری، از هر نوع، که رو به نیِل باشد لال شود؛ دیگر در خواب مزاحمش نشود و حتی از ذهنش درخواست بخشش بیرون ندهد. فقط با سرزنش بیشتر خودش می‌توانست ساکت بماند.
— وحشت!… لعنت!… دیگر جرئت ندارم نامش را بگویم. — یک گندیدگی، یک زباله، همین است وجود من. منی که آن‌همه می‌خواستم از مرز حساسیتش بگذرم! تمام این زمان دفن‌شده در کینه؛ تمام این پشتکار و سماجت برای رسیدن به روحش… همه در یک لذت انتقام‌جویانه بخار شد. شرم بر من!… چطور توانستم وجدانم را برای همیشه ناقص کنم؟ چطور توبه کنم؟
اضطراب غیبت‌هایش، اشک‌هایی که برایش ریخته بودم، خیانت انگل‌هایی که حمایتش می‌کنند… بر همه غلبه کرده بودم. نیروهای ناخودآگاه ما قرار بود قلب‌های از حدقه درآمده‌مان را که گرفتاری‌ها کور کرده بودند تاج‌گذاری کنند. این راه بی‌پایان پر از طعنه و دروغ‌های پر دست‌انداز را بیهوده پیمودم. همهٔ مسیر را برای هیچ رفتم و درسی به او دادم که سزاوارش نبود.
خدا! خسته نشده‌ای از اینکه این ریزه‌مرد، این هومونکولوسِ وصف‌ناپذیری که منم زنده بماند؟ این ژندهٔ انسانی که خواب عشق آرمانی می‌دید. من، این لاشه‌ای که تو در تمام عظمتت جرئت کردی دعایش را برآورده کنی… آه! به رحم بیا! این جانوری را که هستم با صاعقه بزن. به رحم بیا! اعدامش کن!
ناامید از اینکه زیر مهر انتقام، این‌همه دعوت زندگی را ــ زندگی‌ای که او را به اوج می‌خواند ــ پیش‌پاافتاده کرده، روی دستش تف کرد؛ دستی که حالا نماد هتک حرمت مطلق شده بود… توهینی به عشق.
در تختِ به‌هم‌ریخته از توفان، رؤیابین در حالت جنینی تنها در تلقین خاطرهٔ مبهم شکم مادرش پناه و تسلی می‌یافت. فقط سپیده‌دم خوابش برد، وقتی دوباره یاد می‌گرفت نامی را که حالا مقدس شده تلفظ کند: نیِل.
روز بعد بدون تمرکز کافی روی مدل‌سازی کار کرد. قدم‌زدن‌های کوتاه و میان‌وعده‌ای سبک. هیچ حواس‌پرتی دیگر: نه موسیقی، نه داستان‌های زیبای ساختگی. مدام فکر می‌کرد روحش به جهنم رفته تا به صف کسانی بپیوندد که علیه او متحد شده‌اند. حتی دیگر انتظار بازگشتش به بدنی را که مجازات می‌کرد نداشت.
***
هم در این «دژاوو» و هم در واقعیت کنونی رؤیاپات، شکافی دردناک و فروپاشی نیروهایش تحمیل می‌شود. در این درون‌نگری بی‌پایان تقلا می‌کند. سرچشمه همان‌جاست، چرک‌آلود؛ از شری می‌نوشد که سال‌ها پرورانده. تناقض‌آمیز، با همان زهری سیراب می‌شود که ذهنش را خشک می‌کند. خودکشی بلندمدت. سپوکو با سوزن‌های زمان. — به تخمش هم نیست! — آن خواب که او را به نیِل پیوند می‌داد، آن خلوتگاه معلق رؤیایی، شاید سرچشمهٔ عذاب باشد. شب خاطرهٔ آن مرحله را می‌پروراند، مرحله‌ای که تاریکی‌هایش را علامت‌گذاری کرده بود.
روی کاناپهٔ پیرش به همان رویدادی فکر می‌کند که مسیرش را عوض کرد، به شادی‌ای که ابتدا او را تا ابرها برده بود. نیِل به‌نوعی سرانجام با او حرف زده بود. رؤیاپات این ذرهٔ افسون را ثابت نگه می‌دارد. چشم‌ها را می‌بندد و نیِل را روبه‌رویش تصور می‌کند.
او را همان‌جا، چند قدم دورتر، کاملاً برهنه در ذهنش می‌سازد. در این رایحهٔ سرمستانه، عطر ژوئن که با بوی بدن زنانه‌اش هماهنگ است، غوطه‌ور می‌شود. بعد… ساده، در لبخندش غرق می‌شود.
با احتیاط نزدیک می‌شود، صورتش را نوازش می‌کند و با نوکِ انگشتانِ نابینایش، تنها با تماس سبک، نرمی پوست آرایش‌شده‌اش را می‌سنجد.
موهای فرش را نوازش می‌کند و آن‌قدر سبک حرکتشان می‌دهد که تقریباً دیده نمی‌شود. — کمی نزدیک‌تر. — دست‌هایش آزاد و بی‌صدا کشف می‌کنند. گردنی را که بو می‌کشد به زحمت لمس می‌کنند؛ پناهگاهی که بوسه‌های دزدیده در آن غرق می‌شوند. نفسش را در منافذ این تنِ آرزوشده، همچون شاعری الهام‌گرفته، جاری می‌کند.
لب‌هایش که می‌خواهند به دست‌ها بپیوندند، همان‌جا که گردن آرام می‌گیرد قربانی می‌شوند و بی‌شرم حرصی بی‌حد را آشکار می‌کنند.
از لمس شانه‌های رضایتمندی که نرم با رقص انگشتان چابک همراه می‌شوند سرمست است. بازوهایش نخست آرام الههٔ الهامش را دربرمی‌گیرند، بعد کم‌کم شعله‌ور می‌شوند. غریزه و تجربه برای نوازش‌های شهوانی یکی می‌شوند. وقتی نگاه‌ها گره می‌خورند، می‌بیند چشمان آبی نیِل از احساس خیس شده. جشن ادامه دارد. جهانی زاده شده است.
کمی، خیلی اندک، می‌لرزد. دهانش از سرِ جسارت در امتداد عضلات ذوزنقه‌ای می‌رقصد، گویی در خطر سقوط از یک ذوزنقه است. با ظرافت این رشته‌هایی را گاز می‌گیرد که بهشتی از شور را پنهان کرده‌اند. توقف نمی‌کند، اما لرزها چون موج همچنان زیبایی را دربرمی‌گیرند.
حرکت‌های آیینی. دست‌های بت‌پرست پوستش را چون گناهی پذیرفته می‌پرستند و دوباره لب‌ها را فرا می‌خوانند تا روی سینه‌ای با واکنش‌های ظریف به آن‌ها بپیوندند. دست و دهان، متأثر، گرمای پستان‌هایش را می‌چشند و با آه‌های گویای نیِل می‌آموزند چگونه واکنش‌های تنِ محبوب را دریابند. لمس می‌کند، نوازش می‌کند، می‌بوسد، روی این فرم‌های گرد با نوک‌پستان‌های بسیار سفت و هاله‌های افسونگرِ پیرامونشان رفت‌وآمد می‌کند. این کوه‌هایی که خود را به گرفتن می‌سپارند، هاله‌ای بی‌پرده و لطافت‌های پیوسته را برمی‌انگیزند و طلب می‌کنند.
دست‌ها سپس راه پشت اندکی قوس‌گرفته را برمی‌گزینند و قلب را می‌گذارند با ضربان تندتر حرف بزند. نیِل خم می‌شود، انگار شکمش از دهان رؤیابین خواهش می‌کند وجد را به تأخیر بیندازد؛ انگار می‌خواهد نمایش این سیلاب بوسه‌های نرم را با ستایش تشویق کند.
می‌خواهد در این شکم نرم که در بازی کشیده می‌شود گم شود؛ اما غریزه دعوتش می‌کند پایین‌تر برود. دست‌هایش مطابق درخواست‌ها و نشانه‌های بدن الههٔ الهام پرسه می‌زنند. باسن زیر عبورشان کمی می‌لرزد و از غافلگیریِ کشف‌شدن سفت می‌شود.
پاهای الهه آرام می‌لرزند و تبِ وجودش را نشان می‌دهند. آهسته دراز می‌کشد مبادا آن لحظهٔ ناب رم کند. رؤیابین با بوسه‌ای اطمینان‌بخش فهم خود از پیام بی‌پیرایه را منتقل می‌کند. — شهود، حساسیت از هر دو سو. — همهٔ حس‌های او برابر بدنی که شور آن را برده بی‌وقفه آه می‌کشند.
شکم داغ نیِل و باسنش با بالا آمدن‌ها شتاب افزاینده را برجسته می‌کنند؛ ران‌های دربرگیرنده و همدستش این فورانِ لمس‌ها و بوسه‌ها را در خود می‌گیرند و باز بیشتر می‌خواهند… باز هم…
انگشتان هنرمند چون پیشاهنگان برای شناسایی می‌روند؛ نیت‌ها را می‌جویند و به سوی آن بوتهٔ برجسته و شگفت، آن‌همه خواستنی، می‌روند. با گرمایی که کف دست‌های افسون‌شده چون نشانه جا گذاشته‌اند هدایت می‌شوند؛ لب‌های رؤیابین به‌سختی روی پوست می‌لغزند، سپس با حرکتی پالوده با فروتنی خم می‌شوند و زبانش را آزاد می‌کنند تا ناتوانی خود در برابر رایحه‌ها را اعتراف کند.
لذتی الهی در لمس. وجدهای جادویی در بو. بیان نگاه… تشویقی برای طبیعت. عطر مقاومت‌ناپذیر حوا شور را به اوج می‌رساند؛ آن دستهٔ ابریشمی و درخشان، شور وفادارانهٔ عاشق را بیشتر می‌کند. شهوانیت لب‌های هنرمند می‌خواهد با حساسیت لب‌های از پیش مرطوبِ الههٔ الهام پیوند بخورد و آن‌ها را به انفجار از میل بسپارد؛ میلی قوی‌تر، بزرگ‌تر.
می‌خواند، می‌طلبد، تحریک می‌کند و با لمس نرم، بی‌آنکه لطافت حساس را خشن کند، برمی‌انگیزد. مُهر آزادی بی‌قیدوشرط زنانه. بی‌آنکه آن کتاب جادوییِ کوچک و بی‌صفحه، آن کلیتوریسِ جن‌گیر، را رها کند، جام مقدسی را که از همهٔ باکره‌ها و ناباکره‌های جهان برکت گرفته به دهان تشنه‌اش می‌برد. تشنه! با زبان شادش لبه‌ها و دیواره‌های جام مقدس را می‌لیسد و نوازش می‌کند و از معجون خوش‌طعمش، شهدی با مزهٔ جاودانگی و روغن مقدسی با «طعم» نخستین خیال شهوانی خدا، می‌نوشد.
او لذت می‌برد، دوست دارد! دوست دارد، به اوج می‌رسد! مرد سرمست است.
در این ناله‌های آهنگین که مستیِ رهایی‌بخش را می‌خوانند، تغییرهای ظریفی حس می‌کند. دهانش از چشمهٔ جوانی دور می‌شود تا دو بدن بتوانند در هم حل شوند. انگار پیش از تکانه‌های پایانی، لطافت‌هایش را گرد می‌آورد؛ بدن الهام‌بخش را با بوسه می‌پوشاند تا زبانش را برای همیشه به یاد بسپارد.
او دوست دارد، او هم!
ساده. با عشق. می‌بوسدش و وجدِ چشیده‌شده، همان نوشیدنی خوش‌مزه‌ای را که هنوز با شادی آشکار مزه می‌کند، با او شریک می‌شود. در همان حرکت، هر دو راز صمیمی و نهایی را به یکدیگر می‌دهند: احساسِ دیگری نزدیک مرزهای اوج. — زبان نرم در لحظه‌ها نقش می‌بندد… زبان در حرکت‌ها به بازی درمی‌آید. زبان می‌رود و تند می‌شود. زبان عاشقان را گره می‌زند. زبان بر چهرهٔ زمان نقاب می‌زند. زبان قدرتمند. زبان. زبان. زبان.
زبان خیره می‌کند! می‌خواند! فریاد می‌زند! شور را اعلام می‌کند؛ شوری که ارگاسم را برمی‌انگیزد و پژواکش مثل بیداری آگاهی در آسایش جهان دیگر زنگ می‌زند.
مکثی هست. سراب با رسیدن به اوج ناپدید شده. رؤیاپات، تنها و آرام روی کاناپهٔ باریکش، اعترافِ شورش را پاک می‌کند. — بذری بی‌ثمر، جز برای نیستی. — اما روی باروری رؤیا و نیروهای ناخودآگاه حساب می‌کند. زیرا حتی اگر هیچ پاسخی یا تأییدِ دریافتی در کار نباشد، یقین دارد عشق در این فاصله و از راه تداعی به سوی یک فکر ساده در ذهن نیِل دربارهٔ او پر کشیده است. ردّی ساده در زندگی روزمرهٔ محبوبش، همراه با قلقلک دلپذیری در گوش‌ها که با تعجب حسش کند و جوششی نامعمول، همچون احتراقی خودبه‌خودی، بسیار ضعیف و بسیار کوتاه، در واژن او.
گمشده در برون‌یابی این راه فرار شهوانی، بی‌اعتنا به ساعت‌های کاوشِ سخت و خاطراتِ بازیافته، فرسوده به خوابی می‌افتد که جن‌گیری تحمیلی خودش آشفته‌اش کرده. یخ‌زده و عصبی، خفه می‌شود انگار می‌خواهد فراموش کند نفس می‌کشد. بی‌وقفه حرکت می‌کند و در کابوسی که به او حمله کرده از وحشت ناله می‌کند، مثل بیماری روانی در بحران که برای لوبوتومی آماده‌اش می‌کنند.
بر مقدسات تف کرده بود. بی‌حرمتی‌اش به عشق آهسته خفه‌اش کرده بود؛ گره بی‌بازگشت سفت شده بود. باید کمی بیشتر نفس بکشد، مکثی هست…!
بیست‌وچهار ساعتش سپری شده. مهلت به پایان رسیده. نیمه‌شب است!… پایان درامش هنوز پشت صحنه منتظر است…!