— شاید من مجوز عبور شما باشم! این دلیل نمی‌شود دست‌وپایم را از جا بکنید! با خشم فریاد زد.

— ببخشید، ذهنم کرخت شده بود، آنری پاسخ داد و دستش را که هنوز منقبض بود وارسی کرد.

— چه حس عجیبی در بازویم. انگار هنوز خون در رگ‌هایم می‌گردد. حس می‌کنم روحم هم خشک و کرخت شده. دیگر آزارم ندهید... خواهش می‌کنم! التماس کرد.

— برای دفاع از خودم، از کجا باید می‌فهمیدم دارم به شما صدمه می‌زنم؟ اولین بار است که دیگر بدن ندارم. کوچک‌ترین حس لامسهٔ عادی... یعنی جسمانی، ندارم.

— آقای توترک، می‌فهمم که تازه وارد جهان پس از مرگ شده‌اید. در وضعیت ناخوشایندی هستید و از اثرهای این ناهم‌زمانی رنج می‌برید. روشن بگویم: این بدن من نبود که به آن آسیب می‌زدید؛ روح من بود.

— آه! درست است که روح خون‌ریزی نمی‌کند. مگر روح هم درد را حس می‌کند؟ آخ! با من چه کردید؟... آخ!... نوکِ... آن قسمتِ... درد می‌کند... کار شما بود؟ به شما اخطار می‌کنم بس کنید، وگرنه گوش‌هایتان را می‌پیچانم!

— فقط با اراده‌ام نیشگونتان گرفتم. حالا درد مرا تصور کنید، وقتی بدانید نیروی دست‌های شما با گیرهٔ آهنی برابری می‌کند. من می‌توانم بدتر از شما هم بکنم. اما بهشت میدان کشتی نیست.

— خواهش می‌کنم مرا ببخشید. فقط قول بدهید فرار نکنید، خواهش کرد، در حالی که می‌کوشید نشانی از ضعف بروز ندهد.

— قول فقط تعهدی وابسته به زمان است. در جهانِ مطلق جایی ندارد، چون دیگر علت وجودی ندارد. بنابراین نمی‌توانم پیشنهادتان را بپذیرم. در عوض، می‌توانم وانمود کنم شما را می‌شناسم تا اگر لازم شد، شهادتی دقیق‌تر و راستین‌تر علیه‌تان بدهم... افزود.

آنری وانمود کرد ذره‌ای غبار در چشم سومش رفته؛ چشمی که دیگر تقریباً دیده نمی‌شد. به فکر فرو رفت: «برای پیدا کردن مخفیگاه، جایی فراخ‌تر از بی‌نهایت نیست. بدَم نمی‌آمد رهایش کنم، اما اگر دستگیرم کنند، شاید چند قرنِ دلپذیر را در کنارش نصیبم کنند. شاید این‌طوری کمی از داغیِ زغال‌ها کم شود.» سپس با انگشتانِ رهاشده‌اش، با شیطنتی آرام بینی خود را مالید و مارلین را زیر نظر گرفت.

— نه دست‌وپایتان را می‌بندم و نه حق حرف‌زدنتان را می‌گیرم. حتی می‌توانید برای هرکس که خواستید علامت درخواست کمک بفرستید! اما فراموش نکنید که بیش از هفت میلیون شانس دارم تا نیمه‌ماه شما باشم. اگر خواستید، حتی می‌توانید به الویس پریسلی چشمک بزنید.

— کینگ؟ بعید است او نجاتم بدهد.

— یعنی خوانندهٔ راک‌اَندرول ترسوست؟

— نه. اما تا پایش به اینجا رسید... چه قشقرقی به پا کرد! اصرار داشت در قالب درختِ زبان‌گنجشک دوباره زاده شود تا بعداً به گیتاری آکوستیک تبدیلش کنند. خب! حالا چه پیشنهاد می‌کنید؟ مارلین پرسید و در پی راهی بود تا برتریِ رباینده‌اش را برهم بزند.

— پس تناسخ واقعاً وجود دارد؟ آنری توترک با شگفتی گفت.

— فقط برای کسانی که آن را بخواهند.

— خب! فعلاً با من می‌مانید. بی‌آنکه جلب توجه کنیم، به سوی آن کوه‌های رنگارنگ می‌رویم. در آن رود سفید شنا می‌کنیم و می‌گذاریم روی آن شناور شویم، فرمان داد و از همین حالا حالت شیرجه به خود گرفته بود.

آن ماده اصلاً آب نبود؛ بوی گل سرخ و عسل از آن برمی‌خاست.

— واقعاً می‌خواهید توی آن شیرجه بزنیم؟ مارلین مانند آموزگاری خشمگین سرزنشش کرد. این بی‌پرواییِ بیش از اندازه بر شما فرمان می‌راند! شیرجه‌زدن در این رود مثل حمام‌کردن در سوپ خودتان است. این خوراکِ مایعِ روحانی است؛ ویتامین‌های اثیری.

ساکت شد، مستقیم در چشمانش نگاه کرد و لب‌هایش را به دندان گرفت.

شیری از آن نزدیکی می‌گذشت.

سپس افزود:

— کمی نگرانی در شما می‌بینم... خیالتان راحت، شیرهای اینجا نه چنگ می‌زنند و نه گاز می‌گیرند؛ حشرات هم نه نیشتان می‌زنند و نه کنار گوشتان وزوز می‌کنند.

— فکر کنم بد شنیدم. می‌گویید در بهشت حشره هم هست؟ حالا که حرفش شد، بگویید میکروب هم هست!

— میکروب؟ مسخره نباشید! بهشتِ آن‌ها همان سیاره‌های قابل‌سکونت است، گفت و لبخندی روی چهرهٔ شگفت‌انگیزش نشاند.

— بسیار خوب. اما برگردیم سر پروانه‌هایمان... گفت و لبخندش را پاسخ داد. مسیر ساده است: با احتیاط فراوان کنار آن کاسهٔ سوپ حرکت می‌کنیم. آن‌گاه می‌توانیم در میان آن پستی‌وبلندی‌های رنگین پناه بگیریم و آرام شویم؛ رنگ‌هایی که هر نقاشِ مکتب فوویسم را به وجد می‌آورند، آنری نتیجه گرفت و برای نخستین بار، دست مارلین را به‌آرامی کشید.

تماس. زایشِ نیرویی ویژه، شبیه آغاز یک دلبستگی.

— اعتراف می‌کنم شگفت‌زده‌ام می‌کنید، آقای توترک. هنر و فرهنگ را دوست دارید؟

— می‌دانید که فقط عیب ندارم، آنری با رنجشی آشکار جواب داد. راستش شما هیچ چیز از من نمی‌دانید. اما همه‌اش را برایتان تعریف می‌کنم، گفت و پشت سرش را نگاه کرد.

— در... در... دروازه‌های ورودیِ به... بهشت دیگر نیستند! با لکنت گفت و از ناپدیدشدنشان ترسید.

آنری واقعاً می‌ترسید دسته‌ای از فرشتگانِ هوابرد، در پاسخ به فراخوانِ پوست‌های سیب‌زمینی، از راه برسند.

— محو نشده‌اند. چیزی شبیه جادوی سفید است؛ نوعی شعبده. هنوز همان‌جا هستند. با وجود بزرگی‌شان، فقط از فاصلهٔ کمتر از پنج متر دیده می‌شوند. این ترفند باعث می‌شود هیچ‌کس به جهنم فکر نکند.

سپس ادامه داد:

— البته... به شرطی که دروازه‌ها باز هم باشند... راستی، شما آن‌ها را بسته‌اید؟

— نمی‌دانم. چرا باید می‌بستمشان؟... این‌طوری خطرِ برخوردکردن با آن‌ها هم کمتر است! شوخی کرد، بی‌آنکه چندان نگران پیامدهایش برای روح‌های حواس‌پرت یا خواب‌گرد باشد.

ادامه »