پس از آنکه جرعه‌های بزرگی از خوراک روحانی نوشیدند، فرارشان را با نیرویی تازه از سر گرفتند. مایعِ شربت‌گونِ رود به آن‌ها انرژی می‌بخشید و مهم‌تر از آن، فیض لازم برای رسیدن به کوه‌های رنگارنگ را فراهم می‌کرد. پس باز هم در ژرفای بهشت پیش رفتند. از سرزمین‌هایی افسونگر و شگفت‌انگیز، دره‌هایی سرسبز و دشت‌هایی عطرآگین گذشتند. لذتی برای چشم‌ها و سرمستی‌ای برای شامه.
هرگاه با نیمه‌ماه‌هایی هماهنگ روبه‌رو می‌شدند، آنری از مارلین می‌خواست دستش را بگیرد؛ و او هم مخالفت نمی‌کرد. این حقه دو هدف داشت: از چشم‌ها دور بمانند و آنری بتواند هالهٔ مارلین را لمس کند.
همه‌چیز بهانه‌ای شده بود برای تماسِ گذرای روحش با روحِ گروگان محبوبش. حتی ادعا کرد تراشه‌ای در نوک شستش فرو رفته است. مارلین، انگار که وارد بازی شده باشد، وانمود کرد آن را بیرون می‌کشد. چیزی را که وجود نداشت چنان با ظرافت لمس می‌کرد که گویی چینیِ نامرئی است. حرکتش آن‌قدر لطیف بود که زخم واقعی به نظر می‌رسید.
گاهی هم می‌کوشید شگفت‌زده‌اش کند یا بخنداند تا بیشتر دلش را به دست آورد.
آنریِ شوخ‌طبع در حفرهٔ بعضی درخت‌ها با سنگ‌ریزه‌های بهشتی اینوکشوک می‌ساخت. یکی را هم شبیه خودش ساخت، درست همان‌طور که بود: برهنه؛ به لطف یک سنگ کوچک و کشیده.
این‌گونه، تقریباً بی‌دردسر، تا ناحیهٔ کوهستانی پیش رفتند. به گفتهٔ آیزاک نیوتن و همراهش خانم مک‌اینتاش، دو نیمه‌ماه که در راه دیده بودند، در همان نزدیکی منطقه‌ای ممنوعه وجود داشت.
هیچ چیز نشان نمی‌داد که ورود به این قلمرو ممنوع است. راهی دراز پیرامون منطقه کشیده شده بود و رفت‌وآمد مکرر گله‌های گاو با شاخ‌های نرم و شفاف، شیارهایی در آن پدید آورده بود. درست پیش از عبور از مرزِ محدوده، صدایی ژرف و غارآسا از راه ذهن به آن‌ها رسید؛ صدایی که فرمان می‌داد بازگردند.
— برگردید! فوری!
برای ادامهٔ فرار چاره‌ای جز شکستن ممنوعیت نداشتند. هشدار شدید را نادیده گرفتند و وارد منطقه شدند. با حیرت شنیدند که صدا بار دیگر بلند شد؛ این بار نه در ذهنشان، بلکه به گوششان می‌رسید...
— حالا که آمده‌اید داخل، نوک‌پا راه بروید، ای پارسایانِ قلابی... مهمانِ بی‌صدا بهتر از فضولِ پرسروصداست. چی می‌گم؟!
آنری آشفته بود، زیرا هر اتفاقی ممکن بود برایش بیفتد. مارلین بیشتر گیج و کنجکاو به نظر می‌رسید. به ربایندهٔ عجیبش نگاه می‌کرد و انتظار داشت آرامش کند. آن دو به سرزمینی پا گذاشته بودند که هیچ‌کس در آن رفت‌وآمد نداشت؛ نه از سعادتمندان نشانی بود، نه از نیمه‌ماه‌ها، چه رسد به فرشتگان.
هر دو، در جامهٔ نادانی، قدم به قلمرو شگفت‌انگیز خدا گذاشته بودند: بهشت زمینی. روزگاری آدمیانی در آنجا زندگیِ گیاه‌وار داشتند. نام خانوادگی نداشتند و تنها با دو نام کوچک بسیار مشهور شناخته می‌شدند، شاید برای حفظ حریم خصوصی‌شان: حوا و آدم. (در بهشت، از سرِ ادب، ترتیبِ معمولِ نام‌ها را وارونه می‌کنند.)
خدا از سر دلتنگی، آن باغِ متعلق به زمان را به ابدیت منتقل کرده بود؛ همان جایی که سیبِ مشهور را گاز زدند. این مکان، با همهٔ وسعت خیره‌کننده‌اش، در دل آمازونی عظیم و دست‌نخورده، پوشیده از سکویاهای بی‌شمار، مانند بونسایی کوچک به نظر می‌رسید.
نه دانسته‌های مارلین و نه افسانه‌های آسمانی هرگز وجود این قلمرو الهیِ گمشده در ابدیت را فاش نکرده بودند. هیچ چیز برایش آشکار نشده بود. تنها یک تردید کوچک دربارهٔ ابرهای سفیدِ آسمان آبی باقی مانده بود. آن ابرها که پیوسته در حرکت و شکل‌گیری بودند، همچون نقشه‌های جغرافیاییِ متحرکِ ابدیت عمل می‌کردند. یک روز... ابری را دیده بود که هرگز تغییر نمی‌کرد. ثابت.
دیگر صدایی شنیده نمی‌شد. آرامشی مطلق حکم‌فرما بود. هیچ روحی در اطراف نبود... آنری تقریباً دیگر از هیچ حادثه‌ای نمی‌ترسید. مرگ دیگر نمی‌توانست بترساندش، اما ابدیت می‌توانست؛ چون از افتادن در جهنم بیم داشت.
با بی‌اعتنایی به این بیم، سوت‌زنان از یکی از تپه‌های نخستین پارکِ بشریت بالا رفت. سپس ایستاد. آرام و ذِن‌وار. در حالی که افق را تماشا می‌کرد، اشک‌ها چون آبشارهایی نرم بر گونه‌هایش روان شدند.
در دوردست، غروبی فراتر از زیبایی گوشه‌ای از بهشت را آراسته بود. هزاران خورشید دیگر، همچون شاهد و همدست، در این رویداد شرکت داشتند. آن خورشید که فعلاً دیگران را زیر سایه می‌برد، بهشت را روشن می‌کرد. این اختران به نوبت با افق قایم‌باشک بازی می‌کردند.
همهٔ این‌ها نمایشی شگفت‌انگیز و بی‌پایان بود. این خورشیدها آویزهای گردانی را به یاد آنری می‌آوردند که بالای تختِ نوزادان می‌آویزند. در حرکتی شبیه چرخ‌وفلک، دور نوری بزرگ‌تر والس می‌رقصیدند؛ گویی رقص‌آراییِ انرژی بود. عاشقان خود را به ستاره‌ها می‌نمایاندند. بسته به زاویهٔ نگاه، منظره‌ای مستقیم از واقعیت پیش چشمشان بود: کیهان یا تنها آسمانی پرستاره، به اقتضای شور و سرمستی.
مارلین به آنری رسیده بود. با وجود وضعیتی که آن‌ها را در برابر هم قرار می‌داد، این زوج موقتی آن افق جادویی را تماشا می‌کردند.
پایین تپه، پشت درختی که یک میوه کم داشت و چندان هم پنهانش نمی‌کرد، حیوانی عجیب آن‌ها را می‌پایید. یک دورگه. جانوری بی‌حرکت، حاصل آمیزشی شگفت: چیزی شبیه پنگوئنی عظیم با ژن‌های نوک‌اردکی، که یکی از پدربزرگ‌ها یا مادربزرگ‌هایش لابد با سهره‌ای لاس زده و حالت‌هایش را به ارث برده بود. با این همه، نگاهش دل‌نشین بود.
زوج ناهمگون با چشم‌هایی گرد مثل بادکنک آهسته برگشتند. «این دیگر چیست؟» در دل گفتند و چشم از موجود عجیب برنداشتند.
جانور همچنان تکان نمی‌خورد. بی‌هراس. انگار در حالتی دیگر از آگاهی بود؛ مسحور حضور نامعمولِ مهمانانی در این گوشهٔ دورافتادهٔ قلمرو.
توترک سرانجام از بهت بیرون آمد. مغرور و خوشحال از اینکه نقش محافظ زیبایش را بازی می‌کند، سینه‌اش را مثل طاووسی روی استروئید باد کرد. با لحنی که برای شخصیت او بیش از حد آمرانه بود، رو به جانور کرد؛ بی‌آنکه ذره‌ای ترسناک باشد. «هو! هو!» آنری مثل جغدی گرفته‌صدا هوهو می‌کرد.
جانور از نوک‌اردکی، منقاری شبیه منقارِ اردک به ارث برده بود و به همین سبب در ادای واژه‌ها سخت مشکل داشت؛ نقصی که توانایی‌اش را برای سخن‌گفتنِ روشن به‌شدت محدود می‌کرد. با این همه، با زبانی و عبارت‌هایی با آن دو حرف زد که روی‌هم‌رفته فهمیدنی بود.
— نترس! قا... قایم ش... نشوید. هول نکنید شما. چی می‌گم؟! تق! تق! و منقارش را طوری جابه‌جا کرد که انگار دندان مصنوعیِ نیمه‌شلی را سر جایش می‌نشاند.
— خوشبختانه من استعدادِ زبان‌دانی دارم! آنری به خود بالید.
بعد ساکت شد، چون حماقت حرفش را فهمید. مخصوصاً که تازه متوجه شده بود دهان آن موجود کاملاً خالی است: نه زبان، نه دندان، حتی نشانی از لوزه هم نبود.
— پَرف... حرف‌زدن با منقار آسان نیست. به‌خصوص وقتی تِمرین... تمرین کم باشد. یک لَمزه... لحظه صبر کنید. چی می‌گم؟!
جانور که خود نیز از حضور آن دو دستپاچه شده بود، پشت به آن‌ها کرد. مدتی طولانی به تمرین‌های آوازیِ موزون، تمرین تلفظ، گرم‌کردن عضلات صورت و تق‌تق‌های ناگهانی و بی‌محابای منقار پرداخت. وقتی برگشت، دید هر دو از خنده ریسه می‌روند. آن‌ها از شنیدن تلاشِ جانور، که حالا موجودی نسبتاً دوست‌داشتنی به نظر می‌رسید، برای شمرده حرف‌زدن به خنده افتاده بودند. مثل بچه‌هایی که دستشان در شیشهٔ مربا گیر افتاده باشد، سرها را کج کردند و از گوشهٔ چشم نگاه کردند و اداهای دلبرانهٔ مضحکی درآوردند.
— ذهنِ تمسخرگر سزاوارِ طعنه‌های هوشمندانه نیست. چی می‌گم؟! دعوایتان نمی‌کنم. اما ترجیح می‌دهید مثل قبل از راه تله‌پاتی با شما حرف بزنم؟ جانور با وضوحی حیرت‌انگیز گفت.
نفسشان بند آمده بود؛ خجالت‌زده و کمی شرمسار، هر دو با تکان سر پاسخ منفی دادند.
— خودِ خدا اجازه داده بیایم اینجا کمی سرم را گرم کنم؛ بیایم در این گوشهٔ بهشت کمی خوشی نوک بزنم. چی؟ و نگهبانی هم می‌دهم. می‌دانید، ابدیت در نیستی خیلی طولانی و یکنواخت است.
— چه انگیزه‌ای خدا را واداشت نیستی را بیافریند؟ آنری و مارلین هم‌صدا پرسیدند، انگار بازجویی سختی در جریان باشد.
— انگیزه‌ای در کار نبود، یک بازار... چی می‌گم؟! یک اتفاقِ تصادفی بود. یادم نیست چه روزی، اما یک روز که می‌خواست چیزی بیافریند، لحظه‌ای حواسش پرت شد... سرش ناگهان از ایده تهی شد و چون چیزی نیافرید، نیستی را اختراع کرد. ترسید موجودات در آن گم شوند؛ پس مرا صدا زد... چی می‌گم؟! مرا آفرید... تا نگذارم هیچ‌کس واردش شود.
— اگر خودتان داخلش هستید، دیگر نیستی نیست، چون چیزی در آن وجود دارد! این‌طور فکر نمی‌کنید؟ مارلین میان حرف آمد و می‌کوشید در گفته‌های نامعقولِ عمو ماکسیم منطقی پیدا کند.
— عجب! به این موضوع مرهم نزده بودم... منظورم این است که فکر نکرده بودم. چی می‌گم؟! به هر حال، نیستی آن‌قدر بزرگ است، درست به اندازهٔ خودِ بی‌نهایت بی‌کران، که من در آن هیچم. خدا مرا موتوریزه کرد... چی می‌گم؟! اجازه داد بیایم در قلمرو او استراحت کنم. می‌شود نظرتان را دربارهٔ تازه‌ترین جمله‌های قصارم بگویید؟ عمو ماکسیم پرسید.
مارلین که شیفتهٔ جمله‌های قصار بود، بی‌درنگ پذیرفت.
آنری اما با حواس‌پرتی به عمو گوش می‌داد که تازه‌ترین ابداع‌هایش را نقل می‌کرد. در واقع فکرش جای دیگری بود: این قصه‌گو چطور می‌توانست به او کمک کند؟