جای دیگری، نزدیکِ دروازه‌های بهشت، درون همان سرزمین‌های آسمانی...
همهٔ نجات‌یافتگان می‌دانستند فقط یک راهبرد ممکن وجود دارد: حمله، آن هم با برکت‌دادن به همهٔ آن بدجنس‌های کوچکی که به رزِ بادها کمک می‌کردند. پوست‌ها، دوزخیانِ پیشین، نیم‌ماه‌های هماهنگ، نیم‌ماه‌های تنها و قدیسانِ همهٔ دوران‌ها، همگی وحشت‌هایی را به یاد داشتند که رز بر سرشان آورده بود.
راهبردشان این بود: وانمود کنند که دیگر هیچ‌چیز را به یاد نمی‌آورند. سپس بی‌آنکه خشمگین شوند، دیگران را برکت دهند؛ مگر دعای خیری که از سرِ رضایت و شادی نباشد، چه ارزشی دارد؟ بااین‌همه، مشکل کوچکی باقی بود: آن زن سیاه‌پوست که هنوز در جست‌وجوی نیمهٔ گمشدهٔ روحش می‌گشت. او هویت خود را به یاد نمی‌آورد؛ اما اگر در قلب بهشت از دیوی می‌پرسید: «آیا شما همان کسی هستید که دنبالش می‌گردم؟»، آن دیو چه واکنشی نشان می‌داد؟
مارلین در برابر این مشکل گفت:
— در نهایت، این فقط دردسر کوچکی است؛ چون آنها خیال می‌کنند اینجا خانهٔ خودشان است.
روح‌های نجات‌یافته با عزمی راسخ به استقبال شیطانک‌ها و دیگر موجودات بدشگون رفتند. پیش از آنکه این موجودات نفرت‌انگیز فرصت کنند کلمه‌ای بگویند یا شرارتی به پا کنند، برکت بر آنان نازل شد.
در همان لحظه، شاخ‌هایشان آب می‌شد و دم‌هایشان کوتاه و کوتاه‌تر می‌شد تا سرانجام در دنبالچه‌شان ناپدید شوند. درست مانند فرشته‌ای که هنگام دست‌بردن به ظرفی پُر از بلوبری غافلگیر شده باشد، از خجالت آبی می‌شدند. از آن پس، این دیوهای سابق شبیه آدمیان بودند. خبر که میانشان پیچید، خودشان نیز به برکت‌دادن به دیگران پرداختند. گویی جن‌گیریِ برق‌آسایی شخصیتشان را برای همیشه دگرگون کرده بود. به فرشتگانی بی‌بال و بی‌قدرت بدل شده بودند؛ همانند انسان‌هایی که از بدو تولد بالغ بوده باشند.
اما همین نقشهٔ ساده نزدیک بود نقش بر آب شود: دیوی سبز در چند متریِ خود پیکرِ عمو ماکسیم را دید. آن پلاتیپوسِ شگفت‌انگیز تازه پیاده‌کردنِ همراهانش را به پایان رسانده بود و داشت دهانش را دوباره سر جایش جا می‌انداخت؛ منظره‌ای که عقلِ آن دیو شاخ‌دار را به هم ریخت.
دیو درست پیش از آنکه برکت بگیرد، با خود اندیشید: «لابد تغییر هواست یا همین «اختلافِ وحشت» ــ به‌جای اختلافِ ساعت! ــ که دچار توهمم کرده. اگر به رزِ بادها بگویم اردکی چهارپا با دمی پیچ‌خورده چون چوب‌پنبه‌کش و منقاری به درازای صدها متر دیده‌ام، خیال می‌کند فاسد شده‌ام. نه! بهتر است به هیچ‌کس چیزی نگویم؛ به‌خصوص به خودش. مرا غرقِ ملاس می‌کند یا، بدتر از آن، خال‌کوبیِ قشنگِ چنگالِ فوندو را از روی رانم پاک می‌کند!»
با همهٔ موفقیتِ یورش، عمو ماکسیم و آنری همچنان در اندیشه فرو رفته بودند.
در لحظه‌ای از ابدیت، اینجا و آنجا راه‌بندان پدید آمد. نمی‌شد همهٔ دوزخیان را به بهشت آورد و گرفتار ازدحام نشد! بعضی جاها به ساعتِ شلوغیِ مرکزِ کلان‌شهری می‌مانست: مردم بوق می‌زدند و همان پرسش مشهور را تکرار می‌کردند. آمرزش‌ها به‌جای چراغ سبز راهنمایی عمل می‌کردند. سپس شادمانیِ وصف‌ناپذیرِ آزادی فرا می‌رسید؛ آزادی، سبک‌بال همچون هوا. شور و سرمستی همه‌جا را فرا می‌گرفت، همچون جشنِ پیروزی‌های بزرگِ هاکی یا فوتبال.
بعدتر، وقتی فرصتی دست داد، آن انقلابیان خوش‌نیت بال‌های فرشتگان را با آب چشمه شستند؛ آن هم با صابونی که بر هاله‌های قدیسان باقی مانده بود.
— آفرین! فکر بسیار خوبی بود. همه‌چیز دوباره روبه‌راه خواهد شد! چهار همراهِ بداقبال نتوانستند جلوی خود را بگیرند و یک‌صدا چنین گفتند.
— آنچه وجود ندارد، از اندیشه یا ماده سریع‌تر جابه‌جا می‌شود، عمو ماکسیم این بار بی‌هیچ لغزشی گفت.
پس از آن، عمو ماکسیم از آنری و مارلین خواست برای یافتن رزِ بادها به راه بیفتند. به‌سرعت همه‌چیز برای پیدا کردن آن ژنرالِ بدذات و حیله‌گر آماده شد. عمو ماکسیم دهانش را تا جای ممکن گشوده بود. در آخرین لحظه، درست پیش از آنکه عمو حرکتِ «زیرگویی» را انجام دهد، زن سیاه‌پوست آماده شد به درون نیستی بپرد.