کنارِ آزمایشگاهِ نگران‌کننده، اتاقی غول‌آسا بود پوشیده از آینه‌های بزرگ و گردگرفته. همه‌جا تابلوچه‌هایی آویزان بود. نوشته‌ها تک‌زبانه و به گویشِ شیطانی بودند و آنری توترک به‌آسانی خواندشان و برای دیگران ترجمه کرد: «گناهانتان را همه‌جا ول نکنید.» — «با دوزخیان‌تان با لذت رفتار کنید.» — «پس از استفاده، گناهکارانِ به‌هم‌ریخته را سر جای خود بگذارید.» — «برای جهنمی نمونه، به کیفیت و بهره‌وریِ بیمارگونه فکر کنید.» — «خیانت یعنی بوسیدن و لیسیدنِ پاهای کثیفِ ژنرال.»
خیلی زود فهمیدند وارد اتاق‌خوابِ... رئیسِ جهنم، رزِ بادها، شده‌اند. تختی سایبان‌دار، روکوکو-باروک-کیچ، آنجا بود که تمام سبک‌های همهٔ دوره‌ها را در یک اثاث جمع کرده بود. هیچ‌کدام جرئت نکرد روی تختِ ژنرال بنشیند یا حتی لمسش کند. فرشته آن را ناپاک می‌دانست. عمو ماکسیم می‌گفت بوی بدی می‌دهد. آنری ملحفه‌های چرک و لکه‌دار را می‌دید. مارلین از دکورِ پر از سبک‌های متناقض و ناسازگار خوشش نمی‌آمد.
وقتی تنها در این مکانِ ممنوعه ماندند، شروع کردند به وارسی. چند وسیلهٔ دیگر هم بود که بوی ملایمِ گوگرد می‌داد، مثل عطری خفه‌کننده. نیمکت‌های راحتی، مبل‌ها و صندلی‌های تکیه‌دار؛ همه‌چیز برای آسایش. پرده‌های بسیار بلندِ مخملِ ارغوانی کمی کنار رفته بودند. پشتِ آن‌ها، روی میزکاری چوبی و پیر که زمان زخمش زده بود، کتابی دیدند به بزرگیِ میزِ چهار نفره. روی جلدِ چرمیِ صورتی، آنری نوشته‌ای با جوهرِ قرمز ترجمه کرد: «این دفتر را نخوانید! وگرنه با چماقِ سرامیکیِ داغم می‌زنم روی باسنتان!» امضا: رزِ بادها.
قفل داشت تا شیطانک‌ها نتوانند دفتر را بخوانند. اما رزِ بادها در عجله برای حمله به بهشت فراموش کرده بود قفلش کند.
آنری با احتیاطِ زیاد کتاب را باز کرد و ورق زد و سرسری خواند، دنبال چیزی رسواکننده علیه رئیسِ جهنم. چیزی جز لاف‌زنی پیدا نکرد.
— آهان! این را ببینید... گفت و توجهشان را به چند کلمه با خطی ریز و خرچنگ‌قورباغه جلب کرد. «امشب قوی‌ترین ارگاسمِ عمرم را داشتم. بی‌آنکه اندام جنسی داشته باشم، پنهانی خودارضایی کردم و به داوودِ میکل‌آنژ نگاه کردم؛ مدلی که بی‌آنکه نعوظ داشته باشد ژست گرفته بود.»
— اینجا را ببینید! آنری نشان داد، انگار سه همراهِ بدبختش می‌توانستند نوشته را بفهمند.
— دیگر چه نوشته، آنری؟ مارلین کنجکاو پرسید و کمی به مترجم نزدیک‌تر شد.
— «از شیطانک‌هایم قایم شدم تا سرگینِ اسب‌هایی را بخورم که از نبردِ واترلو آورده بودم، بی‌توجه به اینکه اسبِ کدام طرف بوده‌اند.»
— نگاه کنید، آن گوشهٔ صفحه. تصویرِ یک فرشتهٔ کوچکِ کاغذی چسبانده شده. سرانجام به نظرمان می‌رسد اندکی لطافت هم در وجودش دارد. ولی دوست دارد پنهانش کند، پوست‌های سیب‌زمینی با خنده به جزئیات اشاره کرد.
— فکر کنم چیزِ جالبی را «سوراخ کرده‌ایم»! چی می‌گم؟! پیدا کرده‌ایم. این کتابِ خیلی بزرگ را ببریم داخلِ نیستیِ خوبِ من تا رزِ بادها را با نوشته‌های خودش روبه‌رو کنیم.
مارلین که گوشِ تیز و شهودِ بسیار قوی داشت، آرام به دیگران گفت:
— صدای برگشتنِ شیطان‌ها را می‌شنوم. زود، از آن درِ سمتِ چپِ میزِ کار فرار کنیم.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن از آستانه گذشتند. با این حال عمو ماکسیم دفترِ شخصیِ آن موجودِ کج‌وکوله را قورت داده بود و آنری هم عروسکِ وودویی را که کنار کتابِ بزرگِ چندش‌آور، باابهت و غیراخلاقی افتاده بود، برداشته بود. عروسکی زیبا بود با سوزن‌های ریزِ فراوان که همه‌جایش فرو رفته بودند. پیش از ورود به اتاقِ کناری، آنری با احتیاط چند سوزن را بیرون آورد و روی کفِ آینه‌ای انداخت. هرچه سوزن‌ها بیرون می‌آمدند، سقفِ جهنم روشن‌تر می‌شد و همه را شگفت‌زده می‌کرد. بعد چند سوزنِ دیگر بیرون آورد و این بار چیزی ندید. اما با هرکدام از این بیرون‌کشیدن‌های آخر، یک مراسمِ مذهبی، یک فرقه یا سنتی ناسالم ــ مثل ناقص‌سازیِ اندامِ جنسیِ زنان یا شکارِ جادوگران ــ روی سیاره‌ای ناپدید می‌شد.
همگی با هم تصمیمِ پرخطری گرفتند که کمی بیشتر جهنم را بگردند. بالاخره آدم زیاد پیش نمی‌آید داوطلبانه پایش را آنجا بگذارد. مجبور شدند از درهم‌تنیدگیِ هزاران نوار نقاله بگذرند که بی‌شمار چمدانِ ناجور رویشان حرکت می‌کرد. روی هر چمدان نامِ صاحبش و خلاصه‌ای از مسیرِ زندگی‌اش بود، انگار زندگیِ کسانی را خلاصه می‌کردند که در این آخرین جایگاه، این نقطهٔ داغ و نهایی، به گل نشسته بودند. همچنین اطلاعاتی برای شیطانک‌ها، گناه‌های کنسروی، اعمالِ بدِ آمادهٔ مصرف بدون وسوسه و چیزهای دیگر وجود داشت. شبیه فرودگاهی غول‌آسا و بی‌تناسب بود، پر از شرارت‌های مسافر.
همراهان هرلحظه بیشتر زیر هجومِ صداهای بی‌وقفه عصبی، آشفته و مضطرب می‌شدند. با این حال موسیقی‌ای سمج دائماً در پس‌زمینه پخش می‌شد. خاصیتی نفوذگر و هیپنوتیزم‌کننده داشت. بهتر از آن، فناوریِ ویژهٔ جهنم باعث می‌شد با وجود سروصدای زیاد، موسیقی کاملاً شنیده شود.
— چه کسی فکرش را می‌کرد؟ اینجا موسیقی هم هست! آنری گفت.
محتوای موسیقی: ترانه‌های کوچکی با ملودی‌های احساساتی، بی‌مایه و خواب‌آور، همه با همان صدای وحشتناکِ خارج و خش‌دار اجرا و توضیح داده می‌شد. جنسِ صدای بی‌سابقهٔ خواننده مزاحمان را می‌لرزاند و با هر مداخلهٔ مکررش دندان‌هایشان را به هم می‌سایید. «تازه‌ترین ساخته‌های مرا شنیدید. به ترتیب: جرقه‌ای روی باسن... کمی گوگرد به سوراخ‌های بینی‌ام ضرر نمی‌زند... و در پایانِ این بخش... گودالِ کوچکِ لذتِ من. اولین شیطانکی که خودش را به من برساند و موفق شود دمم را بمکد، شانسِ شرکت در مسابقهٔ بزرگِ ازپیش‌تبانی‌شده را دارد. جایزه: صبحانه‌ای دل‌انگیز و باشکوه با شخصِ شکوهمند و افسانه‌ایِ خودم؛ در آن، هر دو از یک جام، سایهٔ مایعِ بهشت را می‌نوشیم. یادآوری می‌کنم محکومان از قرعه‌کشی کنار گذاشته شده‌اند. آن‌ها را با خودتان نیاورید.»
صدایی که پخش می‌شد، بی‌تردید از آنِ رزِ بادها بود.
ناگهان ردیفی از دیوها از چند قدمی‌شان گذشت. می‌دویدند تا به ژنرال رزِ بادها در بهشت ملحق شوند و در مسابقهٔ پرکشش شرکت کنند. آن‌ها آخرین نمایندگانِ شر در جهنم بودند؛ چیزی که آن چهار دوستِ نامتجانس نمی‌دانستند.
آنری از گوشهٔ چشم جزئیاتِ مهمی دید. شعله‌هایی که از جیبِ شیطانک‌ها بیرون می‌ریخت دیگر برایشان اهمیتی نداشت. جهنم کاملاً از شکنجه‌گرانش خالی شد.