هر چهار نفر، که شجاعت و نیروی‌شان هنوز پژمرده نشده بود، دلشان می‌خواست دلیرانه بیشتر در راهروی زیگزاگ پیش بروند. اما راه گریزی از آتش نداشتند. بعضی بخش‌ها شعله‌هایی عظیم و بسیار خطرناک داشت که کلارنس نمی‌توانست مهارشان کند. هرچه تار می‌تنید و باز تار می‌تنید، نتیجه‌ای نداشت.
آیا این ترس بود که حس می‌کردند؟ نگاه‌های مارلین و آنری به هم افتاد...
— بابت هر کار یا حرف نادرستی که ممکن است در حق شما کرده یا گفته باشم عذر می‌خواهم. با وجود اختیار آزاد، همه‌چیز تقصیر همین ژنرال رزِ بادهاست، مارلین و آنری به یکدیگر گفتند. سپس بوسه‌ای ساده، آهسته و نرم ردوبدل کردند، گویی می‌خواستند دوباره به هم وصل شوند.
حرکتی معمولی. نتیجه‌ای حیرت‌انگیز. شعله‌ها انگار تکان می‌خوردند، عقب می‌رفتند، کنار می‌کشیدند، حتی کاملاً خاموش می‌شدند و از آن مکان نفرین‌شده ناپدید می‌گشتند.
جهنم هرچه کمتر می‌سوخت تا اینکه همهٔ شعله‌ها خاموش شدند. دمایش هم پایین آمد و پایین آمد، تا جایی که به دمای بهشت شبیه شد.
— می‌دانید ما چه فکر می‌کنیم، عمو ماکسیم؟ فرشته شادمانه میان حرف آمد. عشق می‌تواند جهنم را به‌کلی نابود کند؛ اگر تا همین حالا چنین نکرده باشد...
— جالب است! اما آن مته را بالاتر می‌بینید؟ باز چه می‌گویم؟! آن نردهٔ زنگ‌زده را! برویم ببینیم پشتش چیست. کلارنس، برگرد توی سقفت! عمو ماکسیم در حالی که دهان انعطاف‌پذیرش را باز می‌کرد، چنین گفت؛ خوشحال از اینکه عنکبوت سرانجام فرمانش را می‌برد.
— نمی‌دانم این ما را کجا می‌برد. ولی پیش از رفتن، برویم ببینیم، مارلین شجاعانه پیشنهاد کرد. سپس افزود:
— هیچ نگهبانی نمی‌بینم. تمام دارودستهٔ بدجنس‌ها انگار ناپدید شده‌اند. حتی سایهٔ یک اخگر هم باقی نمانده.
با نهایت احتیاط به درِ آهنی نزدیک شدند. پهنا و ارتفاعش به اندازهٔ دروازه‌های بهشت بود. بالای آن، نوشته‌ای به شکل دیوارنویسیِ سیاه روی زمینه‌ای خاکستری دیده می‌شد؛ گویی با چنگک و دوده نوشته بودند. آنری ترجمه کرد: «هر که خوب بیندیشد، انکار می‌کند!»
پس از چند بار وارسی، وقتی مطمئن شدند دیگر هیچ نگهبانِ دوزخیِ موذی‌ای در اطراف پرسه نمی‌زند، آهسته در را نیمه‌باز کردند تا بی‌خطر آن‌سویش را ببینند. آنجا همهٔ دوزخیان، همهٔ روح‌های عذاب‌کشیده، و نیز برگزیدگانِ بهشت، قدیسان و پارسایانی بودند که ژنرالِ جهنم با دورنوردی به آنجا انداخته بود. رز از همان آغازِ یورش به بهشت همه را منتقل کرده بود، انگار می‌خواست انحصاری بی‌فایده برای خودش بسازد.
همهٔ کسانی که می‌دیدند برهنه راه می‌رفتند. البته تقریباً برهنه. هرکدام برگِ مویی داشتند که آشکارا روی چشمِ سومشان گذاشته شده بود. از این یکی به آن یکی می‌رفتند و از هم درخواست‌هایی می‌کردند.
برای استتار، فرشته و مارلین هم برهنه شدند. آنری از قبل برهنه بود. عمو ماکسیم چند برگِ مو دید که کنار در روی هم انباشته شده بودند. هر چهار نفر یکی روی پیشانی‌شان گذاشتند.
— نمی‌دانم اینجا جای این حرف هست یا اصلاً وقتش هست، اما شما را زیبا می‌بینم، مارلین!
— ممنون. می‌دانید... شما هم جذابید. راستش من هم شما را زیبا می‌بینم، با وجود قد کوتاه و آن چیزِ کوچکِ شگفت‌انگیزتان.
— هوم... برویم ببینیم این آدم‌ها چیزی برای افشا کردن دارند یا نه. جزئیات آبداری که شاید به درد ما بخورد و برای رز... مرگبار باشد.
ناگهان مردی به سوی مارلین آمد.
— آیا شما همان کسی هستید که دنبالش می‌گردم، همان کسی که باید...؟ آن دوزخیِ چشم‌مرده بی‌آنکه احساسی نشان دهد پرسید.
مارلین که مطلقاً چیزی نمی‌فهمید، فقط یک «نه» کوتاه و سنجیده گفت. برای اینکه او را آشفته نکند، نه روی پرسش عجیب مکث کرد و نه روی پاسخ خودش.
زنی که توترک توانست او را به تاریخ اروپا مربوط کند، به آنری نزدیک شد و پرسید:
— آیا شما همان کسی هستید که دنبالش می‌گردم، همان کسی که باید...؟
— نه، لوکرتسیا بورجیا! فکر نمی‌کنم.
— چرا این‌طور جواب می‌دهید؟ آن زن رسوای اسپانیایی-ایتالیایی که توترک شناخته بود پرسید. لوکرتسیا بورجیا کیست؟ و چرا فقط «نه» نمی‌گویید؟ شما شیطانید؟
به لطف درک غریزی‌اش از چیزها، آنری می‌توانست هویت کسانی را که روبه‌رویش بودند بشناسد.
— نه!
انگار همین پاسخِ کوتاه به تمام پرسش‌های بورجیا جواب داده بود؛ زن کمی دورتر ایستاد و همان پرسش را از دوزخیِ دیگری کرد: «آیا شما همان کسی هستید که دنبالش می‌گردم، همان کسی که باید...؟» مخاطبش با خونسردیِ حیرت‌آور «نه» گفت. او نیز به زنجیرهٔ پرسش‌هایش ادامه داد.
آنری و مارلین، فرشته و نگهبانِ نیستی، با ده‌ها و ده‌ها محکوم روبه‌رو شدند. همیشه همان پرسش، همان حالتِ خستگی و سردرگمیِ حافظه.
نه ذره‌ای تفاوت در واژه‌ها بود و نه در آهنگِ یکسان‌شدهٔ صداها. در جهنم فقط یک مجازات وجود داشت: جست‌وجوی روحِ همزاد برای ابدیت. همان نیمه‌ماهِ مشهور.
— اما جهنم وحشتناک است! بدتر از سوختن در آتش. محکوم‌اند تا ابد دنبال هم بگردند! آن شعله‌هایی که دیدیم فقط برای نمایش بود!
با شنیدن این حرفِ مارلین، برقِ نبوغ در چشم‌های چهار ماجراجو درخشید. بی‌آنکه چیزی بگویند، آرام برگ‌های مو را از پیشانی چند روحِ نزدیک برداشتند.
به‌محض برداشته‌شدنِ یک برگِ مو، روحِ مربوطه دوباره به‌وضوح از شخصِ خودش، از وجودِ خاص و یگانهٔ خودش آگاه می‌شد. برای نمونه، وقتی آنری برگِ بانی را برداشت، به‌جای اینکه بشنود «آیا شما همان کسی هستید که دنبالش می‌گردم، همان کسی که باید؟...» شنید: «کلاید کجاست؟ باید پیدایش کنم. از بدی‌ای که کرده‌ام پشیمانم و دوستش دارم.»
— صبر کنید! پیدایش خواهید کرد، اما نه همین حالا. به کمکتان نیاز داریم، بانی. اگر می‌خواهید کلاید را پیدا کنید، تا می‌توانید برگ‌های مو را از پیشانی دیگران بردارید؛ تا کار تمام شود. این دستور را بی‌هیچ پرسشی به هر روحی که آزاد می‌کنید برسانید. سپس همه هرچه زودتر نزد عمو ماکسیم، همان موجودی که منقارِ نوک‌اردکی دارد، برگردید. بروید و تکثیر شوید! آنری بی‌آنکه متوجه گفتهٔ خودش باشد، فریاد زد.
به این ترتیب، به‌طور نمایی، همهٔ آن موجودات از رخوتِ بی‌گناهشان بیرون آمدند. بعضی زوج‌ها این شانس را داشتند که همان لحظه همدیگر را پیدا کنند. لولوم‌هایشان آن‌ها را پیدا می‌کردند.
— شاید ابدیت مطلق باشد، اما شمارِ بدبختانی که جهنم و بهشت را پر کرده‌اند مطلق نیست! مارلین گفت.
وقتی همه آزاد شدند، هزاران هزار خنده در جهنم طنین انداخت؛ خنده‌های آزادی. این مکان نفرین‌شده هرگز چنین شادیِ عظیمی به خود ندیده بود، جز شادیِ رزِ بادها و همدستانِ پلیدش.
— دوستتان داریم! ما را از عذاب نجات دادید! باید از اینجا برویم!
سپس روحی به سوی مارلین و آنری آمد. اضطرابِ عمیقی در چهره‌اش دیده می‌شد.
— خب، من و بقیهٔ روح‌ها دقیقاً همان کاری را کردیم که خواسته بودید.
بعد مکث کرد، ابرو درهم کشید و ادامه داد...
— اما یک چیزی درست نیست.
— مشکل چیست؟ مارلین و آنری، همراه با پوست‌ها که تازه به آنان پیوسته بود، پرسیدند.
— یک روح هست که برگِ مو را از پیشانی‌اش برداشتیم، اما هنوز همان پرسشی را می‌پرسد که می‌دانید.
— کجاست؟ آنری و فرشته پرسیدند.
— حتماً زیاد دور نیست. همین یک لحظه پیش مجبور شدم جوابش را «نه» بدهم. آه! آنجا، نگاه کنید. دارد از ناپلئون، که کنار ژوزفین است، سؤال می‌کند.
روبه‌روی آن نظامیِ مشهور، زنی سیاه‌پوست با زیباییِ خارق‌العاده ایستاده بود. چهرهٔ ظریف و لطیفش می‌توانست اگر ملکه‌ای روی زمین بود، او را به افسانه تبدیل کند.
آیا پیش‌تر ملکه بوده؟
آنری مسحورِ چهره و بدنِ باشکوهِ آن زن شده بود. پوستِ روحش... (جرئت کنیم درباره‌اش این‌طور بگوییم) بی‌نقص بود.
مارلین هم نگاه می‌کرد، اما با کمی دلشوره. شاید اندکی حسادت...؟
خلسهٔ آشکارِ توترک و اضطرابِ مارلین با دخالتِ فرشته قطع شد. در همین حال، عمو ماکسیم دهانش را برای هدفی کاملاً مشخص گرم می‌کرد.
— فعلاً نگرانِ وضعیتِ او نباشیم. وقتی زمانش برسد، کسی را پیدا می‌کنیم که کاملش کند.
— بازگرداندنِ آرامش به بهشت مهم است، فرشته افزود و دست‌هایش را به هم مالید.
آنری که هنوز عروسکِ وودوو را در دست داشت، آن را به زنِ زیبای نومیدیایی سپرد. زن عروسک را پذیرفت و دیگر پرسشی نکرد؛ چنان بر آن شیء شوم متمرکز شد که گویی چیزی جز یک اسباب‌بازیِ معمولی نیست.
پوست‌ها، مارلین و آنری به سوی عمو ماکسیم نگاه کردند:
— وقتش است کاملاً بازش کنی! خیلی باز! پیش از آنکه رزِ بادها برگردد.
— نگران نیستم که در نیستی برای پذیرایی از همه جا کم بیاوریم. آنجا برای همه جا هست، و خیلی بیش از آن؛ بی‌انتها! این را گفت و دهانش را بیش از اندازهٔ لازم برای عبور همگان باز کرد، تا در ورودی گرهٔ ترافیکی ایجاد نشود.
— رزِ بادها ثابت کرده حسابی قوی است، آن بدجنس! برای چهار نفرِ ما زیادی قدرتمند است! اما برای همهٔ ما نه، آنری با صدای بلند فریاد زد و یک دستش را بالا برد، کفِ دست باز، انگار به گروهِ روح‌های آرام‌شده علامت می‌داد آماده شوند.
— همهٔ شما را با «زیرگویی» خودم به بهشت می‌برم! عمو ماکسیم فریاد زد.
— با چی گفتی؟ آنری پرسید.
— آره! این دیگر چیست؟ بعضی روح‌های کنجکاو فریاد زدند.
— «زیرگویی» نامی است که بر حرکتی گذاشته‌ام که با آن می‌توانم، با بلعیدن یا بیرون‌دادنِ خودم، از نیستی به جهانی دیگر بروم یا برعکس. اگر آشپز بودم، این نام را روی یک «plot» می‌گذاشتم... چه می‌گویم؟! باز زبانم لغزید! روی یک «plat»، یعنی یک غذا!
همه از راهِ زیرگوییِ عمو سوارِ نیستی شدند. اول هیچ‌کس باورش نمی‌کرد. بعضی‌ها می‌ترسیدند. فقط وقتی دیدند جمعیتِ نجات‌یافتگان یکی‌یکی وارد می‌شوند فهمیدند می‌شود از این راه سفر کرد. قابل‌پیش‌بینی بود: خلأ مطلق، هم عظیم است و هم آزاردهنده.