گل در آن کره پدیدار شد؛ درخشان‌تر و آگاه‌تر از همهٔ جمع. خودش بود. آن زنِ سیاه‌پوستِ افسونگر. گل، در قالبِ انرژی.
— رز! رزِ بادها!... چرا آرامشِ بهشت را برهم زدی؟ چرا فریبم دادی؟ چرا با عروسکِ وودوو مرا گول زدی، ربودی، بردی و در جهنمت زندانی کردی؟ گفته بودی از همهٔ کارهایت پشیمانی. به تو اعتماد کرده بودم. با این حال می‌دانستی وقتی شکلی را که تازه آفریده‌ام به خود می‌گیرم نمی‌توانم واکنش نشان بدهم و این کار، با وجودِ شور و شوقی که هنگام آفرینش‌هایم مرا دربرمی‌گیرد، خسته‌ام می‌کند. خوشبختانه عشقِ بی‌قیدوشرطِ این دو موجود مرا از رخوت، هیپنوتیزم و بی‌حواسی‌ای که در آن فرو برده بودی بیدار کرد!
زنِ سیاه‌پوست چند لحظه سکوت کرد، انگار می‌خواست رزِ بادها را که حالا تنها مانده بود به فکر وادارد. همهٔ دیوهایی که به فرشته‌های بی‌دم بدل شده بودند، مبهوت نگاه می‌کردند.
تقریباً همهٔ جمعیت از خود می‌پرسیدند این زن کیست. پوست‌ها، همسرش و فرشته‌های تازه ــ همان دیوهای سابق ــ حیرت‌زده بودند. در آغاز فقط دو موجود هویتِ این زن را می‌دانستند: رزِ بادها و به‌نوعی… عمو ماکسیم. حتی آنری هم بی‌خبر بود؛ اما مارلین هویتِ این زنِ سیاه‌پوست را حدس زد.
— بگو ببینم، مارلین، چیزی از این ماجرا می‌فهمی؟
— آه بله، می‌دانم! من به خدا حسادت می‌کردم. آنری، خدا همین زن است! باور می‌کنی؟
— عجب! اگر عاشقت نبودم شاید با خدا عشق‌بازی می‌کردم. خوشبختانه هیچ‌کس از او سوءاستفاده نکرده!
گل-خدا موعظه‌اش را برای رزِ بادها ادامه داد. وقتش بود، چون همه چشم به دهانش داشتند.
خدا، در نهایتِ بزرگواری، همان شکل و همان رنگ را حفظ کرد.
— تو در همین چند روز بیش از تمامِ دورانِ گذشته، از آغازِ زمان، آسیب رسانده‌ای. سعی نکن فرار کنی. دست بر آن بدنی که دیگر از نظرت ناپدید شده بلند نکن. خودت دیده‌ای که اختیارِ اراده‌ام را باز یافته‌ام. همین حالا ثابتش می‌کنم.
خدا این را گفت و حرکتی وسیع با دست کرد، انگار دایره‌ای بزرگ می‌کشید. بعد مکث کرد و منتظر ماند.
— خب؟ هنوز منتظریم! رز، با طعنه و جسارتی بیش از همیشه، گفت.
و گل ادامه داد:
— چیزی که فکر می‌کنی می‌بینی الزاماً همان چیزی نیست که هست، رزِ بادها. با این حال، تمام کتاب‌های کتابخانهٔ ورودیِ بهشت را دوباره مرتب کردم. همهٔ برگ‌های درختِ آنجا را سر جایشان گذاشتم. حالا مردم دوباره می‌توانند وارد ابدیت شوند و روی زمین برای پول حرف‌های احمقانه بزنند. کسانی را که با رایانهٔ من عذاب دادی از کابوس‌هایشان آزاد کردم و خسارت‌هایی را که به آثارم زدی ترمیم کردم. یک کارِ دیگر هم کردم: بدنت را فراخواندم؛ باید به‌زودی سر و کله‌اش پیدا شود. اما بیش از هرچیز می‌خواهم به خودِ تو رسیدگی کنم.
— پس باید بروم! اگر کسانی به جهنم بیایند و من آنجا نباشم، ممکن است ناامید شوند.
— لازم نیست. من جای تو را می‌گیرم!
— اما نمی‌توانید؛ من شیطانم.
— شاید، اما من خدا هستم. (تأملی الهی.) بسیار خوب! ولی باید قول بدهی تحتِ درمان قرار بگیری، دعا کنی و در دفترِ خاطراتت عاقلانه بنویسی. باید با کسی دردِ دل کنی. متوجهی، رز؟
— نمی‌دانم. با روان‌شناس‌ها دربارۀ آن حرف می‌زنم...
— خوب! همین بهتر است. از فردا جلسه‌هایت را با فروید و یونگ شروع می‌کنی.
— فروید؟... من اندامِ جنسی ندارم!... یونگ؟ من خواب نمی‌بینم!
— بسیار خوب، تواناییِ خواب دیدن را به تو می‌دهم. همین حرفت به من فهماند چرا با دیگران فرق داری. ناخودآگاه به تو نداده بودم تا همیشه با من در تماس بمانی. دربارهٔ اندامِ جنسی، در موردِ تو ترجیح می‌دهم کمی صبر کنی؛ وقتی متعادل‌تر شدی یکی به تو می‌دهم. آن وقت می‌توانم همراهی کاملاً متناسب با خودت برایت بسازم، خدا با سنجیدنِ واژه‌هایش گفت.
— فقط برای خودم! اما اول باید سرم دوباره به بدنم جوش بخورد و نمی‌دانم بدنم کجاست. اگر پیدایش کنم و درمانِ دوگانه‌ام را درست انجام بدهم... شما... من... یک همراه مطابقِ سلیقه‌ام؟ می‌تواند خیلی پُرمو باشد؟
— چرا که نه! اما اخلاقش با تو فرق خواهد داشت، چون خواسته‌هایی که الان بیان می‌کنی با وضعیتِ فعلی‌ات هماهنگ‌اند. احتمالاً خیلی تغییر می‌کنی، پس سلیقه‌ات هم می‌تواند عوض شود. خوب! حالا، برو کنار! این هم بدنت که دارد می‌رسد! بویش از کیلومترها پیداست.
گل-خدا ادامه داد:
— و این همه‌اش نیست. رز، منتظرِ مهمان‌های زیادی باش؛ زن و مرد، فقط برای بازدید. گردشگرانی از زمین و سیاره‌های دیگر. تصمیم گرفته‌ام دیگر موجودات را کورکورانه رها نکنم. آن‌ها دیگر مجبور نیستند تهدیدها و توصیف‌های کهنهٔ جهنم یا هر جای نفرین‌شدهٔ دیگری را تحمل کنند. تخیلِ افسارگسیختهٔ بعضی راهنمایانِ معنوی این مکان‌ها را ضروری جلوه داده بود.
من هرگز نخواسته‌ام هیچ موجودی را ناامید کنم و هرگز هم چنین کاری نخواهم کرد.
اما دین‌ها باید به شکل دیگری تحول پیدا کنند. از این پس به همهٔ موجوداتِ زنده، بدون هیچ استثنا، تواناییِ سفر از زندگی به مرگ و از مرگ به زندگی را می‌دهم، بی‌آنکه به قولِ زمینی‌های کوچکم «خاموش» شوند. تصمیم‌های روح‌ها دیگر تابعِ تصادفِ دیدارهایشان یا مسیر ازپیش‌کشیده‌شدهٔ زندگی‌شان نخواهد بود. همهٔ این موجودات زیر نظر خواهند بود و واقعاً از بدی محافظت می‌شوند، چون دیگر بدی وجود نخواهد داشت.
— خدا، می‌توانم چیزی بگویم؟ آنری که از این ایدهٔ درخشان و الهی کمی نگران بود پرسید.
— چنین باد. حرف بزن، آنری! «گلِ الهی» با لبخند جواب داد.
— من و مارلین برای فرار از رزِ بادها و سربازانش به جهنم رفتیم و شعله‌های ضعیفِ باقی‌ماندهٔ آنجا را خاموش کردیم. فکر نمی‌کنید اگر مردم از جهنم دیدن کنند، دیگر ندانند کجا خوب بوده و کجا بد؟
— از همدلی‌ات با همنوعانت ممنونم. این بازدیدکنندگان در جهنم مثل کسانی خواهند بود که از زندان‌های متروکه و باز برای عموم دیدن می‌کنند. همین. بخشی از تاریخ را به یاد می‌آورند و بالاخره از آن عبور می‌کنند. رزِ بادها هم که دیگر قدرتی ندارد، ساده و معمولی نقش راهنما را بازی خواهد کرد.
— می‌توانم فشفشه و کارت‌پستال بفروشم! رز فریاد زد.
— خوشحالم که خدا بالاخره ظاهرِ یک زن را دارد! مارلین آوازگونه گفت. و مهم‌تر از همه، گل، خوشحالم که با این زیبایی‌ات وقتی دنبال روحِ همزادت می‌گشتی به تو تجاوز نشد!
— حالا اگر اجازه بدهید، من هم بالاخره کمی خوش می‌گذرانم. گاهی دلم می‌خواهد تفریح کنم. ضمناً همهٔ شما را ــ حتی کسانی که خیلی دورند و همین دعوت را با فکر برایشان می‌فرستم ــ دعوت می‌کنم «هفتهٔ آینده...» به نمایشگاهِ افتتاحیهٔ آثارم بیایید. نزدیکِ محلِ استراحتم برگزار می‌شود.
— من هم می‌توانم بیایم؟ رز، درحالی‌که بدنش سرش را زیرِ بغل گرفته بود، با شوق گفت.
— بستگی دارد درمانت چطور پیش برود.
— حالا که اینجایید، خدا، تکلیفِ مارلین مونرو و آنری توترک، معروف به «نام دُ پلوم»، چه می‌شود؟ پوست‌ها تقریباً با لحنی ناگهانی پرسید.
خدا فرصتِ فکرکردن پیدا نکرد؛ رز، کمی عصبانی، میان حرف پرید:
— چی؟! این کوتوله همان روحی است که یک روز کامل منتظرش بودم؟ همان بود که پشتِ درِ بهشت بود؟! مینوس کول، کجایی؟ بیا اینجا، با تو حرف دارم! می‌خواهم بدانم چرا دربارهٔ او چیزی به من نگفتی! زود، خودت را نشان بده...
— بس است، رز! مینوس کول دیگر از تو اطاعت نمی‌کند. مثل همهٔ همدستانت مستقل شده و به فرشته‌ای... بی‌دم تبدیل شده؛ یعنی چیزی شبیه انسان! خدا با اقتدار گفت.
بعد رو به پوست‌ها کرد و خطاب به او گفت:
— این دو واقعاً عاشقِ هم‌اند، درست است؟
پوست‌ها سر تکان داد و همان تأییدی را داد که انتظار می‌رفت.
بعد خدا رو به زوجی کرد که دست‌های هم را محکم گرفته بودند و منتظرِ پاسخِ الهی بودند. چند لحظه نگاهش را از یکی به دیگری برد، حتی بی‌آنکه اعتنایی به چشمِ سوم کند. این زرق‌وبرق‌ها برای فرشته‌ها خوب است. سرانجام خطاب به آن دو گفت:
— حالا می‌خواهم پاسخِ خودتان را بشنوم. آیا هر دو بدون هیچ شرطی یکدیگر را دوست دارید؟
مارلین و آنری هم‌زمان و یک‌صدا به خدایی که در پیکرِ زن بود پاسخ دادند:
— بله!
— پس بگذارید لولوم‌شان رفت‌وآمدِ ابدیِ خود را از یکی به دیگری و از دیگری به یکی آغاز کند. پرونده بسته شد!
بالای سرِ مارلین کره‌ای پدیدار شد که یکی پس از دیگری رنگ‌های رنگین‌کمان را می‌گرفت. لحظه‌ای بعد بالای نیمه‌ماهش، آنری توترک، ظاهر شد، دوباره به بالای مارلین برگشت و همین‌طور ادامه یافت.
مارلین و آنری خود را در آغوشِ هم انداختند و با چشمان بسته، انگار برای اینکه بهتر یکدیگر را حس کنند، به نرمی همدیگر را فشردند. آن‌قدر طولانی شادی‌شان را با این آغوش نشان دادند که وقتی از هم جدا شدند، همهٔ کسانی که دورشان بودند به خانه یا جایی دیگر در بی‌نهایت برگشته بودند؛ حتی رز و خدا.