پوست‌های سیب‌زمینی با شتاب رفت تا همسرش، گیلی‌گیلیِ عزیزش را پیدا کند و به کمکش برسد. به‌شدت نگران بود چه بلایی ممکن است سرش آمده باشد. شیطانک‌ها او را گرفتار چه عذاب‌های منحرفی کرده بودند؟ آیا زیر شکنجه‌های هولناکِ ملاس رنج می‌برد؟
اگر پوست‌های سیب‌زمینی از تصورِ گرفتاری و رنج احتمالیِ همسرش گیج و پریشان بود، پس خودِ گیلی‌گیلی چه اندازه نگران می‌شد؟ او هرگز ندیده بود شوهرش با گروهی غریبه به خانه بازگردد. بنابراین نخست کمی سرزنشش کرد. مگر جز این انتظاری می‌رفت؟
— پوست‌ها، می‌دانی چه ساعتی به خانه برگشته‌ای؟! گیلی‌گیلی با صدای بلند گفت و دست‌ها و بال‌هایش را به کمر زد. — وای! ببین به چه روزی افتاده‌ای! این رفقای خوش‌گذرانی‌ات چه کسانی هستند؟
— گیلی‌گیلیِ بیچاره، آن‌قدر دوستم داری که بیشتر از سرنوشتِ خودت نگرانِ من بودی!
— بله، درست است! خیلی ترسیده بودیم! اما چه اتفاقی افتاده و خدا کجاست؟
— ما هم بیش از تو نمی‌دانیم. احتمالاً لازم نیست بگویم که رزِ بادها به بهشت هجوم آورده است. ولی نگران نباش: فقط مشتی دیو باقی مانده‌اند که بیهوده دنبالش می‌گردند. آنری، مارلین و عمو ماکسیم هم در تعقیبش هستند، پوست‌های سیب‌زمینی برای آرام‌کردن همسرش گفت.
در میان حیرتِ چند قدیس، شیطانک‌های پیشین و روح‌های دیگری که همراهِ پوست‌های سیب‌زمینی آمده بودند، آن دو فرشته شورمندانه یکدیگر را بوسیدند. بوسهٔ چنین موجوداتی نه‌تنها دیدنی، که بیش از آن شنیدنی است. وقتی لب‌هایشان به هم می‌رسد، آوایی بم و پیوسته، اما دلنشین، شنیده می‌شود. اگر دهان بگشایند و بگذارند زبان‌هایشان به نرمی و شیرینی به هم برسد و بر یکدیگر بلغزد، آن آوای ممتد به هماهنگیِ موسیقایی بدل می‌شود و از گلویشان نغمه‌هایی زیبا و سوت‌مانند برمی‌خیزد که دم‌به‌دم تازگی می‌یابند.
با این همه، حتی آن بوسهٔ پرشور هم برای رسیدن به خدا کافی نبود؛ خدایی که همچنان پاسخی نمی‌داد.
بدنِ ژنرال دلش می‌خواست بتواند با صدای بلند فکر کند؛ غافل از اینکه اگر آن‌قدر به پیشانی خود بکوبد، چشم سومش را کباب خواهد کرد. از سوی دیگر، لحظه‌به‌لحظه از زائدهٔ شناورِ خود دورتر می‌شد: همان سرِ پرسروصدا و چسبناک. البته سرش، به شیوهٔ یک راهبردپردازِ کارکشته، احتمالاً به گروهبان محبوبش، مینوس کول، مأموریتی می‌داد و می‌گفت...
— گُه کوچولوی من!... (رز خدمتکارانش را از سرِ محبت این‌طور صدا می‌زند.) تو و بقیه برمی‌گردید به سرزمین‌های فتح‌شده و بررسی می‌کنید همه‌چیز عادی است یا نه. فردا به ما ملحق می‌شوید. یادتان نرود کمی بیشتر به سمتِ غرب خواهیم بود. مرخصید.
— هیچ مشکلی نیست، ژنرال! به شرفِ مینوس قسم، اگر مشکلی باشد خودم، مثلِ آدم‌بزرگ‌ها، حلش می‌کنم!
— دست به کار احمقانه‌ای نزنید! سرِ من احتمالاً این‌طور جوابش می‌داد. — و از این حرف‌های احمقانه هم دیگر نزنید! مأموریتِ شما فقط این است که اوضاع را از نزدیک بررسی کنید، نه چیز دیگر. زود، بروید! دستور را اجرا کنید!
آن‌وقت سرِ من لابد حدس می‌زد که مینوس کول بلافاصله برای سرکشی و جمع‌آوریِ خبرهای مهم راه نمی‌افتد. آن شیطانکِ دوشاخ، بی‌آنکه من او را سر جایش بنشانم، دوباره سراغ سرگرمیِ محبوبش می‌رفت. آخر مدت‌ها بود که زیرِ ردای فرشتگان را نگاه نکرده بود...
و حالا این بدنِ رز بود که فکر می‌کرد.