در همین هنگام، سرِ سرگردان و بی‌ثباتِ رزِ بادها دوباره به باقیماندهٔ دارودستهٔ جهنمی‌اش رسیده بود. می‌کوشید صدایش را به گوشِ چند تن از دیوهای دست‌راستِ... شاخدارش برساند؛ همان‌هایی که هنوز برکت نیافته بودند. رز، یا دقیق‌تر بگوییم سرِ او، بی‌خیال تصور می‌کرد دیگر همدستانش جای دیگری در بهشت سرگرم خوش‌گذرانی‌اند؛ حال آنکه همگی با دریافتِ برکت، به فرشتگانی بی‌بال بدل شده بودند.
— مرا می‌شناسید؟ تابارناک!
(توجه کنید که این تعبیرِ خشم در آمریکای فرانسوی‌زبان بسیار رایج است. با این حال، این باعث نمی‌شود خودِ این عبارت رفیقِ رزِ بادها باشد.)
— ای سوراخ‌مقعدهای عزیزم... (وقتی حالش خوب است همهٔ زیردستانش را این‌طور صدا می‌کند)، فردا پیروزیِ نهایی از آنِ ماست؛ بر نیروهای خیر چیره شده‌ایم. دفاعشان آن‌قدر ضعیف بود که، به‌اصطلاح، تقریباً هیچ مقاومتی ندیدیم. حالا که بخش بزرگی از بی‌نهایت را کنترل می‌کنیم، نمی‌بینم چه چیزی بتواند به ما آسیب بزند. و وقتی این کارِ... خب... (هوم!) بسیار سرگرم‌کننده را تمام کنیم، هرکدام از شما، سربازانِ وفادارِ شر، صاحبِ یک سیاره می‌شوید تا مثل همان راست‌روده‌های خوشگل که هستید بر آن حکومت کنید. شما می‌افتید به جانِ زندگان، من هم به جانِ مردگان.
اما روی حیله‌ها و وسوسه‌های شما حساب می‌کنم تا قدیسان، فرشتگان و ارواحِ نیک ناپدید شوند! زنده باد فرمانده‌تان، یعنی خودِ من، ژنرال رزِ بادها! زنده باد شما، سوراخ‌مقعدهای نازنینم! زنده باد ارواحِ منحط و فرشتگانِ سقوط‌کرده!
پس از این نطقِ آتشینِ فرماندهٔ جهنم هیچ واکنشی نیامد، تا اینکه خودش دستور داد...
— حالا می‌توانید برایم دست بزنید!
تشویق‌ها فوراً بلند شد. دیوها شاخ‌هایشان را با خشونت به هم می‌کوبیدند. نوکِ دم‌هایشان را به هم می‌مالیدند و روی ران‌های سرخشان می‌زدند. برای تأیید، فریادهایی مرگبار سر می‌دادند.
— کمی بعد پراکنده می‌شوید و هرچه از من گم شده پیدا می‌کنید؛ از گردن گرفته تا نوکِ انگشتان پا! می‌بینید که هنوز سرم را از دست نداده‌ام!
ناگهان، از ناکجاآباد، جانوری عجیب در وسط میدان ظاهر شد.
این جانور عمو ماکسیم بود که با روشِ «زیرگویی» ظاهر شده بود. نخست خودش را بالا آورده بود ــ آخر، نیکوکاری از خود آدم شروع می‌شود! ــ و سپس گل را از نیستی بیرون داده بود. گل همچنان عروسکِ وودو را محکم در دست داشت؛ درست مانند دختربچه‌ای که بازوی عروسکش را گرفته باشد. عمو ماکسیم در ضمن می‌کوشید دفترِ خاطراتِ رزِ بادها را که از جهنم آورده بود، پنهان کند.
چون عمو پشتش را به شیطان کرده بود، رز در آن لحظه نه زنِ سیاه‌پوست را دید و نه دفترچه را. اما وقتی متوجه شد عمو اصلاً مقعد ندارد، فکر کرد دارد توهم می‌زند. واقعاً هم چون عمو چیزی جز نیستی نمی‌خورد، این عضو به چه دردش می‌خورد؟
با دیدنِ این پدیده، ژنرال رزِ بادها... یا بهتر بگوییم، سرش، اندکی عقب کشید. اما زود خودش را جمع‌وجور کرد تا آبرو و رویش را نبازد؛ آخر، دیگر چیزی جز همان سر و صورت برایش نمانده بود.
— تو کی هستی که حرفم را قطع می‌کنی؟ اینجا چه کار می‌کنی؟ شیطان غرید.
عمو ترسیده بود. هرگز آن کودنِ موذی، پادشاهِ شعله‌ها، را ندیده بود و در خیال او را غول‌آسا تصور می‌کرد: سری نفرت‌انگیز، پوستی یکسره سرخ، سُمِ بز، شاخ‌های بلند و بدنی ورزشکار. تازه ابری هم که همه‌جا دنبالش می‌رفت. خلاصه، همان تصویرِ کهنه‌ای که روزی آدمی خیال‌پرداز در توهمی ناسالم کشیده بود.
اما نگهبانِ نیستی سخت باور داشت هرجا شیطان حضور داشته باشد، بوی تندِ گوگرد همهٔ بوهای دیگر را می‌پوشاند. اینجا، برعکس، بیشتر بوی بادِ شکم به مشام می‌رسید. تازه، شیطان فقط یک سر بود! با این همه، عمو ماکسیم آرام نمی‌شد؛ به‌ویژه که فقط از گوشهٔ چشم او را می‌دید. هرچند آن لحظه «زیرگویی» نمی‌کرد، از اضطراب حسابی زیرورو شده بود. روبه‌روشدن با خودِ شیطان رشتهٔ تسلط بر زبان را که با کمی تمرینِ تلفظ به دست آورده بود از کفش ربود و دوباره سخت به لکنت افتاد.
— من قاطی‌پاطی... من اسمم... چی می‌گم؟! پونتون... تونتون... یعنی عمو! باز چی می‌گم؟! من فقط دارم خرا... رد می‌شوم...
— به‌به! چه خیکِ پُر از سوپی هستی!
— نه، گفتم فقط دارم رد می‌شوم. چی می‌گم؟!
— نمی‌توانی وقتی با من حرف می‌زنی رویت را به من برگردانی؟ رز که هرلحظه بیشتر احساس اهانت می‌کرد گفت.
عمو ماکسیم به دستورِ ژنرال دستپاچه چرخید، اما هنگامِ چرخش به آن «مرواریدِ سیاه» خورد و گل را میان دیوهایی انداخت که گفت‌وگوی سرِ فرمانده‌شان با نگهبانِ نیستی را تماشا می‌کردند. گل آسیبی ندید و فوراً میان آن جماعتِ گوگردی به راه افتاد و ترجیع‌بندِ همیشگی‌اش را تکرار کرد: «شما همان کسی هستید که دنبالش می‌گردم... همان کسی که باید...؟» البته همه آن دخترِ زیبای پریشان‌حال را از سرِ خود باز می‌کردند.
رز از این موجودِ نوک‌پهن و ظهورِ ناگهانی‌اش مبهوت شده بود. اما پیروزی را آن‌قدر نزدیک می‌دید که نگذارد چنین چیزی تحت‌تأثیرش قرار دهد.
— از کجا آمده‌ای؟
— من از هیش‌کُجا... از هیچ‌جا آمده‌ام! چی می‌گم؟!
— منطقی باش! وقتی کسی به جایی می‌رسد، همیشه از یک جایی آمده، نه؟
— این برای همهٔ گور... برای همهٔ مردم درست است، می‌گویم!
— دیدی، خودت گفتی.
— بله! اما پاپو... برای من نه... چی می‌گم؟!
— می‌خواهی با من زرنگ‌بازی دربیاوری؟ خیلی خب! توضیح بده!
— پیش از آنکه شما... شما ببینید... مرا ببینید... چی می‌گم؟! آیا من اینجا بودم؟
— معلوم است که نه.
— می‌دانستید کجا بودم؟
— نه، چون من آنجا نبودم.
— اگر شما آنجا نبودید، چطور می‌توانید مطمئن باشید من جایی بوده‌ام؟
— چون همین است که هست!
— فرض کنید در یک چشم‌به‌هم‌زدن، درست مثل وقتی که آمدم، ناپدید شوم. باز هم وجود خواهم داشت؟
— خب، بله... اِ... معلوم است!
— پس فقط به این دلیل که ناپدید می‌شوم، باز هم وجود دارم؟
— بله، یک جورهایی!
— و کجا خواهم بود؟
— بی‌شک یک جایی.
— پس اگر می‌گویید چون اینجا نیستم جایی وجود دارم، نمی‌شود گفت جای دیگری‌ام؟
— چرا، می‌شود!
— حالا اگر به تمام جاهایی که می‌توانید تصور کنید فکر کنید و من در هیچ‌کدام نباشم، وقتی دنبالم می‌گردید نمی‌گویید: «نمی‌بینمش! هیچ‌جا نیست!»؟
— هوم! ممکن است.
— دیدید؟ از همان اول همین را می‌گفتم: من از هیچ‌جا آمده‌ام.
— عجب! می‌خواهی با موجودِ عفنی‌ای مثل من بازیِ عقل راه بیندازی. بدان که مغزِ اینجا منم. با این حال باید اعتراف کنم حقهٔ جادویی‌ات مرا تحت‌تأثیر قرار داده. منی که توهم را اختراع کرده‌ام می‌گویم استعداد داری. خیلی هم خوشم آمده، باور کن! حالا که یک جشن کوچک داریم، دعوتت می‌کنم!
آنری، مارلین، دو فرشته و چند روحِ رهایی‌یافته در میان دیوها پنهان شده بودند. هرکدام در گوشه‌ای از جمعیت، دیوهای صف‌های عقب را برکت می‌داد و دگرگون می‌کرد؛ سپس دگرگونی همچون دومینو به دیگران سرایت می‌کرد. همه چنین می‌کردند جز آنری توترک که از صف بیرون آمد و به سوی دفترِ بزرگِ رز رفت. او با حیرت به آن سر می‌نگریست: هرگز رئیسِ جهنم را در چنین هیئتی تصور نکرده بود. با خود اندیشید که حالا فقط مانده همین سر را هم از دستش بگیرند.
دفتر را تصادفی باز کرد و شروع کرد بلندبلند ترجمه‌کردن.
— این دفترِ شخصیِ من است! تابارناک!
آنری نگذاشت آن سر مرعوبش کند. «امروز مجبور شدم کپسولِ آهن بخورم، چون کم‌خونی دارم.» سپس به خواندن ادامه داد: «چند آتشِ سرگردان دزدیدم تا برای تفریح ادای آتش‌خوارها را دربیاورم. زبانِ کوچکم سوخت. آخ! آی! اوخ! مامان!» صفحه را ورق زد. «امروز خودم را به شکلِ انسان درآوردم. رفتم به فاحشه‌خانه و از زنی روسپی خواستم با تمام قدرت با پرِ شترمرغ شلاقم بزند.» همه‌جای صفحه هم تصویرِ فرشته‌های کوچک چسبانده شده بود.
— تو کی هستی؟ تابارناک! بیاوریدش اینجا!
رز به‌زحمت می‌توانست صدای خنده‌های بلندِ جمعیت را بپوشاند.
در میان همان چند دیوی که هنوز برای ژنرال احترام قائل بودند و هنوز آمرزیده نشده بودند، دو نفر اطاعت کردند. آنری را کشان‌کشان نزدیکِ سر بردند.
مارلین گل را دید که بی‌اختیار می‌خواست دنبال آنری برود. فوراً او را عقب راند تا به دستِ دارودستهٔ بدخنده و بدطینتِ رز گرفتار نشود. اما همین کار باعث شد آن سرِ رنگ‌پریده متوجه مارلین شود.
— هِی! این بلوند را می‌شناسم! محبوب‌ترین نمادِ جنسیِ من است! مارلین مونروست. او را هم بیاورید! رز فریاد زد، با دهانی پر از آبِ دهانِ بدبو.
سرِ شیطانیِ رز متوجه عمو شد که نگران به سوی دو دوستش پیش می‌رفت. ژنرال خیال کرد حقهٔ دیگری در کار است و مداخله کرد؛ نقشهٔ تازه‌ای برای آن زوج در سر داشت...
— این دو را نزدیکِ هم بیاورید. بله، همان مردک و دختره، که اصلاً هم بد نیست. یک شکنجهٔ مخصوص برایشان پیدا کرده‌ام.
— من می‌خواستم قورتشان بدهم! درسته‌درسته ببلعمشان! عمو می‌گفت؛ در ذهنش می‌خواست آن‌ها را به نیستی برگرداند و از چنگ... خارهای رز نجاتشان دهد.
— نه! به‌هیچ‌وجه!
آنگاه ژنرال بینی‌اش را به سوی تخته‌سنگی صاف و خاکستری‌رنگ دراز کرد و فرمانی تند داد:
— آن بلوندِ زیبا و آن کوتولهٔ زشت را بیاورید! هر دو را روی این صحنهٔ طبیعی ببرید. همین حالا هم لخت‌اند؛ چه صحنهٔ تحریک‌کننده‌ای! آبِ دهانم را حسابی راه می‌اندازد.
آنری و مارلین، هل‌داده و از غرورشان زخمی، در چند ثانیه ــ به اندازهٔ عمرِ یک شعله ــ خودشان را همان‌جایی یافتند که رزِ بادها نشان داده بود. برای نجاتِ یکدیگر نقشِ دو نفری را بازی می‌کردند که از هم متنفرند. واقعاً طوری وانمود می‌کردند که نمی‌توانند بوی هم را تحمل کنند. بازی را قطع نکردند. آن‌قدر باورپذیر بودند که حتی عمو ناراحت شد و با خودش پرسید چه اتفاقی افتاده.
— حالا با این دو چه کنیم، ای مایهٔ ننگِ معظم؟ «مو بر شاخ» ــ یکی از معاونانِ رز ــ پرسید؛ همان که مارلین را به آن سکو کشانده و در راه نیز چند حرکتِ زننده مرتکب شده بود.
— صحنه را خالی کنید تا با این دو نفری که از هم متنفرند حرف بزنم. (بازیِ عاشق‌ها واقعاً قانع‌کننده بود.) عاشقِ دیدنِ موجوداتی هستم که از هم نفرت دارند. برایم لذتی محض است، سرِ رز گفت؛ بالای تختِ روانی که از یک لانهٔ موریانهٔ متروک ساخته شده بود شناور بود.
از یک دیوِ پیشخدمت خواست ریش‌بزی‌اش را بخاراند و چند لحظه فکر کرد. بعد دستور داد...
— هی!... تو، مونرو! به این فسقلی سیلی بزن!
— با کمال میل! مارلین فریاد زد و محکم به آنری زد، با این تصور که فقط هاله‌اش را لمس کرده. باید گفت از زمانِ حمله هنوز همه‌چیز به حالتِ عادی برنگشته بود؛ مثل قطعِ برقِ سراسری که همهٔ مشترک‌ها هم‌زمان دوباره وصل نمی‌شوند.
مارلین کوشید بی‌آنکه آشکارا حرفی بزند، به همراهش بفهماند که نفرتش ساختگی است. با انگشتِ اشاره به پیشانیِ خود زد؛ انگار هشداری می‌داد.
— دینگ! دینگ! هی احمق! گفت... زیر این کاسهٔ سرت مغزی هم هست؟
بعد با بندِ انگشتانش روی فرقِ آنری کوبید.
— ناک! ناک! ناک!... هِی! هُو! کسی صدایم را می‌شنود؟... الو! الو! الو!... لو... لو... هیچی نیست، ولی پژواک دارد! اوه! یک کم مغزِ گندیده هست!
— کر نیستم، فهمیدم، ای دهانِ دیوانه! آنری با چشم‌هایی به بزرگیِ توپِ بیلیارد جواب داد.
آنری به زبانِ فرشتگان و از راهِ تله‌پاتی به او فهماند که اگر همان دم دوباره به او سیلی نزند، خودش این کار را خواهد کرد.
تق! آنری از این سیلی پرید؛ شاید از روی نفرتِ واقعی نبود، اما حسابی اثر گذاشت. گونهٔ سرخش شاهدش بود.
— حالا نوبتی، تندتر و محکم‌تر! رئیسِ همهٔ دیوها، که از بدبختی و پلیدیِ خود لذت می‌برد، فرمان داد.
بی‌درنگ و فقط برای نجاتِ روحِ دیگری، هرکدام با اشتیاقِ ساختگی دیگری را می‌زد و نفرتی روزافزون را بازی می‌کرد. اگر هنوز بدنِ زمینی داشتند، خون از صورتشان مثل سیل جاری می‌شد. ریتمِ ضربه‌ها آن‌قدر تغییر کرد که آخر سر هم‌زمان به هم سیلی زدند. شدتِ ضربه‌ها هر دو را در یک حرکت نقشِ زمین کرد.
چه بدشانسی‌ای! درست در همان لحظه اختلالِ هاله‌ها برطرف شده بود؛ اگر هنوز ادامه داشت، آن دو کمتر درد می‌کشیدند.
با وجود پارس‌کردن و فریادهای ژنرال پس از سقوطشان ــ چون دست نداشت که تشویق کند ــ این دعوای به‌ظاهر پرتحرک کم‌کم حوصله‌اش را سر برد. از چیزی که دیده بود راضی بود و حالا از این نفرتِ خوش‌اجرا لذتِ کمتری می‌برد... («از جایش بلند شد...»)، سرش را بالا گرفت، قهقهه زد و دستورِ تازه‌ای داد... درحالی‌که یکی از همان بادهای معروفش را این بار از دهان پخش می‌کرد. همین بی‌قاعدگی فکری به سرش انداخت: «اگر به بدنم دستور بدهم گوز بزند، از بوی تعفن می‌توانم پیدایش کنم.»
بعد با لبخند دستور داد...
— حالا... با هم هم‌بستر شوید! بجنبید!
زوجی که از قبل روبه‌روی هم ایستاده بودند خشکشان زد. هیچ‌کدام انتظارِ چنین دستورِ شهوت‌آلودی را نداشت. نیاز داشتند همدیگر را ببخشند و در آغوش بگیرند، پس آرام به هم نزدیک شدند. درست پیش از تماس، هر دو برگشتند و به آن سرِ نفرت‌انگیز نگاه کردند تا مطمئن شوند رز واقعاً همین را می‌خواهد.
— یعنی می‌خواهید ما... مارلین و آنری یکی پس از دیگری گفتند.
— اگر نکنید، راهی پیدا می‌کنم مجبورَتان کنم. فهمیدید؟ پس انجامش دهید! تازه اگر همدیگر را ببوسید، چندش‌آورتر هم می‌شوید! ها! ها! ها!... بهتر از آن، می‌دانم اگر آرام و با کینه همدیگر را نوازش کنید، دلتان می‌خواهد روی هم بالا بیاورید. مخصوصاً بعد از اینکه همین حالا این‌طور همدیگر را زدید و سیلی‌کاری کردید. تابارناک! من عاشقِ نفرت‌ام! تا جایی که می‌دانم، دشمنیِ شدید هیچ‌وقت به خشم ضرر نزده! باورنکردنی است! یالا، منتظر چه هستید؟
مارلین و آنری با چشم‌های بسته، با شور یکدیگر را بوسیدند؛ شوری واقعی، اما در حالی که انزجار را بازی می‌کردند. مانند بعضی از آن بوسه‌هایی که در سایت‌های پورنوگرافیِ زمینی عادی شده‌اند. رز هیچ‌چیز نمی‌فهمید ــ و بگذارید بگوییم بدش هم نمی‌آمد. سپس، همدستانه در عشق، بدن‌های یکدیگر را با میل نوازش کردند و نوعی دلزدگی را وانمود کردند که شیطان را در خیال‌های خودش گرفتار می‌کرد. جسارت را تا آنجا بردند که در آغوشی که دیگر کاملاً اجباری نبود، مزهٔ یکدیگر را چشیدند. شیطان از چیزی که آن را خصومتِ جنسی می‌پنداشت آب از دهانش راه افتاده بود. پس از پیش‌درآمدِ جسمانی، مقدمهٔ ارگاسمِ نهایی فرا رسید. آنری واردِ مارلین شد. مارلین آنری را پذیرفت. او را می‌فشرد و او در آغوشش می‌گسترد. رهایش می‌کرد و او بی‌آنکه رفته باشد بازمی‌گشت. شکمش چون سیرنِ افسانه‌ای معشوقش را فرامی‌خواند؛ معشوقی که بر سرزمین‌های خیسِ او به گل می‌نشست... سپس چون موج بالا می‌آمد تا او دوباره در آن فرو رود. آنری به سوی دهانهٔ این خلیجِ مدخیز می‌راند. هاله‌هایشان را دور از چشمِ ژنرال رز درهم می‌آمیختند.
پیرامونِ گل هاله‌ای از روشنایی پدیدار شد. عاشق‌ها خودشان هم در دامِ نمایشِ خویش افتاده بودند. دیگر هیچ‌چیز نمی‌توانست متوقفشان کند. همه‌چیز در اطرافشان محو می‌شد و هیچ‌چیز آن شادیِ سبکبالانه را برهم نمی‌زد. حرکتشان با شدتِ بیشتری ادامه داشت. آهنگِ آن یادآورِ پروازِ عقاب بود؛ سپس سرعت بالا گرفت و ضرباهنگشان به بال‌زدنِ شاهین شبیه شد. آنری پرواز می‌کرد و مارلین بر هوا می‌لغزید. او خود را به نفسِ آنری می‌سپرد و سپس همراهش می‌شد. آن دو درست مانند روزگارِ زندگانی نفس می‌کشیدند.
همچون جفتی غازِ مهاجر که شمال را گم نمی‌کنند، مستقیم به سوی جای فرودشان می‌رفتند. راه‌هایشان تقریباً به پایان رسیده بود و آرزوهایشان که به کبوتر بدل شده بود پیامِ نهایی را نوید می‌داد. ناگهان ابدیت در روح‌هایشان فشرده شد. در پایان، یکدیگر را بوسیدند بی‌آنکه احساسِ واقعی‌شان را پنهان کنند. نه؛ دیگر نمی‌توانستند.
رز فهمید فریب خورده است. می‌خواست واکنش نشان دهد و آن عاشق‌ها را به شکنجه‌هایی هولناک محکوم کند که همان لحظه گل، درخشان، نزدیک شد. عروسکِ وودویی را در دست داشت و دوباره شروع کرده بود سوزن‌ها را بیرون بکشد.
— تو اینجایی! تابارناک! آن عروسک را بده به من. مالِ من است.
اما رز که بدنش در دسترس نبود، نمی‌توانست عروسک را بردارد، چه رسد به اینکه آن را نگه دارد. دیگر نمی‌توانست حتی یکی از همدستانش را به کمک بخواند؛ زیرا هیچ‌یک شاخی بر سر نداشتند. مایهٔ نومیدیِ بزرگش این بود که تمام دیوهایش به موجوداتی شبیه انسان بدل شده بودند.
هرچه گل سوزن‌های بیشتری بیرون می‌کشید، هشیارتر می‌شد. هرچه هشیاری‌اش برمی‌گشت، نورانی‌تر می‌شد. وقتی روشنایی‌اش به اوج رسید، روشن‌تر از آتش و درخشان‌تر از خورشید، کره‌ای از انرژی ــ انگار همهٔ انرژی‌های جهان را در خود داشت ــ تاجی پیرامونش ساخت و احاطه‌اش کرد.
این جادو آن‌قدر عظیم و گریزناپذیر بود که حتی مارلین و آنری، بی‌آنکه از هم جدا شوند، نمی‌توانستند چشم از آن بردارند و تحسینش نکنند.
— خیلی زیباست! نگاه کن، حتی رزِ بادها هم ماتش برده.
بعد کره، بی‌آنکه از درخشش یا پخشِ موج‌های نورانیِ فراوانش دست بکشد، بالای سرِ آن زوج ثابت ماند.
رز، نگران و مضطرب، هیستریک شد.
— این دیگر چیست؟! کم بود موجودی عجیب از هیچ‌جا پیدایش شود؛ کم بود یک هنرپیشه و یک جوجه‌تازه‌کار هم مبهوت و هم فریبم بدهند؛ حالا یکی هم پیدا شده که می‌خواهد آتش‌بازی راه بیندازد! اینجا اختیارِ آتش با من است! اگر نمی‌دانید، آن را به زور به پشتتان فرو می‌کنم تا بفهمید چه کسی در اینجا مشعل را در دست دارد!
رز که از قبل سفید بود، از شدتِ شگفتی در برابر این ظهور حتی رنگ‌پریده‌تر شد.